Теңіз астындағы саяхат: «Seaview» және атомдық суасты кемелерінің тарихы

Кіріспе

Шығармашылық ядролық су асты кемесі

Құралдар: 1× FS 1 ұшатын су асты кемесі, 1× екі адамдық ылғалды мини су асты кемесі, 1× екі адамдық терең суға түсу қондырғысы

«Seaview» – ойдан шығарылған ядролық су асты кемесі. Ол 1961 жылы Уолтер Пиджонның басты рөлде ойнаған «Voyage to the Bottom of the Sea» фильмінің және кейіннен 1964–1968 жылдар аралығында ABC телеарнасында көрсетілген осы аттас телесериалдың түсірілім алаңы болды. Фильмде «Seaview» ғарыш катастрофасынан тұтанған Ван Аллен белдеуін сөндіру үшін ядролық қаруы бар баллистикалық зымыранды атып шығарады.

Тарихи негіздер

Американың ядролық қуатпен жұмыс істейтін су асты кемелерінің жетістіктері "Диңгізге саяхат" фильмі шығар алдында маңызды жаңалықтарға айналды. "Диңгізге саяхат" мұндай кемелерді көрсететін үшінші американдық ғылыми-фантастикалық фильм болды. Алғашқы екеуі – "Ол теңізден келді" (1955) және "Атомдық су асты кемесі" (1960). 1954 жылы қолданысқа берілген "Наутилус" су асты кемесі – кез келген типтегі ядролық қуатпен жұмыс істейтін алғашқы кеме болды. 1958 жылдың тамызында ол Арктика мұзды қабатының астымен жүзіп өтіп, Тынық мұхитынан Атлантикаға Солтүстік полюс арқылы алғашқы жол ашты. 1958 жылдың 3 тамызында ол Солтүстік полюске жеткен алғашқы кеме болды. 1959 жылдың 17 наурызында "Скейт" ядролық су асты кемесі Солтүстік полюсте су бетіне шыққан алғашқы су асты кемесі атанды. Полюсте болғанда, оның экипажы Арктиканы зерттеуші сэр Хьюберт Уилкинстің күлін шашырады. "Диңгізге саяхат" фильмі Арктикадағы "Сивью" кемесінің теңіз сынақтарының соңғы кезеңімен басталады, оған Арктика мұзды қабатының астына сүңгіп кіру де кіреді. "Джордж Вашингтон" 1959 жылдың 20 желтоқсанында Американың алғашқы ядролық баллистикалық зымыран тасуға арналған су асты кемесі (SSBN) ретінде қолданысқа берілді. 1960 жылдың 20 маусымында ол "Полярис" зымыранын су астынан алғаш рет екі мәрте ұшырды. Ол 1960 жылдың 15 қарашасында алғашқы ескерту патруліне шықты. 1960 жылы, "Диңгізге саяхат" фильмі түсірілуге бір жыл қалғанда, су асты зерттеулерінде екі маңызды жетістікке қол жеткізілді. 1960 жылдың 16 ақпанынан 10 мамырына дейін "Тритон" су асты кемесі әлемді су астынан айналып өтті. Осы миссия кезінде "Тритон" Гуамды перископы арқылы мұқият бақылап, суретке түсірді, бірақ Гуамдағы АҚШ Әскери-теңіз күштері оны байқамады. Фильмде "Сивью" кемесінің атыс нүктесіне саяхаты "Тритонның" жерді айналып өту жолына ұқсас: Атлант мұхиты арқылы оңтүстікке, Хорн мүйісін айналып, содан кейін Тынық мұхиты арқылы солтүстік-батысқа Гуамға жақын атыс нүктесіне дейін. "Сивью" кемесінің мұрын және корпусы "Тритоннан" түбегейлі өзгеше, бірақ "Сивью" кемесінің ұзын, тар корпусы "Тритонның" корпусына ұқсайды. 1960 жылдың 23 қаңтарында Жак Пикард пен лейтенант Дон Уолш (USN) "Триест" батискафында Челленджер тереңдігінің түбіне алғаш рет түсті. Челленджер тереңдігі – әлем мұхиттарының ең терең жері, ол Гуамның оңтүстік-батысындағы Мариан шұңқырында орналасқан.

