Төмен бюджеттік комикстер

Кіріспе

Шағын бюджеттік комикстер

Миникомикс – автордың өзі жариялаған комикс кітабы, көбінесе фотокөшірмеленген және тігілген немесе қолмен жасалған мұқабамен шығарылады. Ұлыбритания мен Еуропада «шағын баспа комиксі» термині миникомикске тең келеді, ол A6 (105 мм × 148 мм) немесе одан кіші өлшемді басылымдар үшін қолданылады. Миникомикстер, кейде «пепелді көшірмелер» деп те аталады, кейде «зин комикстері» деп аталады, өте аз бюджетпен өз комикстерін жасағысы келетіндер үшін қолжетімді, негізінен бейресми тарату арқылы таратылады. Джессика Абель, Джули Дусет және Адриан Томин сияқты көптеген суретшілер осылай мансаптарын бастап, кейін дәстүрлі баспа саласына көшкен, ал Мэтт Фейзелл және Джон Порчеллино сияқты танымал суретшілер миникомикстерді негізгі өндіріс құралы ретінде жариялауды жалғастыруда.

Шолу

"Миникомикс" термині бастапқыда АҚШ-та қолданылған және тарихы біршама күрделі. Алғашқыда ол тек өлшемді білдірген: дайджест комиксінің ені 5,5 дюйм, биіктігі 8,5 дюйм болса, миникомикс 5,5 дюйм ені мен 4,25 дюйм биіктігінде болған. Қазіргі уақытта миникомикс үшін белгілі бір стандартты формат жоқ. Пошта маркасының мөлшерінен бастап, қалыпты комикс кітабының өлшеміне дейінгі кез келген нәрсе миникомикс деп есептелуі мүмкін. "Миникомикс" термині енді форматқа емес, басылымның қолмен жасалған, ресми емес сипатына баса назар аударады, яғни көбірек жалпылама мағынада қолданылады. Осы кең анықтама бойынша, төрт бөлікке бүктелген бір фотокөшірме беті де миникомикс болып саналады, сонымен қатар қалың дайджест комиксі немесе тіпті үлкен, күрделі және салыстырмалы түрде қымбат фотокөшірме кітапша да миникомикс бола береді. Тіпті кейбір кәсіби басылған және тілген кітапшалар да, егер оларды суретші шығарса және миникомикс орындарында сатса, миникомикс деп аталады, бірақ мұндай қолданыс әлі де даулы. Көптеген миникомикстер эстетикалық себептермен стандартты емес комикс кітаптарының өлшемдерін таңдайды немесе көрініс үшін графикалық дизайн мен кітап басудың әртүрлі тәсілдерімен байланысты болады. Осы жиі кездесетін өлшемдердің көпшілігі стандартты кеңсе құралдарын пайдаланатын суретшілерге ыңғайлы: АҚШ стандартындағы хат парағын жартысына бүктеу дайджест жасауға, ал төрт бөлікке бүктеу миникомикс жасауға мүмкіндік береді. Бұл комикстер көбінесе фотокөшірмеленеді, бірақ кейбіреулері офсеттік баспа арқылы үлкен көлемде шығарылады. Солтүстік Америкада, Ұлыбританияда және Малайзияда миникомикстерді дәстүрлі "тікелей нарықтағы" комикс дүкендерінде кездестіру сирек; оларды суретшілер кітап жәрмеңкелерінде немесе пошта арқылы тікелей сатады, веб-сайттардан тапсырыс беруге болады немесе кішкентай кітап дүкендері мен дистрибьюторлар арқылы таратады. Өндіріс және тарату мәселелері, аудиториясы тұрғысынан қарағанда, жоғарыда аталған барлық өлшемдер мен түрлеріндегі миникомикстердің бірімен-бірі және зиндермен дәстүрлі басылған комикстерге қарағанда ортақ сипаттары көп. Еуропада көптеген мамандандырылған комикс дүкендерінде өзін-өзі басып шығарған кішкентай кітаптарға арналған арнайы бұрыш бар. Ангулемдегі комикс фестивальдерінде кішкентай кітаптар сатылатын үлкен базарлар ұйымдастырылады. Кітаптардың көпшілігі арзанға түсіп, шешілген тиражбен басылғандықтан, коллекционерлердің назарына ілігеді. Миникомикстер көбінесе редакциялық бақылаудан өтетін болмайды, сондықтан мазмұны мен сапасы да әртүрлі болады. Көптеген миникомикс авторлары комикстерінен көп пайда табуды немесе тіпті шығындарын ақтауды күтпейді.

