Дисраэли: Суэц каналын алу жолындағы саясат және жаңғырулар
Disraeli (1929 film)
«Дизраэли» (1929) фильмі – британ премьер-министрі Бенджамин Дизраэлидің өмірі мен Суэц каналын сатып алу жоспары. Джордж Арлисс рөлі үшін «Оскар» жеңіп алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1929 жылғы фильм.
1929 film
Лоби картасында: «Джордж Арлис мырза – «Дизраэли» фильміндегі ең ұлы рөлінде» деп жазылған. Ол британ премьер-министрі Бенджамин Дизраэли рөліндегі өнері үшін «Ең үздік актер» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Сюжет британдықтардың Суэц каналын сатып алу жоспары және оған тоқтау салуға тырысқан екі тыңшының күресін қамтиды. 1911 жылғы түпнұсқа Бродвей қойылымы, 1917 жылғы қайта қойылымы және 1921 жылғы нұсқаусыз фильмдегідей, Арлис әйелі Флоренс Дизраэлидің әйелі Мэри Энн (Леди Биконсфилд) рөлінде оның қасында ойнады.
The lobby card states, "Mr. George Arliss in his greatest picture Disraeli". His performance as British prime minister Benjamin Disraeli won him the Academy Award for Best Actor in a Leading Role. The story revolves around the British plan to buy the Suez Canal and the efforts of two spies to stop it. As with the original 1911 Broadway play and its 1917 revival, and the 1921 silent film, Arliss' wife Florence appeared opposite him in the role of Disraeli's wife, Mary Anne (Lady Beaconsfield).
Сюжет
1874 жылы британ империясын кеңейтуге бағытталған Дизраэлидің амбициялық сыртқы саясаты оның үлкен қарсыласы Уильям Гладстонның сөйлеген сөзінен кейін Төменгі палатада мақұлданбады. Кейін Дизраэли Мысырдың ысырапшыл хадивіне ақша қажет екенін және Суэц каналының бақылау үлесін сатуға дайын екенін естиді. Каналды сатып алу Үндістанды бақылауды қамтамасыз етеді, бірақ Англия банкінің басшысы Майкл Проберт Дизраэлиге мұндай жоспарға қатаң қарсы екенін нақты айтады. Дизраэли содан кейін көрнекті еврей банкирі Хью Майерсті шақырады. Темірде лорд Чарльз Дифорд леди Клариса Певенсиге ұсыныс жасайды. Ол оған ғашық болғанымен, оны қабылдамайды. Ол өзінің байлығы мен жоғары әлеуметтік мәртебесіне қанағаттанғандықтан, күйеуінде қалаған амбициясы жоқ; сонымен қатар, ол премьер-министрді жоғары бағалайды және Чарльз оның жайлы қатты пікір білдірмейді. Дизраэли жас жігітте үміт көріп, Кларисаның бақытты болуын қалайды, Чарльзды өзіне жұмыс істеуге көндіреді және оған каналды сатып алу туралы айтады, бірақ тыңшылар туралы ештеңе айтпайды. Үндістанды өзіне қосып алуға құштар Ресей Дизраэлиді бақылау үшін екі тыңшыны тағайындайды: жоғары әлеуметтік топтарға кірісі бар миссис Траверс және мистер Фолжамбе. Дизраэли олардың алдағанын білмейді, ол Фолжамбені жеке үкіметтік хатшысы етіп тағайындайды, оны одан да жақсы алдау үшін. Фолжамбе Чарльзтан Майерс каналды сатып алу үшін қаржылай қолдау көрсете ме деп сұрағанда, Чарльз ештеңе айтпайды, бірақ оның қимыл-қозғалысы Фолжамбе дұрыс болжағанын көрсетеді. Миссис Траверс Фолжамбеге елден кетуді және өздерінің басшыларына ескерту жіберуді бұйырады. Дизраэли бұл туралы көп ұзамай біледі. Ол дереу кхедивке агент жіберуді шешкенде, Клариса Чарльзды жіберуге кеңес береді. Чарльз кхедивті Майерстің чегін акцияларға алмастыруға көндіреді, сонымен қатар Клариссаға өзінің құндылығын дәлелдейді. Дизраэли бұл жаңалықты естігенде қуанышқа бөленеді. Алайда, Майерс келіп, оның банкі саботаж салдарынан банкротқа ұшырағанын хабарлайды; чек құнды емес. Дизраэли оған жағдайды әзірге құпия сақтауға кеңес береді. Қияметке құмар миссис Траверс келгенде, Дизраэли оған сатып алу туралы хабарлайды, ол Майерсті саботаждауға қатысқанын қуанышпен мойындайды. Дизраэли жылдам ойланып, Пробертті шақырады. Банкир бастапқыда көмектесуден бас тартса да, Дизраэли оны парламент банк жарғысын қайтарып алуымен қорқытып, Майерске шексіз несие беру туралы қағазға қол қоюға мәжбүр етеді. (Проберт кеткеннен кейін Дизраэли әйелі мен Клариссаға бұл блеф екенін мойындайды.) Майерстің төлем қабілеті қалпына келтіріледі, келісім-шарт аяқталады, ал Дизраэлидің табысының нәтижесінде Виктория патшайымы өзінің басқа атақтарына Үндістан императорлығын қоса алады. Дизраэли және оның ауыр науқастан жазылған әйелі патшайымның қабылдауына қатысып, құрметке ие болады.
