Видеода кадр жиілігін еселеу техникасы

Кіріспе

Видеодисплейдің қабылданатын кадр жылдамдығын екі есе арттыру техникасы

Араластырылған видео (сонымен қатар араластырылған сканерлеу деп те аталады) – қосымша өткізу қабілетін қажет етпестен видеодисплейдің қабылданатын кадр жылдамдығын екі есе арттыруға арналған техника. Араластырылған сигнал тікелей бірінен соң бірі түсірілген видео кадрының екі өрісін қамтиды. Бұл көрерменге қозғалысты қабылдауды жақсартады және фи құбылысын пайдаланып, жыпылықтауды азайтады. Бұл араластырылмаған кадрлармен (кадр жылдамдықтары өріс жылдамдықтарына тең болғанда) салыстырғанда уақыт ажыратымдылығын (сонымен қатар уақытша ажыратымдылық деп те аталады) екі есе арттырады. Араластырылған сигналдар жеке өрістерді тізбекпен көрсетуге қабілетті дисплейді қажет етеді. CRT дисплейлері мен ALiS плазма дисплейлері араластырылған сигналдарды көрсету үшін жасалған. Араластырылған сканерлеу – электронды дисплей экранында бейне суретін «салу» үшін қолданылатын екі кең таралған әдістің бірі (екіншісі – прогрессивті сканерлеу), оның арқасында әрбір жол немесе пикселдер қатары сканерленеді немесе көрсетіледі. Бұл техника кадр құру үшін екі өріс пайдаланады. Бір өрісте суреттегі барлық тақ нөмірлі жолдар бар, ал екіншісінде – жұп нөмірлі жолдар. Мысалы, фазалық ауыспалы жол (PAL) негізіндегі теледидар дисплейі секундына 50 өрісті (25 тақ және 25 жұп) сканерлейді. 25 өрістің екі жиынтығы бірге жұмыс істеп, секундының 1/25 бөлігінде толық кадрды (немесе секундына 25 кадр) жасайды, бірақ араластыру арқасында секундының 1/50 бөлігінде жаңа жарты кадрды (немесе секундына 50 өріс) жасайды. Прогрессивті сканерлеу дисплейлерінде араластырылған видеоны көрсету үшін ойнату видео сигналына араластыруды жою процедурасын қолданады (бұл кіріс кешігуіне әкеледі). Еуропалық хабар тарату одағы өндіріс және хабар таратуда араластырылған видеоны қолдануға қарсы. Олар қазіргі өндіріс форматы ретінде 720p 50 кадр/с (кадр/секунд) ұсынады және болашақта қолдануға болатын өндіріс стандартын енгізу үшін индустриямен жұмыс істеп жатыр. 1080p 50 жоғары вертикальді ажыратымдылықты, төменгі бит-ағымдарда жақсы сапаны және 720p 50 және 1080i 50 сияқты басқа форматтарға оңай түрлендіруді ұсынады. Басты аргумент – деинтерляция алгоритмі қаншалықты күрделі болса да, араластырылған сигналдағы артефакттарды толығымен жою мүмкін емес, себебі кадрлар арасында кейбір ақпарат жоғалады. Оған қарсы пікірлерге қарамастан, теледидар стандарттарын әзірлеу ұйымдары араластыруды қолдауды жалғастыруда. Ол әлі де DV, DVB және ATSC сияқты цифрлық бейне беру форматтарына кіреді. Жоғары тиімділікпен видеоны кодтау сияқты жаңа видеоны қысу стандарттары прогрессивті сканерлеу видеосы үшін оңтайландырылған, бірақ кейде араластырылған видеоны да қолдайды.

Interlaced video (also known as interlaced scan) is a technique for doubling the perceived frame rate of a video display without consuming extra bandwidth. The interlaced signal contains two fields of a video frame captured consecutively. This enhances motion perception to the viewer, and reduces flicker by taking advantage of the phi phenomenon. This effectively doubles the time resolution (also called temporal resolution) as compared to non interlaced footage (for frame rates equal to field rates). Interlaced signals require a display that is natively capable of showing the individual fields in a sequential order. CRT displays and ALiS plasma displays are made for displaying interlaced signals. Interlaced scan refers to one of two common methods for "painting" a video image on an electronic display screen (the other being progressive scan) by scanning or displaying each line or row of pixels. This technique uses two fields to create a frame. One field contains all odd numbered lines in the image; the other contains all even numbered lines. A Phase Alternating Line (PAL) based television set display, for example, scans 50 fields every second (25 odd and 25 even). The two sets of 25 fields work together to create a full frame every 1/25 of a second (or 25 frames per second), but with interlacing create a new half frame every 1/50 of a second (or 50 fields per second). To display interlaced video on progressive scan displays, playback applies deinterlacing to the video signal (which adds input lag). The European Broadcasting Union has argued against interlaced video in production and broadcasting. They recommend 720p 50 fps (frames per second) for the current production format—and are working with the industry to introduce 1080p 50 as a future proof production standard. 1080p 50 offers higher vertical resolution, better quality at lower bitrates, and easier conversion to other formats, such as 720p 50 and 1080i 50. The main argument is that no matter how complex the deinterlacing algorithm may be, the artifacts in the interlaced signal cannot be completely eliminated because some information is lost between frames. Despite arguments against it, television standards organizations continue to support interlacing. It is still included in digital video transmission formats such as DV, DVB, and ATSC. New video compression standards like High Efficiency Video Coding are optimized for progressive scan video, but sometimes do support interlaced video.

Сипаттама

Прогрессивті сканерлеу суретті беттегі мәтін сияқты, жол-жол, жоғарыдан төменге қарай түсіріп, жіберіп, көрсетеді. Стандартты ажыратымдылықтағы (standard definition) CRT дисплейіндегі араластырылған сканерлеу үлгісі де осындай сканерлеуді аяқтайды, бірақ екі реттен (екі өрісте) өтеді. Бірінші рет жоғарғы сол жақ бұрышынан төменгі оң жақ бұрышына дейін бірінші және барлық тақ нөмірлі жолдарды көрсетеді. Екінші рет екінші және барлық жұп нөмірлі жолдарды көрсетеді, бірінші сканерлеудегі бос орындарды толтырады. Мұндай кезекпен жолдарды сканерлеу – араластыру (interlacing) деп аталады. Өріс – толық сурет жасау үшін қажетті жолдардың жартысын ғана қамтитын сурет. Көрудің инерциясы (persistence of vision) екі өрісті көзге үздіксіз бейне ретінде қабылдауға мүмкіндік береді. CRT дисплейлер заманында дисплейдің люминофорынан шыққан қалдық сурет осы әсерді күшейтетін. Араластыру толық прогрессивті сканерлеуге қажеттідей бірдей өткізу қабілетін (bandwidth) пайдалана отырып, толық вертикальді ақпаратты қамтамасыз етеді, бірақ кадрлар мен жаңару жылдамдығы екі есе жоғары болады. Жылтылдауды болдырмау үшін барлық аналогтық теледидар жүйелері араластыруды қолданды. 576i50 және 720p50 сияқты формат идентификаторлары прогрессивті сканерлеу форматтары үшін кадр жылдамдығын көрсетеді, ал араластырылған форматтар үшін әдетте өріс жылдамдығын (кадр жылдамдығынан екі есе жоғары) көрсетеді. Бұл шатасуға әкелуі мүмкін, себебі индустриялық стандарт SMPTE уақыт код форматтары әрқашан кадр жылдамдығымен жұмыс істейді, өріс жылдамдығымен емес. Шатасуды болдырмау үшін SMPTE және EBU араластырылған форматтарды көрсету үшін әрқашан кадр жылдамдығын қолданады, мысалы, 480i60 – 480i/30, 576i50 – 576i/25, ал 1080i50 – 1080i/25. Бұл конвенция араластырылған сигналдағы бір толық кадрдың екі өрістен тұратынын ескереді.

