Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Шотландияның Жаңа демократиялық партиясы – Канаданың Жаңа Шотландия провинциясындағы әлеуметтік демократиялық, прогрессивті партия. Ол федералды Жаңа демократиялық партияның (ЖДП) провинциялық ұйымы болып табылады. 1932 жылы Кооперативтік Ұлттар Достастығы (КҰД) ретінде құрылған, ал 1961 жылы Жаңа демократиялық партияға айналды. 2009 жылғы Жаңа Шотландия сайлауынан кейін, премьер-министр Даррел Декстердің басшылығымен заң шығарушы органда 31 орын жеңіп, Жаңа Шотландияның үкіметтік партиясы болды. Бұл Атлантикалық Канадада үкімет құрған алғашқы Жаңа демократиялық партия және Манитобаның шығысындағы провинцияда үкімет құрған екінші партия. Партия 2013 жылғы сайлауда үкіметтен 24 орынды, оның ішінде Декстердің мандатын жоғалтты. 2016 жылдан 2022 жылға дейін партия басшысы болған Гэри Буррилл партияны сол қанаттағы тамырларына қайтарумен есімдері таныс. Партия қазіргі уақытта заң шығарушы органда алты орынға ие және 2022 жылдың маусым айынан бері Клаудия Чендер басқарып келеді.
The Nova Scotia New Democratic Party is a social democratic, progressive provincial party in Nova Scotia, Canada. It is the provincial entity of the federal New Democratic Party (NDP). It was founded as the Co operative Commonwealth Federation (CCF) in 1932, and became the New Democratic Party in 1961. It became the governing party of Nova Scotia following the 2009 Nova Scotia election, winning 31 seats in the Legislature, under the leadership of Premier Darrell Dexter. It is the first New Democratic Party in Atlantic Canada to form a government, and the second to form a government in a province east of Manitoba. The party lost government at the 2013 election, losing 24 seats, including Dexter's seat. Gary Burrill, the party’s leader from 2016 to 2022, is credited with bringing the party back to its left wing roots. The party currently holds six seats in the Legislature and has been led by Claudia Chender since June 2022.
Кооперативтік одақтастық федерациясы 19331961
Конфедерациядан кейін көп ұзамай, Новая Шотландияда екі партиялық жүйе қалыптасты, онда билік Новая Шотландияның либералдық партиясы мен прогрессивті консерваторлар арасында кезекпен ауысып тұрды. 1920 жылғы провинциялық сайлауда солшылдар үлкен жетістікке жетті: «Бірлескен фермерлер» алты орын, ал «Тәуелсіз еңбек партиясы» бес орын жеңіп алды. Екі күш бірігіп, Дэниел Г. Маккензи басшылығымен 11 мүшеден тұратын ресми оппозиция құрды. Алайда, либералдар (оппозициялық депутаттарға төлем ұсынып, олардың беделін түсіргені арқылы) бұл топты әлсіретті, нәтижесінде 1925 жылы «Бірлескен фермерлер/еңбек тобы» таратылды. CCF/NDP Новая Шотландияда ұзақ тарихқа ие болғанымен, 1990 жылдарға дейін Новая Шотландия Ассамблеясында екі партиялық жүйені бұза алмай, көптеген орындарды (болған жағдайда) жеңіп ала алмады. Кооперативтік Комонвелл федерациясы 1932 жылы құрылды және 1933 жылғы жалпы сайлауда алғашқы кандидаттарын ұсынды, бірақ сайлауда өкілдік ала алмады. Партия 1937 жылғы жалпы сайлауға қатыспады. 1939 жылғы Кейп-Бретон орталық сайлау округіндегі қосымша сайлауда Дуглас Макдональд CCF үшін заң шығарушы органға алғашқы орын жеңіп алды. 1941 жылы болашақ Канада Еңбек конгресінің (КЕК) президенті Дональд Макдональд Кейп-Бретон Оңтүстік сайлау округінен сайланды. Оған Кейп-Бретон Шығыс сайлау округінде сайланған Дуглас Нил Броди қосылды, нәтижесінде CCF жалпы үш депутаттан тұратын болды. Дональд Макдональд 1945 жылға дейін Ассамблеядағы партияның басшысы болды. Ол 1945 жылғы сайлауда тартысты жарысқа қатысып жеңіліп қалды, бірақ партия Кейп-Бретон аралында екі орынды сақтап қалды. Содан