The accomplishments of America's nuclear powered submarines were major news items in the years before the film Voyage to the Bottom of the Sea was released. Voyage to the Bottom of the Sea was the third American science fiction film to feature such ships. The first two were It Came from Beneath the Sea (1955) and The Atomic Submarine (1960). The submarine Nautilus, commissioned in 1954, was the first nuclear powered ship of any kind. In August 1958, she steamed under the Arctic ice cap to make the first crossing from the Pacific to the Atlantic via the North Pole. On 3 August 1958 she became the first ship to reach the North Pole. On 17 March 1959, the nuclear submarine Skate became the first submarine to surface at the North Pole. While at the Pole, her crew scattered the ashes of Arctic explorer Sir Hubert Wilkins. The film Voyage to the Bottom of the Sea begins with Seaview in the Arctic on the final phase of her sea trials, which include a dive under the Arctic ice cap. George Washington was commissioned on 20 December 1959 as America's first nuclear powered ballistic missile submarine (SSBN). On 20 June 1960, she made the first two submerged launches of the Polaris missile. She got underway on the first deterrent patrol on 15 November 1960. Two milestones in underwater exploration were achieved in 1960, the year before the film Voyage to the Bottom of the Sea was released. From February 16, 1960, to May 10, 1960, the submarine Triton made the first submerged circumnavigation of the world. Triton observed and photographed Guam extensively through her periscope during this mission, without being detected by the U. S. Navy on Guam. In the film, Seaview's voyage to the firing point follows much of the same track that Triton took on her circumnavigation: south through the Atlantic Ocean, around Cape Horn, and then northwest across the Pacific Ocean to the firing point near Guam. Seaview's bow and stern are radically different from Triton's, but Seaview's long, slim hull resembles the hull of Triton. On January 23, 1960, Jacques Piccard and Lieutenant Don Walsh (USN), in the bathyscaphe Trieste, made the first descent to the bottom of the Challenger Deep. The Challenger Deep is the deepest surveyed spot in the world's oceans, and is located in the Mariana Trench, southwest of Guam.

Тарих

Кино нұсқасында ғалым адмирал Харриман Нельсон (USN Ret) (Уолтер Пиджен) Америка Құрама Штаттарының Теңіз зерттеу бюросының басшылығымен жұмыс істейтін Seaview кемесін жобалаған/салынған адам болды (артист-директор Герман Блюментальдың айтуынша). Телесериалда Seaview – адмирал Нельсонның (Ричард Басехарт), Санта-Барбарада орналасқан, құпия үкіметтік кешеннің директоры, Нельсон Теңіз зерттеу институтының директоры жобалаған бірнеше тәжірибелік су асты кемелерінің бірі. 1973-1983 жылдар аралығындағы кезеңде ол институттың директоры болды. Телесериалда Seaview-тің екі бауырлас кемесі көрсетілді: Нептун (бірінші маусымның соңында Seaview сияқты бір кластағы кеме, жойылған) және дерлік бірдей Англер (The Enemies эпизодында). Полидор, шабуылдық су асты кемесінің прототипі, серияның үшінші эпизодында жойылды. Seaview тек 1961 жылғы фильмде "USOS" префиксімен таңбаланды. "USOS" префиксі фильмнің алғашқы минуттарында кеме туралы хабарларда айтылады, сондай-ақ кеменің радио операторы Вашингтонға қоңырау шалуға тырысқанда естіледі. Теодор Стердженнің фильмді романға айналдыруында "USOS" – АҚШ-тың Океанографиялық зерттеуі дегенді білдірді. Телесериалда Seaview атауы көбінесе "S. S. R. N." префиксімен жазылды (төменде қараңыз). Кейінгі жазбаларда "SSRN" ядролық су асты кемесі (SSN), зерттеу (R) немесе SSRN дегенді білдіретіні түсіндірілді, ал адмирал Нельсон кем дегенде бір эпизодта оны "S. S. N. R. Seaview" деп атады. Алайда, пилоттық эпизодта "Нөлге дейін он бір күн" (төменде қараңыз) Сеавьюдің жаңа командирі "Командир Ли Б. Крейн, U. S. S. Seaview" деген адреске арналған мөрленген бұйрықтарды ашты. АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі корпус жіктеу белгісі "SSRN" (нүктесіз) – ядролық қуатпен жұмыс істейтін радиолокациялық пикеттік су асты кемесін білдіреді. Seaview ядролық қуатпен жұмыс істеді, бірақ оның радиолокациялық миссияларға жабдықталғаны туралы ешқандай мәлімет берілген жоқ. АҚШ Әскери-теңіз кемесінің корпус жіктеу белгісі әріптерден кейін нүктелермен жазылмайды. Мысалы, USS Triton (АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған жалғыз ядролық қуатты радиолокациялық пикеттік су асты кемесі) корпусының нөмірі әрқашан "SSRN 586" деп жазылады, ешқашан "S. S. R. N. 586" деп жазылмайды. Сериалдың кем дегенде алты эпизодында "S. S. R. N." нүктелермен жазылған: "Моби Диктің арбауы" (1 маусым, 14-эпизод) эпизодында "S. S. R. N. Seaview" екі жерде пайда болады: байқау бөлмесіндегі оң жақтағы қалқадағы аты бар тақта және кеме жоспары сол жақтағы қалқада. "Cradle of the Deep" (1 маусым, 25-эпизод) эпизодында тақтада "S. S. R. N. Seaview" деген жазу қайтадан пайда болады. Сонымен қатар, тақтада оның кілінгісі 15 қыркүйекте (жыл белгісіз) салынғаны және 1973 жылдың 26 шілдесінде іске қосылғаны көрсетілген. "The Creature" (1 маусым, 28-эпизод) эпизодында "S. S. R. N. Seaview" байқау бөлмесінде, қонақ жұлдызы Лесли Нильсеннің иығының үстінде пайда болады. "Deadly Waters" (3 маусым, 7-эпизод) эпизодында біз тақтаны тағы да анық көреміз, ол кілінгісі салынған жылды нақтылайды және "кеменің ұранына" жақсы көрініс береді. "Өлімшіл қуыршақтар" (4 маусым, 2-эпизод) эпизодында профессор Мультипл (Винсент Прайс) кемеге қол жеткізуге дайындалғанда адмирал Нельсонның кабинасында "S.S.R.N. Seaview-тің ерекшеліктерін" зерттейді. "Көп бетті адам" (4 маусым, 6-эпизод) эпизодында "S. S. R. N. Seaview" адресімен жазылған жәшік кранмен Ракета бөлмесіне түсіріледі. Кинода Ли Крейн (Роберт Стерлинг сомдады; бастапқыда бұл рөл Дэвид Хедисонға арналған еді, ол одан бас тартты, бірақ кейін телесериал үшін сол рөлді қабылдады) "Нельсонның ақымақтығы" деп аталғаннан бастап Seaview кемесінің жалғыз капитаны болды, оны конгрессмен Льюэллин Паркер (Ховард МакНир) сипаттады. Сериалда Seaview-тің алғашқы капитаны командир Джон Филлипс (Уильям Хадсон сомдады) болды. Ол "Нөлге дейін он бір күн" пилоттық эпизодында қаза тапты. Командир Ли Крейн (Дэвид Хедисон) АҚШ Әскери-теңіз күштерінен қарызға алынып, оның орнына таңдалды. (Крейннің атағы командир еді, бірақ ол кемеге басшылық ететін болғандықтан, оған көбінесе "капитан" деп тіл тигізді.) Басқа экипаж мүшелеріне атқарушы офицер, командир-лейтенант Чип Мортон (Роберт Доуделл), бас "Керли" Джонс (Генри Кульки) (бірінші маусым) және бас Шарки (Терри Беккер) (2, 3 және 4 маусымдар) кірді. Экипаж мүшесі Ковальскиді фильмдегі "Ковски" сияқты кейіпкерді сомдаған Дель Монро ойнады.