Араласқанның пайдасы

Аналогты теледидардағы маңызды факторлардың бірі – сигналдың ені, ол мегагерцпен өлшенеді. Ені қанша кең болса, өндіріс пен хабар тарату тізбегі соғұрлым қымбат және күрделі болады. Бұл камераларды, сақтау жүйелерін, хабар тарату жүйелерін және қабылдау жүйелерін қамтиды: эфирлік, кабельдік, спутниктік, интернет және соңғы пайдаланушының дисплейлері (теледидарлар мен компьютер мониторлары). Белгілі бір ен үшін интерлейс берілген жолдар саны үшін дисплейдің жаңару жылдамдығының екі еселенген бейне сигналын қамтамасыз етеді (мысалы, секундына 60 жарты кадрмен 1080i, секундына 30 толық кадрмен 1080p). Жоғары жаңару жылдамдығы қозғалыстағы нысанның көрінісін жақсартады, өйткені ол дисплейдегі орнын жиі жаңартады, ал нысан тұрақтанғанда адамның көру қабілеті бірнеше ұқсас жарты кадрдан алынған ақпаратты біріктіріп, прогрессивті толық кадрмен қамтамасыз етілгендей бірдей түсінікті береді. Алайда, бұл әдіс тек бастапқы материал жоғары жаңару жылдамдығымен қол жетімді болғанда ғана тиімді. Кинофильмдер әдетте 24 кадр/секунд жылдамдықпен түсіріледі, сондықтан интерлейсингтен пайда жоқ, бұл шешім максималды бейне енін 5 МГц-қа дейін төмендетсе де, 60 Гц-тің тиімді суретті сканерлеу жылдамдығын төмендетпейді. Белгілі бір ен және жоғары жаңару жылдамдығы болғанда, интерлейс видеосы прогрессивті сканерлеуге қарағанда кеңістіктік ажыратымдылығын жоғарырақ қамтамасыз ете алады. Мысалы, 60 Гц өріс жылдамдығы бар 1920×1080 пикселдік ажыратымдылығы бар HDTV (1080i60 немесе 1080i/30 деп аталады) 60 Гц кадр жылдамдығы бар 1280×720 пикселдік прогрессивті сканерлеу HDTV-мен (720p60 немесе 720p/60) салыстырылатын енге ие, бірақ аздаған қозғалыс көріністері үшін кеңістіктік ажыратымдылығын шамамен екі есе арттырады. Дегенмен, ен артықшылықтары тек аналогты немесе сығылмаған цифрлық бейнесигналға ғана қатысты. Қазіргі барлық цифрлық теледидар стандарттарында қолданылатын цифрлық бейнені сығымдау кезінде интерлейсинг қосымша тиімсіздіктерді тудырады. EBU жүргізген сынақтар көрсеткендей, интерлейс видеосының прогрессивті видеоға қарағанда енді үнемдеуі минималды, тіпті кадрлар жылдамдығы екі есе болған жағдайда да. Яғни, 1080p50 сигналы шамамен 1080i50 (немесе 1080i/25) сигналымен бірдей бит жылдамдығын қамтамасыз етеді.

One of the most important factors in analog television is signal bandwidth, measured in megahertz. The greater the bandwidth, the more expensive and complex the entire production and broadcasting chain. This includes cameras, storage systems, broadcast systems—and reception systems: terrestrial, cable, satellite, Internet, and end user displays (TVs and computer monitors). For a fixed bandwidth, interlace provides a video signal with twice the display refresh rate for a given line count (versus progressive scan video at a similar frame rate—for instance 1080i at 60 half frames per second, vs. 1080p at 30 full frames per second). The higher refresh rate improves the appearance of an object in motion, because it updates its position on the display more often, and when an object is stationary, human vision combines information from multiple similar half frames to produce the same perceived resolution as that provided by a progressive full frame. This technique is only useful, though, if source material is available in higher refresh rates. Cinema movies are typically recorded at 24fps, and therefore do not benefit from interlacing, a solution which reduces the maximum video bandwidth to 5 MHz without reducing the effective picture scan rate of 60 Hz. Given a fixed bandwidth and high refresh rate, interlaced video can also provide a higher spatial resolution than progressive scan. For instance, 1920×1080 pixel resolution interlaced HDTV with a 60 Hz field rate (known as 1080i60 or 1080i/30) has a similar bandwidth to 1280×720 pixel progressive scan HDTV with a 60 Hz frame rate (720p60 or 720p/60), but achieves approximately twice the spatial resolution for low motion scenes. However, bandwidth benefits only apply to an analog or uncompressed digital video signal. With digital video compression, as used in all current digital TV standards, interlacing introduces additional inefficiencies. EBU has performed tests that show that the bandwidth savings of interlaced video over progressive video is minimal, even with twice the frame rate. I. e., 1080p50 signal produces roughly the same bit rate as 1080i50 (aka 1080i/25) signal,

Интерлейсингті 3D теледидар бағдарламаларын жасау үшін пайдалануға болады, әсіресе ЭЛТ дисплейлерімен және әсіресе түсті сүзгілі көзілдіріктер үшін, әр көздің түсті кілттелген суретін ауыспалы өрістерде беру арқылы. Бұл үшін қолданыстағы жабдыққа елеулі өзгерістер енгізудің қажеті жоқ. Жалюзилі көзілдіріктерді де пайдалануға болады, бірақ синхрондауды қамтамасыз ету қажет. Егер мұндай бағдарламаларды қарау үшін прогрессивті сканерлеу дисплейі қолданылса, суретті ажырату әрекеті әсерді жояды. Түсті сүзгілі көзілдіріктер үшін сурет буферленіп, бір-бірін ауыстырып түстес сызықтармен прогрессивті көрініс ретінде көрсетілуі керек немесе әрбір өріс екі еселенген сызықпен дискретті кадрлар ретінде көрсетілуі керек. Соңғы әдіс – жалюзилі көзілдіріктерді прогрессивті дисплейге сәйкес келтірудің жалғыз жолы.