кейін Макдональд КЕК-тің алдыңғысы – Канада Еңбек конгресінде толық уақыт жұмыс істеді. Янг өзінің жұмысын Онтариода жалғастырып, ақырында Онтарио заң шығарушы жиналысының мүшесі болды. Дегенмен, оның ертедегі жұмысы партияның осы кезеңде жасайтын болашақ жетістіктеріне негіз салды. Бұл 1945 жылы Кейп-Бретоннан екі CCF мүшесі сайланғанда айқын болды. Рассел Каннингем 1945 жылғы провинциялық сайлаудан кейін оппозиция басшысы болып қызмет еткен жалғыз CCF басшысы болды, онда премьер-министр Ангус Л. Макдональдтың либералдық партиясы 30 орынның 28-ін жеңіп алды, ал консерваторлар таратылды. CCF мүшелері Каннингем және оның Кейп-Бретондық әріптесі Майкл Джеймс Макдональд оппозициялық депутаттардың жалғыз өкілдері болды. Каннингем мен Макдональд 1949 жылы қайта сайланды, бірақ Роберт Стэнфилдтің прогрессивті консерваторларынан кейін үшінші партия мәртебесіне түсірілді. Макдональд 1953 жылдан 1963 жылға дейін CCF-ті басқарды және партияның сол кезеңдегі жалғыз депутаты болды, тіпті ол 1960 жылы CCF-ті 8,9% дауыспен жеңіске жеткізгеніне қарамастан.
Since shortly after confederation, Nova Scotia has had a two party system in which power alternated between the Nova Scotia Liberal Party and Progressive Conservatives. In the 1920 provincial election the left had a breakthrough when the United Farmers won six seats and the Independent Labour Party won five. The two forces joined to form an 11 member official opposition under Daniel G. Mackenzie, but the group was undermined by the Liberals (who tarnished the image of the opposition MLAs by offering them payments) and the United Farmers/Labour grouping was wiped out in 1925. Though the CCF/NDP has a long history in Nova Scotia, it was unable to break the two party system and win more than a handful of seats (if any) in the Nova Scotia House of Assembly until the 1990s. The Co operative Commonwealth Federation was formed in 1932 and ran its first candidates in the 1933 general election but failed to win any electoral representation. The party did not contest the 1937 general election. In the 1939 Cape Breton Centre by election Douglas MacDonald won the CCF's first seat in the legislature. In 1941, the future Canadian Labour Congress (CLC) president Donald MacDonald was elected from the Cape Breton South constituency. He was joined by Douglas Neil Brodie, who was elected in Cape Breton East constituency, bringing the CCF up to a total of three MLAs. Donald MacDonald was the party's leader in the Assembly until 1945. He lost a close campaign in the 1945 election, but the party still retained two seats on Cape Breton Island. MacDonald then transitioned into working full time with the Canadian Congress of Labour, a predecessor of the CLC. Young would go on to continue his work in Ontario and eventually sit as a member of the Ontario Legislature, however, his early work laid the groundwork for any future advancements the party would make during this period. This was evident in 1945 when two CCF members elected from Cape Breton. Russell Cunningham was the only CCF leader to serve as Leader of the Opposition after the 1945 provincial election in which Premier Angus L. Macdonald's Liberal Party swept 28 of the 30 seats and the Tories were wiped out. CCFers Cunningham and fellow Cape Bretoner Michael James MacDonald were the only opposition MLAs elected. Cunningham and MacDonald were re elected in 1949 but were reduced to third party status behind Robert Stanfield's Progressive Conservatives. MacDonald led the CCF from 1953 to 1963 and was the party's sole MLA in that period even though he led the CCF to an 8.9% popular vote in 1960.
