Америка Азамат Соғысы: Пикетт шабуылы

Кіріспе

Америка Азамат соғысындағы Геттисбург шайқасы кезінде Конфедерация жаяу әскерінің шабуылы. Осы тақырыптағы кітап.

Пикетт шабуылы (3 шілде 1863 жыл), сондай-ақ Пикетт-Петтигрю-Тримбл шабуылы деп те аталады, Азамат соғысы кезінде Геттисбург шайқасының соңғы күні Конфедерация генералы Роберт Э. Лидің генерал-майор Джордж Г. Мидтің одақтық позицияларына қарсы бұйрық берген жаяу әскер шабуылы болды. Конфедерация әскерлері одақтың шептерінің орталығына тікелей шабуыл жасады, нәтижесінде ауыр шығынға ұшырады. Дайындықтан мүлдем жетіспеушілік пен шабуыл басталған сәттен-ақ туған қиындықтардан зардап шеккен бұл шабуыл Лидің солтүстікке басып кіруіне нүке салып, Вирджинияға кері шегінуге мәжбүр еткен қымбат қателік болды. Шабуылға үш Конфедерация генералы (барлығы генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің басқаруында) жетекшілік етті, олардың бірі генерал-майор Джордж Пикетт есіммен аталды. Пикетт шабуылы Лидің «жалпы жоспарының» бір бөлігі болды, мақсаты Зират төбесін және оның бақылауындағы жолдар желісін басып алу еді. Оның әскери хатшысы Армистед Линдсей Лонг Лидің ойларын былай сипаттады:

[Зират жотасы] батысқа қарай еңкейіп, Эмитсбург жолы өтетін ойыстың әлсіз жері болды. Ли Федералдық шепті сол жерде бұзып, Зират төбесіне бұрылса, [Хейз дивизиясы] қанаттан шабуылға ұшырап, қалғандары бейтараптандырылатынын сезді. Ли сол жерде шабуыл жасауға шешім қабылдады және оның орындалуы Лонгстритке тапсырылды. Ли 2 шілдедегі одақтың шептерінің сол және оң қанатындағы Конфедерация шабуылдарынан кейін Мидтің орталыққа қорғанысын шоғырландыратынына сенді, бұл оның орталық бөлігіне зиян келтіретін еді. Алайда, 2 шілде күні кешке Мид генерал Джон Гиббонға соғыс кеңесінен кейін Ли келесі күні таңертең оның шептерінің орталығына шабуыл жасайтынын және бұл аймақты қосымша әскерлермен және артиллериямен нығайтатынын дұрыс болжады. Жаяу әскер шабуылына дейін одақтың қорғанысын әлсірету және артиллериясын үнсіздендіру мақсатындағы үлкен артиллериялық бомбалау жүргізілді, бірақ ол көбінесе тиімсіз болды. Тоғыз жаяу әскер бригадасынан құралған шамамен 12 500 адам ауыр одақтық артиллерия мен мылтық атысы астында үш шақырымнан астам (1200 м) ашық даламен жылжыды. Конфедерацияның кейбір әскерлері одақтың көптеген қорғаушыларын қорғаған төменгі тас қабырғаны бұзуға қабілетті болғанмен, олар оны ұстай алмады және 50 пайыздан астам шығынға ұшырады. Соғыстың шешімді сәттерінің бірі саналатын шабуылдың ең алысқа жеткен нүктесі Конфедерацияның биік су белгісі деп аталады.

Жоспарлар мен командалық құрылымдар

Пикетттің шабуылы үш Конфедерация дивизиясы үшін жоспарланған, оны генерал-майор Джордж Пикетт, бригада генералы Дж. Джонстон Петтигрю және генерал-майор Исаак Р. Тримбл басқарды. Бұл дивизиялар генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің бірінші корпусы мен генерал-лейтенант А. П. Хиллдің үшінші корпусынан құралды. Петтигрю полковник Биркетт Д. Фрайдың (Арчер бригадасы), полковник Джеймс К. Маршаллдың (Петтигрю бригадасы), бригада генералы Джозеф Р. Дэвис және полковник Джон М. Брокенбро басқаратын бригадаларды құмандеді. Тримбл генерал-майор Дорси Пендердің дивизиясын басқарды, оған бригада генералы Альфред М. Скальс (уақытша полковник Уильям Ли Дж. Лоуренс басқарды) және Джеймс Х. Лейн бригадалары кірді. Генерал-майор Ричард Х. Андерсонның дивизиясынан (Хилл корпусы) екі бригада оң жақтан шабуылға қолдау көрсетуге тиіс болды: бригада генералы Кадмус М. Уилкокс және полковник Дэвид Ланг (Перри бригадасы). Конфедерация шабуылының мақсаты генерал-майор Винфилд С. Хэнкоктың басқаруындағы Потомак армиясының II корпусының орталық бөлігі болды. Орталықта бригада генералы Джон Гиббонның дивизиясы орналасқан, оған бригада генералы Уильям Харроу, полковник Норман Дж. Холл және бригада генералы Александр С. Уэбб бригадалары кірді. 2 шілде күні Мид Гиббонға соғыс кеңесінде Лидің келесі күні таңертең оның секторына шабуыл жасайтынын дұрыс болжады. Осы позицияның солтүстігінде бригада генералы Александр Хейс бригадалары, ал оңтүстігінде генерал-майор Абнер Даблдейдің I корпусының дивизиясы, соның ішінде бригада генералы Джордж Дж. Станнард басқаратын 2-ші Вермонт бригадасы және полковник Чапман Биддлдің қолбасшылығындағы 121-ші Пенсильвания дивизиясы орналасқан. Мидтің штабы II корпус шебінің артында, жесір Лидия Лейстерге тиесілі кішкентай үйде орналасқан. Шабуылдың нақты мақсаты тарихи даулардың себебі болды. Дәстүр бойынша, шабуылдаушы күштер үшін көрнекті нүкте ретінде Cemetery Ridge-дегі «ағаштардың шоғыры» көрсетілген. Геттисбург туралы 1993 жылғы фильм сияқты тарихи зерттеулер бұл көзқарасты танымал етуді жалғастыруда, бұл 1880 жылдары Геттисбург шайқасы тарихшысы Джон Б. Бачелдердің еңбегінде пайда болды. Алайда, соңғы зерттеулер, соның ішінде Геттисбург ұлттық әскери паркі тарихшыларының жарияланған еңбектері, Лидің мақсаты шын мәнінде Cemetery Hill-дегі Зиглер орманындағы ағаштардың көбірек көзге түсетін және айқын тобы болғанын көрсетті, ол бұтадан солтүстікке қарай 300 метр (274 м) қашықтықта орналасқан. Көп талқыланған теория Лидің екінші күнгі шабуылдардың (Қаймақ төбені басып алу) жалпы жоспары үшінші күні өзгермегенін және 3 шілдедегі шабуылдар төбені және оның бақылауындағы жол желісін бақылауға бағытталғанын көрсетеді. Қазіргі кездегі көрнекті нүкте болып табылатын ағаштардың шоғыры 1863 жылы он метрден төмен болды, оны шабуылдаушы колонналардың бір бөлігі тек соғыс алаңының белгілі бір бөліктерінен ғана көре алды. Жоспарлау басталғаннан бастап, Конфедерация үшін жағдайлар дұрыс болмады. Пикетттің дивизиясы әлі Геттисбургте қолданылмаған болса да, А. П. Хиллдің денсаулығы нашарлап, ол өзінің қай әскерін шабуылға жұмсау керектігін таңдауға қатыспады. Хилл корпусының кейбір бөлімдері 1 шілдеде жеңіл шайқасты, ал 2 шілдеде мүлдем шайқаспады. Алайда, 1 шілдеде ауыр шайқасқан әскерлер шабуылға шықты. Шабуыл халық тарихында Пикетттің шабуылы деп белгілі болғанымен, жалпы басқару Джеймс Лонгстритке берілді, ал Пикетт оның дивизиялық командирлерінің бірі болды. Ли Лонгстритке Пикетттің жаңа дивизиясы шабуылға жетекшілік етуі керектігін айтты, сондықтан атау орынды, бірақ кейбір соңғы тарихшылар Пикетт–Петтигрю–Тримбл шабуылы (немесе, сирек жағдайда, Лонгстриттің шабуылы) атауын қолданады, бұл құрметті (немесе кінәні) әділ бөлу үшін. Хилл шеттетілгендіктен, Петтигрю мен Тримблдің дивизиялары Лонгстриттің билігіне де берілді. Осылайша, Пикетттің есімі 11 бригаданың 3-іне басшылық еткен, ал оның корпусының командирінің бақылауында болған шабуылға берілді. Пикетттің әскері негізінен Вирджиниядан болды, ал басқа дивизиялар Солтүстік Каролина, Миссисипи, Алабама, Вирджиния және Теннесси әскерлерінен құралды. Вилкокс пен Лэнгтің қолдау көрсеткен әскерлері Алабама мен Флоридадан келген. Жаяу әскер шабуылымен бірге Ли одақтың артқы жағында ат әскері шабуылын жоспарлады. Генерал-майор Дж. Э. Б. Стюарт өзінің ат әскері дивизиясын шығысқа қарай бастап, Лидің жеңіске жетуіне үміттенген Лидің артқы жағына шабуыл жасап, Балтимор Пайк бойымен байланыс желісін (және шегінуді) бұзуға дайындалды. Ли ертерек бастауға үміттенсе де, жаяу әскер шабуылын ұйымдастыруға бүкіл таңертең кетті. Лидің штабы да Лонгстриттің штабы да Пикеттке оның дивизиясын таң атқанға дейін соғыс алаңына жеткізу туралы бұйрықтарды жібермеді. Тарихшы Джеффри Д. Верт бұл қатеге Лонгстритті кінәлайды, бұл Лидің ауызша бұйрығын түсінбеушілік немесе қателік болды деп сипаттайды. Соғыстан кейінгі «Жоғалған себеп» жазушыларының көптеген Лонгстриттің Геттисбургтегі өнімділігіне қатысты сын-ескертпелері осы сәтсіздікті Лидің шайқас жоспарын қасақана бұзу дәлелі ретінде келтіреді. Сонымен қатар, Одақтың оң жағындағы шебінде Цулп Хиллі үшін жеті сағатқа созылған шайқас болды. Лидің мақсаты соғыс алаңындағы өзінің басым күштерін жинақтаудан Мидтің алдын алу үшін шабуылды синхронды ету болды, бірақ шабуылдар нашар үйлестірілді және бригада генералы Эдвард «Аллегени» Джонсонның Цулп Хилліне жасаған шабуылдары Лонгстриттің артиллериялық атысы басталғанда тоқтап қалды. Мид тағы бір шабуыл жақын екенін білді және барлық қашқандар мен бос бірліктерді жинап, шепке қою туралы барлық бағыныштыларына хабарлама жіберді.

