Алғындық Дөңгелегі: Жазушылар, сыншылар және юмористтер тобы
Algonquin Round Table
Алгоритм дөңгелек үстелі: Нью-Йорк жазушылары, сыншылар, актерлар тобы. 1919-1929 ж. Algonquin Hotel-де әзіл-қалжыңдармен аты шықты, «Зымыран шеңбері» деп аталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Актерлер, сыншылар, остроумдар және жазушылар тобы.
Group of actors, critics, wits, and writers
Алгонкин дөңгелек үстелі – Нью-Йорк қаласындағы жазушылар, сыншылар, актерлер және остроумдар тобы еді. Бастапқыда бір әзіл үшін жиналған, өздерін «Зұлым шеңбер» деп атаған мүшелері 1919 жылдан 1929 жылға дейін күн сайын «Алгонкин» қонақ үйінде түскі асқа жиналатын. Осы түскі астарда олар қызық әңгімелер, сөз тіркесі мен өткір әзілдер айтысып, олар «Дөңгелек үстелдің» мүшелерінің газет беттері арқылы бүкіл елге таратылды. Түскі астарда да, одан тыс уақытта да бір-бірімен күнделікті байланыста болу «Шеңбер» мүшелерін шығармашылықпен ынтымақтасуға ынталандырды. Дегенмен, бүкіл топ бір рет қана «No Sirree!» атты көрермендерге арналған қойылым жасау үшін бірлесіп жұмыс істеді, бұл «Дөңгелек үстелдің» мүшесі Роберт Бенчлидің Голливудтағы мансабын бастауға көмектесті. Он жылдық бірлескен қызметтері ішінде «Дөңгелек үстел» және оның бірнеше мүшелері әдебиетке қосқан үлесі және өткір әзілдері үшін ұлттық даңққа ие болды. Кейбір замандастары, тіпті кейінірек оның мүшелерінің өзі де бұл топты сынағанмен, оның беделі тарап кеткеннен кейін де ұзақ жылдар бойы сақталды.
The Algonquin Round Table was a group of New York City writers, critics, actors, and wits. Gathering initially as part of a practical joke, members of "The Vicious Circle", as they dubbed themselves, met for lunch each day at the Algonquin Hotel from 1919 until roughly 1929. At these luncheons they engaged in wisecracks, wordplay, and witticisms that, through the newspaper columns of Round Table members, were disseminated across the country. Daily association with each other, both at the luncheons and outside of them, inspired members of the Circle to collaborate creatively. The entire group worked together successfully only once, however, to create a revue called No Sirree! which helped launch a Hollywood career for Round Tabler Robert Benchley. In its ten years of association, the Round Table and a number of its members acquired national reputations, both for their contributions to literature and for their sparkling wit. Although some of their contemporaries, and later in life even some of its members, disparaged the group, its reputation has endured long after its dissolution.
Шығу тегі
Дөңгелек үстелге айналатын топ 1919 жылдың маусымында театрлық пресс-агент Джон Питер Тухи жасаған әзілдің нәтижесінде жинала бастады. The New York Times газетінің драма сыншысы Александр Вулкотт Тухидің клиенттерінің бірін (Юджин О'Ниллді) өзінің бағанасында жариялаудан бас тартқаны үшін ашуланған Тухи, Вулкоттты Бірінші дүниежүзілік соғыстан, онда ол "Жұлдыздар мен жолақтар" газетінің тілшісі болғаннан кейін қарсы алу үшін түскі ас ұйымдастырды. Бірақ Тухи осы мүмкіндікті Вулкоттты түрлі жағынан қысымға алу үшін пайдаланды. Вулкотттың әзілге ризашылығы және іс-шараның сәтті өтуі Тухиге қатысушылар тобының күн сайын Алгонкин қонақүйінде түскі асқа жиналуын ұсынды. Топ алғашында Алгонкиннің пергола бөлмесінде (кейіннен Емен бөлмесі деп аталды) ұзын тіктөртбұрышты үстел басында жиналды. Олардың саны артқан сайын, Алгонкин менеджері Франк Кейс оларды Роза бөлмесіне және дөңгелек үстелге көшірді. Бастапқыда топ өзін "Басқарма" деп атады, ал түскі ас жиындары "Басқарма отырыстары" деп аталды. Луиджи есімді официант тағайындалғаннан кейін топ өзін "Луиджи Басқармасы" деп қайта атады. Соңында олар "Жаман қатар" аталды, бірақ "Дөңгелек үстел" атауы Бруклин бүркіті газетінің карикатурашысы Эдмунд Даффи салған карикатурадан кейін, онда топ дөңгелек үстелге отырған және қару-жарақ киген күйде бейнеленген, кеңінен танылды.