For the motion picture version, scientist Admiral Harriman Nelson (USN Ret) (Walter Pidgeon) was the designer/builder of the Seaview, operated under the auspices of the Bureau of Marine Exploration, United States Dept. of Science (per art director Herman Blumenthal). In the context of the television series, the Seaview was one of several experimental submarines designed by Admiral Nelson (Richard Basehart), Director of the Nelson Institute of Marine Research, a top secret government complex located in Santa Barbara, California, in the then future years between 1973 and 1983. Seaview had two sister ships depicted in the television series, the Neptune (a variant of the same class as the Seaview destroyed late in the first season), and the virtually identical Angler (featured in the episode The Enemies). The Polidor, which was a prototype attack sub, was destroyed in the third episode of the series. Seaview was prefixed "USOS" only in the 1961 film. The prefix "USOS" is spoken in a news report about the ship during the first minutes of the film, and when the ship's radio operator tries calling Washington, D. C. In Theodore Sturgeon's novelization of the film, "USOS" stood for United States Oceanographic Survey. In the television series, the name Seaview was usually prefixed "S. S. R. N." (see below). Later writings explained that "SSRN" stood for Nuclear Submarine (SSN), Research (R) or SSRN, and was referred to by Admiral Nelson in at least one episode as "S. S. N. R. Seaview." However, in the pilot episode, "Eleven Days to Zero" (see below), Seaview's new commanding officer opens sealed orders addressed to "Commander Lee B. Crane, U. S. S. Seaview". In the United States Navy, the hull classification symbol "SSRN" (without periods) would indicate a nuclear powered radar picket submarine. Seaview was nuclear powered, but no indication was ever given that she was equipped for radar picket missions. The hull classification symbol of a U. S. Navy ship is never written with periods after the letters. For example, the hull number of USS Triton (the only nuclear powered radar picket submarine ever built for the United States Navy) is always written "SSRN 586", never "S. S. R. N. 586." There are at least six episodes of the series that show "S. S. R. N." written with the periods:
In "The Ghost of Moby Dick" (season 1, episode 14), "S. S. R. N. Seaview" appears in two places in the Observation Room: a name plate on the starboard bulkhead and a plan of the ship on the port bulkhead. In "Cradle of the Deep" season 1, episode 25) the name plate appears again showing "S. S. R. N. Seaview". In addition, the plate indicates that her keel was laid on September 15 (year uncertain), and that she was commissioned on July 26, 1973. In "The Creature" (season 1 episode 28), "S. S. R. N. Seaview" appears in the Observation Room, over guest star Leslie Nielsen's shoulder. In "Deadly Waters" (season 3, episode 7) we see the plaque yet again very clearly which clarifies the year her keel was laid and gives us a good view of the "ship's motto". In "The Deadly Dolls" (season 4, episode 2), Professor Multiple (Vincent Price) studies the "Specifications of the S. S. R. N. Seaview" in Admiral Nelson's cabin, as he prepares to take over the ship. In "Man of Many Faces" (season 4, episode 6), a crate addressed to "S. S. R. N. Seaview" is lowered by a crane into the Missile Room. In the motion picture, Lee Crane (portrayed by Robert Sterling; originally the role was intended for David Hedison, who turned it down yet later accepted the same role for the television series) was the only Captain of the Seaview from its launch as "Nelson's Folly", as Congressman Llewellyn Parker (Howard McNear) described it. In the series, the first Captain of the Seaview was Commander John Phillips (portrayed by William Hudson). He was killed in "Eleven Days To Zero", which was the pilot episode of the series. Commander Lee Crane (David Hedison), on loan from the United States Navy, was picked to replace him. (Crane's rank was Commander, but he was usually addressed as "Captain" because he was the commanding officer of the ship.) Other crew included Executive Officer Lieutenant Commander Chip Morton (Robert Dowdell), Chief "Curley" Jones (Henry Kulky) (first season) and Chief Sharkey (Terry Becker) (Season 2, 3 and 4). Crewman Kowalkski was played by Del Monroe, who played a similar character, "Kowski" in the feature film.