Жаңа партия
Федералды және провинциялық Жаңа демократиялық партия (НДП) құрылғаннан кейін Макдональд көшбасшылық лауазымынан қанағат етіп, партиядағы билік орталығы профессор Джеймс Х. Эйтчисон басшылығымен Галифаксқа көшті. Макдональд 1963 жылғы провинциялық сайлауда өзінің мандатын жоғалтты. Джерреми Акерман партия басшысы болып, 1970 жылғы сайлауда Кейп-Бретон-Ист округінен жеңіске жеткенге дейін НДП тағы бір жеңіске жетпеді. 1970 жылдар бойы парламенттегі НДП өкілдігі баяу өсті, бірақ ешқашан төрт орыннан аспады. CCF тек Кейп-Бретон аралында ғана орындар жеңіп алған, ал НДП 1981 жылға дейін Кейп-Бретоннан тыс жерде орындар жеңе алмады. 1968 жылы 26 жасар Акерман партия басшысы болып сайланғаннан кейін, екі жылдан соң заң шығарушы органға сайланғаннан кейін партия өнеркәсіптік Кейп-Бретондағы күшті базасын қайта қалпына келтіріп, дамытты және 1978 жылғы сайлауда төрт орын жеңіп алды. Дегенмен, партия материкте бірде-бір орын жеңе алмады, бұл Акерманның үстемдік еткен Кейп-Бретон қанаты мен Галифакстағы университет негізіндегі партия элитасы арасындағы шиеленісті күшейтті. Күшейе берген қанағаттандырмас ішкі тартыстардан кейін Акерман отставкаға кетті, ал НДП келесі сайлауда Кейп-Бретонның барлық төрт орынын жоғалтты. Ол Канададағы ірі танылған партияның алғашқы әйел басшысы болды. Ол 1981 жылы сайланған жалғыз НДП үміткері болды және Макдоноу басшылығымен оларды қайта жеңе алмады. 1994 жылы ол Нова-Шотландия НДП басшысы лауазымынан кетіп, 1995 жылы федералды НДП басшысы болып сайланды.
Following the creation of the federal and provincial New Democratic Party (NDP), MacDonald stepped down as leader and the locus of authority in the party moved to Halifax under the leadership of Professor James H. Aitchison. MacDonald lost his seat in the 1963 provincial election. The NDP would not win another until Jeremy Akerman became party leader and won the riding of Cape Breton East in the 1970 election. NDP representation in the House of Assembly grew slowly in throughout the 1970s, but never rose above four seats. The CCF had only been able to win seats on Cape Breton Island and the NDP did not win seats outside of Cape Breton until 1981. With the election of the 26 year old Akerman as party leader in 1968, and his subsequent election to the legislature two years later, the party regained and developed its strong base in industrial Cape Breton, and won four seats in the election of 1978. However, the party failed to win any seats on the mainland, and this exacerbated tensions between the Akerman dominated Cape Breton wing of the party and the university based party establishment in Halifax. Following increasingly bloody internal battles Akerman resigned and the NDP lost all four Cape Breton seats in the following election. the first female leader of a major recognized party in Canada. She was the only NDP candidate elected in 1981. and never regained them during McDonough's leadership. She resigned as Nova Scotia NDP leader in 1994 and went on to be elected leader of the federal NDP in 1995.
Чишолм жылдары: Жетістік
Роберт Чишолмның басшылығымен 1998 жылы партия үшінші орыннан Прогрессивті консерваторлардың (ПК) алдына шығып, Нова-Скотия Ассамблеясында 19 орын жеңіп алды, бұл көрсеткіш либералдардың санымен бірдей болды. Либералдар 14 прогрессивті консерватордың (торилер) қолдауымен азшылық үкімет құрды, олардың өзі де көрсеткіштерін жақсартқан еді. Жаңа демократиялық партияның үкімет құруы мүмкін сияқты көрінді. Алайда, партия 1999 жылғы сайлауда өз нәтижесін жақсарта алмады. Бірақ заң шығарушы органда 11 орын алып, дауыстардың 29,9% жинап, либералдарды басып өтіп, Джон Хамм басшылығымен көпшілік үкімет құрылғанда "Ресми оппозиция" статусын сақтап қалды. Сайлаудан кейін Чисхолмның күтпеген отставкасы партия ішіндегі тартысқа әкелді, ал жаңа көшбасшы Хелен Макдональд, бұрынғы Кейп-Бретон депутаты, бір жылға жетпей отставкаға кетті.