The term "minicomic" was originally used in the United States and has a somewhat confusing history. Originally, it referred only to size: a digest comic measured 5.5 inches wide by 8.5 inches tall, while a minicomic was 5.5 inches by 4.25 inches. Currently, there is no standard format for a minicomic. Anything between something the size of a postage stamp to regular comic book size can be considered a minicomic. The term "minicomic" is used in a more general sense, emphasizing the publication's handmade, informal aspect rather than the format. By this loose definition, a single photocopied page folded in quarters would still be a minicomic, but so would a thicker digest sized comic, or even a large, elaborate, and relatively expensive photocopied booklet with a silkscreened cover. Even some professionally printed and bound booklets are referred to as minicomics, as long as they are published by the artist and marketed in minicomic venues, but this usage is controversial. Many minicomics are non standard comic book sizes for aesthetic reasons, or are often connected to graphic design and book print "tricks" to look good. Many of these typical sizes are convenient for artists using standard office supplies: a US letter page can be folded in half to make a digest, or in quarters for a minicomic. These comics are generally photocopied, although some are produced in larger quantities using offset printing. In North America, the United Kingdom, and Malaysia, minicomics are rarely found in traditional "direct market" comic book stores; they are often sold directly by the artist at book fairs or through the mail, ordered from websites, or handled by small bookstores and distributors that carry zines. In terms of production and distribution issues and their audience, minicomics—of all of the sizes and types mentioned above—have much more in common with each other, and with zines, than with any traditionally published comics. In Europe many specialized comic books stores have a special little corner dedicated to the odd off size little self printed books. At comic book conventions, such as the one in Angoulême, there are large markets where the little books are available. Because most of the books are rather cheap and were printed in limited quantities, they have become a target of collecters. Minicomics typically have no editorial oversight, and both their content and quality vary widely. Many of the creators of minicomics do not expect to make a significant amount of money, or even cover their costs, with the price they charge for their comics.