In 1874, Disraeli's ambitious foreign policy, aimed at extending the British empire, is voted down by the House of Commons after a speech by his great rival, William Gladstone. Later, Disraeli receives the welcome news that the spendthrift Khedive of Egypt is in dire need of money and is willing to sell the controlling shares in the Suez Canal. The purchase of the canal would secure control of India, but Michael Probert, head of the Bank of England, makes it clear to Disraeli that he is vehemently opposed to any such plan. Disraeli then summons Hugh Myers, a leading Jewish banker. Meanwhile, Lord Charles Deeford proposes to Lady Clarissa Pevensey. Although she is in love with him, she turns him down. He is content to enjoy his wealth and high social standing, and lacks the ambition she wants in a husband; further, she is a great admirer of the Prime Minister and Charles has no strong opinion about him. Disraeli, seeing promise in the young man and wanting Clarissa to be happy, convinces Charles to come work for him, and tells him about the canal purchase but he does not tell him about the spies. Russia, eager to seize India for itself, has assigned two spies to watch Disraeli: Mrs. Travers, who has entree to the highest social circles, and Mr. Foljambe. Disraeli was not fooled; he has hired Foljambe as his personal government secretary, the better to deceive him. When Foljambe asks Charles if Myers is there to provide financial backing for the purchase of the canal, Charles says nothing, but his manner makes it clear that Foljambe has guessed correctly. Mrs. Travers orders Foljambe to leave the country and warn their masters. Disraeli soon discovers what has happened. When he decides to send an agent to the khedive immediately, Clarissa suggests he send Charles. Charles persuades the khedive to accept Myers' cheque in exchange for the shares, also proving his own worth to Clarissa. Disraeli is elated when he receives the news. However, Myers comes and informs him that his banking house has been driven into bankruptcy by sabotage; the cheque is worthless. Disraeli tells him to keep his situation secret for the moment. When the prying Mrs. Travers arrives, Disraeli allows her to learn of the purchase, and she exultantly admits to her key part in sabotaging Myers. Thinking quickly, Disraeli summons Probert. Though the banker initially refuses to help, Disraeli forces him to sign a paper giving unlimited credit to Myers by threatening to have Parliament revoke the bank's charter. (After Probert leaves, Disraeli confesses to his wife and Clarissa that he was bluffing.) Myers' solvency is restored, the deal is completed, and as a result of Disraeli's success, Queen Victoria can add Empress of India to her other titles. Disraeli is honored when he and his wife, who has recovered from serious illness, attend a reception for the Queen.
Өндіріс
Жасыл құдай 1929 жылы түсіріліп, «Дизраэлиден» бұрын аяқталды, бірақ Арлистің өтініші бойынша 1930 жылға дейін көрсетілмей қалды, себебі ол бұл фильмді өзінің дыбысты фильмдегі дебюті үшін тиімдірек деп есептеді. Паркердің пьесасының үнсіз фильмдердегі нұсқалары, екеуі де «Дизраэли» деп аталды, бұрыннан-ақ жасалған: 1916 жылы британдық NB Films компаниясы жасаған нұсқа; және 1921 жылы Арлистің «Distinctive Productions» атты өндіріс компаниясы жасаған, ал «United Artists» компаниясы көрсеткен нұсқа.
The Green Goddess was filmed in 1929 and completed before Disraeli, but was held out of release until 1930 at the request of Arliss because he felt this film was a better vehicle for his talkie debut. Silent film versions of Parker's play, both also titled "Disraeli", had previously been produced: A 1916 version produced by British company NB Films; and the 1921 version produced by Arliss' production company, Distinctive Productions, and released by United Artists.
Кассалық жинақ
Warner Bros деректері бойынша фильм отандық кинопрокатта 924 000 доллар, ал шетелдік кинопрокатта 574 000 доллар табалдыры тапты. Кейінірек жазылған сын-сарада Ричард Гиллиам Арлистің "әсерлі бейнесіндегі" актерлік шеберлігін жоғары бағалады, бірақ дыбыс жарастыру және декорацияларға сын айтты.
According to Warner Bros records the film earned $924,000 domestically and $574,000 foreign. In a retrospective review, Richard Gilliam praised the film for Arliss's performance in a "compelling portrait," though criticizing its sound and set design.
Сақталу жағдайы
Фильм 1934 жылы қайта шығарылған түрінде сақталған, ол бастапқы дыбыс жазбасы дискіден фильмге ауыстырылған. Саундтрекке орын беру үшін бейне сол жағынан көрінетіндей кесілген, бірақ ашылу тізімі мен соңғы титрлер жаңадан түсіріліп, ортаға теңгерілген. Кодқа дейінгі шамамен үш минуттық түсірілім де өшірілген және қазіргі таңда жоғалған деп саналады.
The film survives in its 1934 re release form, when it was converted from its original sound on disc technology to sound on film. To provide space for the soundtrack, the image was noticeably cropped on the left side, except for the opening credit sequence and end title, which were replaced and are centered. Some pre Code footage, about three minutes, was also deleted and is believed to be lost.