Under Robert Chisholm's leadership, in 1998 the party vaulted from third place to ahead of the Progressive Conservatives (PCs), and won 19 seats in the Nova Scotia House of Assembly, the same number of seats as won by the Liberals. The Liberals formed a minority government with the support of 14 Progressive Conservatives (Tories), the latter who had also improved their standings. An NDP government seemed imminent. However, the party was unable to improve on its standings in the 1999 election. But with 11 seats in the legislature with 29.9% of the vote, it edged out the Liberals and were able to retain "Official Opposition" status when the PCs formed a majority government under John Hamm. Chisholm's unexpected resignation immediately following the election led to a period of internal party strife, with new leader Helen MacDonald, a former Cape Breton MLA, resigning after barely a year.
Даррел Декстердің бірінші үкіметі
2003 жылғы сайлауда ПК-ның азшылық үкіметі құрылды, ал НДП жаңа жетекші Даррел Декстер басшылығымен ресми оппозиция мәртебесін сақтап қалды. Сайлауда НДП 15 мандатқа ие болды және дауыс берудің 31% жинады, халықтың басымен дауыс беруде либералдардан сәл қалып қойды, бірақ либералдардың 12 мандатына қарағанда 3 мандатқа артық жеңіп алды. 2006 жылғы сайлауда НДП ресми оппозиция ретіндегі өзінің позициясын пайдаланып, либералдардың дауысын қысымға алып, мандаттарының санын 15-тен 20-ға дейін арттырды, бұл партия тарихындағы ең жоғары көрсеткіш болды және дауыс берудің 34,63% жинады. 2003 жылғыдан айырмашылығы, 2006 жылы НДП халықтың басымен дауыс беруде либералдардан асып, нақты екінші орынға шықты. 2009 жылдың 9 маусымында Декстер НДП-ны жеңіске жеткізіп, көпшілік үкімет құрды және 2009 жылдың 19 маусымында Нова-Скотияның премьер-министрі болып ант берді. Партияның жеңісі Онтарионың шығысындағы провинцияда НДП-ның үкіметтің құрамына алғаш рет кіргенімен және Манитобаның шығысындағы екінші рет үкімет құрғандығымен танылды. 2009 жылы партияның жеңіске жетуіне басты себеп – партияның саяси маркетингті тиімді пайдалануы болды. Осы саяси маркетинг стратегиясы Нова-Скотиядағы НДП қолданғанға дейін Манитобада бірнеше жыл бұрын қолданылған. Декстер үкіметі бір мерзім ғана билікте болды және 2013 жылдың 8 қазанында өткен провинциялық сайлауда жеңіліске ұшырады. Халықтың басымен дауыс беруде 26,84% жинап, екінші орынға шықса да, партия тек жеті мандатқа ие болып, заң шығарушы органның үшінші партиясына айналды. Бұл, негізінен, екі онжылдық бойы партияның күшті базасы болған Галифакстағы НДП-ның қолдауының күрт төмендеуіне байланысты болды. НДП сайлауға астананың 20 мандатының 14-ін ұстап кірді, бірақ олардың барлығынан тек екеуін ғана сақтап қалды. Олардың арасында өз мандатын тіпті жоғалтқан Декстер де болды. 2013 жылдың 16 қарашасында Декстер 2013 жылдың 23 қарашасынан бастап НДП жетекшісі лауазымынан кетіп отырғанын мәлімдеді. Морин Макдональд 2013 жылы Декстердің отставкасынан бастап, 2016 жылы Гари Бёррилл жетекші болып сайланғанға дейін партияның уақытша жетекшісі болды. 2015 жылдың сәуір айында Горди Госс және Фрэнк Корбет жеке себептермен партиядан кетіп, 14 шілдеде өткен екі провинциялық сайлауға себепкер болды. Партия екі мандаттан да айырылды, бірақ Мариан Манчини либералдар ұстаған үшінші мандатты сайлау арқылы жеңіп алды.
