Кіріспе
Француз жазушысы (1902–1969)
Мари Луиза Левек де Вильморин (4 сәуір 1902 – 26 желтоқсан 1969) – француз романісі, ақыны және журналисі. Вильморин нәзік, бірақ өткір хикаяларымен танымал, олар көбінесе аристократиялық немесе көркемдік ортада өрбиді.
Ерте өмір
1902 жылғы 4 сәуірде Париждің оңтүстік-батысындағы Верриер-ле-Буйсон, Эссон қалашығындағы отбасылық шатода дүниеге келген ол, француз тұқымдық компаниясы Вильмориннің мұрагері болды. Оның сәл кемістігі болды, ол оның жеке ерекшелігіне айналды. Луиза – Филипп де Вильмориннің (1872–1917) Берта Мари Мелани де Гауфриди де Дортаннан (1876–1937) болған кіші қызы, ал Берта Мари Мелани де Гауфриди де Дортан – Роджер де Гауфриди де Дортанның (1843–1905) және Аделаида де Вердонненнің (1853–1918) қызы. Оның бауырларының арасында Мария "Мапи" Пьер (1901–1972) де болды, ол 1922 жылы туысы Гай Мари Феликс Левёк де Вильморинге (1896–1984) тұрмысқа шықты (1932 жылы ажырасып, үш баласы болды). 1933 жылы ол қайтадан Гиллоум де Тулуз-Лотрек Монфа, Тулуз-Лотрек графы (1902–1955) – суретші Анри де Тулуз-Лотректің туысы –на тұрмысқа шықты, одан ұл мен қызы дүниеге келді. Ол француз журналдарында Мапи де Тулуз-Лотрек ретінде танымал тамақ жазушысы болды. Луизаның төрт ағасы болды: Генри (1903–1961), Оливье (1904–1962), Андре (1907–1987) және Роджер (1905–1980), соңғысы Испания королі Альфонсо XIII-нің ұлы.
Мансап
Оның ең танымал романы 1951 жылы жарық көрген «Мадам де…» романы болды, ол атақты «Мадам де… құлақшалары» (1953) фильміне бейімделді, режиссерлігін Макс Офюльс жасап, басты рөлдерді Чарльз Бойер, Даниэль Дарриус және Витторио де Сика сомдады. Вильмориннің басқа да шығармаларына «Жульетта», «Таксидегі хат», «Әдемі махаббат», «Бір кездегі қасиеттілер» және «Жақындықтар» кіреді. Оның Жан Коктоға жазған хаттары екеуінің де қайтысынан кейін жарияланды. 1949 жылы ол әйел ақындарға берілетін Рене Вивьен сыйлығының иегері атанды. Франсис Пуленк оны Пауль Элуард пен Макс Якобпен тең санап, оның шығармаларында «бір түрлі сезімтал елікпеушілік, бостандыққа құштарлық және ашкөздік бар екенін айтты, бұл әнге айналдырылған, мен Мари Лоренсинмен «Биштерде» жастығымда білдіргім келген нәрсе» деді. (Іврі 1996)
Қарым-қатынастар
Жас әйел ретінде 1923 жылы ол романист және авиатор Антуан де Сент-Экзюперимен құда болған; алайда, Сент-Экзюпери отбасы осындай қауіпті кәсіпке қарсылық білдіргеннен кейін ол біраз уақытқа ұшудан бас тартса да, бұл құдалық жойылды. Вилмориннің алғашқы күйеуі – американдық жылжымайтын мүлік мұрагері Генри Ли Хант (1886–1972), ол Ли С. Дж. Ханттың жалғыз ұлы, бизнесмен, оның әйелі Джесси Нобл Невада штатындағы Лас-Вегастың көп бөлігіне ие болған. Олар 1925 жылы (кейбір дереккөздерде 1924 жыл) үйленді, Лас-Вегасқа көшіп барды және 1930 жылдары ажырасты. Олардың үш қызы болды: Джесси Ли Хант (3 ақпан 1929 жылы туған, Hauts de Seine, Neuilly sur Seine, 1928 жылғы хабарламадағы қате туралы ескерту). 1951 жылы (1962 жылы ажырасты) Альберт Кэбелл Брюс-кенеге (11 тамыз 1925 жылы туған) үйленді, ол Альберт Кэбелл Брюстің (Уильям Кэбелл Брюстің немере інісі) жалғыз ұлы, оның әйелі Хелен Экклстон Уитридж (Гов. Оден Боуидің немересі). Олардан төрт ұл туды: Кэбелл, Ли, Томас және Джеймс, барлығы 1952–1959 жылдары Техас штатының Мидленд қаласында дүниеге келді. Александра Ли Хант (1 сәуір 1930 жылы туған, Hauts de Seine, Neuilly sur Seine) Генри Ридджили Хорсиге (18 қазан 1924 жылы туған, Dover, Delaware, АҚШ) үйленді. Оның балалары: Генри Риджли Хорси-младший, Эдмонд Филип де Вильморин Хорси, Александра