Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сербия суретшісі (1811–1876)
Serbian painter (1811–1876)
Урош Кнежевич (1811 жылдың 2 қаңтары – 1876 жылдың 21 қазаны) – сербиялық суретші. Кнежевич ең көп танымал портретші ретінде, ол 200-ден астам портрет салған, олардың көп бөлігі өз заманының көрнекті тұлғаларының суреттері болды.
Uroš Knežević (; 2 January 1811 – 21 October 1876) was a Serbian painter. Knežević is best known as portraitist, having produced more than 200 portraits, mostly of notable people of his time.
Өмір
Ол Сремски-Карловциде әкесі Теодор мен анасы Юлиананың отбасында дүниеге келген. Өмірінің көп бөлігін Сербияда өткізгенімен, оның өмірі туралы мәлімет өте аз. Суретші өзінің алғашқы оқу жылдары туралы бала кезінен сурет салуды ұнатқанын және оған толыққанды берілгенін жазған. Алғашқыда Карловци гимназиясында сурет салуды оқыған. 1834 жылы Воеводинадан Сербияға көшіп келіп, 1844 жылға дейін сурет салумен шұғылданған. Оның еңбегі Сербияға өнерді таныстыру және жергілікті халықты өнерді бағалауға тәрбиелеуде маңызды рөл атқарды. Сербияда жүрген кезінде ол жергілікті ақсүйектер мен белгілі азаматтардың портреттерін салып, өзін асырады. Дегенмен, жергілікті халық әлі де өнерге құлшынбайтын, ал портреттер үшін ақы төленбейтін жиі жағдайлар болатын. Бұл Кнежевичке Венада білім алу үшін жеткілікті қаржы жинауды қиын етті. Тіпті патшалық отбасы да Кнежевич салған көптеген портреттерге, гербтерге және басқа да символдарға төлеуден бас тартты. Соңында ол Белград шіркеулерінің қабырғаларын және иконаларын бояу арқылы жақсы жалақы алатын жұмыс тапты. Бұл оған Венада оқуға қажетті ақшаны жинауға көмектесті. Венадағы тұруы туралы ол өмірінің өте бақытты кезеңі болғанын жазады, ал 1846 жылғы Вена көрмесінде оның жұмысы танылғанда ең бақытты болды. Алайда Вена Корольдік өнер академиясының студенттер тізімінде оның есімі жоқ. Кейбір деректерге сәйкес, Кнежевич әскери, азаматтық және саяси басшылармен қатар, серб тілшісі және серб тілінің реформаторы Вук Стефанович Караджичтің және оның отбасының портреттерін де салған. Кнежевич салған портреттерге қарағанда, серб басшылары жаңаруға бейім болған, сондықтан олардың киімдері өте сәнді, алтынмен тоқылған және бай безендірілген. 1871 жылы Кнежевич ауырып, жұмысын азайтты. Ол XIX ғасырдың ең көрнекті серб портретистерінің бірі саналады.
He was born in Sremski Karlovci to father Teodor and mother Julijana. Even though he spent most of his life in Serbia, there is very little information about his life. About his first years of education the artist himself wrote that he had enjoyed drawing even as a child and that he felt thoroughly devoted to drawing. He first studied drawing at the Karlovci Gymnasium. He transfers from Vojvodina to Serbia in 1834, where he actively practices painting until 1844. His work was essential in introducing art to Serbia and educating the local population in art appreciation. During his time in Serbia he supported himself by painting portraits of the local nobility and prominent citizens. However, the local population was still quite unwelcoming of the art, and the portrait fees were often not paid. This made it difficult for Knežević to earn enough to support himself, let alone to save enough for his education in Vienna. Even the royal family refused to pay for the many portraits, coats of arms and other symbols that Knežević made for them. Finally, he found well paying work in painting walls and icons for Belgrade churches. This enabled him to save enough to study in Vienna. About his stay in Vienna he writes that it was a very happy time of his life, and he was the happiest when his work was recognized by being exhibited in the Viennese Art Exhibition of 1846. However, the Viennese Royal Art Academy does not even have a record of his name among the students. Some sources indicate that Knežević also painted the portraits of Vuk Stefanović Karadžić (Serbian linguist and reformer of the Serbian language) and his family, apart from the military, civic and political leadership. According to the portraits made by Knežević, it can be concluded that Serbian leaders tended towards modernization; hence their portraits with remarkably luxurious clothes; golden braided and richly embroidered. In 1871 Knežević became sick and started working less. He is considered one of the foremost Serbian portraitist of the nineteenth century.