Дизайн

Seaview корпусы 3,600 фут (1097 м) тереңдікке төтеп беру үшін жобаланған, ал бір эпизодта 5,000 фут (1524 м) тереңдікке жақындаған кезде зардаптан құтылды. Seaview кемесінің "терезе бөлімінің" мөлдір алдыңғы бөлігі дәстүрлі суасты кемелері сияқты дөңгелек емес, манта балық қанаттарына ұқсас екі стационарлық қанатқа (әдеттегі желкен қанаттарымен қатар) біріктірілген. Бұл түпнұсқа B-29 сияқты екі деңгейлі он екі жұп терезесі бар алдыңғы бөлігі "Фрейдтің анатомиялық сәйкес мәселелеріне" байланысты өзгертілгеннен кейін қосылды. Сыртқы түсірілімдерде Seaview-тің алдыңғы бөлігінде фильмде және телесериалдың бірінші маусымында сегіз терезе, ал екінші-төртінші маусымдарда төрт терезе болды. Ішкі түсірілімдер әрқашан төрт терезе көрсетті, бірақ бұл шын мәнінде екі деңгейді білдірді, тіпті фильмдегі алып ақ куйрықпен шабуыл салынған сахнада да. Телевизиялық нұсқасының екінші-төртінші маусымдарында төрт терезелі мөлдір бетті қорғау үшін авариялық жағдайда алдыңғы бөліктің бақылау палубасының бетіне бір жұп металл "апат есіктері" жабылатын болды. Теодор Стердженнің фильмді романға айналдыруында терезелер "мөлдір, үлкен корпус пластиналары" деп сипатталған. "Олар өте мықты, өйткені олар Нельсон жасаған құпия "Х-темірленген геркулит" қоспасынан жасалған". 1961 жылғы фильмді көру кезінде клаустрофобия сезімін болдырмау үшін Seaview-тің ішкі кеңістігі нақты әскери суасты кемелеріне қарағанда әлдеқайда кең және жайлы болды. Бұл, сондай-ақ, ұшатын суасты кемесі миниатюраларға қосылғанда, басқару бөлмесінің ішкі жағы үшін одан да ашық декормен кеңейтілді. Кеменің артқы бөлігінде екі қозғалтқыштан жоғары орналасқан, әдеттегіден ерекше, ұзын V пішіндес қанаттар болды. Бастапқы Seaview жобасында бір орталық скейг рулі, сондай-ақ ұшақтың V қанатына ұқсас екі артқы жиекті басқару беттері қарастырылған; Beechcraft Bonanza және басқа ұшақтарға орнатылған лифт-рульдің ("ruddervator") комбинациясы. Бірақ түсірілген миниатюраларда 8 фут 7 дюйм (103 дюйм; 262 сантиметр) көлеміндегі миниатюрада үш руль болды: әрқайсысының артында және скейгтің ең артқы бөлігінде ("Моби Диктің шайыры" бөлімін қараңыз). Бұл функционалдық скейг рулі тек миниатюраға орнатылған, операциялық тұрғыдан миниатюрада болмаған және тіпті бірде-бір нұсқада болмаған, ол тұрақты скейгке ие болды.

Seaview’s hull was designed to withstand a depth of 3,600 feet (1097 m), and in one episode survived a depth excursion approaching 5,000 feet (1524 m). The transparent hull "window section" bow of Seaview was not rounded like a traditional submarine but was faired into a pair of manta winglike, stationary bow planes (in addition to her more conventional sail planes). This was added after the original B 29 like front with twelve pairs of windows on two levels was modified for "Freudian anatomically analogous issues." In exterior shots, Seaview's bow had eight windows in the film and the first season of the television series, and four windows in seasons two through four of the series. The interior shots always showed only four windows although it did indeed imply two levels in the feature's scene with the giant octopus attack. Also in seasons two through four of the TV version, a pair of sliding metal "crash doors" shut across the face of the bow's observation deck to protect the four window transparent surface in emergencies. In Theodore Sturgeon's novelization of the film, the windows are described as " oversized hull plates which happen to be transparent." "They are incredibly strong because they are made of "X tempered herculite", a top secret process developed by Nelson. To avoid a claustrophobic feeling during viewing of the 1961 feature film, Seaview’s interior was considerably more spacious and comfortable than any real military submarine. This was further enlarged when the Flying Sub was added to the miniatures with an even more open set for the control room interior. The stern had unconventional, lengthy, V shape planes above the twin engine area. On the original Seaview design, a single, central skeg rudder was specified, as well as two trailing edge control surfaces similar to an aircraft V tail; a combination elevator rudder or "ruddervator" fitted to the Beechcraft Bonanza and other aircraft. But on the filmed miniatures, the 8 foot 7 inch (103 inch; 262 centimeter) miniature had three rudders: one behind each nacelle and on the rearmost portion of the skeg (see "The Ghost of Moby Dick"). This functional skeg rudder was only fitted to the miniature and non operationally inferred on the miniature and not at all on the version, which had a fixed skeg.