Бір-бірімен байланысу проблемалары

Интерляссингтік бейне бір интерляссингтік форматта түсірілуі, сақталуы, таратылуы және көрсетілуі үшін жасалған. Әрбір интерляссингтік бейне кадры уақыт бойынша әртүрлі сәттерде түсірілген екі өрістен тұрғандықтан, интерляссингтік бейне кадрларында қозғалыс артефакттары – интерляссинг эффектісі немесе «тарақ» пайда болуы мүмкін. Егер түсірілген объектілер әрбір өріс түсірілген кезде әртүрлі орындарда жылдам қозғалса, бұл артефакттар көрінеді. Бұл артефакттар интерляссингтік бейне түсірілгеннен гөрі баяу жылдамдықпен немесе тұрақ кадрларда көрсетілгенде айқынрақ болуы мүмкін. Интерляссингтік бейнеден біршама қанағаттанарлық прогрессивті кадрлар жасаудың қарапайым әдістері бар, мысалы, бір өрістің жолдарының санын екі есеге көбейтіп, екіншісін жою (тік ажыратымдылықты екі есеге азайту) немесе бейнені тік осьте антиалиасингтеу арқылы «тарақты» жасыру. Бірақ кейде одан да жақсы нәтижелер беретін әдістер бар. Егер екі өріс арасында тек көлденең (X ось) қозғалыс болса және бұл қозғалыс кадрдың барлық аймағында біркелкі болса, сканжолдарды туралап, кадр шегінен шығып кеткен сол және оң жақтарын кесу арқылы визуалды тұрғыдан қанағаттанарлық сурет алуға болады. Аз ғана Y ось қозғалысын да сканжолдарды басқа ретпен туралап, жоғарғы және төменгі бөліктердегі артық бөлігін кесу арқылы түзетуге болады. Көбінесе суреттің ортасы тексеруге ең маңызды аймақ болып табылады. X немесе Y ось бойынша туралау түзетуі ғана қолданылса немесе екеуі де қолданылса, көптеген артефакттар суреттің шеттерінде пайда болады. Дегенмен, тіпті осы қарапайым процедуралар да өрістер арасындағы қозғалысты қадағалауды талап етеді. Айналатын, еңкейтілген немесе Z ось бойынша (камерадан алыстаған немесе жақындаған) қозғалатын объектілерде «тарақ» пайда болуы мүмкін, тіпті өрістер қарапайым әдіспен біріктірілгеннен де нашар көрінеді. Кейбір деинтерляция процестері әрбір кадрды жеке талдап, ең жақсы әдісті анықтай алады. Мұндай жағдайларда ең жақсы және толыққанды түрлендіру – әр кадрды жеке сурет ретінде қарау, бірақ бұл әрқашан мүмкін болмайды. Фрейм жылдамдығын өзгерту және масштабтау үшін әр өрісті екі есеге көбейтіп, прогрессивті кадрлардың екі еселенген жылдамдығын жасау, кадрларды қажетті ажыратымдылыққа қайта өлшеу және содан кейін ағынды қажетті жылдамдықпен, прогрессивті немесе интерляссингтік режимде қайта сканерлеу тиімді болар еді.

Interlaced video is designed to be captured, stored, transmitted, and displayed in the same interlaced format. Because each interlaced video frame is two fields captured at different moments in time, interlaced video frames can exhibit motion artifacts known as interlacing effects, or combing, if recorded objects move fast enough to be in different positions when each individual field is captured. These artifacts may be more visible when interlaced video is displayed at a slower speed than it was captured, or in still frames. While there are simple methods to produce somewhat satisfactory progressive frames from the interlaced image, for example by doubling the lines of one field and omitting the other (halving vertical resolution), or anti aliasing the image in the vertical axis to hide some of the combing, there are sometimes methods of producing results far superior to these. If there is only sideways (X axis) motion between the two fields and this motion is even throughout the full frame, it is possible to align the scanlines and crop the left and right ends that exceed the frame area to produce a visually satisfactory image. Minor Y axis motion can be corrected similarly by aligning the scanlines in a different sequence and cropping the excess at the top and bottom. Often the middle of the picture is the most necessary area to put into check, and whether there is only X or Y axis alignment correction, or both are applied, most artifacts will occur towards the edges of the picture. However, even these simple procedures require motion tracking between the fields, and a rotating or tilting object, or one that moves in the Z axis (away from or towards the camera) will still produce combing, possibly even looking worse than if the fields were joined in a simpler method. Some deinterlacing processes can analyze each frame individually and decide the best method. The best and only perfect conversion in these cases is to treat each frame as a separate image, but that may not always be possible. For framerate conversions and zooming it would mostly be ideal to line double each field to produce a double rate of progressive frames, resample the frames to the desired resolution and then re scan the stream at the desired rate, either in progressive or interlaced mode.

Интерлайн твиттер

Интерлейс интерлайн твиттер деп аталатын, моардың бір түрі болатын әлеуетті проблеманы тудырады. Бұл псевдо-эффект белгілі бір жағдайларда ғана көрінеді, яғни нысанның тік детальдары бейне форматының көлденең ажыратымдылығына жақын болғанда. Мысалы, жаңалықтарды оқитын диктордың жіңішке жолақты күртешесі жылтылдап көрінуі мүмкін. Бұл – твиттерлеу. Телевизия мамандары осы себепті жіңішке жолақты киім киюден аулақ болады. Кәсіби бейнекамералар немесе компьютерлік графика жүйелері интерлайн твиттерді болдырмау үшін сигналдың тік ажыратымдылығына төмен өткізгіш сүзгіні қолданады. Интерлайн твиттер – интерлейстің компьютерлік дисплейлерге жарамсыз болуының басты себебі. Жоғары ажыратымды компьютерлік монитордағы әрбір сканерлеу сызығы әдетте дискретті пиксельдерді көрсетеді, олардың әрқайсысы жоғары немесе төменгі сканерлеу сызығынан аспайды. Егер жалпы интерлейс кадр жылдамдығы секундына 60 кадр болса, бір пиксел (немесе, мысалы, терезе жүйесі немесе асты сызылған мәтін үшін, көлденең сызық) биіктігі бойынша тек бір сканерлеу сызығын қамтитын, секундының 1/60 бөлігі үшін көрінеді – бұл 60 Гц прогрессивті дисплейден күтілетін нәрсе, бірақ содан кейін 1/60 секунд қараңғылық (қарсы өріс сканерленген кезде) келеді, бұл сызық/пикселге жаңарту жылдамдығын секундына 30 кадрға дейін төмендетеді. Бұған жол бермеу үшін стандартты интерлейс телевизорлар әдетте өткір детальдарды көрсетпейді. Компьютерлік графика стандартты теледидарда пайда болғанда, экран нақты ажыратымдылығының жартысына (немесе тіпті одан да төмен) қарастырылады немесе толық ажыратымдылықта көрсетіліп, содан кейін тік бағытта төмен өткізгіш сүзгіге (мысалы, әр сызықты 50% келесімен араластыратын 1 пикселдік арақашықтығы бар «қозғалыс размытуы» түрі, толық позициялық ажыратымдылықтың дәрежесін сақтай отырып және қарапайым сызықты екі еселендірудің айқын «блокталуын» болдырмайды, ал шын мәнінде жалтырауды қарапайым тәсілге қарағанда азайтады). Егер мәтін көрсетілсе, онда көлденең сызықтар кем дегенде екі сканерлеу сызығы биіктігінде болады. Телевизиялық бағдарламаларға арналған көптеген шрифттер кең, жуан штрихтарға ие және твиттерлеуді көрінеуіне себеп болатын ұсақ детальді серифтерді қамтымайды; сонымен қатар, қазіргі таңба генераторлары жоғарыда аталған толық кадрлық төмен өткізгіш сүзгіге ұқсас сызық әсеріне ие антиалиазинг дәрежесін қолданады. Интерлейстің мысалы (ескерту: жалтыраудың жоғары жылдамдығы). Ескерту: кадр жылдамдығы 3 есеге баяулағандықтан, осы суреттің симуляцияланған интерлейстік бөліктерінде қосымша жалтырау байқалады. Бұл анимация Indian Head тест картасын пайдаланып, интерлайн твиттер әсерін көрсетеді. Сол жақта екі прогрессивті сканерлеу суреті бар. Ортасында екі интерлейстік сурет. Оң жақта екі сурет сызық еселегішімен. Жоғарыдағылары – бастапқы ажыратымдылықта, төмендегілері – антиалиазингпен. Екі интерлейстік сурет прогрессивті суреттің жартылай ғана кеңістігін пайдаланады. Интерлейстік сканерлеу (ортада) прогрессивті суреттің (сол жақта) пиксельдерін дәл қайталайды, бірақ интерлейс егжей-тегжейлі ақпараттың жылтылдауына себеп болады. «Боб» (интерполяция) режимінде жұмыс істейтін сызық еселегіші оң жақтағы суреттерді шығарады. Нағыз интерлейстік бейнелер төменгі қатарда көрсетілгендей, твиттерлеуді болдырмау үшін осындай егжей-тегжейлі ақпаратты бұрмалайды, бірақ мұндай жұмсарту (немесе антиалиазинг) суреттің айқындығы есебінен келеді. Бірақ тіпті ең жақсы сызық еселегіші төменгі ортадағы суретті прогрессивті суреттің толық ажыратымдылығына қайта келтіре алмайды.

