Кіріспе
Джузеппе Сири (20 мамыр 1906 – 2 мамыр 1989) – католик шіркеуінің итальяндық кардиналы, 1946 жылдан 1987 жылға дейін Генуя архиепископы қызметін атқарған және 1953 жылы кардинал дәрежесіне көтерілген. Папа Пий XII-нің ізбасары болған ол бір кезде папалыққа үміткер деп есептелді.
Giuseppe Siri (20 May 1906 – 2 May 1989) was an Italian cardinal of the Catholic Church who served as Archbishop of Genoa from 1946 to 1987, and was elevated to the rank of cardinal in 1953. A protege of Pope Pius XII, he was, at one point, considered a papabile.
Ерте өмір және қызметі
Сири Генуяда Николо мен Джулия Сиридің (қыз есімі Беллависта) отбасында дүниеге келді. 1916 жылғы 16 қазанда Генуяның кіші семинариясына қабылданды, ал 1917 жылдан 1926 жылға дейін үлкен семинарияда білім алды. Содан кейін Сири Римдегі Григориан университетінде оқыды және 1928 жылғы 22 қыркүйекте архиепископ Карло Миноретти оны дін қызметкері етіп тағайындады. Григориан университетін бітірген соң, ол теология ғылымдарының докторы дәрежесін summa cum laude алып, 1929 жылдың күзіне дейін Римде пасторлық жұмыс істеді. Генуяға оралғаннан кейін ол 1930 жылы бас семинарияда догматикалық теология профессоры болғанға дейін капеллан қызметін атқарды, сондай-ақ бір жыл бойы негізгі теологияны оқытты. Академиялық міндеттерімен қатар, Сири 1931 жылдан 1936 жылға дейін Андреа Дориа және Джузеппе Маццини атындағы классикалық лицейлерде уағызшы, публицист және дін профессоры болды. 1936 жылы архиепископтық курияның просинодальдық экзаменаторы, ал 1937 жылы Collegio Teologico S. Tommaso d'Aquino ректоры болып тағайындалды.
Епископтық мансап
1944 жылдың 14 наурызында Сири Генуяның көмекші епископы және Ливияның титулярлық епискобы болып тағайындалды. Ол келесі 7 мамырда кардинал Пьетро Боеттодан Сент-Лоуренс соборында епископтық киелену рәсімін алды. 1944 жылдың 8 қыркүйегінде архиепархияның бас викарийі болды. Көмекші епископ ретінде қызмет еткен кезінде ол Екінші дүниежүзілік соғыста итальяндық қарсылық қозғалысының мүшесі болды. Генуяны қоршап тұрған нацистік күштермен келіссөздер жүргізіп, партизан көшбасшыларымен құпия кездесулер өткізді. Нәтижесінде, қаланың одан әрі бомбалауынан сақтау үшін нацистердің капитуляциясын ұйымдастырды. Кардинал Боеттоның қайтысынан кейін Сири 1946 жылдың 14 мамырында Генуя архиепископы болып тағайындалды және сол жылдың 29 мамырында қызметке кірді. Пий XII 1953 жылдың 12 қаңтарында Римдегі Санта-Мария-делла-Виттория шіркеуінің кардинал-қасиетшісі етіп тағайындады. Кардиналдар алқасына енген кезде ол ең жас мүше болды. Ол кедейлерге көмек көрсету жұмысы үшін «минестроне кардиналы» деп танылды. Сири өзінің бекем консервативті көзқарастарымен белгілі болды. Екінші Ватикандық соборда (1962–1965) ол Президенттік кеңесте отырды және архиепископ Марсель Лефевр, кардиналдар Альфредо Оттавиани және Томас Куреймен бірге «Coetus Internationalis Patrum» деп аталатын дәстүрлі собор әкелерінің қауымдастығының мүшесі болды. Дегенмен, Сири бір рет: «Мен өзімді тәуелсіз адам деп сипаттаймын, жалғыз жолға түсетін және