Қарулар

Фильмде де, сериалда да Seaview торпедалармен және ядролық баллистикалық зымырандармен қаруланды. Сериал Seaview қару-жарақ қоймасына қарсы ракеталарды қосты. Олар пилоттық эпизодта "ұшып түсетін зымырандар" деп, ал "Террор" эпизодында (4 маусым, 10-эпизод) "теңізден ауаға зымырандар" деп аталды. Сериалдың 2-4 маусымдарында алдыңғы прожектор лазер сәулесімен жабдықталды, оны жауынгер теңіз жануарларына немесе жау кемелеріне қарсы қолдануға болады. Seaview сонымен қатар кемеге шабуыл жасайтын теңіз жануарларын қайтару үшін сыртқы қабырғасын электрлендіре алатын болды. "Мөңкестік" (1 маусым, 18-эпизод) эпизодында Крейн алып медузаға қарсы осы мүмкіндікті пайдалану үшін "шабуыл генераторларын" дайындауға бұйрық берді. Соңында, Seaview басқа су асты кемелерін жарылуға мәжбүр ете алатын "ультрадыбыстық" қарумен жабдықталды, бірақ оны пайдалану үшін әдетте арнайы рұқсат қажет болды. ("Өлім кемесі", 2 маусым, 22-эпизод)

Қорғау

"Seaview" кемесінің корпусы ішінара "электрондық қорғаныс өрісімен" қорғалған. ("Құтқару", 2-маусым, 9-шы бөлім) Сонымен қатар, фильмде "Seaview" тағы бір су асты кемесінен шабуылға ұшырағанда, адмирал Нельсон капитан Крейнге Мариан шұңқырына батып құтылуға кеңес береді, "Seaview" шұңқырдағы қысымға төтеп бере алатын жалғыз су асты кемесі екенін айтады. Шабуылдаушы су асты кемесі "Seaview" ізінен шұңқырға кіргенде қысымнан қирап қалады.