The 2003 election resulted in a PC minority government while the NDP maintained Official Opposition status under new leader Darrell Dexter. In the election, the NDP won 15 seats and 31% of the vote, coming slightly behind the Liberals in the popular vote but winning three more seats than the Liberals' 12. In the 2006 election, the NDP managed to capitalize on its position as the Official Opposition to squeeze the Liberal vote, and the party increased its number of seats from 15 to 20, an all time high, and won 34.63% of the vote. Unlike in 2003, in 2006 the NDP came in a clear second in the popular vote, far ahead of the Liberals. On June 9, 2009, Dexter led the NDP to victory, winning a majority government, and was sworn in as Premier of Nova Scotia on June 19, 2009. His party's victory marked the first time that the NDP had won government in a province east of Ontario, and only the second time the party had won government east of Manitoba. When the party won in 2009, a major reason for their winning is the way the party used political marketing. The political marketing strategy was used in Manitoba years before the Nova Scotia NDP used the strategy. The Dexter government lasted a single term and was defeated in the October 8, 2013 provincial election,. Although it finished second in terms of popular vote with 26.84%, the party collapsed to only seven seats, making it the third party in the legislature. This was mainly because the NDP's support in Halifax, its power base for two decades, practically melted. The NDP had gone into the election holding 14 of the capital's 20 seats, but lost all but two. Among them was Dexter, who narrowly lost his own seat. On November 16, 2013, Dexter announced his resignation as NDP leader, effective November 23, 2013. Maureen MacDonald served as interim leader from Dexter's resignation in 2013, until Gary Burrill's election as leader, in 2016. Two members of the party's caucus, Gordie Gosse and Frank Corbett resigned for personal reasons in April 2015, triggering two of three provincial by elections which were held on July 14. The party lost both of those seats, but Marian Mancini won the third by election in a seat which had been held by the Liberals.
Гари Бёррилл
Гари Берриллдің басшылығымен 2017 жылғы сайлауда НДП жеті орын алды, бұл партияның 2013 жылғы сайлау түнінде алған санымен бірдей, бірақ сайлауға дейін партияның құрамында болған орын санынан екіге артық еді. Сол сайлаудан кейін үш НДП депутаты – Дейв Уилсон, Ленор Занн және Тэмми Мартин – отставкаға кетті. 2021 жылғы облыстық сайлауда НДП алты орын жеңіп алды, ал Беррилл жеке өзі қайта сайланды. 2021 жылдың 9 қарашасында Беррилл жаңа басшы таңдалғаннан кейін басшылық лауазымынан кететінін хабарлады. Оның орнын 2022 жылдың 25 маусымында Дартмут қаласында өткен басшылық конференцияда Клаудия Чендер иеленді, осылайша ол партия басшысы ретінде бекітілді. Чендер Берриллді алмастыруға тіркелген жалғыз кандидат болды.
Under Gary Burrill's leadership in the 2017 election, the NDP took seven seats, the same number the party received on election night in 2013 but two more than it held going into the election. Since that election, three NDP MLAs resigned: Dave Wilson, Lenore Zann, and Tammy Martin. In the 2021 provincial election, the NDP won six seats and Burrill was personally re elected. On November 9, 2021, Burrill announced that he will resign as leader once a new leader is chosen. He was succeeded by Claudia Chender on June 25, 2022 at a leadership convention held in Darthmouth to confirm her as leader. Chender was the sole candidate to register to replace Burrill.
