Кәсіби бейнекамералар және олардың даму тарихы

Кіріспе

Жылжымалы электрондық суреттерді жасауға арналған жоғары сапалы камера.

Кәсіби бейнекамера (көбінесе теледидар камерасы деп аталады, бірақ қолданылу аясы теледидардан асып кеткен) – жылжымалы электрондық суреттерді жасауға арналған жоғары сапалы құрылғы (бұрынғы кинокамерадан өзгеше, ол суреттерді фильмге жазатын). Алғашқыда телестудияларда немесе сыртқы тікелей эфирлік көліктерде пайдалану үшін жасалған, қазір олар музыкалық бейнеклиптерде, тікелей бейнефильмдерде (цифрлық кинокамераға қараңыз), корпоративтік және оқулық бейнелерде, үйлену тойларында және басқа да мақсаттарда қолданылады. 2000 жылдардан бері көптеген кәсіби бейнекамералар сандық (аналогтық емес). 35 мм кинокамералармен бірдей өлшемдегі сенсорлары бар және динамикалық диапазоны (экспозиция кеңдігі) мен түс беруі фильм сапасына жақындаған HD цифрлық бейнекамералардың енгізілуімен 2010 жылдардың соңында кәсіби бейнекамералар мен кинокамералар арасындағы айырмашылық азайды. Бүгінде теледидар, жаңалықтар, спорт, іс-шаралар және реалити-шоу сияқты жұмыстар үшін арналған HDTV камералары кәсіби бейнекамералар деп аталады. Цифрлық кинокамера киноға немесе сценарийлік теледидарға арналған, ол постпродакшн кезінде түс түзетуіне болатын файлдарды жазады. Кәсіби бейнекамерадан алынған бейнесигналды тікелей эфирде көрсетуге болады немесе түс пен экспозицияны аз немесе мүлдем өзгертусіз жылдам өңдеуге болады.

