Кіріспе

Француз композиторы (1803–1856)

Адольф Шарль Адам (Adolphe Charles Adam; 24 шілде 1803 – 3 мамыр 1856) – француз композиторы, педагог және музыка сыншысы. Театр үшін көптеген шығармалар жазған өнімді композитор, ол бүгінде «Жизель» (1841) және «Корсар» (1856) балеттерімен, «Ле Постильон де Лонжумео» (1836) және «Si j'étais roi» (1852) операларымен, сондай-ақ «Minuit, chrétiens!» (1844, ағылшын тілінде «O Holy Night» деп белгілі) Рождестволық әнімен танымал. Адам белгілі композитор және пианисттің ұлы болған, бірақ әкесі оның музыкалық мансапты қуылауын қаламаған. Адам әкесінің қарсылығына қарамастан, көптеген опералары мен балеттері арқасында 1848 жылы Парижде жаңа опера үйін ашуға жасаған сәтсіз әрекетінен барлық ақшасын жоғалтқанға дейін жақсы өмір сүрді. Ол денсаулығын қалпына келтіріп, журналистика және оқыту саласындағы қызметін кеңейтті. Париж консерваториясында профессор болып тағайындалды. Адам, өзінің аға буын өкілі Дэниел Аубер және ұстазы Адриен Бойелдьемен бірге, операның кейінгі романтикалық француз стилін қалыптастырғаны үшін ерекше аталады.

Қаржылық апат

1845 жылы Опера Комикінің директоры Франсуа Луи Кроснье отставкаға кетіп, оның орнын Александр Басс басты. Басс көп ұзамай Адаммен келіспей, ол режиссер болып тұрғанда Адамның шығармалары Опера Комикте ешқашан қойылмайтынын мәлімдеді. 1847 жылдың басында Бульвар дю Темплдегі театр бос болды, Адам актер Ахилл Мирекурмен бірлесіп, оны сатып алып, Opéra National деп атады. Театрды қайта жаңартуға кеткен шығын зор болды, Адам өз қаражатымен қатар, үлкен сомада несие алды. Адам өзінің ертерек туындыларынан түскен гонорарын қарыздарын төлеуге жұмсады, сондай-ақ қаржылық қиындыққа тап болған көптеген француз композиторлары сияқты, қосымша табыс табу үшін журналистикаға жүгінді. Ол Le Constitutionnel және Assemblée nationale газеттеріне рецензиялар мен мақалалар жазды. Ол сонымен қатар педагог болып жұмыс істеді, Консерваторияда композициядан профессорлық қызметке тағайындалды, оның шәкірттерінің ішінде Лео Делибс болды. Темде Басс революция кезінде Опера Комиктен кеткен соң, Адам Форбстің айтуынша, өзінің рухани мекеніне, жаңа директоры Эмиль Перрен басқаратын Опера Комикке оралуға мүмкіндік алды. Théâtre Lyrique үшін, өзінің бұрынғы сәтсіз Opéra National-ының жаңа өркендеуі ретінде, Адам 1852 жылдың қыркүйегінде тұңғыш рет қойылған, сәтті болған Si j'étais roi операсын жазды. Сол жылы ол алты жаңа туынды жасады, бұл оған барлық қарыздарын өтеуге көмектесті.

Шығармалары

Форбс «Гроувтың музыка және музыканттар сөздігінде» Адамның көптеген шығармалары уақытша болғанын жазды. Бұл оның ерте жылдары водевильдер үшін жазған көптеген танымал нөмірлерін, көптеген фортепианолық аранжировкаларды, сүйікті опералық ариялардың транскрипцияларын және поппурилерін, сондай-ақ көптеген жеңіл әндер мен балладаларды қамтиды. Дегенмен, «бірнеше опера мен балет оның өзінің керемет үлгісі ғана емес, сонымен қатар шынайы шабытқа толы туындылар болып табылады». Форбс осы санатқа «Шале» (1825 жылғы Prix de Rome конкурсы үшін жазған кантатасының музыкасын қамтиды) операсын да қосады, оны Адамның ең жақсы туындыларымен бірге жаңашылдығымен бағалайды. Адамның өмірінде және одан кейін Францияда «Шале» оның ең танымал операсы болды. Басқа елдерде «Le postillon de Lonjumeau» операсы көбірек ұнады. Германияда опера, әсіресе, «Mes amis, écoutez l'histoire» («Freunde, vernehmet die Geschichte») тенорлық ариясымен атақты болды, ол өте қиын жоғары D нотасын талап етеді. Гров операның ерекше және жақсы бейнеленген рөлдері мен Адамның барлық операларында кездесетін театрлық сезіміне толы екенін айтады. Кейінгі опералардың ішінде Гров «Гиральда» мен «Si j'étais roi» операларын «ең сәнді, әуенді және шебер орындалған» деп атап көрсетеді. «Жизель» операсы ең көп танымал; Бейкер оны хореография тарихындағы маңызды туынды деп атайды, ол бүгінгі күнге дейін сәтті қойылып келеді. Адамның естеліктері екі томдық «Souvenirs d'un musicien» (1857) және «Derniers souvenirs d'un musicien» (1859) кітаптары түрінде, оның өлімінен кейін жарық көрді.