Pickett's Charge was planned for three Confederate divisions, commanded by Maj. Gen. George Pickett, Brig. Gen. J. Johnston Pettigrew, and Maj. Gen. Isaac R. Trimble, consisting of troops from Lt. Gen. James Longstreet's First Corps and Lt. Gen. A. P. Hill's Third Corps. Pettigrew commanded brigades from Maj. Gen. Henry Heth's old division, under Col. Birkett D. Fry (Archer's Brigade), Col. James K. Marshall (Pettigrew's Brigade), Brig. Gen. Joseph R. Davis, and Col. John M. Brockenbrough. Trimble, commanding Maj. Gen. Dorsey Pender's division, had the brigades of Brig. Gens. Alfred M. Scales (temporarily commanded by Col. William Lee J. Lowrance) and James H. Lane. Two brigades from Maj. Gen. Richard H. Anderson's division (Hill's Corps) were to support the attack on the right flank: Brig. Gen. Cadmus M. Wilcox and Col. David Lang (Perry's brigade). The target of the Confederate assault was the center of the Union Army of the Potomac's II Corps, commanded by Maj. Gen. Winfield S. Hancock. Directly in the center was the division of Brig. Gen. John Gibbon with the brigades of Brig. Gen. William Harrow, Col. Norman J. Hall, and Brig. Gen. Alexander S. Webb. On the night of July 2, Meade correctly predicted to Gibbon at a council of war that Lee would try an attack on Gibbon's sector the following morning. To the north of this position were brigades from the division of Brig. Gen. Alexander Hays, and to the south was Maj. Gen. Abner Doubleday's division of the I Corps, including the 2nd Vermont Brigade of Brig. Gen. George J. Stannard and the 121st Pennsylvania under the command of Col. Chapman Biddle. Meade's headquarters were just behind the II Corps line, in the small house owned by the widow Lydia Leister. The specific objective of the assault has been the source of historical controversy. Traditionally, the "copse of trees" on Cemetery Ridge has been cited as the visual landmark for the attacking force. Historical treatments such as the 1993 film Gettysburg continue to popularize this view, which originated in the work of Gettysburg Battlefield historian John B. Bachelder in the 1880s. However, recent scholarship, including published works by some Gettysburg National Military Park historians, has suggested that Lee's goal was actually Ziegler's Grove on Cemetery Hill, a more prominent and highly visible grouping of trees about 300 yards (274 m) north of the copse. The much debated theory suggests that Lee's general plan for the second day attacks (the seizure of Cemetery Hill) had not changed on the third day, and the attacks on July 3 were also aimed at securing the hill and the network of roads it commanded. The copse of trees, currently a prominent landmark, was under ten feet (3 m) high in 1863, visible to a portion of the attacking columns only from certain parts of the battlefield. From the beginning of the planning, things went awry for the Confederates. While Pickett's division had not been used yet at Gettysburg, A. P. Hill's health became an issue and he did not participate in selecting which of his troops were to be used for the charge. Some of Hill's corps had fought lightly on July 1 and not at all on July 2. However, troops that had done heavy fighting on July 1 ended up making the charge. Although the assault is known to popular history as Pickett's Charge, overall command was given to James Longstreet, and Pickett was one of his divisional commanders. Lee did tell Longstreet that Pickett's fresh division should lead the assault, so the name is appropriate, although some recent historians have used the name Pickett–Pettigrew–Trimble Assault (or, less frequently, Longstreet's Assault) to more fairly distribute the credit (or blame). With Hill sidelined, Pettigrew's and Trimble's divisions were delegated to Longstreet's authority as well. Thus, Pickett's name has been lent to a charge in which he commanded 3 out of the 11 brigades while under the supervision of his corps commander throughout. Pickett's men were almost exclusively from Virginia, with the other divisions consisting of troops from North Carolina, Mississippi, Alabama, Virginia, and Tennessee. The supporting troops under Wilcox and Lang were from Alabama and Florida. In conjunction with the infantry assault, Lee planned a cavalry action in the Union rear. Maj. Gen. J. E. B. Stuart led his cavalry division to the east, prepared to exploit Lee's hoped for breakthrough by attacking the Union rear and disrupting its line of communications (and retreat) along the Baltimore Pike. Despite Lee's hope for an early start, it took all morning to arrange the infantry assault force. Neither Lee's nor Longstreet's headquarters sent orders to Pickett to have his division on the battlefield by daylight. Historian Jeffrey D. Wert blames this oversight on Longstreet, describing it either as a misunderstanding of Lee's oral order or a mistake. Some of the many criticisms of Longstreet's Gettysburg performance by the postbellum Lost Cause authors cite this failure as evidence that Longstreet deliberately undermined Lee's plan for the battle. Meanwhile, on the far right end of the Union line, a seven hour battle raged for the control of Culp's Hill. Lee's intent was to synchronize his offensive across the battlefield, keeping Meade from concentrating his numerically superior force, but the assaults were poorly coordinated and Maj. Gen. Edward "Allegheny" Johnson's attacks against Culp's Hill petered out just as Longstreet's cannonade began. Meade knew another attack was imminent and sent a note to all his subordinates to scrape all stragglers and idle units and put them on the line.