Тарих

Ең алғашқы бейнекамералар 1920-1930 жылдары механикалық теледидар дәуірінде қолданылған механикалық ұшқыш нүктелі сканерлер болды. 1930 жылдары видеокамера түтіктерінің жақсаруы электрондық теледидар дәуірін бастады. Бұрын камералар өте үлкен құрылғылар болатын, олар әрқашан екі бөлімнен тұратын. Камера бөлімі линза мен камера түтігінің алдын ала күшейткіштерін және басқа да қажетті электрониканы ұстады және камера электроникасының қалған бөлігіне үлкен диаметрлі көп өзекті кабельмен қосылды, әдетте студияның жеке бөлмесінде немесе қашықтан жүк көлігінде орнатылады. Камераның басы өздігінен бейне сурет сигналын шығара алмайды. Видеосигналды студияға ауыстыру және тарату үшін шығаратын. Елуінші жылдардың басында электронды миниатюралық құрылғылар кейбір монохромды камералардың өздігінен жұмыс істеуге және тіпті қолмен ұстауға мүмкіндік беретін деңгейге жетті. Бірақ студия конфигурациясы сақталды, үлкен кабельдер сигналды камераның басқару блогына (CCU) қайтарады. CCU өз кезегінде камераның функцияларын, мысалы экспозицияны, жүйелік уақытты, бейне және қара деңгейлерді реттеуге және басқаруға арналған. Алғашқы түсті камералар (1950 жылдары АҚШ-та, 1960 жылдардың басында Еуропада), атап айтқанда RCA TK 40/41 сериясы, үш (ал кейбір модельдерде төрт) түсіргіш түтігімен әлдеқайда күрделі болды, ал олардың көлемі мен салмағы күрт өсті. Қолмен ұсталатын түсті камералар 1970-ші жылдардың басына дейін жалпыға ортақ қолданысқа енген жоқ. Камералардың бірінші буыны камераның бас блогына бөлінді (камераның корпусы, линзалар мен түсіру түтіктері бар және иығында немесе оператордың алдындағы дене тіреуінде ұсталады) кабельдер арқылы арқалық CCU-ға қосылды. Ikegami HL 33, RCA TKP45 және Thomson Microcam 1970 жылдардың басында енгізілген қос бөлшекті түсті портативті камералар болды. Дала жұмысында камераның бейне шығаруын жазу үшін бөлек VTR қажет болды. Әдетте бұл портативті 1" роликке VTR немесе портативті 3/4" U матикалық VCR болды. Әдетте, екі камера бірлігін камера операторы, ал таспа операторы портативті жазғышты алып жүреді. 1976 жылы RCA TK76 енгізілгеннен кейін камера операторлары бір бөлшекті камераны иықтарына алып жүруге мүмкіндік алды. Әлі де бөлек видеотаспаны жазу құрылғысы қажет болды. Электрондық жаңалықтар жинау (ENG) камералары 16 мм фильм камераларын телехабарлар өндірісі үшін 1970 жылдан бастап алмастырды, өйткені фильмге түсіру құны қайта пайдаланылатын таспаға түсіруден әлдеқайда жоғары болды. Портативті видеотаспалар өндірісі жаңалықтарды тез аяқтау үшін, фильмді көрсету немесе өңдеуден бұрын химиялық өңдеу қажеттілігіне қарағанда, жылдам айналыс уақытын жылдамдатуға мүмкіндік берді. Алайда апта сайынғы жаңалықтар журналдарының кейбір жаңалықтары 16 мм фильмдік камераларды 1990 жылға дейін пайдалануды жалғастырды. Алғашында бұл камералардың барлығы түтік негізіндегі сенсорларды қолданған, бірақ 80-ші жылдардың ортасында зарядталған құрылғы (CCD) бейнелеушілері сахнаға шықты, бұл көптеген артықшылықтар әкелді. Алғашқы CCD камералары түтікшелік камералардың түсі мен ажыратылысына сәйкес келмеді, бірақ CCD технологиясының артықшылықтары, мысалы, кішірек және жеңіл камераларды енгізу, жақсы және тұрақты кескін (бейне күйдірілуіне немесе кідірілуіне бейім емес) және тіркеудің қажеті жоқ, CCD бейнелеу аппараттарын әзірлеу тез дамыды және бір рет бәсекелесіп, түтікшелік сенсорға артық кескін ұсына бастады, соңғысы 1990 жылдардың басында қолданылмай қалды. Ақырында, камераның басымен тұрақты түрде қосылған жазушы камералар ENG үшін нормаға айналды. Студиялық камераларда камераның электроникасы қысқарып, CCD бейнелеу құралдары қабылдағыш құбырларды алмастырды. Камераның басты және CCU-ны жалғайтын қалың көп өзекті кабельдер жетпісінші жылдардың соңында триакстік қосылымдармен ауыстырылды, бұл бірнеше бейне сигналдарын, интеркомды аудио және басқару схемаларын өткізетін жіңішке бейне кабель және бір миль немесе одан да көп уақыт бойы жұмыс істей алады. Камераның ішкі бөліктері қысқарып, электроника енді корпустың көлемін белгілемейді, алайда қорап пішіні сақталады, өйткені үлкен студиялық линзалар, телепромптерлер, электрондық видоискатель (EVF) және студиялық және спорттық өндіріске қажетті басқа да құралдарды ұстау қажет. Электрондық өрістегі өндіріс камералары көбінесе студиялық конфигурацияларда монтаждау қақпағының ішінде орнатылған. Бұл қақпақ қосымша студиялық аксессуарларды ұстады. 1990 жылдардың соңында HDTV хабар тарату басталғанда, жаңалықтар мен жалпы мақсаттағы жұмыстарға жарамды HDTV камералары енгізілді. Олар әлдеқайда жақсы кескін сапасын ұсынса да, олардың жалпы жұмыс істеуі стандартты ажыратымдылықтағы алдыңғы нұсқаларымен бірдей болды. Камералар үшін жаңа жазу әдістері видеотаспаны алмастыру үшін енгізілді, таспасыз камералар. Ikegami және Avid 1996 жылы ауыстырылатын қатты дискілерге негіделген EditCam енгізді. Panasonic P2 камераларын енгізді. Бұл DVCPro сигналын ауыстырылатын флэш-жад ортасында жазды. Басқа да деректерді сақтау құрылғыларын жазу жүйелері енгізілді, атап айтқанда Sony-ден XDCAM. Sony сондай-ақ Sony және Sandisk құраған ExpressCard стандартына сәйкес келетін флэш-жад стандарты SxS (S by S) енгізді. Ақырында флэш-жад басқа жазу орталарын толығымен алмастырды. 2000 жылдары Sony, Philips сияқты ірі өндірушілер цифрлық кәсіби бейнекамераларды енгізді. Бұл камералар CCD сенсорларын пайдаланды және бейнелерді флэш-жадта цифрлық түрде жазды. Оларға цифрлық HDTV камералары қосылды. Цифрлық технология жетілдікке жеткенімен және цифрлық теледидарға көшуге байланысты, 2010 жылдардан бері цифрлық кәсіби бейнекамералар телестудияларда, ENG, EFP және тіпті басқа да салаларда басымдыққа ие болды. CCD сенсорлары ақырында CMOS сенсорларымен ауыстырылды.