Interlace introduces a potential problem called interline twitter, a form of moiré. This aliasing effect only shows up under certain circumstances—when the subject contains vertical detail that approaches the horizontal resolution of the video format. For instance, a finely striped jacket on a news anchor may produce a shimmering effect. This is twittering. Television professionals avoid wearing clothing with fine striped patterns for this reason. Professional video cameras or computer generated imagery systems apply a low pass filter to the vertical resolution of the signal to prevent interline twitter. Interline twitter is the primary reason that interlacing is less suited for computer displays. Each scanline on a high resolution computer monitor typically displays discrete pixels, each of which does not span the scanline above or below. When the overall interlaced framerate is 60 frames per second, a pixel (or more critically for e. g. windowing systems or underlined text, a horizontal line) that spans only one scanline in height is visible for the 1/60 of a second that would be expected of a 60 Hz progressive display but is then followed by 1/60 of a second of darkness (whilst the opposite field is scanned), reducing the per line/per pixel refresh rate to 30 frames per second with quite obvious flicker. To avoid this, standard interlaced television sets typically do not display sharp detail. When computer graphics appear on a standard television set, the screen is either treated as if it were half the resolution of what it actually is (or even lower), or rendered at full resolution and then subjected to a low pass filter in the vertical direction (e. g. a "motion blur" type with a 1 pixel distance, which blends each line 50% with the next, maintaining a degree of the full positional resolution and preventing the obvious "blockiness" of simple line doubling whilst actually reducing flicker to less than what the simpler approach would achieve). If text is displayed, it is large enough so that any horizontal lines are at least two scanlines high. Most fonts for television programming have wide, fat strokes, and do not include fine detail serifs that would make the twittering more visible; in addition, modern character generators apply a degree of anti aliasing that has a similar line spanning effect to the aforementioned full frame low pass filter. Interlacing example (Note: high rate of flickering)Note – Because the frame rate has been slowed by a factor of 3, one notices additional flicker in simulated interlaced portions of this image. This animation demonstrates the interline twitter effect using the Indian Head test card. On the left are two progressive scan images. Center are two interlaced images. Right are two images with line doublers. Top are original resolution, bottom are with anti aliasing. The two interlaced images use half the bandwidth of the progressive one. The interlaced scan (center) precisely duplicates the pixels of the progressive image (left), but interlace causes details to twitter. A line doubler operating in "bob" (interpolation) mode would produce the images at far right. Real interlaced video blurs such details to prevent twitter, as seen in the bottom row, but such softening (or anti aliasing) comes at the cost of image clarity. But even the best line doubler could never restore the bottom center image to the full resolution of the progressive image.

Тіл аралығын жою

ALiS плазмалық панельдер мен ескі CRT-лер тікелей өзара байланысты бейнелерді көрсетуге қабілді, бірақ қазіргі заманғы компьютерлік бейне дисплейлері мен теледидарлар көбінесе LCD технологиясына негізделген, олар көбінесе прогрессивті сканерлеуді қолданады. Прогрессивті сканерлеу дисплейінде өзара байланысқан бейнелерді көрсету үшін деинтерлейсинг деп аталатын процеске жүгіну қажет. Бұл жетілмеген техника, және көбінесе ажыратымдылықты төмендетіп, әртүрлі артефакттарды тудырады – әсіресе қозғалыстағы нысандарда. Өзара байланысқан бейнесигналдар үшін ең жақсы сурет сапасын қамтамасыз етуге қымбат және күрделі құрылғылар мен алгоритмдер қажет. Теледидар дисплейлері үшін деинтерлейсинг жүйелері прогрессивті сканерлеуді қолдайтын теледидарларға біріктірілген, олар өзара байланысқан сигналды қабылдайды, мысалы, SDTV сигналдарын тарату. Көптеген қазіргі заманғы компьютерлік мониторлар өзара байланысқан бейнелерді қолдамайды, тек кейбір ескі орта ажыратымдылық режимдері (және мүмкін 1080i, 1080p-ге қосымша) және стандартты ажыратымдылықтағы бейнелерді (480/576i немесе 240/288p) қолдау өте сирек кездеседі, себебі олардың жолдарды сканерлеу жиілігі әдеттегі "VGA" немесе жоғарырақ аналогты компьютерлік бейне режимдеріне қарағанда әлдеқайда төмен. DVD, цифрлық файл немесе аналогты түсіру картасынан компьютерлік дисплейде өзара байланысқан бейнені ойнату үшін, ойыншы бағдарламалық жасақтамасында және/немесе графикалық аппаратта деинтерлейсингтің қандай да бір түрін қолдану қажет, ол көбінесе деинтерлейсинг үшін өте қарапайым әдістерді пайдаланады. Бұл өзара байланысқан бейнелерде компьютерлік жүйелерде көрінетін артефакттардың болуын білдіреді. Компьютерлік жүйелер өзара байланысқан бейнелерді өңдеу үшін қолданылуы мүмкін, бірақ компьютерлік бейне дисплей жүйелері мен өзара байланысқан теледидар сигналдары форматтарының айырмашылығы өңделіп жатқан бейне мазмұнын жеке бейне дисплей аппараттарысыз дұрыс көруге болмайды. Қазіргі заманғы теледидарлар толыққанды прогрессивті сигналда болатын қосымша ақпаратты толықтай өзара байланысқан түпнұсқадан ақылды түрде экстраполяциялау жүйесін қолданады. Теориялық тұрғыдан алғанда, бұл жай ғана өзара байланысқан сигналға тиісті алгоритмдерді қолдану мәселесі болуы керек, өйткені барлық ақпарат сол сигналда болуы тиіс. Іс жүзінде, нәтижелер қазіргі уақытта өзгермелі және кіріс сигналының сапасына және конверсияға жұмсалған өңдеу қуатына байланысты. Қазіргі уақыттағы ең үлкен кедергі – төмен сапалы өзара байланысқан сигналдардағы артефакттар (әдетте, телеарналар арқылы таратылатын бейне), себебі олар әр кадрда сәйкес келмейді. Керісінше, жоғары биттік жылдамдықтағы өзара байланысқан сигналдар, мысалы, ең жоғары биттік жылдамдық режимінде жұмыс істейтін HD видеокамералардан түсірілгендер жақсы жұмыс істейді. Деинтерлейсинг алгоритмдері уақытша бірнеше кадрды сақтап, содан кейін қосымша кадр деректерін экстраполяциялап, жылтырамайтын суретті жасайды. Бұл кадрларды сақтау және өңдеу шағын дисплейлік кешігуге әкеледі, ол көптеген түрлі модельдер көрсетілген сауда орталықтарында байқалады. Ескі өңделмеген NTSC сигналынан айырмашылығы, экрандар қозғалысты толық синхронды түрде орындамайды. Кейбір модельдер басқаларына қарағанда сәл жылдам немесе баяу жаңартылады. Сол сияқты, әр түрлі өңдеу кешігулеріне байланысты аудиода эхо әсері пайда болуы мүмкін.