Артиллерия шабуылдары

Жаяу әскердің шабуылына дейін Ли одақтың орталық бөлігіне күшті және жақсы шоғырланған артиллериялық оқ жаудыруды жоспарлаған, осы арқылы шабуылды жеңе алатын одақтың артиллериялық батареяларын жоюға және одақтың жаяу әскерін әлсіретуге үміттенген. Бірақ нашар артиллериялық басшылық пен жабдықтағы кемшіліктер шабуылдың басынан-ақ сәтсіздікке ұшырауына себеп болды. Лонгстриттің артиллерия корпусының бастығы, полковник Эдвард Портер Александр, майданды тиімді басқарды; ал Лидің артиллерия бастығы, бригада генералы Уильям Н. Пендлтон, басқа екі корпустың артиллериясын тиімді орналастыруға кедергі келтіруден басқа ешқандай рөл атқармады. Александрдың күш-жігеріне қарамастан, одақтың нысанасына конфедерациялық оқтар жеткіліксіз мөлшерде жиналды. 3 шілдедегі бомбалау соғыстың ең ірісі болды, екі тараптан жүздеген зеңбіректер сағат 13:00-де басталып, бір-екі сағат бойы оқ жаудырды. Конфедерациялық зеңбіректердің саны 150-ден 170-ке дейін болды және олар 3 шақырымнан астам ұзындықтағы желі бойынан атылды, оңтүстіктегі Персик бағынан басталып, Эммитсбург жолымен дерлік параллель бағытта жүрді. Конфедерацияның бригада генералы Эвандер М. Лоу былай деп жазды: "Орталықтағы артиллериялық оқ жаудыру соғыс кезінде көрілген ең тамаша шайқас көріністерінің бірі болды. Геттисбергке қарай көтерілгенде, екі жағындағы төбелер от пен түтіннің тәждерімен қапталды, өйткені екі жотаның арасында тең бөлінген 300 зеңбірек бір-біріне темір жаңбырын төкті". Оқ жаудырудың қатты болғанына қарамастан, оның тиімділігі төмен болды. Конфедерациялық снарядтар көбінесе жаяу әскердің алдыңғы қатарынан асып түсті – кейбір жағдайларда нашар сақтандырғыштардың кесірінен жарылыс кешікті, ал шайқас алаңын жауып тұрған түтін мергендерден бұл фактіні жасырды. Одақтың артиллерия бастығы, бригада генералы Генри Дж. Хант, қарсы батареялық оққа тек 80-ге жуық зеңбіректі қолдана алды; одақтың желісінің географиялық ерекшеліктері зеңбіректерді тиімді орналастыру үшін шектеулі аймақтарды ұсынды. Ол сондай-ақ оқ-дәрілерді үнемдеу үшін атысты тоқтатуға бұйрық берді, бірақ Александрды жаңылыстыру үшін Хант өз зеңбіректерін бірінен соң бірі жойылғандай көріну үшін ақырындап тоқтатуға бұйырды. Ханттың барлық зеңбіректері атысты тоқтатқан кезде, әлі де шайқастың түтінімен соқырланған Александр Ханттың алдауына сеніп, одақтың көптеген батареялары жойылған деп ойлады. Хант Ханкоктің қысымына тойтарыс беруге мәжбүр болды, ол Александрдың бомбалауынан әлсіреген жаяу әскердің рухын көтеру үшін одақтың оқ жаудыруын талап етті. Тіпті Мид те артиллерияның әсерінен зардап шекті – Лейстер үйі жиі снарядтарға түсті, сондықтан ол өз штабымен бірге Пауэрс-Хиллге көшуге мәжбүр болды. Контр-батареялық оқ жаудыру одақтың оқ-дәрілік қорын азайтып, оңтүстік шабуылына дейін оларды толықтыруға жеткіліксіз уақыт қалдырды. Өмірінің соңына дейін Хант әрқашан өзіне рұқсат берілгенде, ол алдағы шабуылға арналған алыс қашықтықтағы снарядтарын сақтап, содан кейін олардың алға жылжуына дайындалғанда конфедерациялық күштерді барлық қолдағы зеңбіректермен бомбалағанда, шабуыл ешқашан болмас еді және көптеген одақтың өмірі сақталған болар еді деп мәлімдеді. Күн ыстық болды, бір мәлімет бойынша 87°F (31°C) және ылғалды, ал конфедерациялықтар ыстық күн астында және одақтың контр-батареялық оғынан зардап шекті, алға жылжу бұйрығын күтіп. Одақтың артиллериялықтары нысаналарын аттап кеткен кезде, олар Семинария Риджінің ормандарында немесе Александрдың зеңбіректерінің артындағы шағын ойыстарда күтіп тұрған жаяу әскерге жиі соққы беріп, шабуыл басталғанға дейін елеулі шығынға ұшыратты. Лонгстрит бастауынан бастап шабуылға қарсы болды, шабуыл сәтсіздікке ұшырайды деп сенді (бұл ақырында дұрыс болып шықты) және одақтың сол жақ флангын айналып өтуге арналған өзінің жоспары болды. Өзінің естеліктерінде ол Лиге: Лонгстрит жеке шабуылға бұйрық беруден аулақ болғысы келді, ол жас полковник Александрға мантияны беруге тырысты, оған Пикетті алға жылжуды бастау үшін оңтайлы уақытта хабарлауын айтты, оның бағалауынша одақтың артиллериясы тиімді түрде үнсіздікке жіберілген. Мұндай оқиғаның болғанын білмеген Александр ақырында Пикеттке оқ-дәрісі өте аз екенін хабарлап, "Егер сіз келе жатсаңыз, бірден келіңіз, әйтпесе мен сізге тиісті қолдау көрсете алмаймын, бірақ жаудың атысы мүлдем тоқтаған жоқ. Кем дегенде 18 зеңбірек әлі де зираттан атып жатыр" деді. Пикет Лонгстриттен: "Генерал, алға жылжуға бола ма?" - деп сұрады. Лонгстрит өзінің мемуарларында: "Бұйрықты айтуға тырысу сәтсіз аяқталды, мен оны тек оңтайлы иілумен көрсете алдым". Лонгстрит шабуылды тоқтатуға соңғы рет тырысты. Пикетпен болған кездесуінен кейін ол Александрмен артиллериялық жағдайды талқылады және Александрдың жаудың барлық зеңбіректері үнсіздікке жіберілгеніне толық сенімді еместігін және конфедерациялық оқ-дәрінің дерлік таусылғанын білді. Лонгстрит Александрға Пикетті тоқтатуға бұйрық берді, бірақ жас полковник артқы қатардағы пойыздан оқ-дәрілерін толықтыруға бір сағаттан астам уақыт кететінін және бұл кешігу олардың алдыңғы оқ жаудыруынан алған кез келген артықшылықты жоятынын түсіндірді. Жаяу әскер шабуылы конфедерациялық артиллерияның жақын қолдауысыз жүзеге асты, ол бастапқыда жоспарланған еді.