The group that would become the Round Table began meeting in June 1919 as the result of a practical joke carried out by theatrical press agent John Peter Toohey. Toohey, annoyed at The New York Times drama critic Alexander Woollcott for refusing to plug one of Toohey's clients (Eugene O'Neill) in his column, organized a luncheon supposedly to welcome Woollcott back from World War I, where he had been a correspondent for Stars and Stripes. Instead, Toohey used the occasion to poke fun at Woollcott on a number of fronts. Woollcott's enjoyment of the joke and the success of the event prompted Toohey to suggest that the group in attendance meet at the Algonquin each day for lunch. The group first gathered in the Algonquin's Pergola Room (later called the Oak Room) at a long rectangular table. As they increased in number, Algonquin manager Frank Case moved them to the Rose Room and a round table. Initially the group called itself "The Board" and the luncheons "Board meetings". After being assigned a waiter named Luigi, the group re christened itself "Luigi Board". Finally, they became "The Vicious Circle" although "The Round Table" gained wide currency after a caricature by cartoonist Edmund Duffy of the Brooklyn Eagle portrayed the group sitting at a round table and wearing armor.
Іс-шаралар
Күнделікті түскі астарға қоса, Дөңгелек үстел мүшелері бір-бірімен үнемі жұмыс істеп, қарым-қатынас жасады. Топтың мүшелері ойын-сауыққа, оның ішінде криббеж бен покерге құмар болатын. Топтың өзінің покер клубы – «Танатопсис әдеби және Ішкі тура жол» клубы, олар сенбі күндері қонақ үйде жиналатын. Ойынға тұрақты қатысушылар – Кауфман, Адамс, Брун, Росс және Вуллкотт, ал Дөңгелек үстел мүшелері емес, Герберт Байард Суопе, жібек саудагері Пол Хайд Боннер, нан зауытының мұрагері Рауль Флейшман, актер Харпо Маркс және жазушы Ринг Ларднер кейде қосылып отыратын. Топ сонымен қатар шарадтар (оларды жай ғана «Ойын» деп атаған) және «Мен сізге сөйлем айта аламын» ойынын ойнады, осы ойыннан Дороти Паркердің «Бау-бақша шаруашылығын бастауға болады, бірақ оны ойландыруға болмайды» деген есімді қалдырған сөйлемі туды. Мүшелер жиі Нешобе аралына барып тұратын, бұл бірнеше «Алгонк» иеленген жеке арал, бірақ Вуллкотт оны «игі ниетті тәуекелші» ретінде басқарды, оның өмірбаяуын жазған Сэмюэл Хопкинс Адамс оны Вермонт штатындағы Бомозен көлінің ортасындағы бірнеше акр жерге орналасқан деп сипаттады. Олар сол жерде әдеттегі ойындарына, соның ішінде «Кісі өлтіру» деп аталатын «Кісі өлтіру» ойыны мен крокетке қатысты. Дөңгелек үстел мүшелерінің көптегені әзілқойлар болатын және бір-біріне үнемі әзілдер жасап отыратын. Уақыт өте келе, әзілдер одан да күрделі бола бастады. Харольд Росс пен Джейн Грант бірде Вуллкоттке оның өте бағалы портретімен байланысты бірнеше аптаға созылған есімді әзіл жасады. Олар бірнеше көшірме жасады, әрқайсысы алдыңғысынан сәл қисық болатын, оларды жасырын түрде алмастырып, кейін Вуллкоттқа: «Сенің портретіңмен не болды?» деп сұрайтын, Вуллкотттың қысылып, амалсыздан қалғанша. Соңында олар түпнұсқа портретті қайтарып берді.