ALiS plasma panels and the old CRTs can display interlaced video directly, but modern computer video displays and TV sets are mostly based on LCD technology, which mostly use progressive scanning. Displaying interlaced video on a progressive scan display requires a process called deinterlacing. This is an imperfect technique, and generally lowers resolution and causes various artifacts—particularly in areas with objects in motion. Providing the best picture quality for interlaced video signals requires expensive and complex devices and algorithms. For television displays, deinterlacing systems are integrated into progressive scan TV sets that accept interlaced signal, such as broadcast SDTV signal. Most modern computer monitors do not support interlaced video, besides some legacy medium resolution modes (and possibly 1080i as an adjunct to 1080p), and support for standard definition video (480/576i or 240/288p) is particularly rare given its much lower line scanning frequency vs typical "VGA" or higher analog computer video modes. Playing back interlaced video from a DVD, digital file or analog capture card on a computer display instead requires some form of deinterlacing in the player software and/or graphics hardware, which often uses very simple methods to deinterlace. This means that interlaced video often has visible artifacts on computer systems. Computer systems may be used to edit interlaced video, but the disparity between computer video display systems and interlaced television signal formats means that the video content being edited cannot be viewed properly without separate video display hardware. Current manufacture TV sets employ a system of intelligently extrapolating the extra information that would be present in a progressive signal entirely from an interlaced original. In theory: this should simply be a problem of applying the appropriate algorithms to the interlaced signal, as all information should be present in that signal. In practice, results are currently variable, and depend on the quality of the input signal and amount of processing power applied to the conversion. The biggest impediment, at present, is artifacts in the lower quality interlaced signals (generally broadcast video), as these are not consistent from field to field. On the other hand, high bit rate interlaced signals such as from HD camcorders operating in their highest bit rate mode work well. Deinterlacing algorithms temporarily store a few frames of interlaced images and then extrapolate extra frame data to make a smooth flicker free image. This frame storage and processing results in a slight display lag that is visible in business showrooms with a large number of different models on display. Unlike the old unprocessed NTSC signal, the screens do not all follow motion in perfect synchrony. Some models appear to update slightly faster or slower than others. Similarly, the audio can have an echo effect due to different processing delays.

Тарих

Кинофильмдер пайда болған кезде, көрінетін жыпылықтауды болдырмау үшін киноэкранды жоғары жылдамдықпен жарықтандыру қажет болды. Қажетті нақты жиілік жарықтылыққа байланысты өзгереді – 50 Гц нашар жарықтандырылған бөлмелердегі кішкентай, жарықтылығы төмен дисплейлер үшін шамалы ғана жеткілікті, ал шеткі көру аймағына дейін созылатын жарық дисплейлер үшін 80 Гц немесе одан да жоғары жиілік қажет болуы мүмкін. Фильмдік шешім – әр кадрды үш қабатты жапқыш арқылы үш рет көрсету болды: секундына 16 кадрмен түсірілген фильм экранды секундына 48 рет жарықтандырды. Кейіннен, дыбыстық фильм пайда болғанда, секундына 24 кадрдың жоғары көрсету жылдамдығы екі қабатты жапқышпен секундына 48 рет жарықтандыруды қамтамасыз етті, бірақ бұл тек төменгі жылдамдықпен көрсетуге қабілетсіз проекторларда ғана мүмкін болды. Бұл шешімді теледидар үшін қолдануға болмайды. Толық бейне кадрды сақтау және оны екі рет көрсету үшін видео кадрды сақтауға жеткілікті көлемдегі кадр буфері (электрондық жад) қажет. Бұл әдіс 1980-жылдардың соңында және цифрлық технологияның дамуымен ғана мүмкін болды. Сонымен қатар, студиялық жарықтандырудан туындаған экрандағы кедергілерді болдырмау және вакуумдық түтік технологиясының шектеулеріне байланысты теледидардағы ЭЭТ-лерді (Электронды сәулелі түтік) желілік жиілікте сканерлеу қажет болды. (АҚШ-та бұл 60 Гц, ал Еуропада 50 Гц.) 1914 жылдан бері бірнеше түрлі өзара байланыстыру патенттері ұсынылған, бірақ олардың көбісі іске аспады. 1930 жылы неміс инженері Фриц Шрётер фототелеграфия бойынша бұрынғы тәжірибелеріне сүйене отырып, бір кескінді бір-бірімен кезегімен біріктірілген жолдарға бөлу концепциясын тұжырымдап, патент алды. АҚШ-та RCA инженері Рэндалл С. Баллард 1932 жылы сол идеяны патенттеді, бастапқыда тікелей бейнелерді беру үшін емес, дыбыстық фильмін теледидарға қайта форматтау мақсатында. Коммерциялық енгізу 1934 жылы катодты сәулелі түтік экрандары жарқырағанда басталды, бұл прогрессивті (тізбекті) сканерлеуден туындаған жыпылықтау деңгейін арттырды. 1936 жылы Ұлыбритания аналогтық стандарттарды белгілеген кезде, ерте термиондық клапанға негізделген ЭЭТ басқару электроникасы секундының 1/50 бөлігінде шамамен 200 жолды ғана сканерлей алды (яғни, пісіру тісті көлденең бұрылу толқынының шамамен 10 кГц қайталану жиілігі). Өзара байланыстыруды пайдалану арқылы 202,5 жолдық екі өріс 405 жолдық кадрды құру үшін біріктірілуі мүмкін (суретте 377 жол қолданылады, бірақ экранның жиегінде одан да аз көрінеді; қазіргі тілмен айтқанда, стандарт "377i" болар еді). Вертикальды сканерлеу жиілігі 50 Гц-те қалды, бірақ көрінетін егжей-тегжейлер айтарлықтай жақсарды. Нәтижесінде бұл жүйе Джон Логи Бейрдтің сол кезде сынақтан өткізіліп жатқан 240 жолды механикалық прогрессивті сканерлеу жүйесін ығыстырды. 1940-жылдардан бастап технологияның жақсаруы АҚШ пен Еуропаның қалған бөлігіне бір фреймдік жылдамдықпен жоғары жолдарды сканерлеу жиіліктерін және радиосигналдың кеңірек жолағын пайдалануға мүмкіндік берді, осылайша сурет сапасын жақсартты. Алайда, өзара байланысты сканерлеудің негіздері осы жүйелердің барлығының ядросында болды. АҚШ 525 жолды жүйені қабылдады, кейіннен NTSC деп аталатын құрама түс стандартын енгізді, Еуропа 625 жолды жүйені қабылдады, ал Ұлыбритания өзінің ерекше 405 жолды жүйесінен (АҚШ-қа ұқсас) 625-ке ауысты, түсті теледидардың (толығымен) бірегей әдісін әзірлеуден қашу үшін. Франция өзінің сонымен қатар ерекше 819 жолды монохромды жүйесінен 625-тің еуропалық стандартына ауысты. Еуропа, Ұлыбританияны қоса алғанда, содан кейін PAL түс кодтау стандартын қабылдады, ол негізінен NTSC-ге негізделген, бірақ әр жолмен (және кадрмен) түс тасымалдаушы фазасын кері бұрды, бұл NTSC хабарларын таратуды бұзатын түстің бұрмалау фазалық ауысуын жою үшін. Франция оның орнына өзінің бірегей, екі FM тасымалдаушысына негізделген SECAM жүйесін қабылдады, ол электрондық күрделіліктің жоғары есебінен жақсырақ сапаны ұсынды, сондай-ақ оны басқа елдер де, әсіресе Ресей және оның серіктес мемлекеттері қолданды. Түс стандарттары көбінесе негізгі бейне стандартының синонимдері ретінде қолданылса да (525i/60 үшін NTSC, 625i/50 үшін PAL/SECAM), инверсиялар немесе басқа да өзгерістердің бірнеше жағдайлары бар; мысалы, Бразилиядағы "NTSC" (яғни 525i/60) жарналарында PAL түсі қолданылады, сондай-ақ басқа жерлерде PAL жолағының ені NTSC тарату толқын жолағының үлестіріліміне сәйкес келу үшін 3,58 МГц-қа дейін сығымдалған жағдайлар бар немесе NTSC PAL-дың 4,43 МГц-ын алу үшін кеңейтіледі. Интерлейсинг 1970-жылдарға дейін дисплейлерде кең таралған, содан кейін компьютерлік мониторлардың қажеттілігі прогрессивті сканерлеуді қайтадан енгізді, соның ішінде әдеттегі теледидарларда немесе осы схемаларға негізделген қарапайым мониторларда да. Көптеген ЭЭТ-ге негізделген дисплейлер бастапқыда қандай мақсатта қолданылғандығына қарамастан, прогрессивті де, интерлейсингті де көрсетуге толыққанды қабілетті, егер көлденең және вертикаль жиіліктері сәйкес келсе, өйткені техникалық айырмашылық әр екінші кадрда вертикальды синхронизация циклын сканерлеу жолының ортасында бастау/аяқтау (интерлейсинг) немесе әрқашан жолдың басында/соңында синхронизациялау (прогрессивті) болып табылады. Интерлейсинг әлі де стандартты ажыратымдылықтағы теледидарлардың көпшілігінде және 1080i HDTV тарату стандартында қолданылады, бірақ LCD, микроайна (DLP) немесе көптеген плазмалық дисплейлерде қолданылмайды; бұл дисплейлер кескінді жасау үшін растрлі сканерлеуді пайдаланбайды (олардың панельдері әлі де солдан оңға, жоғарыдан төменге сканерлеу тәсізімен жаңартылуы мүмкін, бірақ әрқашан прогрессивті түрде және кіріс сигналының жылдамдығымен бірдей емес), сондықтан интерлейсингтен пайда көре алмайды (ескі LCD-лер жоғарырақ ажыратымдылықты ұсыну үшін баяу жаңарту технологиясын пайдаланғанда "екі еселі сканерлеу" жүйесін қолданса, панель екі жақын жартыға бөлінеді және бірдей уақытта жаңартылады): практикалық тұрғыда, оларды прогрессивті сканерлеу сигналымен басқару қажет. Мұндай дисплейлерді пайдаланатын теледидардың құнына интерлейсингтен прогрессивті сканерлеуге айналдыру схемасы қосылуы мүмкін. Қазіргі уақытта прогрессивті дисплейлер HDTV нарығында басымдыққа ие.

