Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық социалистік саясаткер (1888–1974)
Canadian socialist politician (1888–1974)
Майор Джеймс Уильям Колдуэлл (2 желтоқсан 1888 – 25 тамыз 1974), көбінесе М. Дж. Колдуэлл деп танылатын, Канаданың демократиялық социалистік саясаткері және 1942 жылдан 1960 жылға дейін Кооперативтік Ұлттық Одақ (CCF) партиясының басшысы болды. Англияда дүниеге келген ол 1910 жылы Канадаға көшіп келді. Саяси мансабына дейін педагог және кәсіподақ қозғалысының белсендісі болды. 1935 жылы ол Канада Парламентіне сайланды, Розатаун—Биггар сайлау округін өкілдік етті. 1958 жылғы Дифенбейкердің үлкен жеңісіне дейін ол тағы бес рет қайта сайланды. 1934 жылы ол CCF-тің бірінші ұлттық хатшысы болып тағайындалды және 1942 жылы Дж. С. Вудсворттың қайтысынан кейін партияның ұлттық басшысы болды. 1960 жылға дейін ол бұл қызметте болды, содан кейін оған қарсы парламенттік фракция көтеріліс жасады. 1961 жылы CCF таратылғаннан кейін ол оның мұрагері – Жаңа демократиялық партияға (NDP) қосылды. Ол ең алдымен Канадаға «әлеуметтік мемлекет» саясатын енгізуге көмектескені үшін еске алынады, 1940 жылдардың ортасында Канада үкіметін қарттарға зейнетақы және балаларға жәрдемақы бағдарламаларын енгізуге ықпалдастырды. Колдуэлл Канаданың Либералдық партиясына өтуге жасалған бірнеше ұсыныстан бас тартты, соның ішінде оны ақырында Канаданың премьер-министрі ететін ұсыныстан да бас тартты. 1958 жылы сайлауда жеңілгеннен кейін оған Сенатқа тағайындалу ұсынылды, бірақ ол одан да бас тартты. 1964 жылы ол Ұлыбритания Кеңесінің мүшесі болды және 1967 жылы Канада орденіне енген алғашқы тұлғалардың бірі атанды.
Major James William Coldwell (December 2, 1888 – August 25, 1974), usually known as M. J. Coldwell, was a Canadian democratic socialist politician, and leader of the Co operative Commonwealth Federation (CCF) party from 1942 to 1960. Born in England, he immigrated to Canada in 1910. Prior to his political career, he had been an educator and union activist. In 1935, he was elected to the House of Commons of Canada, representing the Rosetown—Biggar electoral district. He was re elected five more times before he was defeated in the 1958 Diefenbaker sweep. He was the CCF's first national secretary in 1934 and became its national leader upon the death of J. S. Woodsworth in 1942. He remained as its leader until 1960, when there was a parliamentary caucus revolt against him. When the CCF was disbanded 1961, he joined its successor party, the NDP. He is remembered mainly for helping to introduce "welfare state" policies to Canada, by persuading the Canadian government to introduce an Old Age Security programme, and child benefits during the mid 1940s. Coldwell turned down several offers to cross the floor and join the governing Liberal Party of Canada, including one offer that eventually would have made him the Prime Minister of Canada. After his defeat in 1958, he was offered a Senate appointment but declined it as well. He became a member of the Privy Council in 1964 and in 1967 became one of the initial inductees into the Order of Canada.
Ерте өмір
Колдуэлл 1888 жылғы 2 желтоқсанда Англияның Ситон қаласында дүниеге келген. Колдуэлл Эксетер университетінде (сол кезде Король Альберт ескерткіш колледжі деп аталатын) оқығанда, 1907 жылы Нора Гертруда Дансфордпен танысып, 1909 жылғы желтоқсанда олар кездесуге келісіп, никелесті. Нора 1888 жылы туған және ол бай газет иесі Джон Томас Дансфордтың қызы болған. Олар 22 шілдеде Бриджвотердегі (Сомерсет, Англия) Уэмбдон шіркеуінде үйленді. 1929 жылы Фермерлердің саяси қауымдастығы мен ИЛП провинциялық сайлауға үш үміткерді ұсынды, Саскачеван фермер-еңбекші партиясының біртұтас туы астында, оны Колдуэлл басқарды. 1935 жылғы федералды сайлауда Колдуэлл Розатуун Биггар округінен Парламент депутаты (MP) болып сайланды. Вудсворт, бейбітшіл, соғысқа қарсы болды, ал Колдуэлл және CCF фракциясының қалған бөлігі соғысты қолдады, ал Колдуэллдің көзқарасы партияның ресми ұстанымы болды. Либералдар CCF-тің көптеген саясатын қабылдап, оларды мемлекеттік саясатқа айналдырды. 1945 жылы премьер-министр Маккензи Кинг Колдуэллге үкіметінде министрлік лауазым ұсынды. Колдуэлл бас тартқан соң Маккензи Кинг тағы бір ұсыныс жасады, ол оны келесі либералдық көшбасшы және, демек, Канаданың премьер-министрі ететін еді. 11 қазанда Паркдейл колледжінде CCF сайлау үміткері Форд Брэндтің митингісіне қатысқанда, жақтас тыңдаушылар оған федералды либералдық партияның басшылығын ұсынды деген қауесет туралы сұрақ қойды. Бұл әл-ауқат мемлекетінің қалыптасу кезеңінде болды және ғасыр соңына және одан кейін де саяси ой-сананың бағытын анықтады. CCF-тің бастапқыдағы жағдайы провинциялық және ұлттық деңгейде нашарлады: 1943 жылғы қыркүйектегі Gallup сауалнамасы CCF-тің 29 пайыз қолдаумен ұлттық көшбасшы екенін көрсетті, либералдар мен консерваторлар 28 пайызбен екінші орынды бөлісті. 1945 жылғы сәуірде CCF ұлттық деңгейде 20 пайызға дейін төмендеді, ал сайлау күні ол тек 16 пайыз ғана алды, бұл солшыл дауыстың бөлінуіне кепілдік берді.