Қозғалтқыш жүйесі мен жылдамдығы

Бұл туралы ешқашан айтылмаса да, Seaview судағы реактивті қозғалтқышты қолданған, ол негізінен Том Свифт, кіші немесе кейінірек "Қызыл қазан" су асты қайығында пайдаланылған магнитогидродинамикалық қозғалтқышқа ұқсас турбо-помпалық реактивті қозғалтқышты пайдаланған. Бұл оның жылдамдығын (су асты кемесі үшін өте жоғары) және апаттық жағдайдағы бетке шығуға бейімділігін түсіндіруі мүмкін. "Өлу уақыты" (4 маусым, 11-эпизод) эпизоды Seaview-ке белгісіз көзден келген дірілдің соққысымен басталады. Нельсон: "Егер біз винттерді қолдансақ, бұл қозғалтқыш біліктерінің подшипниктері деп айтар едім". Алайда, бұл бұрынғы эпизодқа қайшы келеді: "Жандық" (1 маусым, 28-эпизод) эпизодында машина бөлімі "винттерге арналған қозғалтқыш біліктері тұйықталған" деп хабарлайды. "Бас штабқа салам" (1 маусым, 16-эпизод) эпизодында Seaview Норфолктан Вирджиниядан Виргин аралдарына дейін 40 түйін жылдамдықпен жүреді. "Моби Диктің көлеңкесі" эпизодында доктор Уолтер Брайс (Эдвард Биннс) "Менің ойымша, ядролық су асты кемелері су астында жылдамдықтарын арттырады" дейді, ал Нельсон оған келіседі. "Фантомның оралуы" эпизодында командир-лейтенант Мортон "Атомдық су асты кемеде қызмет еткен әр адам су астында болғанда жылдамдықтары жоғары болатынын біледі" деп мәлімдейді. Су асты кемесінің су астында немесе су бетінде жылдамдығы оның қуат қондырғысынан емес, корпусының конструкциясына байланысты. Американың алғашқы ядролық су асты кемелері су үстіндегі жылдамдықтан сәл жоғары суға батып кететін, өйткені олардың корпустары Үлкен су асты жылдамдығын арттыру бағдарламасы (GUPPY) бойынша тиімділенді. Seaview-де болмаған "Albacore корпусы" су астындағы жылдамдық су бетіндегіден айтарлықтай жоғары болуы үшін қажет. Тритон, Seaview кемесімен өте ұқсас нақты су асты кемесі, су астында су бетіндегіден баяу жүреді. Теодор Стердженнің "Теңіз түбіне саяхат" фильмінің романында Seaview су астынан гөрі су бетінде жылдам: "Капитан су бетінде жүрді, онда үлкен су асты қайығынан тағы он бес түйін алуға болады". Сериалда Seaview су бетінде жүріп, тұмсығы артқы жағынан жоғары, ал тұмсығының түбінде су шашырап тұрған көптеген кадрлар бар. Бірақ оның су бетінде жүріп, алдыңғы және артқы жағы дұрыс теңделген суреттері де бар, яғни тұмсығы мен артқы жағы тегіс. Бұл суреттерде су Albacore корпусы бар су асты қайығының тұмсығына ұқсас жоғары және ағып жатыр (мысалы, USS Skipjack (SSN 585) мақаласындағы суретке қараңыз). Сондықтан, Seaview су бетінде емес, су астында жылдам болуы мүмкін. Мұндай кадрларды бірінші маусымның ашылу титрлерінде және "Моби Диктің көлеңкесі" және "Ұзақ өмір патшаға" (1 маусымның 15-эпизоды) эпизодтарында көруге болады. "Бас штабқа салам" (1 маусымның 16-эпизоды) эпизодында Seaview-тің алдыңғы және артқы жағы дұрыс теңделген суреті бар, содан кейін оның қайысы артқы жағынан жоғары. Ескерілмеген жағдайларда, төмендегі жылдамдық деректері Норман Полмардың "АҚШ Флотының кемелері мен ұшақтары" кітабынан алынған (12-басылым, 1981, Naval Institute Press, Annapolis). Ядролық қуатты кемелермен салыстыру үшін электрлі дизельді су асты кемелері қосылған. Tang класы: Tang класы дизельді электрлік су асты кемелері су астында су бетіндегіден жылдам жүруге арналған алғашқы американдық су асты кемелері. Су бетіндегі жылдамдығы: 15,5 түйін; Су астындағы жылдамдығы: 18,3 түйін. Albacore қарусыз, дизельді электрлік су асты кемесі, өте тиімді корпус дизайнын сынау үшін салынған. Бұл Albacore корпусы өте табысты болды, ол американдық су асты кемелерінің стандартты корпусы болды. Су бетіндегі жылдамдығы: 15 түйін; Су астындағы жылдамдығы: 27,4 түйін. Nautilus - алғашқы ядролық қуатты су асты кемесі және кез келген түрдегі алғашқы ядролық қуатты кеме. Су бетіндегі жылдамдығы: 18 түйін; Су астындағы жылдамдығы: 20 түйінден астам (Polmar, 39-бет). Skipjack - "Albacore" корпусы бар алғашқы американдық ядролық қуатты су асты кемесі. Су бетіндегі жылдамдығы: шамамен 20 түйін; Су астындағы жылдамдығы: 30 түйінден астам (Polmar, 36-бет). Triton жоғары жылдамдықтағы су бетіндегі операциялар үшін жобаланып, радиолокациялық су асты кемесі ретінде салынған. Су бетіндегі жылдамдығы: 27 түйін; Су астындағы жылдамдығы: 20 түйінден астам (Polmar, 35-бет). Barbel және оның екі бауырласы, Blueback және Bonefish, АҚШ Әскери-теңіз флоты үшін салынған соңғы дизельді электрлік жауынгерлік су асты кемелері болды. Олар сонымен қатар дизельді қуатты және "Albacore" корпусын біріктірген жалғыз американдық жауынгерлік су асты кемелері болды. Су бетіндегі жылдамдығы: 15 түйін; Су астындағы жылдамдығы: 25 түйін (Polmar, 40-бет).