In addition to the daily luncheons, members of the Round Table worked and associated with each other almost constantly. The group was devoted to games, including cribbage and poker. The group had its own poker club, the Thanatopsis Literary and Inside Straight Club, which met at the hotel on Saturday nights. Regulars at the game included Kaufman, Adams, Broun, Ross and Woollcott, with non Round Tablers Herbert Bayard Swope, silk merchant Paul Hyde Bonner, baking heir Raoul Fleischmann, actor Harpo Marx, and writer Ring Lardner sometimes sitting in. The group also played charades (which they called simply "The Game") and the "I can give you a sentence" game, which spawned Dorothy Parker's memorable sentence using the word horticulture: "You can lead a horticulture but you can't make her think." Members often visited Neshobe Island, a private island co owned by several "Algonks"—but governed by Woollcott as a "benevolent tyrant", as his biographer Samuel Hopkins Adams charitably put it—located on several acres in the middle of Lake Bomoseen in Vermont. There they would engage in their usual array of games including wink murder, which they called simply "Murder", plus croquet. A number of Round Tablers were inveterate practical jokers, constantly pulling pranks on one another. As time went on the jokes became ever more elaborate. Harold Ross and Jane Grant once spent weeks playing a particularly memorable joke on Woollcott involving a prized portrait of himself. They had several copies made, each slightly more askew than the last, and would periodically secretly swap them out and then later comment to Woollcott "What on earth is wrong with your portrait?" until Woollcott was beside himself. Eventually they returned the original portrait.
Жоқ, мырза!
Дөңгелек үстел мүшелерінің әдеби және театрлық қызметін ескере отырып, олардың өз ревюлерін жазуы және сахнаға қоюы заңды болды. 1922 жылғы сәуір айында бір ғана рет сахналанған No Sirree! – Никита Балиевтің режиссерлік еткен, сол кезде танымал болған «La Chauve Souris» еуропалық гастрольдік ревюінің пародиязы еді. No Sirree! Нейса МакМайн студиясында туды, ол Алгонкиннен тыс Дөңгелек үстел мүшелері үшін бір түрлі салон қызметін атқарды. Қойылымдардың арасында: Вулкотт, Тухи, Кауфман, Коннелли, Адамс және Бенчлидің қатысуымен, скрипкашы Джаша Хайфец сахнадан тыс, сәйкес келмейтін қосымша музыкамен орындалған «Ашылу хоры»; Дороти Паркер жазған және Роберт Шервуд орындаған, «The Everlastin' Ingenue Blues» әнімен бірге Таллула Банкхед, Хелен Хейс, Рут Гиллмор, Ленор Ульрик және Мэри Брэндон қатысқан «He Who Gets Flapped»; «Зоуи, немесе Акинс жүрегінің қарғысы»; Кауфман, Коннелли және Вулкотттың орындауындағы «The Greasy Hag, an O'Neill Play in One Act»; және «Мистер Уимс өтіп барады – А. А. Милн пьесасы». No Sirree! қойылымынан ерекше көзге шыққан жалғыз нәрсе – Роберт Бенчлидің «Қаржы директорының есебі» атты туындысы болды. Бенчлидің шатасқан пародиязы көрермендерге қатты ұнады, сол себепті Ирвинг Берлин 1923 жылы Бенчлиді Берлиннің «Музыкалық қорап» ревюі аясында аптасына 500 доллар төлеп, осы есепті оқуға шақырды. 1928 жылы «Есеп» Fox Film Corporation компаниясының Fox Movietone дыбыстық кино жүйесінде қысқа дыбыстық фильмге айналдырылды. Бұл фильм Бенчлидің Голливудтағы екінші мансабының басталуын білдірді. No Sirree! қойылымының сәтті аяқталуынан кейін Дөңгелек үстел мүшелері оны кәсіби актерлер орындаған материалмен көпшілікке ашық «Зұлым шеңбер» ревюімен қайталауға үміттенді. Кауфман мен Коннелли «The Forty niners» деп аталған ревюді қаржыландырды. Ревю 1922 жылғы қарашада ашылды, бірақ сәтсіз аяқталып, бар болғаны 15 қойылымға созылды.