Coldwell was born in Seaton, England on December 2, 1888. While Coldwell attended Exeter University (then called Royal Albert Memorial College), he met Norah Gertrude Dunsford in 1907, and in December 1909, they became engaged. Norah was born in 1888 and was the daughter of a wealthy newspaper proprietor, John Thomas Dunsford. They were married at the Wembdon Church in Bridgwater, Somerset, England, on July 22. In 1929, The Farmers' Political Association and the ILP nominated three candidates for the provincial election, under the joint banner of the Saskatchewan Farmer–Labour party, with Coldwell leading it. In the 1935 federal election, Coldwell was elected to the House of Commons as Member of Parliament (MP) for the riding of Rosetown Biggar. Woodsworth, a pacifist, opposed the war effort, while Coldwell and the rest of the CCF caucus supported the war, and Coldwell's view was the party's official position. The Liberals, appropriating many of the CCF's policies, made them government policy. In 1945, Prime Minister Mackenzie King offered Coldwell a Cabinet post in his government. When Coldwell refused, MacKenzie King made another offer, which would have made him the next Liberal leader and, by extension, the Prime Minister of Canada. On October 11, while attending a rally for the CCF's by election candidate, Ford Brand, at Parkdale Collegiate Institute, a partisan audience member asked him about the rumour that he had been offered the leadership of the federal Liberal Party. They took place at the beginning of the welfare state and set the course of political thought to the end of the century and beyond. diminished the CCF's initially favourable position both provincially and nationally: the September 1943 Gallup poll showed the CCF leading nationally with 29 per cent support, with the Liberals and the Conservatives tied for second place at 28 per cent. By April 1945, the CCF was down to 20 per cent nationally, and on election day it received only 16 per cent. which guaranteed a split in the left of centre vote.
Басшылықты алмастыру дағдарысы
Колдуэлл партия саясатына тежегіш әсер етті және 1956 жылы Виннипегте өткен партияның екіжылдық съезінде партия радикалды Регина манифестінің орнына партия принциптерінің мәлімдемесі ретінде Виннипег декларациясын қабылдады. Ол партияны, жаңа принциптер CCF-ті сайлауға ықпалдырақ етеді деген үмітте, аралас экономикада жеке секторға орын бар екенін қабылдауға ынталандырды. 1958 жылғы сайлауда Колдуэлл Төменгі палатадағы мандатын жоғалтты, ал партия сегіз депутатқа дейін азайды. Премьер-министр Дифенбейкер оған Сенаттағы орынды ұсынды, бірақ ол бас тартты. 1960 жылғы CCF съезіне дейін Аргу Колдуэллді қызметтен кетуге басым жасады. Көшбасшылыққа талас, CCF және Канада Еңбек конгресі жоспарлаған жаңа партияға ретпен өту жоспарына қауіп төндірді. 1958 жылы ұлттық төраға мен ұлттық президенттік лауазымдар біріктірілген кезде Колдуэллдің орнын басып, CCF ұлттық президенті болған Дэвид Льюис, сондай-ақ жаңа партияның қалған ұйымдастырушылары Аргудың маневрлеріне қарсы болды және Саскачеван премьер-министрі Томми Дугластың жаңа партияның бірінші басшысы болғанын қалады. Олардың жоспарларын құлатпау үшін Льюис Аргуді партия басшылығы мәселесі бойынша съезде дауыс беруге мәжбүрлеуге көндіруге тырысты. Съездің барысында парламенттік фракция мен партия басшылығы арасында келіспеушіліктер туды. Колдуэлл көшбасшылықтан кетіп, Аргу оның орнын басып, партияның соңғы ұлттық көшбасшысы болды. Әлде 1941 жылдан бері Колдуэлл Дугластың ұлттық CCF-ті басқаруын қалаған (сол кезде Колдуэллдің жақын арада ұлттық басшылыққа өтетіні анық болды). 1961 жылы «Жаңа партия» құрылған кезде Колдуэлл Дугласты көшбасшылыққа түсуге итермеледі. Алты айдан кейін Аргу партиядан шығып, либералдыққа өтті. Колдуэлл CCF-ті Канада Еңбек конгресімен біріктіру және «Жаңа партия» құру қозғалысына ынтасыз болды, бірақ ол 1961 жылы құрылған Жаңа Демократиялық партияға қосылды және 1974 жылы қайтыс болғанға дейін партияның аға мемлекеттік қайраткері болды.