Although never stated, it was implied that Seaview used some kind of aquatic jet engine, generally similar to the turbo pumpjet engine developed by Tom Swift, Jr. or the later magnetohydrodynamic engine used in the fictional submarine Red October. This might possibly explain her speed (very fast for a submarine) and her penchant for dramatic emergency surfacing. The episode "A Time to Die" (season 4, episode 11) begins with Seaview being struck by a vibration from an unknown source. Nelson says, "I'd say it was a drive shaft bearing, if we used propellers." However, this contradicts an earlier episode: in "The Creature" (season 1, episode 28) the engine room reports that "drive shafts to the propellers are jammed." In the episode "Hail to the Chief" (season 1, episode 16), Seaview runs submerged at 40 knots from Norfolk, Virginia, to the Virgin Islands. In the episode "The Ghost of Moby Dick," Dr. Walter Bryce (Edward Binns) says, "I thought these nuclear submarines made better speed underwater," and Nelson agrees with him. In the episode "The Return of the Phantom," Lieutenant Commander Morton states that, "Every man who's ever served aboard a nuclear sub knows they make better time when they're submerged." Whether a submarine is faster submerged or on the surface depends on her hull design, not her power plant. America's early nuclear submarines were slightly faster submerged than on the surface because their hulls were streamlined in accordance with the Greater Underwater Propulsion Power Program (GUPPY). An "Albacore hull", which Seaview did not have, is necessary for submerged speed to be significantly higher than surface speed. Triton, the real life submarine whose hull Seaview most nearly resembles, was slower when submerged than on the surface. In Theodore Sturgeon's novelization of the film Voyage to the Bottom of the Sea, Seaview is faster on the surface than underwater: " the Captain proceeded on the surface, where it was possible to squeeze another fifteen knots out of the big submarine." In the series, there are many shots of Seaview running on the surface with the bow higher than the stern, and water splashing at the bottom of the bow. But there are also shots of her running on the surface and properly trimmed fore and aft – that is, the bow and stern are level. In these shots, the water flows up and over the bow, similar to a submarine with an Albacore hull (for an example, see the photo in the article USS Skipjack (SSN 585)). Therefore, it is possible that Seaview was faster submerged than on the surface. Such shots can be seen in the opening titles of the first season, and in the episodes "The Ghost of Moby Dick" and "Long Live the King" (season one episode 15). The episode "Hail to the Chief" (season one episode 16) has a shot of Seaview properly trimmed fore and aft, followed immediately by a shot of her with the bow higher than the stern. Except where noted, the speed data below are from The Ships and Aircraft of the U. S. Fleet by Norman Polmar (12th edition, 1981, Naval Institute Press, Annapolis). Streamlined diesel electric submarines are included for comparison with the nuclear powered ships. Tang class: The Tang class of diesel electric submarines were the first American submarines designed to be faster submerged than on the surface. Surface speed: 15.5 knots; Submerged speed: 18.3 knots
Albacore was an unarmed, diesel electric submarine built to test a highly streamlined hull design. This Albacore hull was so successful that it became the standard hull design for American submarines. Surface speed: 15 knots; Submerged speed: 27.4 knots
Nautilus was the first nuclear powered submarine, and the first nuclear powered ship of any kind. Surface speed: 18 knots; Submerged speed: over 20 knots (Polmar, page 39). Skipjack was the first American nuclear powered submarine with an "Albacore hull". Surface speed: approximately 20 knots; Submerged speed: over 30 knots (Polmar, page 36)
Triton was designed and built for high speed surface operations as a radar picket submarine. Surface speed: 27 knots; Submerged speed: over 20 knots (Polmar, page 35)
: Barbel and her two sister ships, Blueback and Bonefish, were the last diesel electric combat submarines built for the U. S. Navy. They were also the only American combat submarines to combine diesel power and an "Albacore hull". Surface speed: 15 knots; Submerged speed: 25 knots (Polmar, page 40).

Рефит және ұшатын субмарина

Телевизиялық нұсқасының бірінші және екінші маусымдары арасында Seaview миниатюралары кеңінен қайта қарастырылды. 1965 жылдың мамыр айында Уильям Кребер (ұшқыш су асты кемесін де жобалаған автор) салған суреттерде "барлық миниатюраларға қолданылатын өзгерістер" деп көрсетілген. Кеменің алдыңғы бөлігіндегі терезелердің саны сегізден, әр қабатында төрттен тұратын екі қабаттан, бір қатарға дейін қысқартылды (іс жүзінде екі бөлікке бөлетін тіреуіш арқалықпен). Бұл сыртқы миниатюралардың ішкі жиынтықпен сәйкес келуін қамтамасыз етті, бірақ кеменің алдыңғы бөлігінің көлемді болуына және жалпы көлемінің кішірейіп кетуіне әкелді. Бұрын жоғарғы қабатта орналасқан басқару бөлмесі, бақылау бөлмесімен тікелей байланыс үшін басқару мұнарасының алдындағы төменгі қабатқа жылжытылды. Алдыңғы бөлікке үлкен ангар қосылды, ол бақылау және басқару бөлмелерінің астында орналасқан. Осы ангарда 36 фут (11 метр) ені мен ұзындығы бар ұшқыш су асты кемесі орналасқан, оны тиімді түрде "Ұшқыш су асты кемесі" немесе "FS 1" деп атады, бұл базада одан да көп кемелер бар екенін білдіреді, себебі шоу барысында бірнеше ұшқыш су асты кемесі апатқа ұшырады немесе жарыста жоғалды. Бірінші және екінші маусымдар арасында жарияланған жарнамалық материалдарда оны Flying Fish деп атаған, бірақ түсірілім басталғанға дейін бұл атаудан бас тартылып, шоуда қолданылмады. Ол бомба бөліміне ұқсас есіктер арқылы жұмыс істеді. Су бетіне шыққанда, оның қозғалтқыштары көлікке ұшуға және дыбыс жылдамдығынан да жоғары жылдамдықпен ұшуға жеткілікті күш бере алатын. Ұшқыш су асты кемесі де ядролық энергиямен жұмыс істеді.