Тарих

Ең алғашқы және ең танымал комикстер мини және дайджест форматтарында – миникомикс терминінен бұрын, тіпті стандартты комикс кітап форматынан да ертерек – 1920 жылдардың анонимді және эротикалық Тихуана библиялары болды. Гари Арлингтон басқарған «Сан-Франциско комикс кітап компаниясы» 1968–1976 жылдар аралығында көптеген миникомикстерді, соның ішінде Арт Шпигельман мен Билл Гриффиттің миникомикстерін жариялады. 1968 жылы Карл Гаффорд «Blue Plaque Publications» құрды, ол алғашқы миникомикс кооперативі, шағын тиражды комикстер жасаушылардың кооперативі, шағын баспа комикстері мен фанзиндерді саудалап, насихаттады. 1970 жылдардың басында кеңінен таралған Джек Т. Чиктің «Chick tracts» комикстері де мини форматты қолданды, бірақ олар әдетте миникомикстер саналмайды. 1970 және 1980 жылдардың басында Клей Гирдестің «Comix World» баспасы көптеген танымал миникомикстерді жариялады, ал Арти Ромероның «Everyman Studios» толық түсті мұқабалары бар ондаған комикс шығарды. «Everyman Comics» шағын сериясына Ромеро, Хант Эмерсон, Ларри Риппи, Джим Сиергей, Боб Конвей, Гэри Уитни, Боб Войтко, Дж. Майкл Леонард және Джон Адамстың жеке комикстері, сондай-ақ тақырыптық антологиялық миникомикстер кірді. Осы баспалардың бірнеше миникомикстері «Fantagraphics» баспасының «1980 жылдардың жерасты миникомикстері» жинағында толыққанды қайта басылды. Мэтт Фиазеллдің 1980 жылы бастаған танымал «Cynicalman» миникомикстері АҚШ хат парағын төрт бөлікке бүктеу форматын пайдаланды; бұл Альфред Хуэтенің жүлделі «DADA mini» комиксінде де қолданылған формат. 1980 жылдары көптеген миникомикстерді жер асты және баламалы басылымдарда жұмыс таба алмаған суретшілер жасады, олар жер асты комикс сахнасының ықпалында болды. Майкл Доуэрстің «Starhead Comix» баспасы 1980 жылдардың екінші жартысында көптеген миникомикстерді жариялады, содан кейін компания дәстүрлі комикс кітаптарын басып шығаруға және таратуға көшті. Джон Порчеллиноның «King Cat Comics» комиксі, алғаш рет 1989 жылдың мамырында жарық көрген және әлі де жарық көріп жатқан, ең танымал және ұзақ жылдар бойы шығарылып келе жатқан миникомикстердің бірі. 1989 және 1990 жылдары Роджер Мэй сол жылдардағы Сан-Диего комикс конвенцияларында жасалған жұмыстардан жасалған миникомикстерді жариялады. Біріншісі, «Ашық маусым: миникомикс» деп аталды, оған Хайме Эрнандес, Серджо Арагонес, Гай Колвелл, Эдди Кэмпбелл, Брайан Талбот, Вал Майерик, Скотт Шоу, Говард Крус, Анжела Бокадж, Стивен Биссетт, Марио Эрнандес, Ларри Мардер, Мэри Флинер, Дэвид А. Черри, Джошуа Куагмайр, Клейтон Мур, Фиби Глоекнер, Стив Лафлер, Терри Битти, Уильям Стоут, Дж. Р. Уильямс, Рик Гири және Пол Мавридестің жұмыстары енді. 1990 жылғы конвенцияда жасалған екінші саны «Graphic Babylon: San Diego Comic Con Minicomix 1990» деп аталды. Барлық жұлдыздар қатарында Роберт Уильямс, Орз, Мэри Флинер, Мерси Ван Влак, Боб Берден, Л. Лоис Бухалис, Гай Колвелл, Серджо Арагонес, Анжела Бокадж, Ларри Мардер, Чак Остин, Терри Лабан, Ларри Тодд, Марк Боде, Рэй Зона, Ларри Уэлц, Скотт Шоу, Майкл Т. Гилберт, Рик Гири, Фил Фоглио, Уэйно, Дж. Р. Уильямс және Дэн О’Нилл болды. 1990 жылдары, World Wide Web кеңінен қолданылғанға дейін, миникомикстер Factsheet Five сияқты басылымдардың көмегімен баламалы суретшілер үшін өзін-өзі таратудың танымал түріне айналды. Джессика Абельдің «Artbabe», Джули Дуцеттің «Dirty Plotte» және Адриан Томиннің «Optic Nerve» сияқты комикс сериялары заңды баспагерлер қабылдамас бұрын өзін-өзі жариялаған миникомикстер ретінде басталды. 1993 жылы Рик Брэдфорд (1985 жылдан бері миникомикс сахнасында қатысқан) басқа шағын басылымдарды, соның ішінде миникомикстерді қарастыратын «Poopsheet» журналын жариялай бастады. «Poopsheet» ақырында веб-сайтқа айналды және қазір «The Poopsheet Foundation» деп аталады, ол миникомикстер тарихын мұрағаттауға арналған. «Ең үздік миникомик үшін Ignatz» сыйлығы 1997 жылдан бері жыл сайын «Small Press Expo» фестивалінде табыс етіледі. 2003 жылы суретшілер Энди Хартцелл мен Джесси Реклау «Global Hobo Distro» дистрибьюторлық компаниясын құрды, ол қолмен жасалған және табу қиын комикстерге арналған, сондай-ақ «Last Gasp» компаниясымен серіктестікке ие.