The infantry charge was preceded by what Lee hoped would be a powerful and well concentrated cannonade of the Union center, destroying the Union artillery batteries that could defeat the assault and demoralizing the Union infantry. But a combination of inept artillery leadership and defective equipment doomed the barrage from the beginning. Longstreet's corps artillery chief, Col. Edward Porter Alexander, had effective command of the field; Lee's artillery chief, Brig. Gen. William N. Pendleton, played little role other than to obstruct the effective placement of artillery from the other two corps. Despite Alexander's efforts, then, there was insufficient concentration of Confederate fire on the objective. The July 3 bombardment was likely the largest of the war, with hundreds of cannons from both sides firing along the lines for one to two hours, starting around 1 p. m. Confederate guns numbered between 150 and 170 and fired from a line over two miles (3 km) long, starting in the south at the Peach Orchard and running roughly parallel to the Emmitsburg Road. Confederate Brig. Gen. Evander M. Law wrote, "The cannonade in the center presented one of the most magnificent battle scenes witnessed during the war. Looking up the valley towards Gettysburg, the hills on either side were capped with crowns of flame and smoke, as 300 guns, about equally divided between the two ridges, vomited their iron hail upon each other." Despite its ferocity, the fire was mostly ineffectual. Confederate shells often overshot the infantry front lines—in some cases because of inferior shell fuses that delayed detonation—and the smoke covering the battlefield concealed that fact from the gunners. Union artillery chief Brig. Gen. Henry J. Hunt had only about 80 guns available to conduct counter battery fire; the geographic features of the Union line had limited areas for effective gun emplacement. He also ordered that firing cease to conserve ammunition, but to fool Alexander, Hunt ordered his cannons to cease fire slowly to create the illusion that they were being destroyed one by one. By the time all of Hunt's cannons ceased fire, and still blinded by the smoke from battle, Alexander fell for Hunt's deception and believed that many of the Union batteries had been destroyed. Hunt had to resist the strong arguments of Hancock, who demanded Union fire to lift the spirits of the infantrymen pinned down by Alexander's bombardment. Even Meade was affected by the artillery—the Leister house was a victim of frequent overshots, and he had to evacuate with his staff to Powers Hill. The counter battery fire depleted the northern ammunition stocks, leaving them insufficient time to replenish before the southern assault. For the rest of his life, Hunt always maintained that had he been allowed to do what he'd intended—saved his long range shells for the attack he knew was coming, then bombarded the Confederate forces with every gun available once they lined up for their advance—the charge would never have happened and many northern lives would have been saved. The day was hot, 87 °F (31 °C) by one account, and humid, and the Confederates suffered under the hot sun and from the Union counter battery fire as they awaited the order to advance. When Union cannoneers overshot their targets, they often hit the massed infantry waiting in the woods of Seminary Ridge or in the shallow depressions just behind Alexander's guns, causing significant casualties before the charge began. Longstreet had opposed the charge from the beginning, convinced the charge would fail (which ultimately proved true), and had his own plan that he would have preferred for a strategic movement around the Union left flank. In his memoirs, he recalled telling Lee:

Longstreet wanted to avoid personally ordering the charge by attempting to pass the mantle onto young Colonel Alexander, telling him that he should inform Pickett at the optimum time to begin the advance, based on his assessment that the Union artillery had been effectively silenced. Although he hadn't become aware of such a development, Alexander eventually notified Pickett that he was running dangerously short of ammunition, sending the message "If you are coming at all, come at once, or I cannot give you proper support, but the enemy's fire has not slackened at all. At least eighteen guns are still firing from the cemetery itself." Pickett asked Longstreet, "General, shall I advance?" Longstreet recalled in his memoirs, "The effort to speak the order failed, and I could only indicate it by an affirmative bow." Longstreet made one final attempt to call off the assault. After his encounter with Pickett, he discussed the artillery situation with Alexander, and was informed that Alexander did not have full confidence that all the enemy's guns were silenced, and that the Confederate ammunition was almost exhausted. Longstreet ordered Alexander to stop Pickett, but the young colonel explained that replenishing his ammunition from the trains in the rear would take over an hour, and this delay would nullify any advantage the previous barrage had given them. The infantry assault went forward without the Confederate artillery close support that had been originally planned.