The earliest video cameras were mechanical flying spot scanners which were in use in the 1920s and 1930s during the period of mechanical television. Improvements in video camera tubes in the 1930s ushered in the era of electronic television. Earlier, cameras were very large devices, almost always in two sections. The camera section held the lens and camera tube pre amplifiers and other necessary electronics, and was connected to a large diameter multicore cable to the remainder of the camera electronics, usually mounted in a separate room in the studio, or a remote truck. The camera head could not generate a video picture signal on its own. The video signal was output to the studio for switching and transmission. By the fifties, electronic miniaturization had progressed to the point where some monochrome cameras could operate standalone and even be handheld. But the studio configuration remained, with the large cable bundle transmitting the signals back to the camera control unit (CCU). The CCU in turn was used to align and operate the camera's functions, such as exposure, system timing, video and black levels. The first color cameras (1950s in the US, early 1960s in Europe), notably the RCA TK 40/41 series, were much more complex with their three (and in some models four) pickup tubes, and their size and weight drastically increased. Handheld color cameras did not come into general use until the early 1970s the first generation of cameras were split into a camera head unit (the body of the camera, containing the lens and pickup tubes, and held on the shoulder or a body brace in front of the operator) connected via a cable bundle to a backpack CCU. The Ikegami HL 33, the RCA TKP45 and the Thomson Microcam were portable two piece color cameras introduced in the early 1970s. For field work a separate VTR was still required to record the camera's video output. Typically this was either a portable 1" reel to reel VTR, or a portable 3/4" U matic VCR. Typically, the two camera units would be carried by the camera operator, while a tape operator would carry the portable recorder. With the introduction of the RCA TK76 in 1976, camera operators were finally able to carry on their shoulders a one piece camera containing all the electronics to output a broadcast quality composite video signal. A separate videotape recording unit was still required. Electronic news gathering (ENG) cameras replaced the 16mm film cameras for TV news production from the 1970s onwards because the cost of shooting on film was significantly more than shooting on a reusable tape. Portable video tape production also enabled much faster turnaround time for the quick completion of news stories, compared to the need to chemically process film before it could be shown or edited. However some news feature stories for weekly news magazine shows continued to use 16mm film cameras until the 1990s. At first all these cameras used tube based sensors, but charge coupled device (CCD) imagers came on the scene in the mid 80s, bringing numerous benefits. Early CCD cameras could not match the colour or resolution of their tube counterparts, but the benefits of CCD technology, such as introducing smaller and lightweight cameras, a better and more stable image (that was not prone to image burn in or lag) and no need for registration meant development on CCD imagers quickly took off and, once rivaling and offering a superior image to a tube sensor, began displacing tube based cameras the latter of which were all but disused by the early 1990s. Eventually, cameras with the recorder permanently mated to the camera head became the norm for ENG. In studio cameras, the camera electronics shrank, and CCD imagers replaced the pickup tubes. The thick multi core cables connecting the camera head to the CCU were replaced in the late seventies with triax connections, a slender video cable that carried multiple video signals, intercom audio, and control circuits, and could be run for a mile or more. As the camera innards shrunk, the electronics no longer dictated the size of the enclosure, however the box shape remained, as it is necessary to hold the large studio lenses, teleprompters, electronic viewfinder (EVF), and other paraphernalia needed for studio and sports production. Electronic Field Production cameras were often mounted in studio configurations inside a mounting cage. This cage supported the additional studio accessories. In the late 1990s, as HDTV broadcasting commenced, HDTV cameras suitable for news and general purpose work were introduced. Though they delivered much better image quality, their overall operation was identical to their standard definition predecessors. New methods of recording for cameras were introduced to supplant video tape, tapeless cameras. Ikegami and Avid introduced EditCam in 1996, based on interchangeable hard drives. Panasonic introduced P2 cameras. These recorded a DVCPro signal on interchangeable flash memory media. Several other data storage device recording systems were introduced, notably XDCAM from Sony. Sony also introduced SxS (S by S), a flash memory standard compliant to the Sony and Sandisk created ExpressCard standard. Eventually flash storage largely supplanted other forms of recording media. In 2000s, major manufacturers like Sony, Philips introduced the digital professional video cameras. These cameras used CCD sensors and recorded video digitally on flash storage. These were followed by digital HDTV cameras. As digital technology improved and also due to digital television transition, digital professional video cameras have become dominant in television studios, ENG, EFP and even in other areas since 2010s. CCD sensors were eventually replaced by CMOS sensors.