Тереза Ли Хант Хорси, Рэналл Ревелл Хорси, Филиппа Риджли Хорси. Хелена Ли Хант (23 маусым 1931 жылы туған, Hauts de Seine, Neuilly sur Seine – 28 желтоқсан 1995 жылы, Саутгемптон ауруханасы, Лонг-Айленд, Нью-Йорк, 64 жасқа толғанда қайтыс болды), реалистік натюрморт суретшісі. Ол Джон Трейси Бакстерге (23 тамыз 1926 жылы туған, Macon, Georgia) үйленді (ажырасты), одан үш қызы болды: Элизабет Бакстер, Этьен Бакстер және Ли Бакстер (Мисс Уорр). Оның екінші күйеуі – Пол Палффи аб Эрдёд (1890–1968), Австрияда туған венгрлік богемдік өмір салтын ұстанған адам, ол екі Эпсом Дерби жеңімпазының иесі, Этти Плеш ретінде танымал венгр графинясының екінші күйеуі болған. Палфи 1938 жылы Луизаға бесінші әйелі ретінде үйленді, бірақ көп ұзамай олар ажырасты. Вилморин Этти Плештің тағы бір күйеуі, граф [Мария Томас] Пол Эстерхази де Галантаның (1901–1964) сүйіктісі болды, ол 1942 жылы Вилморин үшін әйелімен ажырасты. Олар ешқашан ресми түрде үйленбеді. Бірнеше жыл бойы ол Франциядағы британ елшісі Дафф Купердің сүйіктісі болды. Луиза өмірінің соңғы жылдарын француз мәдениет істері министрі және жазушы Андре Малроның серігі ретінде өткізді, өзін "Мэрилин Малро" деп атады.
Jessie Leigh Hunt (b. 3 February 1929, Hauts de Seine, Neuilly sur Seine not 1928 as misreported). She married in 1951 (divorced by 1962) Albert Cabell Bruce Jr. (b. 11 August 1925), only son of Albert Cabell Bruce (nephew of William Cabell Bruce) by his wife, Helen Eccleston Whitridge (granddaughter of Gov. Oden Bowie), by whom she had issue, four sons: Cabell, Leigh, Thomas, and James, all born 1952–1959 in Midland, Texas. Alexandra Leigh Hunt (b. 1 April 1930, Hauts de Seine, Neuilly sur Seine) married Henry Ridgeley Horsey (b. 18 October 1924, Dover, Delaware, USA). Her children were Henry Ridgely Horsey Jr., Edmond Philip de Vilmorin Horsey, Alexandra Thérèse Leigh Hunt Horsey, Randall Revell Horsey, Philippa Ridgely Horsey,
Helena Leigh Hunt (23 June 1931, Hauts de Seine, Neuilly sur Seine – 28 December 1995, Southampton Hospital, Long Island, New York, aged 64), a realist still life painter. She was married (div) to John Tracy Baxter (b. 23 August 1926, Macon, Georgia), with whom according to the New York obituary, she had three daughters, Elizabeth Baxter, Etienne Baxter, and Leigh Baxter (Mrs Warre). Her second husband was Count Paul Pálffy ab Erdöd (1890–1968), a much married Austrian born Hungarian playboy, who had been second husband to the Hungarian countess better known as Etti Plesch, owner of two Epsom Derby winners. Palffy married Louise as his fifth wife in 1938, but the couple soon divorced. Vilmorin was the mistress of another of Etti Plesch's husbands, Count [Maria Thomas] Paul Esterházy de Galántha (1901–1964), who left his wife in 1942 for Vilmorin. They never married. For a number of years, she was the mistress of Duff Cooper, British ambassador to France. Louise spent the last years of her life as the companion of the French Cultural Affairs Minister and author André Malraux, calling herself "Marilyn Malraux".
Өлім және мұра
Луиза де Вильморин 1969 жылдың 26 желтоқсанында қайтыс болды. Оның есімі Франция бойынша, оның ішінде Лимель-Брейванн, Мантес-ла-Жоли, Дрейвиль, Сен-Пьер-дю-Перрей, Меннеси және Авренвилл елді мекендерінде мәңгі есте сақталады.
Танымал мәдениетте
Ол Антонио Итурбедің 2017 жылы испан тілінде жазылған "A cielo abierto" романындағы маңызды кейіпкер болды, бұл роман 2021 жылы ағылшын тіліне аударылып, "Аспанның ханзадасы" деген атпен жарық көрді.