Қонақтың синдромы: Симптомдар, диагнозы және емдеуі
Primary aldosteronism
Гиперплазия бүйрек үсті безі (ПА) шаршаңқылық, қан қысымының жоғарылауы, калий тапшылығын тудыруы мүмкін. Симптомдарды тексеру және емдеу жолдары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көптеген науқастар шаршау, калий тапшылығы және жоғары қан қысымымен ауырады, бұл көру қабілетінің нашарлауына, санасының шатасуына немесе бас ауруына әкелуі мүмкін. Симптомдарға мыналар да жатуы мүмкін: бұлшық еттердегі ауыру мен әлсіздік, бұлшық еттердің спазмдары, төменгі арқа мен бүйрек аймағындағы ауырсыну, діріл, ұю сезімі, бас айналу/дене бұрылу, түнгі зәр шығару және шамадан тыс зәр шығару. Бұл синдром жиі дұрыс диагноз қойылмайды; Эндокринологиялық қоғам жоғары қан қысымы бар және тәуекелі жоғары адамдарды тексеруді ұсынады, ал басқалары жоғары қан қысымы бар барлық адамдарды тексеруді ұсынады. Тексеру әдетте қандағы альдостерон-ренин қатынасын (ARR) өлшеу арқылы жүргізіледі, бұл кезде әсер ететін дәрілерді қабылдау тоқтатылады және қандағы калий деңгейі 4-тен жоғары болуы керек, ал оң нәтижелерді растау үшін қосымша зерттеулер қолданылады. Кейбір жағдайларда бүйрек үсті безіндегі аденоманы хирургиялық жолмен алып тастау арқылы емдеу мүмкін, ал аденоманың орны анықталғаннан кейін осы процедура жасалады. Егер тек бір бүйрек үсті безі үлкейсе, ол да алынып тасталуы мүмкін. Екі бездің де үлкейген жағдайларында емдеу көбінесе спиронолактон немесе эплеренон сияқты альдостерон антагонистері деп аталатын дәрілермен жүргізіледі. Конн синдромы 1955 жылы аденоманы бұл жағдайдың себебі ретінде алғаш сипаттаған американдық эндокринолог Джером В. Коннның (1907–1994) есімімен аталған.
Many patients experience fatigue, potassium deficiency and high blood pressure which may cause poor vision, confusion or headaches. Symptoms may also include: muscular aches and weakness, muscle spasms, low back and flank pain from the kidneys, trembling, tingling sensations, dizziness/vertigo, nocturia and excessive urination. PA is under diagnosed; the Endocrine Society recommends screening people with high blood pressure who are at increased risk, while others recommend screening all people with high blood pressure for the disease. Screening is usually done by measuring the aldosterone to renin ratio in the blood (ARR) whilst off interfering medications and a serum potassium over 4, with further testing used to confirm positive results. Some cases may be cured by removing the adenoma by surgery after localization with adrenal venous sampling (AVS). A single adrenal gland may also be removed in cases where only one is enlarged. In cases due to enlargement of both glands, treatment is typically with medications known as aldosterone antagonists such as spironolactone or eplerenone. Conn's syndrome is named after Jerome W. Conn (1907–1994), an American endocrinologist who first described adenomas as a cause of the condition in 1955.
Белгілері мен симптомдары
Адамдар көбінесе аз симптомдарға немесе ешқандай симптомдарға ие болмайды.
People often have few or no symptoms.
