Влахо Буковац – хорват суретшісі, академик (1855-1922). «Гүл» атты шығармасымен, серб патшаларының сарай суретшісі ретінде және Хорватия ұлттық театрының мақпанымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хорват суретшісі және академигі (1855–1922)
Croatian painter and academic (1855 1922)
Влахо Буковач (; ; 4 шілде 1855 – 23 сәуір 1922) – хорват суретшісі және академигі. Оның өмірі мен шығармашылығы сан алуан, себебі суретші мансабын әртүрлі елдерде жүргізді және оның стилі мансабы барысында күрт өзгерді. Ол, ең алдымен, 1887 жылы француз кезеңінде салған «Une fleur» (Гүл) атты жалаңаш суретімен танымал. Бұл сурет өмірінде көптеген сын-ескертпелерде және басылымдарда жарияланды. Буковач Обренович, Караджорджевич және Петрович-Ньегош әулеттерінің сарай суретшісі болды. Загребте ол 1895 жылғы Хорватия ұлттық театрының сахналық қоршауын салған суретші ретінде кеңінен танылады.
Vlaho Bukovac (; ; 4 July 1855 – 23 April 1922) was a Croatian painter and academic. His life and work were eclectic, for the artist pursued his career in a variety of locales and his style changed greatly over the course of that career. He is probably best known for his 1887 nude Une fleur (A Flower), which he created during his French period and which received attention in various reviews and publications during his lifetime. Bukovac was the court painter for Obrenović dynasty, Karađorđević dynasty and Petrović Njegoš dynasty. In Zagreb, he is probably best known as the painter of the 1895 theatre curtain in the Croatian National Theatre.
Өмірбаян
Буковач Далмациядағы Дубровник қаласының оңтүстігіндегі Кавтатта Бьяжио Фаггиони болып дүниеге келді. Оның анасы хорват тегінен болса, әкесінің әкесі Генуя аймағынан шыққан итальяндық теңізші болған, ол Кавтат жанында кемесімен апатқа ұшырады. Осылайша ол жергілікті қыз Ана Кличанмен, Буковачтың әжесімен танысып, үйленді және Кавтатқа қоныстанды. Он бір жасында ол ағасы Франномен Нью-Йоркке кетіп, ата-анасына қайтып оралғанға дейін төрт жыл болды. Содан кейін ол Истанбул-Ливерпуль-Одесса бағытында теңізші болып жұмыс істеді, бірақ кемеде құлап жарақат алғаннан кейін теңізшілік мансабы аяқталды. Ол көптеген портреттер салды, оның ішінде бай бизнесмен Уильям Данфи отбасының бірнеше портреті де бар. 1877 жылы Фаггиони сурет салуды үйрену үшін Еуропаға оралды және осы кезде Буковац тегін қолдана бастады, ол итальян тіліндегі faggio – бук деген сөздің аудармасы. Ол Париждегі беделді École des Beaux Arts мектебінде танымал француз суретшісі Александр Кабанельдің басшылығымен оқыды. Дубровникте тұратын серб саудагері Петар Марич оған қаржылай көмектесті, ал Буковач кейіннен оның және оның отбасының портретерін салды. 1892 жылы ол Дубровниктен келген Желика Питаревичке үйленді. Олардың бір ұлы мен үш қызы болды, сондай-ақ Сербия Корольдік академиясының мүшесі де болды. Ол өнер оқып, сабақ берген Прагада қайтыс болды.