Coldwell had a moderating influence on party policy, and at the party's biannual convention in Winnipeg in 1956, the party passed the Winnipeg Declaration as a statement of party principles to replace the more radical Regina Manifesto. He pushed the party to accept that there is room for the private sector in a mixed economy in the hope that the new principles would make the CCF more electable. In the 1958 election, Coldwell lost his House of Commons seat, and the party was reduced to a rump of eight MPs. Prime Minister Diefenbaker offered him a Senate appointment, which he declined. During the leadup to the 1960 CCF convention, Argue was pressing Coldwell to step down. The leadership challenge jeopardized plans for an orderly transition to the new party that was being planned by the CCF and the Canadian Labour Congress. CCF national president David Lewis, who succeeded Coldwell as president in 1958, when the national chairman and national president positions were merged, and the rest of the new party's organizers both opposed Argue's manoeuvres and wanted Saskatchewan premier Tommy Douglas to be the new party's first leader. To prevent their plans from derailing, Lewis unsuccessfully tried to persuade Argue not to force a vote at the convention on the question of the party's leadership. There was a split between the parliamentary caucus and the party executive on the convention floor. Coldwell stepped down as leader, and Argue replaced him, becoming the party's final national leader. As far back as 1941, Coldwell wanted Douglas to succeed him in leading the national CCF (at that time, it was obvious that Coldwell would assume the national leadership in the near future). When the time came for the "New Party" to form, in 1961, Coldwell pressured Douglas to run for the leadership. Six months later Argue crossed the floor and became a Liberal. Coldwell was unenthusiastic about the movement to merge the CCF with the Canadian Labour Congress and create the "New Party", but he joined the New Democratic Party at its founding in 1961, and remained an elder statesman in the party until his death in 1974.
Кейінгі өмірі
1964 жылы ол Канада Королінің құпия кеңесінің мүшесі атанды, соның арқасында өмірінің соңына дейін оны "Құрметті" деп атауға болады. Сондай-ақ 1964 жылы ол Либералдық кабинет министрі Джуди ЛаМарш төрағалық ететін Сайлау қаржысы жөніндегі Ұлыбритания Парламентінің кеңесші комитетіне тағайындалды. 1966 жылы премьер-министр Лестер Б. Пирсон оны қауіпсіздік мәселелері жөніндегі Корольдік комиссияға ("Маккензи комиссиясы") тағайындады, ол Мунсингер ісіне байланысты RCMP және қауіпсіздік мәселелерімен айналысты. Дуглас 1971 жылғы сәуірде Жаңа демократиялық партия төрағасы қызметінен зейнеткерлікке шыққанда, партия Оттавада Дуглас-Колдуэлл қорын құрды, бұл Дуглас пен оның ұзақ жылғы досы және саяси ұстазы Колдуэллге жасалған сыйлық болды. 1967 жылғы 6 шілдеде ол Канада орденінің серігі болып тағайындалды. Ол "Парламент мүшесі ретіндегі еңбегі үшін" 1967 жылғы 24 қарашада орденмен марапатталды. Оның өсиеті әртүрлі медальдарды қалай пайдалану керектігін көрсетпегендіктен, олар аукционға шығарылды, сондықтан оның ұлы оларды жеке коллекционерге сатты, кейін ол оларды аукционға қойды. Сол жылы Дуглас-Колдуэлл қоры медальдарды Реджинадағы Томми Дуглас үй-мұражайында көрсету үшін шамамен 10 000 долларға қайта сатып алды. Ол 1974 жылғы 25 тамызда екі жүрек ұстамасынан кейін Оттава қалалық ауруханасында 85 жасында қайтыс болды. Архивтік сілтеме нөмірі R4291.
In 1964, he became a member of the Queen's Privy Council for Canada, thereby allowing him to be referred to by the honorific "The Honourable" for the rest of his life. Also in 1964, he was appointed to the House of Commons Advisory Committee on Election Finances chaired by Liberal cabinet minister Judy LaMarsh. In 1966, Prime Minister Lester B. Pearson appointed him to the Royal Commission on Security (the "Mackenzie Commission"), dealing with the RCMP and security issues that arose from the Munsinger Affair. When Douglas retired as the NDP's leader in April 1971, the party established the Douglas–Coldwell Foundation in Ottawa as its parting gift to both Douglas and his aging friend and political mentor, Coldwell. On July 6, 1967, he was appointed a Companion of the Order of Canada. He was invested into the order on November 24, 1967, for "his contribution as a Parliamentarian." It ended up in auction due to his will not specifying what to do with his various medals, so his son sold them to a private collector, who then put them up for auction. That same year, the Douglas Coldwell Foundation purchased the medals back for about $10,000 so that they could be displayed in the Tommy Douglas House museum in Regina. He died at 85 in the Ottawa Civic Hospital after he had suffered two heart attacks on August 25, 1974. Archival reference number is R4291.