Роберт Стокоу: Футболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы
Bob Stokoe
Роберт Стокоу – ағылшын футболшысы және жаттықтырушысы (1930-2004). "Ньюкасл" және "Сандерленд" командаларымен жеңістер, 1973 жылғы Англия кубогы. Футбол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роберт Стоуки (21 қыркүйек 1930 – 1 ақпан 2004) – ағылшын футболшысы және жаттықтырушысы. Ол аймақтың футболдық қарсыластары "Ньюкасл Юнайтед" пен "Сандерленд" арасындағы дәстүрлі солтүстік-шығыс антагонизмін еңсерді, бұл сирек кездесетін жағдай. Футболшы ретінде ол 1955 жылы "Ньюкасл" сапында ФА кубогын жеңіп алды. Жаттықтырушы ретінде ол 1971 жылы Англия-Италия кубогының финалында "Блэкпул" клубына жеңіс әкелді. Екі жыл өткен соң, ол "Сандерлендті" 1973 жылғы ФА кубогының финалында жеңіске жетеледі, содан кейін 1975–76 маусымда Екінші дивизионнан көтерілуге қол жеткізді.
English footballer and manager (1930–2004)
Robert Stokoe (21 September 1930 – 1 February 2004) was an English footballer and manager who was able, almost uniquely, to transcend the traditional north east animosity between the region's footballing rivals, Newcastle United and Sunderland. As a player, he won an FA Cup winner's medal with Newcastle in 1955. As a manager, he guided Blackpool to victory in the 1971 Anglo Italian Cup final. Two years later, he led Sunderland to success in the 1973 FA Cup final, and followed it up with promotion from the Second Division in 1975–76.
Ойын мансабы
Миклиде, Прудхоу қаласының жанында, Нортумберлендте, шахтердің ұлы болып дүниеге келген Сток өз футбол карьерасын «Ньюкасл Юнайтед» клубында бастады. 1947 жылы клубқа шәкірт ретінде қосылып, алғашқы 261 ойынының бірін, көбінесе ортаңғы қорғаушы ретінде, 1950 жылғы Рождество күні «Миддлсбро» клубына қарсы өткізді және сол ойында гол соқты. «Ньюкасл» сапындағы 13 жылдық карьерасындағы ең жарқын сәт – 1955 жылғы Англия Кубогы финалында «Манчестер Сити» клубын 3:1 есебімен жеңуі. 1961 жылғы ақпанда «Ньюкаслдан» кетіп «Бьюри» клубына қосылғаннан кейін Сток қысқа ғана уақыт ойыншы ретінде ойнады, команданы жеңіліссіз түрде жоғары лигаға көтерді, ал келесі маусымда сол клубтың ойыншы-басқарушысы болып тағайындалды.
Born in Mickley, near Prudhoe, Northumberland, the son of a miner, Stokoe began his footballing career at Newcastle United, signing for them as an apprentice in 1947 and playing the first of 261 games, usually as centre half, on Christmas Day 1950 against Middlesbrough, a game in which he also scored. The highlight of his 13 years at Newcastle was the 3–1 1955 FA Cup final victory over Manchester City. After leaving Newcastle and joining Bury in February 1961, Stokoe spent a short time as a player, leading the team in an undefeated run to promotion, before making the move into management with the same club as player manager the following season.
Менеджерлік мансап
1961 жылы желтоқсанда Стокое Бьюри клубының ойыншы-жаттықтырушысы лауазымына тағайындалды. 31 жасында ол Футбол лигасының екінші ең жас жаттықтырушысы болды. 1962–63 жылдары ол команданы Лига кубогының жартылай финалына жеткізді. 1964 жылы ол ойыншылық карьерасын аяқтады, содан кейін бір жыл жаттықтырушы болып қалды. Одан кейін оңтүстікке көшіп, 1965 жылдан 1967 жылға дейін Чарлтон Атлетик клубын басқарды. 1967–1968 жылдары Рочдейл клубының жаттықтырушысы болды, ал кейін Карлайл Юнайтедте үш рет жұмыс істеді (1968–1970, 1980–1985 және 1985–1986).
Stokoe took the post of player manager at Bury in December 1961 which, at 31 years of age, made him the second youngest manager in the Football League. He led them to the semi finals of the League Cup in 1962–63. He retired from playing in 1964, staying on as manager for another year after which he moved south to take charge at Charlton Athletic from 1965 to 1967. He was manager of Rochdale from 1967 to 1968, followed by three separate spells at Carlisle United (1968–1970, 1980–1985 and 1985–1986).
Блэкпул
Карлайлдағы кездері арасында Сток 1970 жылдан 1972 жылға дейін «Блэкпул» командасын басқарды. 1969 жылғы жазда Стен Мортенсен кеткеннен кейін клуб оған алғашқы рет ұсыныс жасады. Ол кезде ол «Карлайл» командасымен қалуды жөн көрді, бірақ бір жарым жылдан кейін «Блэкпул» тарихындағы тоғызыншы ресми бас тренер болды. «Блэкпул» командасы ол бас тренер болып келгенге дейін Екінші дивизионға түсіп қалғандықтан, Сток «керексіз ойыншыларды» тазарта бастады және команданы өзінің қалауынша қайта құрды. Сток Тони Гринды бұрынғы клубы «Ньюкаслға» сатуға келісті, ал оның орнына шабуылшы Кит Дайсон келді. Грин кеткенге дейін «Блэкпул» Еуропада сәтті өнер көрсетіп, 1971 жылғы маусымда Англо-Италия кубогын жеңіп алды. Ал лигада «Сизидерс» командасы алтыншы орынды иеленді. Дегенмен, бұл жанкүйерлер үшін жеткіліксіз болды, олар үшін жоғары лигадағы өмірден қайтадан көңілі қалды, сондай-ақ клубтың Сток басшылығымен ойнайтын стилі ұнамады. Келесі маусымда Англо-Италия кубогындағы тағы бір сәтті өнер көрсету, «Блэкпул» командасы «Ромадан» екінші орын алғанда, сыншыларды тыңғырыққа тікті, бірақ «Блумфилд Роуд» стадионының маңындағы жағдай 1972–73 жылғы маусым шешуші болады деген сезім қалыптасты.
Between spells at Carlisle, Stokoe managed Blackpool from 1970 to 1972. He was initially approached by the club in the summer of 1969, after the departure of Stan Mortensen. At the time, he declined, preferring to stay with Carlisle; just over eighteen months later, however, he became the ninth official manager in Blackpool's history. With Blackpool relegated to the Second Division before he took over, Stokoe began to clear out the "deadwood" and rebuilt the side more to his liking. Stokoe agreed to sell Tony Green to his old club, Newcastle, bringing striker Keith Dyson in the opposite direction. Before the departure of Green, Blackpool enjoyed a successful venture into Europe, winning the Anglo Italian Cup in June 1971. In the league, meanwhile, the Seasiders finished in sixth place. This still was not good enough for the fans, however, who became disenchanted with life outside the top flight again, and the club's style of play under Stokoe was not to their liking. Another successful run in the Anglo Italian Cup the following season, when Blackpool finished as runners up to Roma, kept the critics at bay, but the feeling around Bloomfield Road was that the 1972–73 campaign would be critical.