Хронологиясы

1926-1933 жылдар аралығында "камералар" механикалық дискіні пайдаланатын ұшқыш нүктелік сканердің бір түрі болды. 1936 жылы RCA-ның иконоскоп камерасы пайда болды. 1946 жылы RCA-ның TK 10 студиялық камерасы 3 дюймдік IO – Image Orthicon түтігін және 4 линзалы мұнараны қолданды. RCA TK 30 (1946) кеңінен далалық камера ретінде қолданылды. TK 30 – бұл портативті камераны басқару блогы бар TK 10. 1948 жылы шығарылған Dumont Marconi MK IV – Image Orthicon камерасы. Marconi-дің алғашқы камерасы 1938 жылы көрсетілді. Ұлыбританиядан келген EMI камералары АҚШ-та 1960 жылдардың басында, мысалы EMI 203/4 сияқты қолданылды. Кейін 60-шы жылдары EMI 2000 және EMI 2001 шықты. 1950 жылы Vidicon камера түтігінің пайда болуы кішірек камераларды жасауға мүмкіндік берді. 1952 жылы алғашқы "Walkie Lookie" – "көшімді камералар" пайда болды. Plumbicon пайда болғанға дейін Image Orthicon түтіктері қолданылып келді. RCA TK 40 1953 жылы хабар тарату үшін алғашқы түсті теледидар камерасы болып саналады. RCA жоғары сапалы камералар нарығында өзінің көшбасшылығын 1978 жылы шыққан TK 47-ге дейін сақтап келді, ол RCA-дан шыққан соңғы жоғары сапалы түтік камерасы болды. 1954 жылы RCA-ның TK 11 студиялық камерасы 3 дюймдік IO – Image Orthicon түтігін және төрт линзалы мұнараны қолданды. RCA TK 31 (1954) кеңінен далалық камера ретінде қолданылды. TK 31 – бұл портативті камераны басқару блогы бар TK 11. TK 11/TK 31 және бұрынғы TK 10/TK 30 арасында белгілі бір ортақтықтар бар. 1962 жылы Ikegami компаниясы тұңғыш рет толыққанды портативті қолға ұсталатын телекамераны ұсынды. Philips компаниясының Norelco камералар желісі де өте танымал болды, оның ішінде PC 60 (1965), PC 70 (1967) және PCP 90 (1968, қолға ұсталатын) модельдері бар. АҚШ-тың ірі телеарнасы CBS, PC 60 және PC 70 құрылғыларының алғашқы тұтынушысы болды. Philips/BTS Broadcast Television Systems Inc. кейіннен LDK камералар желісін шығарды, оның соңғы жоғары сапалы түтік камерасы LDK 6 (1982) болды. Philips 1965 жылы Plumbicon бейнекамера түтігін ойлап тапты, ол түтік камераларға таза кескінді берді. BTS 1987 жылы өзінің алғашқы қолмен ұсталатын кадрлық CCD-камерасын – LDK90-ды ұсынды. Bosch Fernseh АҚШ-та жоғары сапалы камералар желісін (KCU, KCN, KCP, KCK) сатты, ол KCK 40 түтік камерасымен аяқталды (1978). Image Transform (Universal City, Калифорния) арнайы модификацияланған 24 кадрлық KCK 40-ты өздерінің "Image Vision" жүйесі үшін қолданды. Бұл жүйе 10 МГц жолақтың еніне ие болды, бұл NTSC жолақтығынан шамамен екі есе көп. Бұл HDTV-ге дейінгі бейімделген бейне жүйесі болды. Бұл жүйе 1982 жылы "Monty Python Live at the Hollywood Bowl" фильмін жасау үшін қолданылды. Бұл фильмді түсіру үшін кинорекордтаушыны пайдалана отырып, пост-өндірісті түсіретін алғашқы үлкен жоғары анықтамадағы аналогты кең жолақты видеотаспа болды. 2000 жылдары Sony, Philips сияқты ірі өндірушілер флэш-жадыға негізделген цифрлық теледидар камераларын енгізді. 2010 жылдан бері бұл цифрлық камералар барлық басқа жүйелерден ең көп қолданылады.