Жаяу әскер шабуылдады

Кешке сағат 2-де Одақ позицияларына қарай аттанған барлық күш шамамен 12 500 адамнан тұрды. Шабуыл "шабуыл" деп аталғанымен, әскерлер қатарласып, сап түзеп, жауға бірнеше жүз метр жеткенде ғана жылдамдықпен шабуылға көшуге дайын болды. Сол жақта Петтигрю мен Тримбл, оң жақта Пикет сап түзеді. Алдыңғы қатарда тоғыз бригада орналасты, жалпы шеп бір шақырымнан астам (1600 м) болды. Конфедераттар бірден қарсы артиллерия отына тап болды, ал олардың жолындағы қоршаулар олардың жылдамдығын баяулатты. Литтл Раунд Топтың солтүстігіндегі Фримен МакГилверидің жасырын артиллериялық позицияларынан атылған оқтар Конфедераттардың оң қанатын шарпыды, Зират төбесінен атылған артиллериялық оқтар сол қанатына тиді, ал орталық бөлігі II корпустың артиллериясына қарсы тұрды, ал Одақ артиллериясының резерві екінші қатарда орналасты. Семинариялық қырқа мен Зират қырқасы арасындағы жер көлбеу, сондықтан алға жылжыған әскерлер ашық дала арқылы шамамен үштен бір бөлігін басып өтетін кезде Одақ артиллериясының көзінен уақыт-уақыт жоғалып, қайта пайда болатын. Үш Конфедерат дивизиясы алға жылжығанда, күтіп тұрған Одақ әскерлері "Фредериксбург! Фредериксбург! Фредериксбург!" деп шулаған, бұл 1862 жылғы Фредериксбург шайқасындағы Конфедераттардың қатарына жасалған сәтсіз шабуылды еске түсірді. Бастапқыда снарядтар мен қатты оқтар атылды, бірақ Конфедераттар Одақ қатарына 400 метр жақындағанда оқ-дәрілер мен мылтық атуға көшті. Осы кезде Конфедераттардың бірлігі мен рухы күйреуді бастады. Одақ қатарына жетуге дейін соңғы қорғаныс Эмитсбург жолындағы тереңдікке батып кеткен жерде орналасқан, 300 метр қашықтықта. Мыңдаған Конфедераттар сол жерде жерге жатып, одан әрі жылжудан бас тартты, шайқас аяқталғаннан кейін көптегендері Одақ әскерлеріне тұтқынға берілді. Бастапқы күштердің үштен екісі соңғы шабуылға қатыспаған болуы мүмкін; шабуыл басталғандағы бір шақырымдық шеп жарты шақырымға дейін тарылып, әскерлер желі бойында пайда болған саңылауларды толтырып, қанаттан атудан қашықтауға тырысты. Шабуылдың сол жақ қанатында Брокенброу бригадасы Зират төбесінен келген артиллерия отына ұшырады. Олар сондай-ақ 8-ші Огайо пехоталық полкінен күтпеген мылтық атысына тап болды. Бір қатардан атып, Брокенброудың виргиниялықтарын таң қалдырған 160 огайолық, оларды артиллерия отынан кейін қорқытып, Семинариялық қырқаға қашып, Тримблдің дивизиясын бұзып, оның көптеген әскерлерін де қашып кетуге мәжбүр етті. Огайолықтар Дэвистің Миссисипи және Солтүстік Каролина бригадасына сәтті шабуыл жасады, ол қазір Петтигрю дивизиясының сол жақ қанатын құрады. Тірі қалғандар Зират төбесінен келген артиллерия отына ұшырады. Шабуыл кезінде Петтигрюдің әскерлеріне 1600-нан астам оқ атылды. Шабуылдың бұл бөлігі Эмитсбург жолындағы берік қоршаудан асып өтпеді. Осы кезде Конфедераттар артиллериялық оқтарға жетті, ал Александр Хейстің дивизиясы 260 метрлік тас қабырғаның артынан өте тиімді мылтық атысын бастады, дивизияның әрбір атқышы төрт қатарға дейін қатарласып, атып болған соң кері шегініп, қайта зарядтады. Тримблдің екі бригададан тұратын дивизиясы Петтигрюді ертіп жүрді, бірақ жетістікке жете алмады. Тримблдің түсініксіз бұйрықтары Лэйнге Солтүстік Каролинадағы үш жарым полкін алға жіберуді бұйырды. 8-ші Огайодан келген қайтадан атылған оқтар мен Хейстің атқылаушыларының шабуылдары осы әскерлердің көпшілігінің Эмитсбург жолынан өтуіне кедергі келтірді. Скельстің Солтүстік Каролина бригадасы, полковник Уильям Л. Дж. Лоуренс басқарып, ауыр кемшілікпен басталды - олар 1 шілдеде әскерлерінің үштен екісін жоғалтқан. Олар да кері шегінді, ал Лоуренс жараланды. Одақ қорғаушылары да зардап шекті, бірақ Хейс өз әскерлерін майдан шебінің артында шабуылдап, "Хурра! Балалар, біз оларға тозақты көрсетіп жатырмыз!" деп айғайлады. Оның астынан екі жылқы атып өлтірілді. Тарихшы Стивен Сирс Хейстің өнерін "шабыттандыратын" деп атады. Оң жақ қанатында Пикеттің виргиниялықтары Эмитсбург жолынан өтіп, солтүстік-шығысқа қарай бұрылды. Олар генерал Джеймс Л. Кемпердің басқаруымен оң жақта және генерал Ричард Б. Гарнеттің басқаруымен сол жақта екі қатармен жүрді, генерал Льюис А. Армистедтің бригадасы олардың артынан тығыз ертіп келді. Дивизия сол жаққа бұрылғанда, оның оң қанаты МакГилверидің және Зират төбесіндегі Даблдейдің Одақ дивизиясының отына ұшырады. Станардтың Вермонт бригадасы алға жылжып, солтүстікке қарап, Кемпер бригадасының артына қатты оқ атып, шабуыл жасады. Осы кезде Хэнкок, артиллериялық шабуыл кезінде әскерлеріне көрсетіп жүргенде, садақ сабына тиген оқтан жараланды, оқ оның оң жамбасына кіріп, ағаш сынықтары мен үлкен иілген шегемен бірге кірді. Ол шайқас аяқталғанша артқа эвакуацияланудан бас тартты. Пикеттің әскері алға жылжығанда, Станард бригадасының, содан кейін Харроу бригадасының және содан кейін Холл бригадасының қорғаныс отына төтеп берді, Одақ орталығындағы шағын шығыңқыға жеткенше, кейін "Бұрылыс" деп аталған 80 метрлік тік бұрылысқа жетті. Оны генерал Александр С. Уэббтің Филадельфия бригадасы қорғады. Уэбб өте жараланған лейтенант Алонзо Кушингтің Батарея А, 4-ші АҚШ артиллериясының екі қалған пушкасын желісінің алдына, тас қоршауға орналастырды, ал оның бригадасының 69-шы және 71-ші Пенсильвания полктері қоршау мен пушкаларды қорғауға белсенді қатысты. Екі пушка мен 940 адам Хейстің дивизиясының атып шығарған зор қуатына тең келе алмады. Одақ шебінде екі саңылау пайда болды: 71-ші Пенсильвания полкінің командирі Конфедераттар Бұрылысқа тым жақын келгенде әскерлерін кері шегінуге бұйырды; ағаштардың тобының оңтүстігінде Холл бригадасының (59-шы Нью-Йорк) әскерлері түсініксіз себептермен артқа қашты. Соңғы жағдайда, бұл капитан Эндрю Коуэн мен оның 1-ші Нью-Йорк тәуелсіз артиллериялық батареясын қарсылап келе жатқан жаяу әскерге қарсы тұруға мәжбүр етті. Артиллерия басшысы Генри Ханттың жеке көмегімен Коуэн бес пушкаға бірдей оқ-дәрілерді бірден атуға бұйырды. Оның алдындағы Конфедераттардың барлық қатары жоғалып кетті. 71-ші Пенсильванияның көп бөлігі эвакуациялаған саңылау одан да қауіпті болды, тек 71-шінің бірнеше әскері, 69-шы Пенсильванияның 268 адамы және Кушингтің екі 3 дюймдік пушкасы Гарнеттің және Армистедтің бригадаларының 2500-3000 адамын қарсы алуға дайын болды, олар тас қоршаудан өтуге кірісті. 69-шы Пенсильванияның ирландтықтары мылтықтар, сүйектілер және тіс күресінде аяусыз қарсылық көрсетті. 71-ші полк шегінгендігіне қынжылған Уэбб 72-ші Пенсильванияны (зуав полкі) алға жылжытты. Бастапқыда полк шабуылға баруға тартынды, себебі олар Уэббті бригадалық генерал ретінде танымады (оны жақында ғана тағайындаған). Алайда, қателіктерін түсінгеннен кейін 72-ші полк алға жылжып, желідегі саңылауды жабуға көмектесті. Шайқас кезінде Кушинг үш оқтан жараланып, әскерлеріне айғайлағанда қаза тапты, үшінші оқ аузына тиді. Конфедераттар оның екі пушкасын тартып алып, Одақ әскерлеріне қарсы бұрды (бірақ қару-жарақ оқ-дәрісіз болғандықтан пайдасы болмады). Осы кезде Одақ әскерлері келді және бұзуға сәтті шабуыл жасады. Алға жылжыған солтүстік әскерлері Конфедераттарды жеңіп алды, содан кейін көтеріліс күйреп қалды. Одақ әскерлері алдыңғы қатардағы Конфедерат командирлерінің барлығын өлтіргендіктен, оңтүстік күштеріне ретсіз кері шегінуге ешкім бұйрық бере алмады. Нәтижесінде, ұйымсыз шегініс болды. Олар шайқас алаңынан шығып келе жатқанда, бірнеше Одақ офицерлері жылқыда Конфедераттардың құлаған туларын жинап алып, желі бойында оларды жерге сүйреп, шегініп бара жатқандарды қорлады.