Патофизиология
Алдостерон ағзаның барлық немесе көптеген жасушаларына әсер етеді, бірақ клиникалық жағынан ең маңызды әсері бүйректе, соңғы дистальды жиынтық түтікше және медуллярлық жинақтаушы түтікшенің жасушаларына тиеді. Басты жасушаларда альдостерон базальтеральды мембраналық натрий-калий АТФазасының және апикальды эпителийлік натрий арналарының (ЭНАК) және калий арналарының (РОМК) активтілігін арттырады. Бұл әрекеттер натрийдің қайта сіңірілуін және калийдің бөлінуін күшейтеді. Натрийдің қайта сіңірілуі калийдің бөлінуінен артық болғандықтан, люменнің электрлік потенциалы теріс болады, нәтижесінде хлорид натрийден кейін шығады. Содан кейін су натрий мен хлоридтен кейін осмос арқылы өтеді. Конн синдромында бұл әрекеттер организмдегі натрий мен сұйықтық көлемінің артуына, ал калийдің азаюына себеп болады. Альдостерон сонымен қатар аралас жасушаларға әсер етіп, апикальды протон АТФазасын стимуляциялайды, бұл протонның секрециясын тудырып, зәрдің қышқылдануына және организмдегі сұйықтықтың сілкілденуіне әкеледі. Қорытындылай келгенде, гиперальдостеронизм гипернатриемияға, гипокалемияға және метаболикалық алкалозға алып келеді. Альдостерон мен ренин арасындағы жоғары қатынас бастапқы гиперальдостеронизмнің болуын көрсетеді. Диагнозды тұздық супрессиялық тест, амбулаториялық тұздық жүктемелік тест немесе флудрокортизондық супрессиялық тест арқылы қояды. Скрининг мақсатында сарысу мен зәрдегі концентрацияларды бір уақытта өлшеу ұсынылады. Серамдық натрийдің зәрдегі натрийге, ал серамдық калийдің зәрдегі калийге қатынасын есептеу (SUSPUP) және (серамдық натрий зәрдегі натрийге зәрдегі калийдің квадратына) қатынасын (SUSPPUP) есептеу RAAS-тың есептелген құрылымдық параметрлерін береді, оларды статикалық функциялық тест ретінде қолдануға болады. Нәтижелері ARR есептеу арқылы расталуы керек. Егер бастапқы гиперальдостеронизм биохимиялық тұрғыдан расталса, КТ сканилеуі немесе басқа көлденең қималы бейнелеу бүйрек үсті безіндегі аномалияны, мысалы, бүйрек үсті безінің аденомасын (альдостерома), карциномасын, екі жақты гиперплазиясын немесе сирек кездесетін басқа өзгерістерді анықтауға көмектеседі. Бейнелеу нәтижелері себепті нақтылау үшін, бүйрек үсті безінен веналық қанабыздау сияқты қосымша диагностикалық зерттеулерді қажет етуі мүмкін. Ересектерде жұмыс істемейтін бүйрек үсті безі аденомасының қатарлы екі жақты альдостерон гиперсекрециясының көзі болуы мүмкін, сондықтан хирургиялық араласу жоспарланған жағдайларда бүйрек үсті безінен қанабыздау міндетті болады. Сондай-ақ, 11C Metomidate-пен ПЭТ/КТ жасауға болады. 11C Metomidate CYP11B1/CYP11B2 үшін ерекше емес болғандықтан, пациент CYP11B1 экспрессиясын төмендету үшін дексаметазонмен алдын ала емделуі керек. Диагнозды тиісті білімі бар маман қоюы керек, бірақ бастапқы медициналық көмек көрсетушілер бастапқы альдостеронизмнің клиникалық белгілерін анықтауда және жағдайды анықтау үшін алғашқы қан сынақтарын алуда маңызды рөл атқарады.
Aldosterone has effects on most or all cells of the body but, clinically, the most important actions are in the kidney, on cells of the late distal convoluted tubule and medullary collecting duct. In the principal cells aldosterone increases activity of basolateral membrane sodium potassium ATPase and apical epithelial sodium channels, ENaC, as well as potassium channels, ROMK. These actions increase sodium reabsorption and potassium secretion. Since more sodium is reabsorbed than potassium secreted, it also makes the lumen more electrically negative, causing chloride to follow sodium. Water then follows sodium and chloride by osmosis. In Conn syndrome, these actions cause increased extracellular sodium and fluid volume and reduced extracellular potassium. Aldosterone also acts on intercalated cells to stimulate an apical proton ATPase, causing proton secretion that acidifies urine and alkalizes extracellular fluid. In summary, hyperaldosteronism causes hypernatremia, hypokalemia, and metabolic alkalosis. A high aldosterone to renin ratio suggests the presence of primary hyperaldosteronism. The diagnosis is made by performing a saline suppression test, ambulatory salt loading test, or fludrocortisone suppression test. Measuring sodium and potassium concentrations simultaneously in serum and urine specimens has been suggested for screening purposes. Calculating the serum sodium over urinary sodium to serum potassium over urinary potassium (SUSPUP) and the (serum sodium to urinary sodium to (serum potassium)2 (SUSPPUP) ratios delivers calculated structure parameters of the RAAS, which may be used as a static function test. Its results have to be confirmed by calculating the ARR. If primary hyperaldosteronism is confirmed biochemically, CT scanning or other cross sectional imaging can confirm the presence of an adrenal abnormality, possibly an adrenal cortical adenoma (aldosteronoma), adrenal carcinoma, bilateral adrenal hyperplasia, or other less common changes. Imaging findings may ultimately lead to other necessary diagnostic studies, such as adrenal venous sampling, to clarify the cause. It is not uncommon for adults to have bilateral sources of aldosterone hypersecretion in the presence of a nonfunctioning adrenal cortical adenoma, making adrenal venous sampling (AVS) mandatory in cases where surgery is being considered. or PET/CT with 11C Metomidate is an option. Since 11C Metomidate is unspecific for CYP11B1/CYP11B2 the patient needs pre treatment with dexamethasone to downregulate the expression of CYP11B1. The diagnosis is best accomplished by an appropriately trained subspecialist, though primary care providers are critical in recognizing clinical features of primary aldosteronism and obtaining the first blood tests for case detection.
