Итальян кардиналы: Джузеппе Пиззардоның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Италиялық кардинал

Джузеппе Пицзардо (13 шілде 1877 – 1 тамыз 1970) – Католик шіркеуінің итальяндық кардиналы, 1939 жылдан 1968 жылға дейін Семинариялар мен университеттер жөніндегі дикастериясының префекті, ал 1951 жылдан 1959 жылға дейін Киелі кеңсе хатшысы қызметін атқарды. Пицзардо 1937 жылы кардинал дәрежесіне көтерілді.

Өмірбаян

Савонада туған Пиццардо 1903 жылдың 19 қыркүйегінде дін қызметкері болып тағайындалғанға дейін Рим Папасының Григориан университетінде, Рим Папасының Афинаеумы Сент-Аполлинареде және Рим Папасының шіркеу академиясында оқыды. 1908-1909 жылдары Римде пасторлық қызмет атқарып, Ватиканның Мемлекеттік хатшылығында қызмет етті. Пиццардо монах дәрежесіне көтеріліп, 1909 жылдың 7 маусымында Бавария нұнциатурасының хатшысы болып тағайындалды. Ерекше діни істер жөніндегі Конгрегацияда ол: төменгі хатшы (1920), орынбасар (1921) және хатшы (1929) болып тағайындалды. 1927 жылдың 11 қаңтарында апостолдық протонотарий атанды. Папа Пий XI оны 1930 жылдың 28 наурызында Киррдің титулярлық архиепискобы, ал келесі 22 сәуірде Никеяның титулярлық архиепискобы етіп тағайындады. Пиццардо сол жылдың 27 сәуірінде кардинал Эудженио Пачеллиден епископтық киелену рәсімін алды, архиепископ Джузеппе Палика және Франческо Маркетти Селваджиани бірге киеленушілер ретінде қызмет етті. 1934 жылдың 21 желтоқсанында Ресей жөніндегі Рим Папасы Комиссиясының президенті, ал 1936 жылдың 19 қаңтарында Папалық тақтың көмекшісі болып тағайындалды. Ол 1937 жылдың 13 желтоқсанында Пий XI-нің консисториясында Санта-Мария ин Виа Латаның кардинал-діни қызметкері болды. Пиццардо 1939 жылдың 14 наурызынан 1968 жылдың 13 қаңтарында отставкаға кеткенге дейін Семинариялар мен университеттер жөніндегі Конгрегацияның префекті болды. Ол 1951 жылдың 16 ақпанында Папа Пий XII-нің бұйрығымен Киелі кеңсесінің хатшысы (қазіргі сенім туралы доктрина жөніндегі Конгрегацияның префектіне тең) болып тағайындалды, оның Мемлекеттік хатшылығында көп жылдар бойы жұмыс істегенін еске ала отырып. Ол 1959 жылдың 12 қазанында қызметтен босатылды. 1948 жылдың 21 маусымынан бастап Альбаноның кардинал-епископы болды. Ол Екінші Ватикандық соборға қатысты. Ол болашақ Папа Павел VI, Джованни Баттиста Монтинидің ертедегі демеушісі және ұстазы ретінде танымал болды, ол 1963 жылғы Папалық конклавта Пиццардоға дауыс берген деген болжам бар. Монтини билікке келгеннен кейін олар бір-бірінен алыстағанмен, Папа Павелдің 1978 жылдың тамызындағы қайтысынан бұрынғы соңғы сапары Пиццардоның қайтыс болған күнінің мерейтойына арналған ескеру рәсіміне болды. Пиццардо өте консервативті дін қызметкері деп есептелді. Ол француз жұмысшы дін қызметкерлерінің қозғалысына және католиктердің протестанттық "Соғысқа дайындық" тобына, яғни "Әдепті қайта қарулану" қозғалысына қарсы болды.

Born in Savona, Pizzardo studied at the Pontifical Gregorian University, Pontifical Roman Athenaeum Saint Apollinare, and the Pontifical Ecclesiastical Academy before being ordained a priest on 19 September 1903. From 1908 to 1909, he did pastoral work in Rome and served in the Vatican Secretariat of State. Pizzardo was raised to the rank of monsignor, and appointed secretary of the nunciature to Bavaria, on 7 June 1909. In the Congregation for Extraordinary Ecclesiastical Affairs, he was appointed: undersecretary (1920), substitute (1921), and secretary (1929). He became an apostolic protonotary on 11 January 1927. Pope Pius XI appointed him Titular Archbishop of Cyrrhus on 28 March 1930, and on the following 22 April, Titular Archbishop of Nicaea. Pizzardo received his episcopal consecration on 27 April of that same year from Eugenio Cardinal Pacelli, with Archbishop Giuseppe Palica and Francesco Marchetti Selvaggiani serving as co consecrators. He was named president of the Pontifical Commission for Russia on 21 December 1934, and an assistant at the papal throne on 19 January 1936. He was created Cardinal Priest of Santa Maria in Via Lata by Pius XI in the consistory of 13 December 1937. Pizzardo was prefect of the Congregation for Seminaries and Universities from 14 March 1939 until his resignation on 13 January 1968. He was named secretary of the Holy Office (the equivalent of what is now called prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith) on 16 February 1951 by Pope Pius XII, for whom he had worked many years in the Secretariat of State. He resigned on 12 October 1959. He was Cardinal Bishop of Albano from 21 June 1948. He attended the Second Vatican Council. He was known as an early patron and mentor of Giovanni Battista Montini, the future Pope Paul VI, who is said to have voted for Pizzardo at the 1963 papal conclave. Though they became more distant as Montini rose in power, Pope Paul's final trip away from his summer residence before his death in August 1978 was to a memorial Mass on the anniversary of Pizzardo's death. Pizzardo was considered to be a highly conservative clergyman. He opposed the French worker priest movement, and Catholic participation in the Protestant Cold War group, Moral Re Armament.

Басқа рөлдер

Ол сондай-ақ Azione Cattolica ұйымында қатысты, 1923 жылы оның Орталық Комитетінде діни жәрдемші, ал 1938 жылы президент болып қызмет етті. 1965 жылдың 29 наурызында Кардиналдар алқасының орынбасары болып тағайындалған кардинал Пицзардо 1939, 1958 және 1963 жылдарғы конклавтарда кардинал сайлаушылардың бірі болды.