The earliest and most popular comics in mini and digest sizes—predating not only the term minicomic, but even the standard comic book format—were the anonymous and pornographic Tijuana bibles of the 1920s. The underground publisher San Francisco Comic Book Company, run by Gary Arlington, published a number of minicomics in the period 1968–1976, including minicomics by Art Spiegelman and Bill Griffith. In c. 1968, Carl Gafford created Blue Plaque Publications, the first minicomic co op, a cooperative of minicomic creators that traded and promoted small press comics and fanzines. Jack T. Chick's "Chick tracts", which began appearing widely in the early 1970s, also used a mini size, although they are not typically considered mincomics. In the 1970s and early 1980s, Clay Geerdes's Comix World published numerous popular minicomics, and Artie Romero's Everyman Studios created dozens of titles with full color covers. The Everyman Comics mini series included solo books by Romero, Hunt Emerson, Larry Rippee, Jim Siergey, Bob Conway, Gary Whitney, Bob Vojtko, J. Michael Leonard, and John Adams, plus a number of themed anthology minicomics. Several minicomics each of these publishers were reprinted in their entirety in Fantagraphics' The Underground Mini Comix of the 1980s. Matt Feazell's popular Cynicalman mincomics, which began in 1980, utilize the US letter page folded in quarters; the same format used by Alfred Huete's award winning DADA mini. Many minicomics in the 1980s were produced by artists influenced by the underground comix scene who were unable to get work published in underground and alternative publications. Michael Dowers' Starhead Comix published many minicomics throughout the latter half of the 1980s, before the company moved to traditional comic book printing and distribution. John Porcellino's King Cat Comics, first published in May 1989 and still being published, is among the best known and longest running minicomics titles. In 1989 and 1990, Roger May published minicomics made of work done at those years' respective San Diego Comic Cons. The first one, titled Open Season: the Mini Comic, included work from Jaime Hernandez, Sergio Aragonés, Guy Colwell, Eddie Campbell, Bryan Talbot, Val Mayerik, Scott Shaw, Howard Cruse, Angela Bocage, Stephen Bissette, Mario Hernandez, Larry Marder, Mary Fleener, David A. Cherry, Joshua Quagmire, Clayton Moore, Phoebe Gloeckner, Steve Lafler, Terry Beatty, William Stout, J. R. Williams, Rick Geary, and Paul Mavrides. The second issue, created at the 1990 convention, was titled Graphic Babylon: San Diego Comic Con Minicomix 1990. The all star roster of contributors included Robert Williams, Orz, Mary Fleener, Mercy Van Vlack, Bob Burden, L. Lois Buhalis, Guy Colwell, Sergio Aragonés, Angela Bocage, Larry Marder, Chuck Austen, Terry Laban, Larry Todd, Mark Bodé, Ray Zone, Larry Welz, Scott Shaw, Michael T. Gilbert, Rick Geary, Phil Foglio, Wayno, J. R. Williams, and Dan O'Neill. In the 1990s, before the widespread adoption of the World Wide Web, minicomics became a popular form of self distribution for alternative cartoonists, aided by such publications as Factsheet Five. Comic book series like Jessica Abel's Artbabe, Julie Doucet's Dirty Plotte, and Adrian Tomine's Optic Nerve all started out as self published minicomics before being picked up by legitimate publishers. In 1993, Rick Bradford (who had been involved in the minicomics scene since 1985) began publishing Poopsheet, a zine that reviewed other small publications, including minicomics. Poopsheet eventually became a website and is now known as The Poopsheet Foundation, which is dedicated to archiving the history of minicomics. The Ignatz Award for Best Minicomic has been awarded at the Small Press Expo every year since 1997. In 2003, cartoonists Andy Hartzell and Jesse Reklaw co founded Global Hobo Distro, a distributor dedicated to hand made and hard to find comics that is partnered with Last Gasp.