The entire force that stepped off toward the Union positions at about 2:00 p. m. comprised about 12,500 men. Although the attack is popularly called a "charge", the men marched deliberately in line, prepared to speed up and charge only when they were within a few hundred yards of the enemy. The line consisted of Pettigrew and Trimble on the left, and Pickett to the right. The nine brigades of men stretched over a mile long (1,600 m) front. The Confederates immediately encountered heavy artillery fire and were slowed by fences in their path. Fire from Lt. Col. Freeman McGilvery's concealed artillery positions north of Little Round Top raked the Confederate right flank, artillery fire from Cemetery Hill hit the left, while the center faced the cannons of the II Corps with the Union artillery reserve in a second line behind. The ground between Seminary Ridge and Cemetery Ridge is slightly undulating, and the advancing troops periodically disappeared from the view of the Union cannoneers while advancing the nearly three quarters of a mile across open fields to reach the Union line. As the three Confederate divisions advanced, awaiting Union soldiers began shouting "Fredericksburg! Fredericksburg! Fredericksburg!" in reference to the disastrous Union advance on the Confederate line during the 1862 Battle of Fredericksburg. Shell and solid shot in the beginning turned to canister and musket fire as the Confederates came within 400 yards of the Union line. At this point Confederate unit cohesion and morale began to break down. The last shelter before reaching the Union lines lay at 300 yards, in the sunken depression of the Emmitsburg Road. Thousands of Confederates took to the ground there and refused to advance any further, many surrendering to Union troops after the battle. Over two thirds of the initial force may have failed to make the final charge; at contact the mile long front had shrunk to less than half a mile, as the men filled in gaps that appeared throughout the line and followed the natural tendency to move away from the flanking fire. On the left flank of the attack, Brockenbrough's brigade was devastated by artillery fire from Cemetery Hill. They were also subjected to a surprise musket fusillade from the 8th Ohio Infantry regiment. The 160 Ohioans, firing from a single line, so surprised Brockenbrough's Virginians—already demoralized by their losses to artillery fire—that they panicked and fled back to Seminary Ridge, crashing through Trimble's division and causing many of his men to bolt as well. The Ohioans followed up with a successful flanking attack on Davis's brigade of Mississippians and North Carolinians, which was now the left flank of Pettigrew's division. The survivors were subjected to increasing artillery fire from Cemetery Hill. More than 1,600 rounds were fired at Pettigrew's men during the assault. This portion of the assault never advanced much farther than the sturdy fence at the Emmitsburg Road. By this time, the Confederates were close enough to be fired on by artillery canister and Alexander Hays' division unleashed very effective musketry fire from behind 260 yards of stone wall, with every rifleman of the division lined up as many as four deep, exchanging places in line as they fired and then fell back to reload. Trimble's division of two brigades followed Pettigrew's, but made poor progress. Confusing orders from Trimble caused Lane to send only three and a half of his North Carolina regiments forward. Renewed fire from the 8th Ohio and the onslaught of Hays' riflemen prevented most of these men from getting past the Emmitsburg Road. Scales's North Carolina brigade, led by Col. William L. J. Lowrance, started with a heavier disadvantage—they had lost almost two thirds of their men on July 1. They were also driven back and Lowrance was wounded. The Union defenders also took casualties, but Hays encouraged his men by riding back and forth just behind the battle line, shouting "Hurrah! Boys, we're giving them hell!". Two horses were shot out from under him. Historian Stephen W. Sears calls Hays' performance "inspiring". On the right flank, Pickett's Virginians crossed the Emmitsburg road and wheeled partially to their left to face northeast. They marched in two lines, led by the brigades of Brig. Gen. James L. Kemper on the right and Brig. Gen. Richard B. Garnett on the left; Brig. Gen. Lewis A. Armistead's brigade followed closely behind. As the division wheeled to the left, its right flank was exposed to McGilvery's guns and the front of Doubleday's Union division on Cemetery Ridge. Stannard's Vermont Brigade marched forward, faced north, and delivered withering fire into the rear of Kemper's brigade. At about this time, Hancock, who had been prominent in displaying himself on horseback to his men during the Confederate artillery bombardment, was wounded by a bullet striking the pommel of his saddle, entering his inner right thigh along with wood fragments and a large bent nail. He refused evacuation to the rear until the battle was settled. As Pickett's men advanced, they withstood the defensive fire of first Stannard's brigade, then Harrow's, and then Hall's, before approaching a minor salient in the Union center, a low stone wall taking an 80 yard right angle turn known afterward as "The Angle". It was defended by Brig. Gen. Alexander S. Webb's Philadelphia Brigade. Webb placed the two remaining guns of (the severely wounded) Lt. Alonzo Cushing's Battery A, 4th U. S. Artillery, at the front of his line at the stone fence, with the 69th and 71st Pennsylvania regiments of his brigade to defend the fence and the guns. The two guns and 940 men could not match the massive firepower that Hays' division, to their right, had been able to unleash. Two gaps opened up in the Union line: the commander of the 71st Pennsylvania ordered his men to retreat when the Confederates came too close to the Angle; south of the copse of trees, the men of the 59th New York (Hall's brigade) inexplicably bolted for the rear. In the latter case, this left Captain Andrew Cowan and his 1st New York Independent Artillery Battery to face the oncoming infantry. Assisted personally by artillery chief Henry Hunt, Cowan ordered five guns to fire double canister simultaneously. The entire Confederate line to his front disappeared. The gap vacated by most of the 71st Pennsylvania, however, was more serious, leaving only a handful of the 71st, 268 men of the 69th Pennsylvania, and Cushing's two 3 inch rifled guns to receive the 2,500 to 3,000 men of Garnett's and Armistead's brigades as they began to cross the stone fence. The Irishmen of the 69th Pennsylvania resisted fiercely in a melee of rifle fire, bayonets, and fists. Webb, mortified that the 71st had retreated, brought the 72nd Pennsylvania (a Zouave regiment) forward. Initially, the regiment was hesitant to attack, this being due to the regiment not recognizing Webb as brigadier general (he had recently been promoted.) However, the 72nd moved forward after realizing their error, helping to plug the gap in the line. During the fight, Lt. Cushing was killed as he shouted to his men, three bullets striking him, the third in his mouth. The Confederates seized his two guns and turned them to face the Union troops (to no avail, as the armaments lacked ammunition). At this point, Union soldiers arrived and successfully charged into the breach. The advancing Northerners overwhelmed the Confederate forces; the rebel advance then collapsed in turn. Given that Union forces had killed each senior Confederate officer commanding the forward most units, no man had the authority to command the Southern forces to fall back in an orderly manner. This resulted in a disorganized retreat. As they left the battlefield, several Union officers on horseback picked up fallen Confederate battle flags and rode back and forth across the lines, dragging the flags behind them on the ground to taunt the retreating southerners. The infantry assault lasted less than an hour. The supporting attack by Wilcox and Lang on Pickett's right was never a factor; they did not approach the Union line until after Pickett was defeated, and their advance was quickly broken up by McGilvery's guns and by the Vermont Brigade.