ешқандай топқа жатпайтын адаммын» деді. Рим папасы Иоанн XXIII 1959 жылдың 12 қазанында Сириді Италия епископтары конференциясының алғашқы президенті етіп тағайындады. Ол 1965 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1958 және 1963 жылғы конклавтарда дауыс берген Сири 1978 жылдың тамыз және қазан айларында өткен конклавтарда да кардинал-сайлаушылардың бірі болды. Ол барлық төрт конклавта папалыққа үміткер болды, оның қолдауы көбінесе куриалистер мен басқа консервативті кардиналдарға тиесілі болды. 1978 жылғы тамыздағы конклавтың алғашқы дауыс санауында Сири көш бастады, бірақ кейіннен Албино Лучианиге жеңіліп, Иоанн Павел I болды. Иоанн Павел I қайтыс болғаннан кейін Сири Флоренция архиепископы және либералды кандидат кардинал Джованни Бенеллиге қарсы тұрып, консервативті кандидат болды. Ватикан зерттеушілері ең соңында жеңіске жеткен кардинал Войтила, кейіннен Иоанн Павел II болды, екі кандидаттың арасындағы келісімге келген кандидат ретінде таңдалды деп болжады. Біраз уақыттан кейін Сири Войтиланың сайлануына наразы екенін білдірді. Сиридің өмірбаянында архиепископ Марсель Лефеврдің досы болғаны, бірақ оның шизматикалық әрекеттерін мақұлдамағаны айтылады. Бірақ соңғы сәттерге дейін Сири оны Риммен байланысты үзуге ("түзеліп") өтінді. Ақырында, Сири досының шіркеуден айырылуының сөзсіз екенін мойындады. Буонасорте: «Мүмкін, Лефеврдің Италияда маңызды жақтастары болмауының себебі Сири болды». 1986 жылы Сири 80 жасқа толды, сондықтан болашақ конклавтарға қатысу құқығынан айырылды; ол Папа Пий XII көтерген соңғы қалған кардинал-сайлаушы болды. Сири 1987 жылдың 6 шілдесінде 41 жыл қызмет еткеннен кейін Генуядағы лауазымынан кетті. Ол 82 жасында Генуядағы Вилла Кампостанода қайтыс болды және Генуядағы Сан-Лоренцо метрополиттік соборында жерленді.
Конклавтың болжамы
Сири 1958 жылы Пьос XII-нің орнын басу үшін өткізілген паптық конклавта күшті кандидат саналды. Бірақ ешқандай хабарлама жасалмады, шамамен жарты сағаттан кейін түтін қара түске айналып, нәтиже жоқ екенін көрсетті. Ватикан радиосы өз хабарламасын түзеді. Жиуффре және оның жақтастарының айтуынша, 1958 жылғы 26 қазанда көрінген ақ түтін шын мәнінде папа сайланды дегенді білдірді, және сол папа – Сири, бірақ Сири конклавтан тыс жағынан келген қауіп-қорқыныштарға байланысты паптықтан бас тартуға мәжбүр болды. Олардың мәсон деп санайтын Ронкаллидің орнына папа Иоанн XXIII сайланды. Ол 1978 жылы Пауыл VI қайтыс болғаннан кейін өткен конклавта да папалыққа үміткер болды, алғашқы дауыс беру кезінде ол көшбасшы болды деп есептеледі, бірақ конклав ақырында Альбино Лучианиді папа Иоанн Павел I ретінде сайлады, және тағы екі айдан кейін 1978 жылғы қазан айындағы конклавта, ол Кароль Войтиланың папа Иоанн Павел II болып сайлануына дейін бірнеше дауысқа жуық болды деп саналады. Сири ешқашан «Сири тезисіне» сілтеме жасаған жоқ, сондай-ақ New York Times газетіндегі некрологында, Раймондо Спиаззи жазған өмірбаянында немесе Джулио Андреоттидің 2006 жылы Сиридің туғанына 100 жыл толуына арналған сөйлеген сөзінде бұл туралы ештеңе айтылмады.