V ғ-дағы Орлеан королі Гонтранның өмірі мен тұңғыш істері

Кіріспе

Орлеан королі 561-592 жылдары, франктердің королі. Әулие Гонтран (шамамен 532 жылы Суассон қаласында дүниеге келген – 592 жылдың 28 наурызында Шалон-сюр-Саонда қайтыс болған), сондай-ақ Гонтран, Гонтрам, Гунтрам, Гунтрам, Гунтхрамн және Гунтрамнус деп те аталады, 561 жылдан 592 жылға дейін Орлеан корольдігінің патшасы болды. Ол Хлотар I мен Ингунданың үшінші және екінші үлкен баласы еді. 561 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол франктер корольдігінің төрттен бір бөлігін биледі және Орлеанды өз астанасы етіп белгіледі. "Гонтран" есімі "Соғыс қарғасы" деген мағынаны білдіреді.

Жеке өмір

Гонтран корольінде ағайындарынан кем болған бауырластық сезім болды; сол дәуірдің көрнекті шыншысы, Әулие Григорий Турский, оны жиі «жақсы король Гонтран» деп атаған, оның «Децем Либри Хисториарум» еңбегінен төмендегі үзіндіде айтылғандай, Гонтранның үш некесінің тағдыры туралы баяндаған:

Жақсы король Гонтран бастапқыда өзінің халқының біріне тиесілі құл Венеранданы әйел етіп алды, одан Гундобад ұлы дүниеге келді. Кейін ол Магнардың қызы Маркатрудаға үйленді және ұлы Гундобадты Орлеанға жіберді. Бірақ Маркатруда ұл туғаннан кейін қызғанышпен толып, Гундобадты өлтіруге көшті. Олар оның суына у қосып, ішкізгенін айтады. Ол өлген соң, Құдайдың құдіретімен, өзі туған ұлын жоғалтты, корольдің ашуына ұшырап, одан қуылды және көп ұзамай қайтыс болды. Одан кейін ол Аустрегильда, сонымен қатар Бобилла деп те аталған әйелді әйел етіп алды. Одан екі ұлы болды, үлкені Клотар, кішісі Хлодомер еді. Гонтран бір кезде шектен шығып кеткен. Өмірінің соңына дейін өткен күнәларына өкініп, оларды өзі үшін де, халқы үшін де тәубе етті. Күнәсін өтеу үшін ораза ұстады, дұға етті, жылады және Құдайға бойын бағыштады. Өзінің гүлденген билігінің қалған бөлігінде христиандық қағидалармен басқаруға тырысты. Әулие Григорий Турский айтуынша, ол қудаланғандардың қорғаушысы, ауруларға күтімші, және өзінің поддандыларына мейірімді әке болған. Ол байлығын, әсіресе оба және ашаршылық кезінде, жомарттықпен жұмсаған. Ол заңды қатаң және әділ түрде орындады, ешкімге жақындық танытпады, бірақ өзіне қарсы жасалған қылмыстарды, тіпті өмірге қастандық жасаудың екі әрекетін де кешіруге дайын болды. Гонтран көптеген шіркеулер мен монастырларды салды және оларды игілікпен қамтамасыз етті. Әулие Григорий корольдің өлімінен бұрын да, кейін де көптеген кереметтер жасағанын, олардың кейбіреулерін өзінің көзімен көргенін айтады.

