Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1998 жылғы британдық тамырлық фильм
1998 British biographical film
«Хилари және Джеки» – 1998 жылғы британдық тамырлық фильм, режиссері Ананд Такер, басты рөлдерде Эмили Уотсон және Рейчел Гриффитс британдық классикалық музыкант апалы-сіңлілер Жаклин дю Пре (виолончель) және Хилари дю Пре (флейта) рөлінде. Фильм Жаклиннің танымалдылығының шарықталуын, Хиларидің күйеуі Кристофер Финзимен болған күдікті қарым-қатынасын және 20 жасынан бастап қозғалған, 42 жасында өліміне әкелген көптеген склерозбен күресін көрсетеді. Франк Коттрелл Бойс жазған сценарийдің соңындағы титрде бұл сценарий 1997 жылы Пирс пен Хилари дю Пренің «Отбасылық гений» атты естеліктеріне негізделгендігі айтылған (кейіннен «Хилари және Джеки» деген атпен қайта басылды). Алайда, «Хилари және Джеки» фильмі түсіріліп жатқан кезде бұл естелік әлі жарық көрмеген еді. Коттрелл Бойс: «Хилари мен фильмде жұмыс істегенде кітап үстінде де жұмыс істеп жатты, біз сценарийді жасай бастағанда бұл өте ерте кезең болды», – деді. Фильмнің негізі Хилари мен Пирспен болған әңгімелер, кітаптан айырмашылығы, бұл шын оқиға деп есептелмейді және кейбір қияли оқиғаларды қамтиды. Фильм Жаклиннің өміріндегі деректерді бұрмалағандығы үшін көп дау тудырып, сынға ұшырады, ал Жаклиннің бірнеше жақын достары фильмді ашық айыптады. Хилари дю Пре өзінің нұсқасын қорғады. «Хилари және Джеки» фильмі көбінесе сыншылардың мақтауына ие болды, ал Гриффитс пен Уотсон екеуі де «Оскар» сыйлығына «Ең үздік қосалқы актриса» және «Ең үздік актриса» номинациялары бойынша ұсынылды.
Hilary and Jackie is a 1998 British biographical film directed by Anand Tucker, starring Emily Watson and Rachel Griffiths as the British classical musician sisters Jacqueline du Pré (cello) and Hilary du Pré (flute). The film covers Jacqueline's meteoric rise to fame, her alleged affair with Hilary's husband Christopher Finzi, and her struggle with multiple sclerosis starting in her late 20s ultimately leading to her death at the age of 42. The screenplay by Frank Cottrell Boyce claimed in the end credits to have been based on the 1997 memoir A Genius in the Family by Piers and Hilary du Pré (later republished under the title Hilary and Jackie). However, that memoir had not yet been published when Hilary and Jackie was being filmed. Cottrell Boyce stated, "Hilary was working on the book at the same time as I was working on the film it was at a very early stage when we were doing the script". The film was instead based on conversations with Hilary and Piers; unlike the book, it does not claim to be the true story and contains some fictionalised incidents. The film attracted controversy and criticism for allegedly distorting details in Jacqueline's life, and several personal friends of Jacqueline du Pré publicly condemned the film. Hilary du Pré publicly defended her version of the story. Hilary and Jackie generally received critical acclaim, and both Griffiths and Watson were nominated for an Academy Award, for Best Supporting Actress and Best Actress, respectively.
