Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эскорт-тасымалдауыш
Escort carrier
USS Charger (CVE 30) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эскорт-тасымалдауышы. Ол Оңтүстік Американың шығыс жағалауында қызмет ететін Moore McCormack компаниясының American Republics Line үшін Рио-де-ла-Плата атымен салынған коммерциялық C3 P&C жүк/жолаушылар кемесінің корпусынан өзгертілген. Кеме Корольдік теңіз күштері үшін эскорт-тасымалдауыш түріне айналдыру үшін алынып, бастапқыда HMS Charger (D27) ретінде қолданысқа енгізілді. Бірнеше күннен кейін кеме АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бақылауына қайтарылып, Чесапик шығанағындағы жаттығу кемесі ретінде жұмыс істеді, сондай-ақ Бермудаға және Кубадағы Гуантанамо шығанағына екі рейс жасады. 1946 жылғы наурызда қызметтен босатылғаннан кейін, 1947 жылғы қаңтарда сатылып, негізінен Еуропадан Австралияға босқындар мен көшпендерді тасымалдаған итальяндық "Fairsea" кемесіне айналды. 1969 жылғы қаңтардағы қозғалтқыш бөліміндегі өрттен кейін кеме Италияда металл терісіне сатылды.
USS Charger (CVE 30) was an escort carrier of the United States Navy during World War II converted from a commercial C3 P&C cargo/passenger liner hull built as Rio de la Plata intended for the Moore McCormack company's American Republics Line serving the east coast of South America. The ship was requisitioned for conversion to an escort carrier type intended for Royal Navy use and initially commissioned as HMS Charger (D27). Days later the transfer was rescinded with the ship returning to U. S. Navy control to become USS Charger which operated throughout the war as a training ship on the Chesapeake Bay with two ferry missions to Bermuda and Guantánamo Bay, Cuba. After decommissioning in March 1946 the ship was sold in January 1947 to become the Italian Fairsea engaged largely in refugee and immigrant voyages from Europe to Australia. After a disabling engine room fire in January 1969 the ship was sold for scrap in Italy.
Құрылыс
АҚШ Теңіз комиссиясы (MC) 1939 жылғы 29 қарашада Sun Shipbuilding компаниясының әрқайсысы 2,720,800 доллар тұратын төрт C3 P&C жүк/жолаушылар лайнерін салу жөніндегі ұсынысын қабылдады. Рио-де-ла-Плата – Moore McCormack компаниясы үшін Пенсильвания штатының Честер қаласындағы Sun Shipbuilding and Drydock Co. компаниясы салған төрт кемеден үшіншісі. C3 типіндегі өзгертілген кеме Moore McCormack компаниясының American Republics Line желісі үшін, АҚШ-тың шығыс жағалауынан Оңтүстік Америкаға қызмет көрсетуге, сондай-ақ дизельді қозғалтқыштармен жабдықталған АҚШ-тың алғашқы ірі жолаушылар кемесі ретінде жоспарланған. Екі алты цилиндрлі Sun Doxford дизельді қозғалтқышы 9000-нан астам аткаулы күшке ие болды және айналу жылдамдығын төмендету механизмі арқылы бір пернеге қуат берді. Кемелер 196 жолаушыны тасымалдауға арналған, барлық жолаушылар орындары кондиционерленген, бұл жолаушылар кемелері үшін жаңалық болды. Жолаушыларға арналған жоба соғысқа қажеттіліктерге байланысты аяқталмады. Жолаушылар мен жүк тасымалдайтын кеменің суыру салмағы 17 500 тонна, жалпы ұзындығы 149,96 метр және перпендикулярлар арасындағы ұзындығы 141,73 метр болуы тиіс болды. Жүк сыйымдылығы, ылғалдылықтың алдын алу үшін кондиционерленген ауамен жабдықталған, (баль өлшемі) көлемінде, сондай-ақ тоңазытқыш кеңістігі (баль өлшемі) м болды. Жолаушылар 76 каютада, 22 бір орындық каютада, 34 екі орындық каютада және 20 жеке верандасы бар каютада орналасуы керек еді. Әскери-теңіз күштеріне бейімдеуді Newport News Shipbuilding and Drydock Co., Newport News, Вирджиния компаниясы жүзеге асырды. Корольдік теңіз күштеріне Lend-Lease бағдарламасы бойынша беруге жоспарланған бұрынғы Рио-де-ла-Плата 1941 жылғы 2 қазанда HMS Charger (D27) ретінде қолданысқа енгізілді. Алайда, бұл келісім күшін жойды және кеме 1941 жылғы 4 қазанда АҚШ-тың бақылауына қайтарылды. 