Жастар қанаты
Жаңа Шотландияның жас қанаты – Жаңа Шотландияның жас жаңа демократтар партиясы (NSYND). 1960-шы жылдардың басында құрылған, ол 1969 жылға дейін партияның негізгі конституциясына толық сәйкес келетін жарғысы қабылдаған жоқ. Жастар қанаты 1968 жылғы көшбасшылық конвенцияда Джереми Акерманның көшбасшы болып сайлануына белсенді түрде көмектесті. 1994 жылы NSYND «Нова-Скотиялық НДП жастар қанаты» деп қайта аталды. Осы кезде жастар қанатының көзқарастары орташа болды, ол негізгі партияны үкіметтік жұмыстарға назар аударуға, сондай-ақ салық жауапкершілігі, «бір мүше – бір дауыс» қағидасы және корпоративтік және кәсіби одақтардан келетін қаржылық көмектерге тыйым салу сияқты бағыттарды қолдауға шақырды. Олар партия құрылымында жастардың қатысуын арттыру үшін де белсенді жұмыс істеді. Жастар қанатының мүшелері мен түлектері 2000 жылы NDProgress партиясын құруға зор үлес қосты. 2001 жылы жастар қанаты «Жаңа партия жастар қозғалысы» (NPYM) деп қайта аталды. Бұл ат өзгерту НДП-нің 1961 жылы Кооперативтік Ұлттық Федерациядан (CCF) НДП-ге айналған кездегідей жаңаруын қолдау мақсатымен жасалды. «Жаңа партия» атауы НДП құрылғанға дейін құрылған «Жаңа партия» топтарынан алынған. NPYM 2001 жылғы NSNDP конвенциясында үлкен әсер етіп, партияны көшбасшы сайлауда «бір мүше – бір дауыс» жүйесін қабылдауға итермеледі, бұрынғы көшбасшы Хелен Макдоналды қолдамаған НДП депутаттарын әжуалау үшін жасалған әрекетті сатиралайтын жекелеген батоншаларды табысты таратып, конвенция делегаттарының 2/3-тен астам қолдауын қамтамасыз етті. Жастар қанаты 2004 жылы қазіргі атауымен – Жаңа Шотландияның жас жаңа демократтар партиясы (NSYND) болып қайта құрылды және партияның идеологиялық бағытымен үйлесімді болды.
The youth wing of the Nova Scotia New Democratic Party is the Nova Scotia Young New Democrats (NSYND). Founded in the early 1960s, it was not incorporated with a full constitution aligned with that of the party proper until 1969. The youth wing was partially responsible for the election of Jeremy Akerman, as leader, at the 1968 Leadership Convention. In 1994 the NSYND was renamed "The Nova Scotia NDP Youth Wing". At this time the youth wing was quite moderate, encouraging the main party to focus on government and embrace mainstream values such as fiscal responsibility, "one member one vote" and banning corporate and union donations. They also successfully lobbied the party to include more youth members in the party structure. Members and alumni of the youth wing were instrumental in forming NDProgress in 2000. In a controversial move in 2001 the youth wing was renamed the “New Party Youth Movement” (NPYM). The name change was made to advocate a renewal of the NDP similar the one in 1961 when the Co operative Commonwealth Federation (CCF) became the NDP. The “New Party” name was taken from the “New Party” groups formed before the creation of the NDP. The NPYM made a positive impact at the 2001 NSNDP convention pushing the party to adopt a “one member one vote” style of electing its leader, successfully distributed home made buttons to satire an organized attempt to shame members of the NDP caucus who did not support former leader Helen MacDonald and gaining over 2/3 support from convention delegates for their name change. The youth wing was reconstituted in 2004 under its current name, the Nova Scotia Young New Democrats (NSYND) and has remained ideologically in step with that of the party proper.