Bukovac was born Biagio Faggioni in the town of Cavtat south of Dubrovnik in Dalmatia. While his mother was of Croatian descent, his paternal grandfather was an Italian sailor from the Genoa area who experienced a shipwreck near Cavtat. Like that he met a local girl Ana Kličan, Bukovac's grandmother, with whom he married and settled in Cavtat. When he was eleven, he left with his uncle Frano for New York, where he stayed for four years before returning to his parents. Soon after, he found employment as a sailor, traveling on the Istanbul Liverpool Odessa route, however, his nautical career was soon cut short due to injuries sustained during a fall on the ship. He painted many portraits, including multiple for the family of wealthy businessman William Dunphy, owner of the Rancho Posa de los Ositos. In 1877, Faggioni returned to Europe to study painting, and in this time began using the surname Bukovac, a translation of the Italian word faggio meaning beech. He became a student at the prestigious École des Beaux Arts in Paris studying under the famed French artist Alexandre Cabanel. Dubrovnik based Serb trader Petar Marić also assisted him financially, and Bukovac later painted a portrait of him and his family. In 1892 he married Jelica Pitarević from Dubrovnik. They had one son and three daughters. and also a member of Serbian Royal Academy. He died in Prague where he studied and taught art.
Ерте мансап
Буковац өзінің мансабын Францияда бастады. Ол "әдемілеу" реалистік стильде сурет салған, оның сәнді суреттері Париж салонында үлкен жетістікке жетті. Францияда болған кезінде ол Англияға және туған жері – Далмация жағалауына жиі саяхаттайтын. 1880-жылдардың ортасынан Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Англияға үнемі барып тұратын, онда оның көптеген суреттерін Лондонның көркем галереялары Vicars Brothers сатты, соның ішінде 1884 жылы "Ақ құл" суреті. Англияда Буковац Харрогейттен Самсон Фокс пен Ливерпульден Ричард Ледукстің демеушілігін алды, олардың қолдауы оны британдық қоғамда және өнер саласында көтеріп, ықпалды етті. Самсон Фокс 1888 жылы Париж салонында көрмеге қойылған "Маған кішкентай балалар келіп, азап шексін" суретін сатып алған, ол кейін Харрогейттегі Сент-Роберт шіркеуіне сыйға тартылды. Сербиялық Наталидің портреті үшін оған Таково кресті ордені табысталды. Ол сондай-ақ, Қасиетті Сава орденімен де марапатталды. Буковац бірнеше рет Черногория Корольдігіне сапар шекті және Петрович-Ньегош әулетінің және элитаның басқа да мүшелерін суреттеді. Ол еңбегі үшін Принц Данило I орденімен марапатталды.
Bukovac began his career in France. He painted in a "sugary" realistic style, his fashionable paintings achieved great success at the Paris Salon. During his time in France, he often traveled to England and the Dalmatian coast, where he was born. From the mid 1880s to World War I, regularly visited England, where many of his pictures were sold by the London art dealers Vicars Brothers, including The White Slave in 1884. During his time in England, Bukovac gained the patronage of Samson Fox of Harrogate and Richard LeDoux of Liverpool, whose support would elevate him in British society and in the art scene. Samson Fox had bought Suffer the Little Children to Come to Me, exhibited at the Paris Salon in 1888, which was later presented to St. Robert's Church in Harrogate. For his portrait of Natalie of Serbia he was awarded Order of the Cross of Takovo. He was also awarded Order of St. Sava. Bukovac visited Kingdom of Montenegro several times and painted member of the Petrović Njegoš dynasty and other members of the elite. He was awarded Order of Prince Danilo I for his work.