When motion picture film was developed, the movie screen had to be illuminated at a high rate to prevent visible flicker. The exact rate necessary varies by brightness — 50 Hz is (barely) acceptable for small, low brightness displays in dimly lit rooms, whilst 80 Hz or more may be necessary for bright displays that extend into peripheral vision. The film solution was to project each frame of film three times using a three bladed shutter: a movie shot at 16 frames per second illuminated the screen 48 times per second. Later, when sound film became available, the higher projection speed of 24 frames per second enabled a two bladed shutter to produce 48 times per second illumination—but only in projectors incapable of projecting at the lower speed. This solution could not be used for television. To store a full video frame and display it twice requires a frame buffer—electronic memory (RAM)—sufficient to store a video frame. This method did not become feasible until the late 1980s and with digital technology. In addition, avoiding on screen interference patterns caused by studio lighting and the limits of vacuum tube technology required that CRTs for TV be scanned at AC line frequency. (This was 60 Hz in the US, 50 Hz Europe.) Several different interlacing patents have been proposed since 1914 in the context of still or moving image transmission, but few of them were practicable. In 1930, German Telefunken engineer Fritz Schröter first formulated and patented the concept of breaking a single image frame into successive interlaced lines, based on his earlier experiments with phototelegraphy. In the USA, RCA engineer Randall C. Ballard patented the same idea in 1932, initially for the purpose of reformatting sound film to television rather than for the transmission of live images. Commercial implementation began in 1934 as cathode ray tube screens became brighter, increasing the level of flicker caused by progressive (sequential) scanning. In 1936, when the UK was setting analog standards, early thermionic valve based CRT drive electronics could only scan at around 200 lines in 1/50 of a second (i. e. approximately a 10 kHz repetition rate for the sawtooth horizontal deflection waveform). Using interlace, a pair of 202.5 line fields could be superimposed to become a sharper 405 line frame (with around 377 used for the actual image, and yet fewer visible within the screen bezel; in modern parlance, the standard would be "377i"). The vertical scan frequency remained 50 Hz, but visible detail was noticeably improved. As a result, this system supplanted John Logie Baird's 240 line mechanical progressive scan system that was also being trialled at the time. From the 1940s onward, improvements in technology allowed the US and the rest of Europe to adopt systems using progressively higher line scan frequencies and more radio signal bandwidth to produce higher line counts at the same frame rate, thus achieving better picture quality. However the fundamentals of interlaced scanning were at the heart of all of these systems. The US adopted the 525 line system, later incorporating the composite color standard known as NTSC, Europe adopted the 625 line system, and the UK switched from its idiosyncratic 405 line system to (the much more US like) 625 to avoid having to develop a (wholly) unique method of color TV. France switched from its similarly unique 819 line monochrome system to the more European standard of 625. Europe in general, including the UK, then adopted the PAL color encoding standard, which was essentially based on NTSC, but inverted the color carrier phase with each line (and frame) in order to cancel out the hue distorting phase shifts that dogged NTSC broadcasts. France instead adopted its own unique, twin FM carrier based SECAM system, which offered improved quality at the cost of greater electronic complexity, and was also used by some other countries, notably Russia and its satellite states. Though the color standards are often used as synonyms for the underlying video standard NTSC for 525i/60, PAL/SECAM for 625i/50 there are several cases of inversions or other modifications; e. g. PAL color is used on otherwise "NTSC" (that is, 525i/60) broadcasts in Brazil, as well as vice versa elsewhere, along with cases of PAL bandwidth being squeezed to 3.58 MHz to fit in the broadcast waveband allocation of NTSC, or NTSC being expanded to take up PAL's 4.43 MHz. Interlacing was ubiquitous in displays until the 1970s, when the needs of computer monitors resulted in the reintroduction of progressive scan, including on regular TVs or simple monitors based on the same circuitry; most CRT based displays are entirely capable of displaying both progressive and interlace regardless of their original intended use, so long as the horizontal and vertical frequencies match, as the technical difference is simply that of either starting/ending the vertical sync cycle halfway along a scanline every other frame (interlace), or always synchronising right at the start/end of a line (progressive). Interlace is still used for most standard definition TVs, and the 1080i HDTV broadcast standard, but not for LCD, micromirror (DLP), or most plasma displays; these displays do not use a raster scan to create an image (their panels may still be updated in a left to right, top to bottom scanning fashion, but always in a progressive fashion, and not necessarily at the same rate as the input signal), and so cannot benefit from interlacing (where older LCDs use a "dual scan" system to provide higher resolution with slower updating technology, the panel is instead divided into two adjacent halves that are updated simultaneously): in practice, they have to be driven with a progressive scan signal. The deinterlacing circuitry to get progressive scan from a normal interlaced broadcast television signal can add to the cost of a television set using such displays. Currently, progressive displays dominate the HDTV market.