Салдары

Союз 1500-ге жуық адамнан қаза тауып, жараланған болса, Конфедерация құрбандарының саны 50%-дан астам болды. Пикеттің дивизиясы 2655 адамнан зардап шекті (498 адам қаза тапты, 643 адам жараланды, 833 адам жараланды және тұтқынға алынды, ал 681 адам тұтқынға алынды, жараланбады). Петигрюдің шығындары шамамен 2700 (470 адам қаза тапты, 1893 адам жарақат алды, 337 адам тұтқынға алынды) деп бағаланады. Тримблдің екі бригадасында 885 адам қаза тапты (155 адам қаза тапты, 650 адам жараланды, 80 адам тұтқынға алынды). Уилкокс бригадасы 200, Лэнг 400-ге жуық адам жоғалтты. Осылайша, шабуыл кезінде жалпы шығын 6555 болды, оның ішінде кем дегенде 1123 Конфедерация жауынгерлері майданда қаза тапты, 4019 жарақат алды, ал жарақаттанғандардың көпшілігі тұтқынға алынды. Конфедерацияның тұтқынға алынған адам санын олардың есептерінен бағалау қиын; Одақтың есептері 3750 адам тұтқынға алынғанын көрсетті. Сонымен қатар, шабуылда командирлер арасында да көп шығын болды. Тримбл мен Петигрю күннің ең үлкен құрбандары болды; Тримбл аяғын жоғалтты, ал Петигрю қолына кішігірім жарақат алды (Вирджинияға кері қайтқан кездегі шайқаста ішке түскен оқтан қайтыс болды). Пикеттің дивизиясында 40 майдандық офицердің 26-сы (майорлар, подполковниктер және полковниктер) қаза тапты - он екі адам қаза тапты немесе өлімге жарақат алды, тоғыз адам жараланды, төрт адам жараланды және тұтқынға алынды, ал біреуі тұтқынға алынды. Бригаданың барлық командирлері қаза тапты: Кемпер ауыр жарақат алды, Одақ сарбаздары оны тұтқынға алды, құтқарып алды, содан кейін Вирджинияға кері қайтқан кезде қайтадан тұтқынға алынды; Гарнетт пен Армистед қаза тапты. Гарнеттің аяғы бұрын жарақаттанған еді және ол шабуыл кезінде атына мініп жүрді, тіпті атына мінгендіктен жаудың отына түсіп қалуы мүмкін екенін білгенімен, бұл өлімге әкелетінін білдірді. Армистед бригадасын семсерінің ұшында қалпағымен басқарып, Одақ сызықтары арқылы ең алыс қадам жасады. Ол конфедерацияның биік су белгісі деп аталатын "The Angle" маңында құлап, өлімге ұшырады және екі күннен кейін Одақ ауруханасында қайтыс болды. Бір қызығы, Армистедті өлтіріп жарақаттаған Одақ әскерлері оның ескі досы Уинфилд Скотт Хэнкоктің қол астында болды, ол да шайқаста ауыр жарақат алды. Өлім алдындағы тілегін орындап, Лонгстрит Армистедтің Киелі кітабы мен басқа да жеке заттарын Хэнкоктің әйелі Альмираға тапсырды. Пикеттің дивизиясындағы 15 полк командирінің 11-і Вирджиния әскери институтынан шыққан және барлығы құрбан болды - 6 адам қаза тапты, 5 адам жараланды. Стюарт ат әскерінің жаяу әскердің шабуылға тікелей қолдау көрсетуі сәтсіз болды. Оны бригаданың қолбасшылығындағы Одақ ат әскері қарсы алып, тоқтатты. Генерал Дэвид Макмертри Грегг шығысқа қарай 5 шақырым жерде, Шығыс кавалерия алаңында. Әскерлер Семинари Ридж бойында Конфедерация саптарына кері қайтып келе жатқанда, Ли Одақтың қарсы шабуыл жасауынан қорқып, өзінің орталығын жинауға тырысты, қайтып келген сарбаздарға және Уилкоксқа сәтсіздік "барлығы менің кінәм" деп айтты. Пикетт күні бойы көңілсіз болды және Лидің шабуылға бұйрық бергенін ешқашан кешірмеді. Ли Пикеттке қорғаныс үшін дивизиясын жинап алуды айтқанында, Пикетт "генерал, менің дивизиям жоқ" деп жауап берді. Одақтың қарсы шабуылдары ешқашан болмады; Потомак армиясы үш күннің соңында Солтүстік Вирджиния армиясы сияқты шаршап, зақымдалды. Мид алаңды ұстап қалуға риза болды. 4 шілдеде әскерлер бейресми түрде бітімге келіп, қаза тапқандар мен жараланғандарды жинады. Осы арада генерал-майор Улисс Грант Миссисипи өзенінің бойындағы Виксбург гарнизонының берілуін қабылдады, бұл Конфедерацияны екіге бөліп жіберді. Одақтың осы екі жеңісі Америка Азамат соғысының бұрылыс нүктесі болып саналады. Тарих Лидің Геттисбергтегі ниеті туралы шындықты ешқашан білмеуі мүмкін. Ол ешқашан естеліктерін жариялаған емес, ал шайқастан кейінгі іс-әрекет туралы есебі бекер болды. Жоғарғы команданың көпшілігі зардап шекті және есептер жазған жоқ. Пикеттің есебі соншалықты қатал болғандықтан, Ли оны жоюды бұйырды, ал оның көшірмесі табылмады. Бірнеше жылдан кейін Геттисбургтегі шабуылдың неге сәтсіз аяқталғаны туралы сұраққа Пикет: "Мен әрқашан янкилердің бұл іске қатысы бар деп ойлайтынмын" деп жауап берген. Вирджиния газеттері Пикеттің Вирджиния дивизиясын айыптау кезінде ең көп жетістікке жеткен деп мақтады, ал газеттер Пикеттің салыстырмалы табысын айыптау кезінде басқа штаттардың әскерлерінің іс-қимылын сынау үшін пайдаланды. Осы жариялылық Пикеттің шабуылы деп аталуына елеулі фактор болды. Пикеттің әскери мансабы шабуылдан кейін ешқашан бұрынғысы болған жоқ және ол оның атына осы сәтсіз шабуылдың таңылғанына наразы болды. Әсіресе Солтүстік Каролиналықтар бұл сипаттамаларға қарсы шығып, Брокенброудың вирджиниялықтарының шабуылдағы нашар өнімділігін сәтсіздіктің басты себебі деп көрсетеді. Кейбір тарихшылар Пикеттің шайқастағы рөлінің басымдығына күмәндандырды. В. Р. Бонд 1888 жылы: "Соңғы соғыстағы ешбір әскерлер осылай аз шайқаста осыншалықты үлкен беделге ие болған емес" деп жазды. Шайқастан кейін Пикеттің шабуыл кезіндегі жеке орны туралы қосымша дау пайда болды. Пикеттің 15 офицерінің және барлық үш бригадалық генералының құрбан болғаны, ал Пикеттің өзі зардапсыз қалуы көптеген адамдарды оның шайқасқа қаншалықты жақын болғанына және, демек, оның жеке батырлығына күмәндандырды. 1993 жылғы "Геттисберг" фильмінде ол Кодори фермасынан Эммитсбург жолында атына мініп отырып бақылап тұрғаны бейнеленген, бірақ оны растайтын тарихи дәлелдер жоқ. Азамат соғысында дивизия және жоғары деңгейдегі командирлер "артынан басқаруы" қалыпты жағдай еді, ал бригада және кіші офицерлер алдыңнан басқаруы күтілді, және бұл жиі бұзылса да, Пикеттің өз күштерін арттан үйлестіргеніне артықша себеп болмады.