Хорватия мен Прага
Буковац 1893–97 жылдар аралығында Хорватияның Загреб қаласындағы бейнелеу өнерінің маңызды өкіліне айналды, француз өнерінің рухын әкелді. Бұл жаңа бағыттар ең анық түрде оның пейзаждарында көрінеді. Одан кейін ол жарқын және жеңіл түстерді, бостандықпен жасалған сызуларды, жұмсақ өңдеуді және сурет полотносына жарық енгізуді қолдана бастады. Оның көптеген туындылары Опатичка көшесіндегі (қазіргі Хорват тарих институты) Герман Болле салған сарайдың Алтын залында сақталған, онда Изидор Кришняви хорват суретшілеріне тарихи сахналар мен аллегориялық композицияларды жоғары рельефте салуды тапсырған. 1895 жылы Буковац өзінің ең танымал туындыларының бірін – Хорват Ұлттық театрының театр пердесін, «Хорват әдебиеті мен өнерінің реформасы» атты туындысын аяқтады. Загребте болған кезінде ол көптеген маңызды мәдени және көркем шаралардың жетекшісі болды. 1893 жылдың желтоқсанында Буковац пен Изидор Кришняви «Хорват салоны» (Hrvatski salon) атты көрме ашты, онда сол кездегі ең белгілі хорват суретшілерінің туындылары қойылды. Бірнеше жылдан кейін Буковац Король Томислав алаңындағы резиденциясы мен ательесін салдырды, ал 1895 жылы «Хорват суретшілер қоғамын» құрып, оның тұңғыш президенті болды. Сондықтан қоғамның алғашқы мүшелері танымал суретшілер болды: Оскар Александр, Роберт Ауер, Иво Бауэр, Менчи Клемент Кранчич, Бела Чикош, Роберт Франчеш, Фердо Ковачевич, Виктор Ковачич және Рудольф Вальдек. Ол хорват суретшілері атынан қалалық кеңеске павильон салғаны үшін алғыс айтты. Осы кезеңде ол Загребте бұрын сезінбеген қанағат пен құштарлықты сезінді. Жаңа шәкірттеріне көп уақыт пен күшін жұмсады, олардың бірі белгілі хорват суретшісі Мирко Рачки болды. Алайда, «Хорват салонының» ашылуына байланысты туындаған дау-дамайға байланысты ол 1898–1902 жылдары туған жері Кавтатқа қайтып кетті. Ол Прага академиясына пуантилизмді енгізді және тамаша педагог ретінде тарихи беделін қалыптастырды. 1908 жылы Сплиттегі «Медулич» хорват суретшілер қауымдастығының президенті болып сайланды. 1912–13 жылдары Буковац Хорват мемлекеттік мұрағатының негізгі оқу залы үшін «Хорватия мәдениетінің дамуы» (Razvitak Hrvatske Kulture) атты суретін жазды. 1918 жылы Загребте «Менің өмірім» (Moj život) атты автобиографиясын жариялады.
Bukovac became a significant representative of fine arts in Zagreb, Croatia from 1893–97, bringing with him the spirit of French art. These new directives are most evident in his landscapes. He then began using a palette of lively and lighter colors using liberated strokes, soft rendering and the introduction of light on the painting canvas. Several examples of his work are in the Golden Hall of the Hermann Bollé built palace on Opatička Street (today the Croatian Institute of History), where Izidor Kršnjavi commissioned Croatian artists to paint historical scenes and allegorical compositions in high relief. In 1895, Bukovac completed one of his best known works, the theatre curtain in the Croatian National Theatre, The Reformation of Croatian Literature and Art. In his time in Zagreb, he became a leader at many important cultural and artistic events. In December 1893, Bukovac and Izidor Kršnjavi opened an exhibition titled "Croatian Salon" (Hrvatski salon), displaying the works of many of the top Croatian artists of the time. A few years later, Bukovac had his residence and atelier built on King Tomislav Square, and in 1895 he founded and became the first president of the "Croatian Society of Artists" Therefore the original members were well known artists: Oskar Alexander, Robert Auer, Ivo Bauer, Menci Clement Crnčić, Bela Čikoš, Robert Frangeš, Ferdo Kovačević, Viktor Kovačić, and Rudolf Valdec. He gave a speech thanking the city council for building the pavilion on behalf of Croatian artists. During this time, he felt satisfaction and enthusiasm in Zagreb that he had not felt in a while. He dedicated much time and energy to his new students, one of which was noted Croatian painter Mirko Rački. However, due to controversy over the opening of the Croatian Salon, he withdrew to his native Cavtat where he stayed from 1898 to 1902. He introduced pointillism to the Prague Academy, and earned his historical reputation as an excellent pedagogue. In 1908 he was elected president of the Association of Croatian Artists "Medulić" in Split. From 1912–13, Bukovac painted "Development of Croatian Culture" (Razvitak Hrvatske Kulture) for the main reading room in the Croatian State Archives. In 1918, he published his autobiography "My Life" (Moj život) in Zagreb.