1926 to 1933 "cameras" were a type of flying spot scanner using mechanical disk. 1936 saw the arrival of RCA's iconoscope camera. 1946 RCA's TK 10 studio camera used a 3" IO – Image Orthicon tube with a 4 lens turret. The RCA TK 30 (1946) was widely used as a field camera. A TK 30 is simply a TK 10 with a portable camera control unit. The 1948 Dumont Marconi MK IV was an Image Orthicon camera. Marconi's first camera was shown in 1938. EMI cameras from the UK were used in the US in the early 1960s, like the EMI 203/4. Later in the 60s the EMI 2000 and EMI 2001. In 1950 the arrival of the Vidicon camera tube made smaller cameras possible. 1952 saw the first Walkie Lookie "portable cameras". Image Orthicon tubes were still used till the arrival of the Plumbicon. The RCA TK 40 is considered to be the first color television camera for broadcasts in 1953. RCA continued its lead in the high end camera market till the (1978) TK 47, last of the high end tube cameras from RCA. 1954 RCA's TK 11 studio camera used a 3" IO – Image Orthicon tube with a four lens turret. The RCA TK 31 (1954) was widely used as a field camera. A TK 31 is simply a TK 11 with a portable camera control unit. There is some commonality between the TK 11/TK 31 and the earlier TK 10/TK 30. Ikegami introduced the first truly portable hand held TV camera in 1962. Philips' line of Norelco cameras were also very popular with models such as PC 60 (1965), PC 70 (1967) and PCP 90 (1968 Handheld). Major US broadcaster CBS was a notable early customer of the PC 60 and PC 70 units. Philips/BTS Broadcast Television Systems Inc. later came out with an LDK line of camera, like its last high end tube camera the LDK 6 (1982). Philips invented the Plumbicon pick up video camera tube in 1965, that gave tube cameras a cleaner picture. BTS introduced its first handHeld Frame transfer CCD Charge coupled device CCD camera the LDK90 in 1987. Bosch Fernseh marketed a line of high end cameras (KCU, KCN, KCP, KCK) in the US ending with the tube camera KCK 40 (1978). Image Transform (in Universal City, California) used specially modified 24 frame KCK 40 for their "Image Vision" system. This had a 10 MHz bandwidth, almost twice NTSC bandwidth. This was a custom pre HDTV video System. At its peak this system was used to make "Monty Python Live at the Hollywood Bowl" in 1982. This was the first major high definition analog wideband videotape to film post production using a film recorder for film out. In the 2000s, major manufacturers like Sony, Philips introduced the flash storage based digital television cameras. Since the 2010s, these digital cameras have become most widely used of all other systems.

Пайдалану түрлері

Кәсіби камералардың көпшілігі линзаның тікелей артында оптикалық призма блогын пайдаланады. Бұл призма блогы (екі дихроидты призмадан тұратын трихроидты жиынтық) кескінді үш негізгі түске – қызыл, жасыл және көк түске – бөліп, әр түсті әр призма бетіне орнатылған жеке зарядты қосарланған құрылғыға (CCD) немесе белсенді пикселдік сенсорға (CMOS бейне сенсоры) бағыттайды. Кейбір жоғары сапалы тұтынушылар камералары да осылай істейді, бұл жоғарырақ ажыратымдылықтағы және әдеттегіден жақсы түс шығару дәлдігімен бейне шығаруға мүмкіндік береді. Бір датчикті Байер сүзгісі және үш датчикті конструкциялардың екеуінде де сенсорлар жасаған әлсіз сигналдар видоискатель үшін қолдануға арналған аналогтық сигналдарға кодталғанға дейін күшейтіледі, сондай-ақ тарату және жазу үшін цифрлық сигналдарға кодталады. Аналогтық шығыстар әдетте түс және жарықтылық ақпаратын бір шығысқа біріктіретін құрама бейнесигнал немесе үш жеке қосылыс арқылы R Y B Y Y компоненттік бейнесигнал түрінде болады.