Жаңа демократиялық партияның тарихы
Үкіметтік партия туралы оқығанда, партияның қалай басталганын, қандай күреске тап болғанын және партияның қалай танымал болуына/көбірек билікке ие болуына әкелген маңызды сәттерді білу маңызды. 1960 және 1970 жылдары НДП-ның бірқатар мүшелері партияны саяси спектрде солға қарай жылжытуға тырысты. Квебек сепаратизмін қарастырған кезде кейбір мүшелер осыны қалады. 1980 жылдан кейін НДП партиясы 2005 жылға дейін Квебекте қолдау табу үшін күресті, сол кезде НДП Шербрук декларациясын қабылдады және 2013 жылы Квебектің өзін-өзі анықтау құқығын қолдаған Біріктіру заңын бекітті. НДП тарихының тағы бір маңызды бөлігі – партияның алғаш құрылған кез. Партия алғаш рет КТК-ны алмастыру үшін құрылды. КТК-ны НДП-мен алмастыру идеясы НДП көп дауыс алады және ұйымдасқан еңбек одағының мүшелерімен байланыс орнатады деген болжамға негізделген. Алайда, бұл жоспар іске аспады (Арчер, 1990). НДП Канаданың еңбек қозғалысымен жақсы қарым-қатынасқа ие болды, бірақ соңғы жылдары бұл қарым-қатынаста керісінше шиеленіс пайда болды. «НДП-ның құрылуы Канаданың сайлау саясатына кәсіподақтардың толыққанды қатысуына кедергі келтірген ондаған жылдық идеологиялық даулардан кейін болды. Еңбек қозғалысындағы коммунизмнің саяси күш ретінде айтарлықтай әлсіреуі, 1956 жылы шеберлікке негізделген Кәсіподақтар мен Еңбек Конгресінің өнеркәсіпке негізделген Канада Еңбек Конгресімен бірігуіне байланысты Гомперисттік көзқарастардың әлсіреуі, Квебекте консервативті католиктік кәсіподақтарға наразылықтың күшеюі және НДП-ның аграрлық алғыр құрылымы – Кооперативтік Ұлттық Федерацияның (CCF) сайлаудағы сәлсіреуі, Канадада жаңа әлеуметтік-демократиялық партия құруға ықпал етті».
When reading about government party it is important to know where the party as a whole started off, what struggles the party had to face, and what major moments the party had to bring itself into becoming more popular / gain more power. In the 1960s and 1970s some members of the NDP tried to get the NDP party to shift more to the left on the political spectrum. This is something that some members wanted to do when looking at Quebec Separatism. After the 1980's the NDP party struggled to gain any support in Quebec until 2005 when the NDP passed the Sherbrooke declaration and the unity bill in 2013, which showed support to Quebec's self determination. Another important part NDP history is when the party was first created. The party was first created to replace the CLC. The idea behind replacing the CLC with the NDP was that the NDP would get a lot of votes, and the NDP would also grow a connection with organized labour union members. This plan did not work. (Archer, 1990). The NDP had a good relationship with the Canadian Labour Movement, but in recent years the relationship has gain some stresses. “The creation of the NDP followed decades of ideological divisions that impeded comprehensive trade union involvement in Canadian electoral politics. The significant decline of communism as a political force within the labor movement, the dilution of Gomperist attitudes due to the merger of the craft based Trades and Labor Congress with the industrial based Canadian Congress of Labour in 1956, the growing rejection of conservative Catholic trade unionism in Quebec, and the electoral decline of the NDP’s agrarian forerunner, the Cooperative Commonwealth Federation (CCF), all played an important role in setting the stage for the creation of a new social democratic party in Canada.”
НДП үшін екінші маңызды бағыт – әйелдер, жергілікті халықтар және басқа да азшылық топтары. НДП нәсіл мен жыныс бүгінгі саясатта маңызды рөл атқарады деп санайды, тіпті бүгінгі әлемде бәрі тең болуы керек делінгенімен. НДП саяси партиялардағы нәсілдік және гендерлік нормаларды өзгертуге тырысуда. Бұл азшылық топтарына қолдау көрсету НДП үшін өте үлкен оң әсерге ие болуы мүмкін. Бұл оларға бұрынғы жылдары болмаған қолдау мен дауыс алуға көмектеседі.
A second large focus for the NDP is women, indigenous people, and other members of minority groups. The NDP believe that race and gender still play a big role in today's politics; even though in today's world everything is supposed to be equal. The NDP are trying to change the race and gender norms in political parties. The NDP showing support for these minority groups can have a very large positive impact for the party. It can help them gain support and votes that they have not had in past years.