Саясат

567 жылы оның ағасы I Хариберт қайтыс болды және оның Париж Корольдігіндегі жерлері тірі қалған ағалары Гонтран, I Зигеберт және I Хильперик арасында бөлінді. Олар оның билігін бөлісті, ал Парижді бірлесіп иеленуге келісті. Хариберттің жесірі Теодехильд Гонтранмен, оның үлкен ағасымен үйленуді ұсынды, бірақ 557 жылы Парижде өткен кеңес мұндай дәстүрді туыстық қатынас деп тыйым салған еді. Гонтран оны Арльдегі монастырьға орналастыруға шешім қабылдады, бірақ ол бұл шешімге құштар болған жоқ. 573 жылы Гонтран ағасы Австразияның I Зигебертімен азамат соғысына қатысты, ал 575 жылы Сойсонның I Хильперигінен көмек сұрады. Кейін Хильпериктің мінез-құлқына байланысты, әсіресе Сент-Грегоридің мақтауына сүйенсек, ол адалдығын өзгертті, және Хильперик шегінді. Одан кейін ол Зигеберт, оның әйелі және ұлдарының одақтасы болып, өмірінің соңына дейін қалды. I Зигеберт 575 жылы қаза тапқаннан кейін Хильперик Корольдікке шабуыл жасады, бірақ Гонтран өзінің бас қолбасшысы Муммолусты жіберді, ол әрқашан Гонтранның ең үлкен күші болды, өйткені ол сол кезде Галлиядағы ең көрнекті қолбасшы еді. Муммолус Хильпериктің қолбасшысы Дезидерийді жеңіп, Неустрия әскері Аустразиядан шегінді. 577 жылы оның екі тірі баласы Хлотар мен Клодомир дизентериядан қайтыс болды, және ол өзінің ұлы және мұрагері ретінде інісі I Зигеберттің ұлы Хильдеберт II-ні қабылдады, оның Корольдігін екі жыл бұрын сақтап қалған еді. Алайда Хильдеберт әкесінің ағасына әрдайым адал болған жоқ. 581 жылы Хильперик Гонтранның көптеген қалаларын басып алды, ал 583 жылы Хильдебертпен одақтасып, Гонтранға шабуыл жасады. Бұл жолы Гонтран Хильперикпен келісімге келді, ал Хильдеберт шегінді. 584 жылы ол Хильдеберттің опасыздығына жауап ретінде оның жеріне шабуыл жасап, Турс және Пуатье қалаларын басып алды, бірақ ол қазір Неустрияда билік жүргізіп отырған екінші інісі II Хлотардың шомылдыру рәсіміне қатысу үшін кетуге мәжбүр болды. 4 шілдеде Орлеанда, Сент-Мартин-де-Турс күнінде өтуі тиіс болған бұл рәсім өте қойған жоқ, және Гонтран Септиманияға шабуыл жасады. Бірақ көп ұзамай олар келісімге келді. 584 немесе 585 жылы Гундуальд өзін I Хлотардың заңсыз ұлы деп жариялап, өзін король деп жариялады, және Гонтранға тиесілі Поатье және Тулузаны қоса алғанда, Оңтүстік Галлиядағы бірнеше маңызды қалаларды басып алды. Гонтран оған қарсы жорық жасап, оны Балломер есімді диірменшінің ұлы деп атады. Гундуальд Коммингке қашып кетті, ал Гонтранның әскері қамалды қоршауға алды. Ол оны ұстай алмады, бірақ қажет те болмады. Гундуальдтың ізбасарлары оны Гонтранға тапсырды, және ол өлім жазасына кесілді. 587 жылы Фредегунд оны өлтіруге тырысты, бірақ сәтті болмады. 28 қарашада ол Хильдебертпен келісімге келу үшін Трирге барды; оның қарындасы, I Зигеберттің әйелі Брунильда, оның әрқашан одақтасы болған; Хильдеберттің әпкесі Хлодосинд; Хильдеберттің патшайымы Фалеуба; Трир епископы Магнерик; және Верден епископы Агерик. Бұл келісім Анделот келісімі деп аталды, және Гонтран қайтыс болғанға дейін күшінде болды. Сондай-ақ 587 жылы Гонтран Ваньетаидің бретондық билеушісі II Варохтан бағынуға мәжбүр болды. Ол 578 жылғы антты жазбаша түрде жаңартуға мәжбүр етті және Нантаиге жасаған шабуыл үшін 1000 солид өтемақы талап етті. 588 жылы өтемақы әлі төленбеген, өйткені Варох оны Гонтранға да, Ванн үстінен билік жүргізген II Хлотарға да уәде еткен еді. 589 немесе 590 жылы Гонтран Бепполем мен Эбрахайн басшылығымен Варохқа қарсы жорық ұйымдастырды. Эбрахайн Фредегундтың жауы болды, ол Варохқа көмек көрсету үшін Байо сакстарын жіберді. Бепполем үш күн бойы жалғыз күресті, содан кейін Варох Канал аралдарына қашуға тырысты, бірақ Эбрахайн оның кемелерін жойды және оны бейбітшілікке келісуге, антты жаңартуға және кепіл ретінде інісін беруге мәжбүр етті. Бірақ бұл әрекеттер нәтижесіз болды. Бретондықтар өздерінің тәуелсіздігін сақтап қалды. 589 жылы Гонтран Септиманияға соңғы шабуыл жасады, бірақ сәтті болмады. Ол Корольдікке қатер төндірген варварлармен күресті және 590 жылы көптеген епископтарының көмегімен Пуатьедегі қасиетті крест монастырында өзінің немере қызы Басинаның көтерілісін басып тастады.