Сюжет
1960 жылдары Лондонда Хилари мен Жаклин "Джеки" ду Пре әпкелері балалық шақта ән-күйге аналары үйреткеннен кейін музыкалық мамандықтарға ұмтылады. Хилари флейта, ал Джеки виолончель ойнайды. Жас кезінде жаттығуларға қарсы шыққан Джеки ерте жаста виртуоз болып, тез арада халықаралық атаққа ие болды. Джеки Еуропа бойынша гастрольдерге шыққанда, Хилари ата-анасы мен інісі Пирспен бірге Лондонда қалады және Корольдік музыка академиясында музыкалық оқумен күреседі. Ол композитор Джеральд Финцидің ұлы Кристофер "Киффер" Финцимен танысады және екеуі романтикалық қарым-қатынас жасайды. Хилари жергілікті оркестрде ойнай бастайды, онда ол жергілікті атақ-даңққа ие болады. Джеки Мәскеудегі гастрольден үйіне оралып, Хилариден өзімен бірге пәтерде тұруды сұрайды. Оның орнына Хилари Кифферге үйленеді, екеуі ауылдағы фермаға көшіп, отбасын құрады. Осы арада Джеки пианист және дирижер Дэниел Баренбойммен таныса бастайды, олар музыкаға деген ортақ сүйіспеншілікпен байланысты. Оның яһуди дініне айналуы және кейіннен Даниилге үйленуі айтарлықтай көпшілік назарына түседі. Кейін Джеки Хиллари мен Киффердің үйіне хабарсыз келіп, Лос-Анджелестегі жоспарланған кездесулерінен бас тартады. Ол Хилариге Киффермен жыныстық қатынасқа түскісі келетінін айтып, оны азғыруға тырысады. Келесі күні Хилари Джекиді эмоционалдық күйзелістің ортасында орманнан жалаңаш күйі табады. Даниял келіп, оны жұбатуға тырысады, бірақ ол оған немқұрайды қарайды. Джеки Хиларидің үйінде қалады, ал Хилари Джекидің Киффермен жыныстық қатынасқа түсуіне келісім береді, бұл оның жүйке бұзылуынан арылуға көмектеседі деп үміттенеді. Алайда бұл жағдай қыз-келіншектердің арасындағы қарым-қатынасты бұзады. Джеки кетіп, гастрольдерге қайта оралады, бірақ басқа өмірге құштар. Джекидің көзқарасы бойынша, Хилари Киффермен өмір сүруді қарым-қатынасына қарағанда таңдады. Джеки Дэниелмен некеде жұбаныш тапқанмен, оның қозғалыс қабілеттері мен қол-көзінің үйлестірілуінің әлсірегенін байқады. Оның бұрынғы Хилариге келгені, шын мәнінде, оның денсаулығына байланысты айтылмаған уайымдар еді. Тірі өнер көрсету кезінде Джеки аяғына тұра алмай, Дэниелдің қолымен сахнадан шығады. Ол көпқабатты склерозмен ауырады, Хиллари ауруханаға барып, онымен кездеседі. Жаки өзінің диагнозы туралы оптимистік көзқарас танытады, бірақ ауру тез дамып, оны саусақтарын орналастыруға немесе доғаны қолдануға мәжбүр етеді. Дэниел әлемді айнала отырып, дирижерлік қызмет атқарады, ал Джеки оның махаббатты екенін біледі. Ауруы барған сайын, ол саңырау және мылқау болып қалатынша, шалдыққан. Бір күні Хилари қатты дірілдеген Джекиге барып, балалық шақтағы жағажайда ойнаған естеліктерін айтады. Көп ұзамай Хилари радиодан Джекидің өлімі туралы хабарды естиді. Фильм Джекидің рухы бала кезінде ойнайтын жағажайда тұрып, өзі мен әпкесі құмда шала-шұла ойнағанын көрумен аяқталады.
In 1960s London, sisters Hilary and Jacqueline "Jackie" du Pré both pursue musical professions after being instructed throughout their childhoods in music by their mother; the flute for Hilary, and the cello for Jackie. Though Jackie rebelled against practising as a child, she became a virtuoso in early adulthood, quickly rising to international prominence. While Jackie tours throughout Europe, Hilary remains in London with her parents and brother, Piers, and struggles in her musical studies at the Royal Academy of Music. She becomes acquainted with a gregarious fellow student, Christopher "Kiffer" Finzi, son of composer Gerald Finzi, and the two begin a romantic relationship. Hilary begins playing in a community orchestra, where she garners local fame. Jackie returns home from touring in Moscow, and pleads with Hilary to share a flat with her. Instead, Hilary marries Kiffer, and the two relocate to a farmhouse in the country to start a family. Meanwhile, Jackie begins dating pianist and conductor Daniel Barenboim, with whom she bonds over their mutual love of music. Her eventual conversion to Judaism and subsequent marriage to Daniel garners significant publicity. Later, Jackie arrives unannounced at Hilary and Kiffer's home, inexplicably forgoing scheduled engagements she has in Los Angeles. She confides to Hilary that she wants to have sex with Kiffer, and makes attempts to seduce him. The next day, Hilary finds Jackie stripped naked in the woods in the midst of an emotional breakdown. Daniel arrives and attempts to console her, but she is indifferent to him. Jackie remains at Hilary's home, and Hilary consents to Jackie having a sexual encounter with Kiffer, hoping it will help her work through her nervous breakdown. This, however, ultimately drives a rift between the sisters as the affair becomes emotionally suffused. Jackie leaves and resumes touring, but yearns for a different life. From Jackie's perspective, Hilary chose a life with Kiffer over their relationship. While Jackie found solace in her marriage to Daniel, she began to notice a subtle yet progressive deterioration of her motor skills and hand eye coordination. It had in fact been unspoken anxieties over her health that led to her previous visit to Hilary's. During a live performance, Jackie finds herself unable to stand, and has to be carried offstage by Daniel. She is diagnosed with multiple sclerosis, and Hilary goes to visit her in hospital. Jackie remains optimistic about her diagnosis, but the disease progresses rapidly, leaving her unable to position her fingers or use a bow. Daniel continues to conduct around the world, and Jackie finds he is having an affair. As her disease progresses, she becomes paralysed before becoming deaf and mute. One night, Hilary goes to visit Jackiewho is in the throes of tremorsand recounts a cherished childhood memory of the two playing on the beach. Shortly after, Hilary hears news of Jackie's death on the radio. The film ends with Jackie's spirit standing on the beach where she used to play as a child, watching herself and her sister frolicking on the sand as little girls.