Given the literary and theatrical activities of the Round Table members, it was perhaps inevitable that they would write and stage their own revue. No Sirree!, staged for one night only in April 1922, was a take off of a then popular European touring revue called La Chauve Souris, directed by Nikita Balieff. No Sirree! had its genesis at the studio of Neysa McMein, which served as something of a salon for Round Tablers away from the Algonquin. Acts included: "Opening Chorus" featuring Woollcott, Toohey, Kaufman, Connelly, Adams and Benchley with violinist Jascha Heifetz providing offstage, off key accompaniment; "He Who Gets Flapped", a musical number featuring the song "The Everlastin' Ingenue Blues" written by Dorothy Parker and performed by Robert Sherwood accompanied by "chorus girls" including Tallulah Bankhead, Helen Hayes, Ruth Gillmore, Lenore Ulric and Mary Brandon; "Zowie, or the Curse of an Akins Heart"; "The Greasy Hag, an O'Neill Play in One Act" with Kaufman, Connelly and Woollcott; and "Mr. Whim Passes By—An A. A. Milne Play." The only item of note to emerge from No Sirree! was Robert Benchley's contribution, The Treasurer's Report. Benchley's disjointed parody so delighted those in attendance that Irving Berlin hired Benchley in 1923 to deliver the Report as part of Berlin's Music Box Revue for $500 a week. In 1928, Report was later made into a short sound film in the Fox Movietone sound on film system by Fox Film Corporation. The film marked the beginning of a second career for Benchley in Hollywood. With the success of No Sirree! the Round Tablers hoped to duplicate it with an "official" Vicious Circle production open to the public with material performed by professional actors. Kaufman and Connelly funded the revue, named The Forty niners. The revue opened in November 1922 and was a failure, running for just 15 performances.
Құлдырау
Дөңгелек үстелдің мүшелері Нью-Йорк қаласынан тысқары жобаларға қатысқанда, топтың бірте-бірте ыдырауы заңды болды. 1930 жылдардың басына қарай «Зұлым шеңбер» тарап кетті. Эдна Фербер 1932 жылы бір күні түскі асқа Роза бөлмесіне келгенде, топтың әдеттегі үстелін Канзас штатынан келген бір отбасы басып алғанын көргенін айтты. Фрэнк Кейстен топтың неге тарағанын сұрады. Ол иықтарын көтеріп: «Бесінші авеню мен Қырық екінші көшенің су қоймасы не болды? Мұндай нәрселер мәңгілік емес», – деді. Топтың бірқатар мүшелері тарап кеткеніне қарамастан, достықтарын сақтап қалды. Атап айтқанда, Паркер мен Бенчли 1945 жылы қайтыс болғанға дейін тығыз қарым-қатынаста болды, бірақ оның саяси көзқарастары олардың арақатынасын кернеді. Ал басқалары, 1943 жылы Вуллкотттың қайтысынан кейін жиналғанда, топтың өзі түсінгендей, бір-біріне айтар сөздері қалмағанын сезінді.
As members of the Round Table moved into ventures outside New York City, inevitably the group drifted apart. By the early 1930s the Vicious Circle was broken. Edna Ferber said she realized it when she arrived at the Rose Room for lunch one day in 1932 and found the group's table occupied by a family from Kansas. Frank Case was asked what happened to the group. He shrugged and replied, "What became of the reservoir at Fifth Avenue and Forty Second Street? These things do not last forever." Some members of the group remained friends after its dissolution. Parker and Benchley in particular remained close up until his death in 1945, although her political leanings did strain their relationship. Others, as the group itself would come to understand when it gathered following Woollcott's death in 1943, simply realized that they had nothing to say to one another.