In 567, his elder brother Charibert I died and his lands of the Kingdom of Paris were divided between the surviving brothers: Gontrand, Sigebert I, and Chilperic I. They shared his realm, agreeing at first to hold Paris in common. Charibert's widow, Theudechild, proposed a marriage with Gontrand, the eldest remaining brother, though a council convened at Paris as late as 557 had forbidden such tradition as incestuous. Gontrand decided to house her more safely, though unwillingly, in a monastery in Arles. In 573, Gontrand was caught in a civil war with his brother Sigebert I of Austrasia, and in 575 summoned the aid of their brother Chilperic I of Soissons. He reversed his allegiance later, due to the character of Chilperic, if we may give him the benefit of the doubt in light of St. Gregory's commendation, and Chilperic retreated. He thereafter remained an ally of Sigebert, his wife, and his sons until his death. When Sigebert was assassinated later in 575, Chilperic invaded the kingdom, but Gontrand sent his general Mummolus, who was always Gontrand's greatest weapon, for he was the greatest general in Gaul at the time, to remove him. Mummolus defeated Chilperic's general Desiderius and the Neustrian's forces retreated from Austrasia. In 577, Chlothar and Clodomir, his two surviving children, died of dysentery and he adopted as his son and heir Childebert II, his nephew, Sigebert's son, whose kingdom he had saved two years prior. However, Childebert did not always prove faithful to his uncle. In 581, Chilperic took many of Gontrand's cities and in 583, he allied with Childebert and attacked Gontrand. This time Gontrand made peace with Chilperic and Childebert retreated. In 584, he returned Childebert's infidelity by invading his land and capturing Tours and Poitiers, but he had to leave to attend the baptism of Chlothar II, his other nephew, who now ruled in Neustria. Supposed to take place on 4 July, the feast of St. Martin of Tours, in Orléans, it did not and Gontrand turned to invade Septimania. Peace was soon made. In 584 or 585, one Gundowald claimed to be an illegitimate son of Chlothar I and proclaimed himself king, taking some major cities in southern Gaul, including Poitiers and Toulouse, which belonged to Gontrand. Gontrand marched against him, calling him nothing more than a miller's son named Ballomer. Gundowald fled to Comminges and Gontrand's army proceeded to besiege the citadel. He could not capture it, but did not need to. Gundowald's followers gave him over and he was executed. In 587, Fredegund attempted to assassinate him but failed. On 28 November he went to Trier to conclude a treaty with Childebert; Brunhilda, his sister in law, Sigebert's wife, whose ally he had always been; Chlodosind, Childebert's sister; Faileuba, Childebert's queen; Magneric, Bishop of Trier; and Ageric, Bishop of Verdun. This was called the Treaty of Andelot and it endured until Gontrand died. Also in 587, Gontrand compelled obedience from Waroch II, the Breton ruler of the Vannetais. He forced the renewal of the oath of 578 in writing and demanded 1,000 solidi in compensation for raiding the Nantais. In 588, the compensation was not yet paid, as Waroch promised it to both Gontrand and Chlothar II, who probably had suzerainty over Vannes. In 589 or 590, Gontrand sent an expedition against Waroch under Beppolem and Ebrachain, mutual enemies. Ebrachain was also enemy of Fredegund, who sent the Saxons of Bayeux to aid Waroch. Beppolem fought alone for three days before dying, at which point Waroch tried to flee to the Channel Islands, but Ebrachain destroyed his ships and forced him to accept a peace, the renewal of the oath, and the surrender of a nephew as a hostage. This was all to no effect. The Bretons maintained their independent mindedness. In 589, Gontrand made a final advance on Septimania, to no avail. He fought against the barbarians who menaced the kingdom and quelled a rebellion of his niece Basina at the Holy Cross abbey of Poitiers with the aid of many of his bishops in 590.

Өлім және құрметті

592 жылы Шалон-сюр-Саонда қайтыс болды, оның інісі Хилдеберт II оның орнына отырды. Ол Шалонда өзі құрған Киелі Марцелл шіркеуіне жерленді. Көп ұзамай, оның халқы Гонтранды қасиетті деп жариялады, ал Католик шіркеуі оның мерекесін 28 наурызда тойлайды. 16-шы ғасырда оның күлін шашыратып, ашуға берілген гугеноттар оның бас сүйегіне тиіспеді. Қазір ол күміс қалтада сақталып тұр.