Өндірістік негіздер

Seaview-дің үш моделі салынды: 1/8" -тан 4 футқа (51½"), 1/4" -тан 8,5 футқа (103") және 1/2" -дан 17 футқа (206") (1,2, 2,4 және 5,5 м) ұзындықтағы нұсқалары (сегіз терезесі бар мұрын бөлігі кинофильмде және телехикаяның бірінші маусымында, кейін төрт терезелі нұсқасы қолданылды). Төрт футтық ағаш және болаттан жасалған мақұлдау/үлгі моделі фильмде және телесериалда жиі көрсетілді, ол бақылау мұрнындағы сөреде және Нельсонның кабинасындағы үстелінің артында орналастырылды. Сегіз футтық модельде орнатылмаған тоғыз дюймдік Flying Sub-қа арналған сыртқы есіктер болды, ал үлкен Seaview-тің ішінде 18 дюймдік Flying Sub орналастырылды. Жақыннан түсіру үшін үш футтық Flying Sub жасалды, ол әуедегі түсірілімдерде де пайдаланылды. Seaview-тің барлық үш моделін 1961 жылы Herb Cheeks-тің Fox-тағы модельдік шеберханасы 200 000 долларға жасады, ал сериалдағы арнайы эффекттер үшін екі Emmy сыйлығын жеңіп алған L. B. Abbott түсірді. Телесериал үшін екі футтық модель салынды, ол сапасы нашар болды. Үш түпнұсқа модельдің тағдыры әртүрлі: бастапқы сегіз терезелі ағаш және болаттан жасалған төрт футтық көрмелік моделі жазушы Харлан Эллисон мен ABC Телевизиясының атқарушы директоры Адриан Самиш арасындағы жанжал кезінде зақымданды және толық қалпына келтірілгеннен кейін жеке коллекцияда сақталады. Бұл өлшемде кем дегенде екі шыны талшықтан құйылған "ылғалды модельдер" болды, олардың барлығы қазір жеке қолында. Екі сегіз футтық модельдің бірі, "Капитан Немоның қайта оралуы" (1978) атты қысқа өмір сүрген сериалда пайдалану үшін кеңінен өзгертілді (мұрын бөлігі кесіліп тасталды) және мұрын бөлімінен басқа, жойылған деп есептеледі. 17 футтық модель 1980 жылдардың көп бөлігінде модель жасаушы Dave Merriman-ның Вирджиния Бичтегі гаражында (ол "Қызыл қазанға аңшылық" фильмі үшін бірнеше миниатюраларды жасады) болды, онда ол бастапқы түрінен өзгертілді. Содан кейін ол 1993 жылдан 2002 жылға дейін Беверли-Хиллс Planet Hollywood мейрамханасының (қазір жабық) барында қойылды, және ішінара қалпына келтірілгеннен кейін Сиэтлдегі Вашингтон штатындағы Ғылыми фантастика мұражайында көрсетілуде. Flying Sub және шағын субмаринаның бірнеше миниатюралары болды, ал 1970 жылдардың соңында 20th Century Fox-та өткен реквизиттер мен естеліктер аукционынан кейін олардың көпшілігі жеке коллекцияларға өтті.

Three models of Seaview — a 1/8" to the foot 4 (51½"), a 1/4" to the foot 8.5 (103"), and a 1/2" to the foot 17 feet (206") (1.2, 2.4 and 5.5 m) long — version were built (eight window nose in the motion picture and first television season, four window version thereafter). The four foot wood and steel tube approval/pattern model was extensively seen in the feature and on the TV series used as set decoration on a shelf in the observation nose, and behind Nelson's desk in his cabin. The eight foot model had external doors for a not fitted nine inch Flying Sub, while a more detailed 18 inch Flying Sub was held within the larger Seaview. For close ups, a three foot Flying Sub was produced, which was also used in the aerial sequences. All three Seaview models were built for a total 1961 price of $200,000 by Herb Cheeks' model shop at Fox, and were filmed by L. B. Abbott who won two Emmy Awards for special effects in the series. For the television series a rather poorly rendered two foot model was built. The fates of the three original models vary; the original eight window wood and steel four foot display model was damaged in an altercation between writer Harlan Ellison and ABC Television executive Adrian Samish and after a full restoration resides in a private collection. There were at least two fiberglass cast "wet models" in this size all of which are now in private hands. One of the two eight foot models was extensively modified; (bow cut off) for use in the short lived series The Return of Captain Nemo (1978) and aside from the nose section, is believed to have been destroyed. The single 17 foot model sat in the Virginia Beach garage of model maker Dave Merriman (who built several of the miniatures for The Hunt for Red October movie) during most of the 1980s where it was modified from its original appearance. It then was displayed above the bar at the (now defunct) Beverly Hills Planet Hollywood restaurant from 1993 to 2002 and after a partial restoration, is on display at the Museum Of Science Fiction located in Seattle, Washington. There were several miniatures of the Flying Sub and the mini sub, and after a props and memorabilia auction in the late 1970s at 20th Century Fox most have found their way into private collections.

Үлгі жиынтықтары

Seaview және Flying Sub екеуі де бірнеше модельдік жиынтықтар түрінде бейнеленген. Екеуі де бастапқыда 1960 жылдары, шоу өтетін кезеңде Aurora Plastics Corporation компаниясымен ұсынылған және бірнеше рет қайта шығарылған. Moebius Models компаниясы жақында Seaview және Flying Sub екі нұсқасын шығарды, олардың әрқайсысы екі түрлі масштабта. 1960 жылдарғы түпнұсқа жиынтықтардан жақсырақ болғанымен, олар түпнұсқа миниатюралардың пішіні мен өлшемдеріне толыққанды сәйкес келмейді.