Өндіріс
Сценалар Ливерпульдегі Blue Coat мектебінде, округтік сот үйінде, Джордж догында, Сент-Джордж залында және Уокер өнер галереясында түсірілді. Қосымша көріністер Лондонның Корольдік музыка академиясында және Вигмор залында түсірілді, ал интерьерлердің көп бөлігі Суррейдегі Шеппертон студиясында түсірілді. Уэльстің солтүстігіндегі ежелгі үй – Бритдир Маур, Хиллари үйінің түсірілімдері үшін пайдаланылды. Фильмде орындалған классикалық туындыларға Эдвард Элгар, Джозеф Гайдн, Иоганн Себастьян Бах, Иоганн Брамс, Сезар Франк, Маттиас Георг Монн, Георг Фридрих Гендель, Роберт Шуман, Людвиг ван Бетховен және Антонин Дворжактың шығармалары кіреді. Фильмдегі Жаклин дю Пренің виолончелін Эмили Уотсонның қозғалыстарымен үйлестіріп Каролина Дейл орындады.
Scenes were filmed in the Blue Coat School, the County Sessions House, George's Dock, St. George's Hall, and the Walker Art Gallery in Liverpool. Additional scenes were filmed at the Royal Academy of Music and Wigmore Hall in London, and most interiors were shot at Shepperton Studios in Surrey. Brithdir Mawr, an ancient house in north Wales, was used for location shots of Hilary's house. Classical pieces performed in the film include compositions by Edward Elgar, Joseph Haydn, Johann Sebastian Bach, Johannes Brahms, César Franck, Matthias Georg Monn, Georg Friedrich Händel, Robert Schumann, Ludwig van Beethoven, and Antonín Dvořák. Jacqueline du Pré's cello in the movie was played and synchronised to Emily Watson's movements by Caroline Dale.
Кассалық жинақ
Хилари мен Джеки 1999 жылғы 22 қаңтарда Ұлыбританияда кинотеатрларда шықты және 1 миллион фунт стерлинг (1,6 миллион доллар) табыс әкелді. АҚШ-та ол 1998 жылғы 30 желтоқсанда шектеулі көрсетілімде көрсетілді.
Hilary and Jackie was released theatrically in the United Kingdom on 22 January 1999 and grossed £1 million ($1.6 million). In the United States, it premiered on 30 December 1998 in a limited release.
Сыни жауап
Стивен Холден бұл фильмді The New York Times газетінде "классикалық музыкант болудың қуаныштары мен қиындықтарының ең терең және жан тебірентерлік бейнесі" деп атады және "ағайындық бәсекелестіктің және олардың өмірін анықтайтын махаббат пен жеккөрудің, бәсекелестік пен өзара тәуелділіктің құйылысқан жарылысын зерттейтін керемет бай және нәзік туынды" деді. Ол сондай-ақ "Хилари мен Джеки" фильмінің режиссурасы, монтажы және сценарийі де өте жақсы жасалғанын айтты. Chicago Sun Times газетінен Роджер Эберт оны "материалды жұмсартуға немесе мелодрамалық клишелер арқылы көңіл көтеруге тырыспаған ерекше фильм" деп сипаттады. Сан-Франциско хроникасында Эдвард Гутман: "Уотсонның ойыны қызықты әрі жүректі ауырлатады. Такердің әсем режиссурасы мен Бойсдің ойлы, ұқыпты жазуының арқасында ол керемет рөл сомдайды". The New Yorker журналынан Энтони Лейн былай деді: "Кезеңнің сезімі, ағылшын мақтанышы күлкілі де өткір, бірақ қыздар өскен сайын фильм өзінің әзіл-қалжыңын жоғалтады. Оқиғаның мәні тым әсте және сәл де мағынасыз сезіледі; бұл, әрине, Такердің назарын немесе құлағын музыкадан ауыртатынын білдіреді. Шындығында, бұл картина Бетховен мен Эльгардың жанкүйерлерін қуантуға қарағанда, эмоционалды түрде құмарлықпен айналысатын адамдарға көбірек ұнайды". Entertainment Weekly фильміне A− бағасын берді және "Бұл ерекше, ашық айтқанда құштарлықпен жазылған тарихи драма, британдық теледиректор Ананд Таккердің дебюті, екі виртуоздық актерлік шеберлікке негізделген: оңды бағаланған Эмили Уотсонның және жеткіліксіз бағаланған Рейчел Гриффитстің" деп қосты. Рана Дасгупта тарихи фильмдер туралы эссесінде "фильмнің слоганы – 'Асқын күйге берілген, ақымақтыққа ұшыраған және бір еркекпен бөліскен екі қарындастың шынайы оқиғасы' – оның құштарлық ниетін жақсы көрсетеді. Кітаптағы махаббат пен ынтымақтың әсерлі суреті, кейіпкерлері толық емес және күрделі болғанымен, "ақымақты" емес, әлеуметтік бұрмалаушылықтың ашық есебіне басымдық берілген".