1942 жылғы 24 қаңтарда AVG 30 ретінде қайта жіктелген, ал 1942 жылғы 3 наурызда USS Charger болып тағайындалды. Соғыс кезінде Charger операцияларының аймағы Чесапик шығанағы болды, ал оның негізгі міндеті – ұшқыштар мен кеме экипаждарын авиатасымалдау операцияларына оқыту. Оның палубасында оқытылған адамдар Атлантикадағы жауынгерлік теңіздік операцияларда маңызды рөл атқарды. 1942 жылғы 20 тамызда ACV 30 және 1943 жылғы 15 шілдеде CVE 30 ретінде қайта жіктелген Charger Чесапик шығанағынан екі паром рейсі жасады, бірі 1942 жылғы қазанда Бермудаға, екіншісі 1945 жылғы қыркүйекте Кубадағы Гуантанамо шығанағына. Charger 1946 жылғы 15 наурызда Нью-Йоркте қызметтен шығарылды. Fairsea 1969 жылғы 29 қаңтарда Таити мен Панама арасындағы қозғалтқыш бөлімінде болған өрт салдарынан істен шықты. Басты себеп – қосалқы бөлшектердің жетіспеуі болды, сондықтан ол 1969 жылы Италияда металл тескісіне сатылды, төрт кемеден соңғысы осылай тоқтатылды. Оның соңғы тірі қалған бауыры Biter (кейін француз теңіз күштерінің Dixmude) АҚШ-қа қайтарылып, 1966 жылы нысана ретінде батырылды.
The United States Maritime Commission (MC) accepted Sun Shipbuilding's bid to build the four C3 P&C cargo/passenger liners on 29 November 1939 at a cost of $2,720,800 each. Rio de la Plata was planned as the third of four ships to be built by the Sun Shipbuilding and Drydock Co., Chester, Pennsylvania for the Moore McCormack company. The modified C3 type was intended for Moore McCormack's American Republics Line for serving the east coast of the United States to South America and the first large U. S. passenger ships to be fitted with diesel engines. Two six cylinder Sun Doxford diesels with over 9,000 shaft horsepower drove a single propeller through reduction gears for a design speed of The ships were designed to carry 196 passengers with all passenger spaces air conditioned, another first for passenger ships. The passenger design was not completed due to requisitioning for war service. The passenger cargo design was to be a 17,500 ton displacement, vessel, 149.96 m length overall and 141.73 m length between perpendiculars. Cargo capacity, with conditioned air to avoid moisture, was to be (bale measure) with of refrigerated space. Passengers were to be quartered in 76 staterooms, 22 single cabins, 34 double cabins and 20 cabins with private verandahs. Conversion for naval duties was by the Newport News Shipbuilding and Drydock Co., Newport News, Virginia. Intended for transfer to the Royal Navy under Lend Lease, the former Rio de la Plata was commissioned on 2 October 1941 as HMS Charger (D27). However, the transfer was rescinded and the ship returned to United States control on 4 October 1941. The vessel was reclassified AVG 30 on 24 January 1942 and commissioned as USS Charger on 3 March 1942, Captain T. L. Sprague USN in command; and reported to the Atlantic Fleet. Chargers area of operations throughout the war was Chesapeake Bay, and her duty the basic task of training pilots and ships' crews in carrier operations. Men trained on her decks played an important role in the successful contest for the Atlantic with hostile submarines carried out by the escort carrier groups. Reclassified ACV 30 on 20 August 1942, and CVE 30 on 15 July 1943, Charger left Chesapeake Bay for two ferry voyages, one to Bermuda in October 1942, and one to Guantánamo Bay, Cuba, in September 1945. Charger was decommissioned at New York on 15 March 1946. Fairsea was disabled by an engine room fire between Tahiti and Panama on 29 January 1969. Primarily due to a lack of spare parts she was sold for scrap in Italy in 1969, the last of the four to cease operation. Her last surviving former sister Biter (later the French Navy's Dixmude), had been returned to the United States and sunk as a target in 1966.