Интерлейс және компьютерлер

1970-ші жылдары компьютерлер мен үй бейне ойындары жүйелері телевизорларды дисплей құрылғылары ретінде қолдана бастады. Сол кезде 480 жолды NTSC сигналы арзан компьютерлердің графикалық мүмкіндіктерінен асып кеткендіктен, бұл жүйелер бейне өрісін алдыңғысының үстіне тікелей сканерлеуді, екі сызық арасындағы әр сызықты емес, салыстырмалы түрде аз көлденең пиксельдер санымен қарапайымдастырылған бейнесигналды пайдаланды. Бұл 1920 жылдан бері көрінбеген прогрессивті сканерлеудің қайта оралуын білдірді. Әрбір өріс өздігінен толық кадрға айналғандықтан, қазіргі терминологияда бұл NTSC жиынтықтары үшін 240p, ал PAL үшін 288p деп аталады. Тұтынушылық құрылғылар мұндай сигналдарды жасауға рұқсат берілсе де, телеарналарға осындай бейнелерді таратуға тыйым салынды. Компьютерлік монитор стандарттары, мысалы CGA-да қол жетімді TTL RGB режимі және BBC Micro, NTSC-ге қарағанда одан да қарапайым болды, түсті модуляцияны жою арқылы сурет сапасын жақсартты және компьютердің графикалық жүйесі мен ЭЛТ (CRT) арасында тікелей байланыс жасады. 1980-ші жылдардың ортасына қарай компьютерлер бұл бейне жүйелерінен өсіп, жақсырақ дисплейлер қажет болды. Көптеген үй және қарапайым кеңсе компьютерлері ескі сканерлеу әдісінен зардап шекті, ең жоғары дисплей ажыратымдылығы шамамен 640x200 (немесе кейде 625 жолды/50 Гц аймақтарда 640x256) болды, нәтижесінде биік, тар пиксель пішіні күшті бұрмаланды, бұл жоғары ажыратымды мәтінді реалистік пропорциядағы кескіндермен бірге көрсетуді қиындатты (логикалық "квадрат пиксель" режимдері 320x200 немесе одан төмен ажыратымдылықта ғана мүмкін болды). Әртүрлі компаниялардың ұсынған шешімдері әртүрлі болды. ПК монитор сигналдарының таратылуы қажет болмағандықтан, олар NTSC және PAL сигналдарының шектеулі 6, 7 және 8 МГц енінен әлдеқайда көп енділікті пайдалана алды. IBM-нің Монохромды дисплей адаптері және Күрделендірілген графикалық адаптері, сондай-ақ Hercules графикалық картасы және Macintosh компьютері 50-ден 60 Гц жиілікте, шамамен 16 МГц енімен 342-ден 350p дейін бейнесигналдарды жасады, ал кейбір жетілдірілген ПК клондары, мысалы AT&T 6300 (сонымен қатар Olivetti M24) және жапондық үй нарығына арналған компьютерлер 24 МГц жиілікте 400p-ге дейін жетті, ал Atari ST 32 МГц енімен 71 Гц-ке дейін жеткізді. Олардың барлығы жоғары жиілікті (әдетте бір режимде, яғни "бейне" үйлесімді емес) мониторларды қажет етті, өйткені олардың жоғары жол жылдамдығы болды. Commodore Amiga керісінше, NTSC/PAL кодтауға жарамды (онда ол 3.5~4.5 МГц-қа дейін тегіс түрде азайтылды), бейне жылдамдықтарымен (және 7 немесе 14 МГц енімен) шынайы 480i60/576i50 RGB сигналын жасады. Бұл мүмкіндік (сонымен қатар енгізілген синхронизациясымен) Amiga-ның 1990-шы жылдардың ортасына дейін бейне өндірісі саласында үстемдік етуіне әкелді, бірақ өзара байланысқан дисплей режимі бір пикселдік бөлшектер қажет болған дәстүрлі ПК қосымшаларында "жапырақ түзетуші" сканерлік дублер перифериялық құрылғылары және жоғары жиілікті RGB мониторлары (немесе Commodore-дің өз мамандандырылған сканерлік түрлендіргіш A2024 мониторы) қымбат болса да, қуатты пайдаланушылар арасында танымал болды. 1987 жылы VGA стандарты енгізілді, ол компьютерлерде тез арада стандартталды, сондай-ақ Apple-дың Macintosh II диапазоны ұқсас, содан кейін жоғары ажыратымдылық пен түс тереңдігін ұсынды, екі стандарттың (кейінірек ПК квази стандарттары, мысалы XGA және SVGA) арасындағы бәсекелестік кәсіби және үй пайдаланушылары үшін қол жетімді дисплей сапасын жылдам арттырды. 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында мониторлар мен графикалық карталар өндірушілері қайтадан өзара байланысқан жаңа жоғары ажыратымдылық стандарттарын енгізді. Бұл мониторлар жоғары сканерлеу жиіліктерінде жұмыс істеді, әдетте 75-тен 90 Гц-ке дейінгі өріс жылдамдығын (яғни 37,5-тен 45 Гц-ке дейінгі кадр жылдамдығын) рұқсат етті және олардың ЭЛТ-лерінде ұзаққа созылатын фосфорларды қолдануға бейім болды, олардың барлығы жалтырату мен жылтырату мәселелерін жеңілдетуге арналған. Мұндай мониторлар, әдетте, CAD және DTP сияқты мүмкіндігінше көп пикселді қажет ететін мамандандырылған ультра жоғары ажыратымдылық қосымшаларынан тыс танымал емес болды, ал өзара байланыс қажетті жамандық болып табылады және прогрессивті сканерлеу эквиваленттерін қолдануға тырысудан гөрі жақсы. Бұл дисплейлерде жалтырау бірден байқалмаса да, көздің шаршауы мен фокустың жетіспеуі, дегенмен, күрделі проблемаға айналды, ал ұзаққа созылатын жарқыраудың саудасы жарықтылықты төмендетті және қозғалыс кескіндеріне нашар реакция берді, көрінетін және көбінесе дұрыс емес түсті іздерді қалдырды. Бұл түсті іздер монохромды дисплейлер үшін аз мағыналы болды, сондай-ақ әдетте жаңарту жылдамдығы төмен экрандар үшін де мағыналы болды, бірақ түсті дисплейлер үшін және терезелермен жұмыс істеудегі жылдам қозғалыстар үшін де, сондай-ақ WYSIWYG сөздік процессорларындағы толық экранды прокрутка үшін де, электрондық кестелерде және, әрине, әрекетке толы ойындарда бұл мәселе көп мағыналы болды. Сонымен қатар, ерте GUI-лардағы жалпы, жіңішке көлденең сызықтар, сондай-ақ төмен түс тереңдігі терезе элементтері әдетте жоғары контрастты (әсіресе, көбінесе қара және ақ) болды, бұл жылтырауды басқа жағдайлардағы төмен өріс жылдамдығы бар бейне қосымшаларымен қарағанда одан да анық байқалды. Жылдам технологиялық прогресс IBM PC үшін бірінші ультра жоғары ажыратымдылық өзара байланысқан жаңартулар пайда болғаннан бірнеше жыл өткен соң, кәсіби және тұтынушылық сапалы дисплейлерде жоғары пикселдік сағаттар мен көлденең сканерлеу жылдамдықтарын қамтамасыз етуді практикалық және қолжетімді етті, бұл практика тез арада тоқтатылды. 1990-шы жылдардың қалған бөлігінде мониторлар мен графикалық карталар ең жоғары көрсетілген ажыратымдылығы "өзара байланысқан емес" екенін жариялады, тіпті жалпы кадр жылдамдығы өзара байланысқан режимдердегіден айтарлықтай жоғары болмаса да (мысалы, SVGA 56p-ге қарсы 43i-ден 47i-ге дейін), және әдетте техникалық тұрғыдан ЭЛТ-нің нақты ажыратымдылығын (түсті фосфор триадтарының саны) асыратын жоғарғы режимді қамтиды, бұл өзара байланыс арқылы немесе сигнал енінің одан да жоғарылатуы арқылы қосымша кескін нақтылығына қол жеткізуге болмайды. Осы тәжірибеге байланысты ПК индустриясы бүгін де HDTV-де өзара байланысқа қарсы тұрады, 720p стандартын қолдауға шақырады және 1080p-ні қабылдауды жалғастырады (NTSC мұра елдері үшін 60 Гц және PAL үшін 50 Гц), бірақ 1080i ескі HDTV аппараттық құралдарымен кері үйлесімділік үшін ең көп таралған HD тарату ажыратымдылығы болып қалады (1080p-ні қолдамайтын, кейде тіпті 720p-ні қолдамайтын), сыртқы скалерді қосу қажеттігіне ұқсас, мысалы, DVB T-ге енгізілген, әйтпесе ескірген MPEG2 стандартына ұқсас.