Қоғамның реакциясы мен мұрасы
Дөңгелек үстелдің бірқатар мүшелері газеттерде тұрақты бағандарға ие болғандықтан, Дөңгелек үстел мүшелерінің әрекеттері мен өткір сөздері ұлттық баспасөзде жарияланды. Бұл Дөңгелек үстел мүшелерін танымал зиялылар ретінде көпшілік назарына түсірді. Олардың замандастарының барлығы да бұл топтың жанкүйерлері болған жоқ. Сыншылары оларды өзара жәрдемдесу, яғни бір-бірінің еңбектерін мақтау және әзілдерін алдын ала дайындау деп айыптады. Мекемеде тұрған Джеймс Турбер топты сынға алып, оларды күрделі әзіл-қалжыңдарға тым берілген деп есептеді. Көптеген адамдар құрмет тұтқан Х.Л. Менкен де оларды сынап, әріптес жазушы Анита Лооске «олардың идеалдары – өте хабардар және артық денгейде әдепсіз актерлерге тән идеалдар еді» деді. 1923 жылғы Гертруд Атертонның «Қара бұқалар» атты бестселлерінде осы топ суреттелген. Ол «Софистикалықтар» деп атаған топты сарказммен сипаттады:
Because a number of the members of the Round Table had regular newspaper columns, the activities and quips of various Round Table members were reported in the national press. This brought Round Tablers widely into the public consciousness as renowned wits. Not all of their contemporaries were fans of the group. Their critics accused them of logrolling, or exchanging favorable plugs of one another's works, and of rehearsing their witticisms in advance. James Thurber (who lived in the hotel) was a detractor of the group, accusing them of being too consumed by their elaborate practical jokes. H. L. Mencken, who was much admired by many in the Circle, was also a critic, commenting to fellow writer Anita Loos that "their ideals were those of a vaudeville actor, one who is extremely 'in the know' and inordinately trashy". The group showed up in the 1923 best seller Black Oxen by Gertrude Atherton. She sarcastically described a group she called "the Sophisticates":
Олар үнді басшысының белгісі жанында жиналатын, ең зиялылары – және өздерінің зиялылығына соншалықты сенімді болғандары, тіпті басқаларын да, өздерін де көндіретін адамдар күн сайын кездесетін. Бұл топта күннің маңызды кітаптары мен бағыттары туралы қызықты әңгімелер көп айтылатын. Олар бағалап, талқылап, қабылдамай, соңында сүйіктілеріне биік мақұлдау мөрлерін қоятын. Дөңгелек үстелдің серіктесі Харпоның ағасы Граучо Маркс зұлым шеңбердің қатыгездігіне көнбеді. Ол «Қабылдау құны – жылан тілі және жартылай жасырылған қанжар» деді. Тіпті Дөңгелек үстелдің кейбір мүшелері де оны кейінірек сынады. Дороти Паркер бұл топты ерекше сынады. Бұл алыптар емес еді. Сол кезде кімдер жазғанын ойлап көріңіз: Ларднер, Фицджеральд, Фолкнер және Хемингуэй. Міне, нағыз алыптар. Дөңгелек үстел – әзілдер айту және бір-біріне қаншалықты жақсы екендерін мақтап көрсетумен айналысқан адамдардың тобы ғана еді. Күлікті күндерге сақтап, оларды айтуға мүмкіндік күткен, әдепсіздердің тобы. Олардың айтқандарында шындық жоқ еді. Бұл өткір әзілдердің заманы болғандықтан, шындыққа мұқтаждық болмады.