In his review in The New York Times, Stephen Holden called the film "one of the most insightful and wrenching portraits of the joys and tribulations of being a classical musician ever filmed" and "an astoundingly rich and subtle exploration of sibling rivalry and the volcanic collisions of love and resentment, competitiveness and mutual dependence that determine their lives." He went on to say "Hilary and Jackie is as beautifully acted as it is directed, edited and written." Roger Ebert of the Chicago Sun Times described it as "an extraordinary film [that] makes no attempt to soften the material or make it comforting through the cliches of melodrama." In the San Francisco Chronicle, Edward Guthmann stated, "Watson is riveting and heartbreaking. Assisted by Tucker's elegant direction and Boyce's thoughtful, scrupulous writing, she gives a knockout performance." Anthony Lane of The New Yorker said, "The sense of period, of ungainly English pride, is funny and acute, but the movie mislays its sense of wit as the girls grow up. The nub of the tale feels both overblown and oddly beside the point; it certainly means that Tucker takes his eye, or his ear, off the music. The whole picture, indeed, is more likely to gratify the emotionally prurient than to appease lovers of Beethoven and Elgar." Entertainment Weekly rated the film A− and added, "This unusual, unabashedly voluptuous biographical drama, a bravura feature debut for British TV director Anand Tucker, soars on two virtuoso performances: by the rightfully celebrated Emily Watson . and by the under celebrated Rachel Griffiths." Rana Dasgupta wrote in an essay about biographical films that "the film's tagline – 'The true story of two sisters who shared a passion, a madness and a man' – is a good indication of its prurient intent. The book's moving account of love and solidarity, whose characters are incomplete and complex but not "mad", is rejected in favour of a salacious account of social deviance."
Дау
Фильм сыншылар тарапынан жоғары бағаланса да, екі "Оскар" сыйлығына ұсынылса да, әсіресе ду Пренің өнерлік өмірінің орталығы болған Лондон қаласында қызу пікірталас тудырды. Оның ең жақын әріптестері, оның ішінде виолончельшілер Мстислав Ростропович және Джулиан Ллойд Вебер 1999 жылдың ақпан айында "Таймс" газетіне "ашулы" хат жолдады. Сонымен қатар, Жаклин ду Пренің досы, гитарист Джон Уильямс "The Observer" газетіне берген сұхбатында фильмді "қорқынышты" және "нашар" деп сипаттап, "Менің досым Джекиге қиянат жасалды" деді. Хилари ду Пре "The Guardian" газетінде былай деп жазды: "Алғашқыда адамдардың неге менің айтқанымды сенбегенін түсінбедім, себебі мен толық шындықты айтуға тырыстым. Отбасың туралы шындықты айтқанда, олар керісінше, бұл әуесқойлық деп айтуына күтпейсің. Бірақ Джеки менің істегеніме құрмет танытар еді. Егер мен жартылай жақындасам, ол оны жыртып жіберген болар еді. Ол толық оқиғаның айтылуын қалаған болар еді".
Although the film was a critical success, and received two Academy Award nominations, it ignited a furore, especially in London, centre of du Pre's performing life. A group of her closest colleagues, including fellow cellists Mstislav Rostropovich and Julian Lloyd Webber, sent a "bristling" letter to The Times in February 1999. Additionally, a friend of Jacqueline du Pré's, guitarist John Williams, in an interview for The Observer, called the film "macabre" and "sick", adding: "My friend Jackie has been betrayed". Hilary du Pré wrote in The Guardian, "At first I could not understand why people didn't believe my story because I had set out to tell the whole truth. When you tell someone the truth about your family, you don't expect them to turn around and say that it's bunkum. But I knew that Jackie would have respected what I had done. If I had gone for half measures, she would have torn it up. She would have wanted the complete story to be told."