In the 1970s, computers and home video game systems began using TV sets as display devices. At that point, a 480 line NTSC signal was well beyond the graphics abilities of low cost computers, so these systems used a simplified video signal that made each video field scan directly on top of the previous one, rather than each line between two lines of the previous field, along with relatively low horizontal pixel counts. This marked the return of progressive scanning not seen since the 1920s. Since each field became a complete frame on its own, modern terminology would call this 240p on NTSC sets, and 288p on PAL. While consumer devices were permitted to create such signals, broadcast regulations prohibited TV stations from transmitting video like this. Computer monitor standards such as the TTL RGB mode available on the CGA and e. g. BBC Micro were further simplifications to NTSC, which improved picture quality by omitting modulation of color, and allowing a more direct connection between the computer's graphics system and the CRT. By the mid 1980s, computers had outgrown these video systems and needed better displays. Most home and basic office computers suffered from the use of the old scanning method, with the highest display resolution being around 640x200 (or sometimes 640x256 in 625 line/50 Hz regions), resulting in a severely distorted tall narrow pixel shape, making the display of high resolution text alongside realistic proportioned images difficult (logical "square pixel" modes were possible but only at low resolutions of 320x200 or less). Solutions from various companies varied widely. Because PC monitor signals did not need to be broadcast, they could consume far more than the 6, 7 and 8 MHz of bandwidth that NTSC and PAL signals were confined to. IBM's Monochrome Display Adapter and Enhanced Graphics Adapter as well as the Hercules Graphics Card and the original Macintosh computer generated video signals of 342 to 350p, at 50 to 60 Hz, with approximately 16 MHz of bandwidth, some enhanced PC clones such as the AT&T 6300 (aka Olivetti M24) as well as computers made for the Japanese home market managed 400p instead at around 24 MHz, and the Atari ST pushed that to 71 Hz with 32 MHz bandwidth all of which required dedicated high frequency (and usually single mode, i. e. not "video" compatible) monitors due to their increased line rates. The Commodore Amiga instead created a true interlaced 480i60/576i50 RGB signal at broadcast video rates (and with a 7 or 14 MHz bandwidth), suitable for NTSC/PAL encoding (where it was smoothly decimated to 3.5~4.5 MHz). This ability (plus built in genlocking) resulted in the Amiga dominating the video production field until the mid 1990s, but the interlaced display mode caused flicker problems for more traditional PC applications where single pixel detail is required, with "flicker fixer" scan doubler peripherals plus high frequency RGB monitors (or Commodore's own specialist scan conversion A2024 monitor) being popular, if expensive, purchases amongst power users. 1987 saw the introduction of VGA, on which PCs soon standardized, as well as Apple's Macintosh II range which offered displays of similar, then superior resolution and color depth, with rivalry between the two standards (and later PC quasi standards such as XGA and SVGA) rapidly pushing up the quality of display available to both professional and home users. In the late 1980s and early 1990s, monitor and graphics card manufacturers introduced newer high resolution standards that once again included interlace. These monitors ran at higher scanning frequencies, typically allowing a 75 to 90 Hz field rate (i. e. 37.5 to 45 Hz frame rate), and tended to use longer persistence phosphors in their CRTs, all of which was intended to alleviate flicker and shimmer problems. Such monitors proved generally unpopular, outside of specialist ultra high resolution applications such as CAD and DTP which demanded as many pixels as possible, with interlace being a necessary evil and better than trying to use the progressive scan equivalents. Whilst flicker was often not immediately obvious on these displays, eyestrain and lack of focus nevertheless became a serious problem, and the trade off for a longer afterglow was reduced brightness and poor response to moving images, leaving visible and often off colored trails behind. These colored trails were a minor annoyance for monochrome displays, and the generally slower updating screens used for design or database query purposes, but much more troublesome for color displays and the faster motions inherent in the increasingly popular window based operating systems, as well as the full screen scrolling in WYSIWYG word processors, spreadsheets, and of course for high action games. Additionally, the regular, thin horizontal lines common to early GUIs, combined with low color depth that meant window elements were generally high contrast (indeed, frequently stark black and white), made shimmer even more obvious than with otherwise lower fieldrate video applications. As rapid technological advancement made it practical and affordable, barely a decade after the first ultra high resolution interlaced upgrades appeared for the IBM PC, to provide sufficiently high pixel clocks and horizontal scan rates for hi rez progressive scan modes in first professional and then consumer grade displays, the practice was soon abandoned. For the rest of the 1990s, monitors and graphics cards instead made great play of their highest stated resolutions being "non interlaced", even where the overall framerate was barely any higher than what it had been for the interlaced modes (e. g. SVGA at 56p versus 43i to 47i), and usually including a top mode technically exceeding the CRT's actual resolution (number of color phosphor triads) which meant there was no additional image clarity to be gained through interlacing and/or increasing the signal bandwidth still further. This experience is why the PC industry today remains against interlace in HDTV, and lobbied for the 720p standard, and continues to push for the adoption of 1080p (at 60 Hz for NTSC legacy countries, and 50 Hz for PAL); however, 1080i remains the most common HD broadcast resolution, if only for reasons of backward compatibility with older HDTV hardware that cannot support 1080p and sometimes not even 720p without the addition of an external scaler, similar to how and why most SD focussed digital broadcasting still relies on the otherwise obsolete MPEG2 standard embedded into e. g. DVB T.