While the Union lost about 1,500 killed and wounded, the Confederate casualty rate was over 50%. Pickett's division suffered 2,655 casualties (498 killed, 643 wounded, 833 wounded and captured, and 681 captured, unwounded). Pettigrew's losses are estimated to be about 2,700 (470 killed, 1,893 wounded, 337 captured). Trimble's two brigades lost 885 (155 killed, 650 wounded, and 80 captured). Wilcox's brigade reported losses of 200, Lang's about 400. Thus, total losses during the attack were 6,555, of which at least 1,123 Confederates were killed on the battlefield, 4,019 were wounded, and a good number of the injured were also captured. Confederate prisoner totals are difficult to estimate from their reports; Union reports indicated that 3,750 men were captured. The casualties were also high among the commanders of the charge. Trimble and Pettigrew were the most senior casualties of the day; Trimble lost a leg, and Pettigrew received a minor wound to the hand (only to die from a bullet to the abdomen suffered in a minor skirmish during the retreat to Virginia). In Pickett's division, 26 of the 40 field grade officers (majors, lieutenant colonels, and colonels) were casualties—twelve killed or mortally wounded, nine wounded, four wounded and captured, and one captured. All of his brigade commanders fell: Kemper was wounded seriously, captured by Union soldiers, rescued, and then captured again during the retreat to Virginia; Garnett and Armistead were killed. Garnett had a previous leg injury and rode his horse during the charge, despite knowing that conspicuously riding a horse into heavy enemy fire would mean almost certain death. Armistead, known for leading his brigade with his cap on the tip of his sword, made the farthest progress through the Union lines. He was mortally wounded, falling near "The Angle" at what is now called the high water mark of the Confederacy and died two days later in a Union hospital. Ironically, the Union troops that fatally wounded Armistead were under the command of his old friend, Winfield Scott Hancock, who was himself severely wounded in the battle. Per his dying wishes, Longstreet delivered Armistead's Bible and other personal effects to Hancock's wife, Almira. Of the 15 regimental commanders in Pickett's division, the Virginia Military Institute produced 11 and all were casualties—six killed, five wounded. Stuart's cavalry action in indirect support of the infantry assault was unsuccessful. He was met and stopped by Union cavalry under the command of Brig. Gen. David McMurtrie Gregg about three miles (5 km) to the east, in East Cavalry Field. As soldiers straggled back to the Confederate lines along Seminary Ridge, Lee feared a Union counteroffensive and tried to rally his center, telling returning soldiers and Wilcox that the failure was "all my fault". Pickett was inconsolable for the rest of the day and never forgave Lee for ordering the charge. When Lee told Pickett to rally his division for the defense, Pickett allegedly replied, "General, I have no division." The Union counteroffensive never came; the Army of the Potomac was exhausted and nearly as damaged at the end of the three days as the Army of Northern Virginia. Meade was content to hold the field. On July 4, the armies observed an informal truce and collected their dead and wounded. Meanwhile, Maj. Gen. Ulysses S. Grant accepted the surrender of the Vicksburg garrison along the Mississippi River, splitting the Confederacy in two. These two Union victories are generally considered the turning point of the American Civil War. History may never know the true story of Lee's intentions at Gettysburg. He never published memoirs, and his after action report from the battle was cursory. Most of the senior commanders of the charge were casualties and did not write reports. Pickett's report was apparently so bitter that Lee ordered him to destroy it, and no copy has been found. Years later, when asked why the charge at Gettysburg failed, Pickett reportedly said, "I've always thought the Yankees had something to do with it." Virginian newspapers praised Pickett's Virginia division as making the most progress during the charge, and the papers used Pickett's comparative success as a means of criticizing the actions of the other states' troops during the charge. It was this publicity that played a significant factor in selecting the name Pickett's Charge. Pickett's military career was never the same after the charge, and he was displeased about having his name attached to the repulsed charge. In particular North Carolinians have long taken exception to the characterizations and point to the poor performance of Brockenbrough's Virginians in the advance as a major causative factor of failure. Some historians have questioned the primacy of Pickett's role in the battle. W. R. Bond wrote in 1888, "No body of troops during the last war made as much reputation on so little fighting." Additional controversy developed after the battle about Pickett's personal location during the charge. The fact that fifteen of his officers and all three of his brigadier generals were casualties while Pickett managed to escape unharmed led many to question his proximity to the fighting and, by implication, his personal courage. The 1993 film Gettysburg depicts him observing on horseback from the Codori Farm at the Emmitsburg Road, but there is no historical evidence to confirm this. It was established doctrine in the Civil War that commanders of divisions and above would "lead from the rear", while brigade and more junior officers were expected to lead from the front, and while this was often violated, there was nothing for Pickett to be ashamed of if he coordinated his forces from behind.

Бүгінгі майдан

Пикет шабуыл жасаған жер Геттисбург майданының ең жақсы сақталған бөліктерінің бірі болып табылады. Геттисбург Ұлттық әскери паркіне жыл сайын миллионға жуық адам келіп-кетсе де, Пикет дивизиясының қадамдарымен жүрген адамдар өте сирек. Ұлттық парк қызметі Батыс Конфедерация даңғылындағы (Семинария қырқасы) Вирджиния монументінен шығысқа қарай, Еммиттсбург жолына, ағаштардың шоғырына қарай созылатын қоршаудың бойымен таза, қырқылған жолды ұстап тұрады. Алайда, Пикет дивизиясы сол жерден, Спанглер шаруашылығынан оңтүстікке қарай бастап, жолды кесіп өткеннен кейін солтүстікке бұрылған. Шындығында, Парк қызметі жолы Лонгстриттің шабуылының екі басты бағытының арасында орналасқан – Тримбл дивизиясы қазіргі жолдан солтүстікке жылжыса, Пикет дивизиясы одан оңтүстікке қарай жылжыды. Француз суретшісі Пол Филиппотоның «Геттисбург шайқасы» деп аталатын циклорама картинасы Пикет шабуылын Кладбище қырқасындағы Одақ әскерлерінің қорғаушыларының көзқарасынан бейнелейді. 1883 жылы аяқталып, алғаш рет көрсетілген бұл картина, АҚШ-та сақталған соңғы циклорамалардың бірі. Ол қайта жаңартылып, 2008 жылдың қыркүйегінде Ұлттық парк қызметінің жаңа келушілер орталығына көшірілді.