Жіктеу
Кейбір адамдар Конн синдромын тек бүйрекүсті без аденомасы (жақсы ұрықтың бір түрі) салдарынан туындаған жағдайларда ғана қолданады. Бірақ практикада, терминдер көбінесе негізгі физиологиялық себептерге қарамастан, бірін-бірі алмастырып қолданылады. Емделмеген жағдайда, гиперальдостеронизммен ауыратын адамдардың жоғары қан қысымы нашар бақыланады, бұл инсульт, жүрек аурулары және бүйрек жеткіліксіздігінің көбеюімен байланысты болуы мүмкін. Тиісті ем жасалған жағдайда, емделу барысы жақсы деп есептеледі. Есаксеренон – бірінші стероид емес минералкортикоидтарды бөгегіш, 2019 жылы Жапонияда эссенциалды гипертонияны емдеу үшін бекітілді. Финеренон, осы классқа жататын препарат, 2020 жылы 3-ші фазалық клиникалық сынаққа жетті, бірақ әлі гипертония үшін қарастырылмаған. Көбірек маңыздысы, жаңа буын альдостерон синтезін тежегіштер зерттеу құбырына енді, CIN 107 2021 жылдан бастап 2-ші фазалық клиникалық сынақтан өтуде.
Some people only use Conn's syndrome for when it occurs due to an adrenal adenoma (a type of benign tumor). In practice, however, the terms are often used interchangeably, regardless of the underlying physiology. In the absence of treatment, individuals with hyperaldosteronism often have poorly controlled high blood pressure, which may be associated with increased rates of stroke, heart disease, and kidney failure. With appropriate treatment, the prognosis is considered good. Esaxerenone, the first non steroidal mineralocorticoid blocker, was approved in 2019 in Japan to treat essential hypertension. Finerenone, a drug belonging to the same class, reached phase 3 clinical trial in 2020, but is not yet considered for hypertension. More importantly, next generation Aldosterone Synthase Inhibitors have entered the research pipeline with CIN 107 undergoing Phase 2 clinical trial as of 2021
Эпидемиология
Бұрынғыда, біріншілік альдостеронизмнің таралуы гипертониямен ауыратын науқастардың 1%-дан кем деп саналды. Жақындағы зерттеулер біріншілік альдостеронизмнің таралуының әлдеқайда жоғары екенін көрсетті, ол алғашқы медициналық көмекте 12,7%-ға дейін, ал жолдамамен келген орталықтарда 29,8%-ға дейін жетеді. Скринингтік ұсынымдарды өте аз орындау біріншілік альдостеронизмнің дұрыс диагнозын қоймауға әкеледі.
In the past, the prevalence of primary aldosteronism was considered to be less than 1% of patients with hypertension. More recent studies have reported much higher prevalence of primary aldosteronism, up to 12.7% in primary care and to 29.8% in referral centers. Very low rates of compliance with screening guidelines lead to the underdiagnoses of primary aldosteronism.
Қоғам және мәдениет
Біріншілік альдостеронизм қоры – пациенттердің күшімен құрылған, бүкіл әлемде біріншілік альдостеронизмді оңтайлы диагностикалау және емдеуге бағытталған жаңа көзқарасты қалыптастыруға, хабардарлықты арттыруға, зерттеулерді қолдауға және пациенттерге, медицина қызметкерлеріне көмек көрсетуге арналған бастама.
The Primary Aldosteronism Foundation is a patient driven initiative committed to creating the paradigm shift that will lead to optimum diagnosis and treatment of primary aldosteronism by raising awareness, fostering research, and providing support to patients and healthcare professionals worldwide.
Епоним
Конн синдромы американдық эндокринолог Джером В. Коннның (1907-1994) есімімен аталады, ол 1955 жылы Мичиган университетінде бұл жағдайды алғаш рет сипаттаған.
Conn's syndrome is named after Jerome W. Conn (1907–1994), the American endocrinologist who first described the condition at the University of Michigan in 1955.