Студиялық камералар

Телевизия студиясының көптеген камералары еденде орналасады, әдетте студиядағы биіктігі мен орнын реттеу үшін пневматикалық немесе гидравликалық механизмдері бар тұғырлармен жабдықталады. Көп камералы жүйедегі камералар камераны басқару блогы (CCU) арқылы басқарылады, олар триакс, талшықты-оптикалық немесе дерлік қолданыстан қалған көп өзекті кабель арқылы қосылады. CCU, генлок және басқа да жабдықтармен бірге телевизия студиясының орталық аппараттар бөлмесінде (CAR) орнатылады. Әрбір камера үшін өндіріс бақылау бөлмесіндегі (PCR) қашықтан басқару панелін визуалды инженерлер суретті теңгеру үшін пайдаланады. Ресми телевизия студиясынан тыс жерде, сыртқы тікелей эфирде (OB) қолданылған кезде, камералар көбінесе дөңгелектері бар немесе жоқ (штатив моделіне байланысты) үш аяқты тұғырларда орналасады. Алғашқы модельдер аналогтық технологияны қолданған, бірақ қазір ескірген, оларды цифрлық модельдер алмастырған. Студиялық камералар жеңіл және кішкентай болғандықтан, оларды тұғырдан алып, линзаны кішірек өлшемге ауыстырып, оператор иығына қойып қолдануға болады, бірақ оларда өздігінен жазба жасайтын құрылғы жоқ және кабельге тәуелді. Камераларды үш аяқты тұғырға, долыға немесе кранға орнатуға болады, бұл оларды бұрынғы студиялық камералардан гөрі әлдеқайда әмбебап етеді. Бұл камераларда "тірі" екенін, яғни оның сигналы сол сәтте "негізгі бағдарламаға" қолданылып жатқанын операторға және түсірілімге түскен адамдарға хабарлайтын кішкентай сигналдық шам болады.

EFP камералары

Электрондық далалық түсірілім камералары студиялық камераларға ұқсас, олар негізінен көп камералы тікелей эфирге қосылған түсірілімдерде қолданылады, бірақ студиядан тыс концерттерде, спорт жарыстарында және ерекше оқиғалардың тікелей хабарларын түсіру үшін пайдаланылады. Бұл әмбебап камераларды иыққа арқалап алып жүруге болады, немесе камера тіректеріне және крандарға орнатуға болады, олар студиялық камераларға арналған ұзын фокус аралық зу-объективтермен жабдықталған. Бұл камералардың өздігінен жазбаға түсіру мүмкіндігі жоқ, және олардың сигналдары оптикалық талшық, триакс, радиожиілік немесе дерлік қолданылмайтын көп өзекті кабель арқылы хабар тарату көлігіне жіберіледі.

Басқалар

Қашықтан басқару камералары әдетте қашықтан басқару арқылы жұмыс істеуге арналған өте кішкентай камера бастары болып табылады. Олардың кішігірім мөлшеріне қарамастан, олар көбінесе үлкен ENG және EFP типтерімен салыстырылатын өнімділікке қол жеткізе алады. Блок камералар камера басы кішкентай блок түрінде келетін болғандықтан осылай аталады, көбінесе линзадан да кішірек. Кейбір блок камералар толыққанды дербес жұмыс істейді, ал кейбіреулері тек сенсор блогы мен оның алдын ала күшейткіштерін қамтиды, сондықтан жұмыс істеу үшін жеке камера басқару блогына қосылуы қажет. Камераның барлық функцияларын қашықтан басқаруға болады, және көбінесе линзаның фокусын және зумын басқару мүмкіндігі де қарастырылған. Бұл камералар айналмалы және көлбеу басқа орнатылады, оларды тіреудің немесе мұнараның үстіне, хабар тарату кабинасының бұрышына немесе баскетбол шеңберінің артына орналастыруға болады. Сонымен қатар, оларды роботтық платформаларға, камера бумдары мен крандарының соңына немесе суретте көрсетілгендей, кабельдік тіреуде "ұшыруға" болады. Губтік камералар линзасы мен сенсор блогының бірлескен мөлшері мен сыртқы түрі губтік бояу контейнеріне ұқсас болғандықтан осылай аталады. Олар жарыс машинасы сияқты тар кеңістікке немесе бумның ұшына бекітіледі. Сенсор блогы мен линза камераның қалған электроникасынан ұзын, жіңішке, көп өткізгіш кабельмен бөлінеді. Камера параметрлері осы блоктан басқарылады, ал линза параметрлері әдетте камера орнатылған кезде реттеледі.