They met at the sign of the Indian Chief where the cleverest of them—and those who were so excitedly sure of their cleverness that for the moment they convinced others as well as themselves—foregathered daily. There was a great deal of scintillating talk in this group of the significant books and tendencies of the day They appraised, debated, rejected, finally placed the seal of their august approval upon a favored few. Groucho Marx, brother of Round Table associate Harpo, was never comfortable amidst the viciousness of the Vicious Circle. Therein he remarked "The price of admission is a serpent's tongue and a half concealed stiletto." Even some members of the Round Table disparaged it later in life. Dorothy Parker in particular criticized the group. These were no giants. Think who was writing in those days—Lardner, Fitzgerald, Faulkner and Hemingway. Those were the real giants. The Round Table was just a lot of people telling jokes and telling each other how good they were. Just a bunch of loudmouths showing off, saving their gags for days, waiting for a chance to spring them There was no truth in anything they said. It was the terrible day of the wisecrack, so there didn't have to be any truth
Паркердің мұңды бағалауына қарамастан және Дөңгелек үстелдің кейбір мүшелері, мүмкін, қазір «әдеби еңбектері үшін емес, танымал болу үшін танымал» болса да, Дөңгелек үстел мүшелері мен серіктестері әдеби ландшафтқа үлес қосты, соның ішінде Пулитцер сыйлығын жеңіп алған Кауфман, Коннелли және Шервуд (төрт рет жеңіп алған) және серіктес Фербердің еңбектері мен Росс Нью-Йоркерінің мұрасы. Басқалары сахна және экран салаларына елеулі үлес қосты – Талула Бэнкхед пен Ева Ле Галлиен Бродвейдің ұлыларына айналды, ал Харпо мен Бенчли фильмдері бүгінгі күнге дейін танымал. Паркер әлі де өзінің әңгімелері мен әдеби сын-пікірлерімен танымал. Алгонкин дөңгелек үстелі және онда тұрған басқа да әдеби және театр ұлылары Алгонкин қонақ үйіне Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші мәртебесін алуға көмектесті. Бұл қонақ үй 1987 жылы осы мәртебеге ие болды. 1996 жылы қонақ үй «The Round Table Wits» еңбектеріне негізделген АҚШ кітапханаларының достары тарапынан ұлттық әдебиеттік ескерткіш деп жарияланды. Ұйымның қола тақтасы қонақ үйдің алдына орнатылды. Роза бөлмесі 1998 жылы жаңғырту кезінде Алгонкиннен алынып тасталса да, қонақ үй топқа құрмет көрсету үшін Натали Асенсиостың «Зұлым шеңбер» картинасын тапсырып, іліп қойды, сондай-ақ бастапқы үстелдің көшірмесін жасады. Қонақ үй кейде Оак бөлмесінде «The Talk of the Town» атты түпнұсқа музыкалық қойылымды қояды. Оның соңғы қойылымы 2007 жылдың 11 қыркүйегінде басталып, жыл соңына дейін жалғасты. Мүшелер туралы «The Ten Year Lunch» (1987) фильмі үздік деректі фильм үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. «Миссис Паркер және зұлым шеңбер» (1994) драмалық фильмі Дөңгелек үстелді Дороти Паркердің көзқарасынан көрсетеді.
Despite Parker's bleak assessment and while it is true that some members of the Round Table are perhaps now "famous for being famous" instead of for their literary output, Round Table members and associates contributed to the literary landscape, including Pulitzer Prize winning work by Circle members Kaufman, Connelly and Sherwood (who won four) and by associate Ferber and the legacy of Ross's New Yorker. Others made lasting contributions to the realms of stage and screen — Tallulah Bankhead and Eva Le Gallienne became Broadway greats and the films of Harpo and Benchley remain popular; and Parker has remained renowned for her short stories and literary reviews. The Algonquin Round Table, as well as the number of other literary and theatrical greats who lodged there, helped earn the Algonquin Hotel its status as a New York City Historic Landmark. The hotel was so designated in 1987. In 1996 the hotel was designated a national literary landmark by the Friends of Libraries USA based on the contributions of "The Round Table Wits". The organization's bronze plaque is attached to the front of the hotel. Although the Rose Room was removed from the Algonquin in a 1998 remodel, the hotel paid tribute to the group by commissioning and hanging the painting A Vicious Circle by Natalie Ascencios, depicting the Round Table and also created a replica of the original table. The hotel occasionally stages an original musical production, The Talk of the Town, in the Oak Room. Its latest production started September 11, 2007 and ran through the end of the year. A film about the members, The Ten Year Lunch (1987), won the Academy Award for Best Documentary Feature. The dramatic film Mrs. Parker and the Vicious Circle (1994) recounts the Round Table from the perspective of Dorothy Parker.