Арчибальд Маклейш: Американ ақыны және Конгресс кітапханасының 9-шы басшысы
Archibald MacLeish
Арчибальд Маклейш: американдық ақын, заңгер, және Конгресс кітапханасының 9-шы кітапханашысы. Модернизм ағымының өкілі, өмірі мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арчибальд МакЛиш (7 мамыр, 1892 – 20 сәуір, 1982) – американдық ақын және жазушы, модернистік поэзия мектебімен байланысты болған. МакЛиш Йель университетінде ағылшын тілін, ал Гарвард университетінде құқық тағылымын оқыды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысып, 1920-жылдары Паризде тұрды. Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін 1929 жылдан 1938 жылға дейін Генри Люс журналы Fortune-ға материалдар жазды. Бес жыл бойы МакЛиш Конгресс кітапханасының тоғызыншы кітапханашысы болды, бұл қызметке президент Франклин Д. Рузвельттің ұсынысымен келді. 1949 жылдан 1962 жылға дейін Гарвард университетінде риторика және сөз өнерінің Бойлстон профессоры қызметін атқарды. Ол өзінің еңбектері үшін үш рет Пулитцер сыйлығымен марапатталды.
American poet and 9th Librarian of Congress
Archibald MacLeish (May 7, 1892 – April 20, 1982) was an American poet and writer, who was associated with the modernist school of poetry. MacLeish studied English at Yale University and law at Harvard University. He enlisted in and saw action during the First World War and lived in Paris in the 1920s. On returning to the United States, he contributed to Henry Luce's magazine Fortune from 1929 to 1938. For five years, MacLeish was the ninth Librarian of Congress, a post he accepted at the urging of President Franklin D. Roosevelt. From 1949 to 1962, he was Boylston Professor of Rhetoric and Oratory at Harvard. He was awarded three Pulitzer Prizes for his work.
Алғашқы жылдар
МакЛиш Иллинойс штатындағы Гленко қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, Шотландияда туған Эндрю МакЛиш, құрғақ тауарлар саудагері болған және Чикагодағы «Карсон Пири Скотт» универмагының негізін қалаушылардың бірі еді. Оның анасы, Марта (құрметті аты Хиллард), колледж профессоры және Рокфорд колледжінің президенті қызметін атқарған. Ол Мичиган көлінің жағасындағы поместьеде өскен. 1907 жылдан 1911 жылға дейін Хочкисс мектебінде білім алған. Жоғары білімін алу үшін МакЛиш Йель университетіне түсып, ағылшын тілін оқыған, «Фи Бета Каппа» қауымдастығына сайланған және «Бас сүйек және сүйектер» (Skull and Bones) қоғамына қабылданған. Содан кейін Гарвард құқық мектебіне оқуға түсып, «Гарвард құқық журналының» редакторы болған. Оның оқуы Бірінші дүниежүзілік соғыспен тоқтап қалды, онда ол алдымен жедел жәрдем жүргізушісі, кейін артиллерия офицері болып қызмет еткен. Ол Марнадағы екінші шайқаста қатысқан. Оның інісі Кеннет МакЛиш соғыста қаза тапқан. 1919 жылы құқық мектебін бітірген соң Гарвардта бір семестр заң сабақтарын оқытқан, содан кейін қысқа уақытқа «The New Republic» басылымында редактор болып жұмыс істеген. Кейін Бостон қаласындағы «Choate, Hall & Stewart» фирмасында үш жыл заңгер болып жұмыс істеді. МакЛиш 1926 жылы жарық көрген «Ескерту жаңбыры» өлеңінде соғысқа деген көңілінің толуын білдірген. 1932 жылы МакЛиш «Конкистадор» атты ұзын поэмасын жариялады, онда Кортестің ацтектерді бағындыруы американдық тәжірибенің символы ретінде бейнеленген. 1933 жылы «Конкистадор» Пулитцер сыйлығымен марапатталды, бұл МакЛишке берілген үш сыйлықтың біріншісі болды. 1934 жылы ол Никола Набоков пен Леонид Массиннің «Юнион Пасифик» балетіне либретто жазды (Ballet Russe de Monte Carlo); ол Филадельфияда үлкен жетістікке ие болды. 1938 жылы МакЛиш Доротея Ланге, Уокер Эванс, Артур Ротштейн, Бен Шан және Фермалық қауіпсіздік басқармасы мен басқа да агенттіктердің ауылдық депрессияның 88 суретінен құралған «Еркіндер елі» атты ұзын өлеңін кітап түрінде жариялады. Бұл кітап Штайнбекке «Қасқырдың жүзімдері» романын жазуда үлкен ықпал етті.
MacLeish was born in Glencoe, Illinois. His father, Scottish born Andrew MacLeish, worked as a dry goods merchant and was a founder of the Chicago department store Carson Pirie Scott. His mother, Martha (née Hillard), was a college professor and had served as president of Rockford College. He grew up on an estate bordering Lake Michigan. He attended the Hotchkiss School from 1907 to 1911. For his college education, MacLeish went to Yale University, where he majored in English, was elected to Phi Beta Kappa, and was selected for the Skull and Bones society. He then enrolled in Harvard Law School, where he served as an editor of the Harvard Law Review. His studies were interrupted by World War I, in which he served first as an ambulance driver and later as an artillery officer. He fought at the Second Battle of the Marne. His brother, Kenneth MacLeish, was killed in action during the war. He graduated from law school in 1919, taught law for a semester for the government department at Harvard, then worked briefly as an editor for The New Republic. He next spent three years practicing law with the Boston firm Choate, Hall & Stewart. MacLeish expressed his disillusion with war in his poem Memorial Rain, published in 1926. In 1932, MacLeish published his long poem "Conquistador", which presents Cortés's conquest of the Aztecs as symbolic of the American experience. In 1933, "Conquistador" was awarded a Pulitzer Prize, the first of three awarded to MacLeish. In 1934, he wrote a libretto for Union Pacific (ballet) [ru], ballet by Nicolas Nabokov and Léonide Massine (Ballet Russe de Monte Carlo); it premiered in Philadelphia with a great success. In 1938, MacLeish published as a book a long poem "Land of the Free", built around a series of 88 photographs of the rural depression by Dorothea Lange, Walker Evans, Arthur Rothstein, Ben Shahn, and the Farm Security Administration and other agencies. The book was influential on Steinbeck in writing The Grapes of Wrath.
Конгресс кітапханашысы
Америка кітапханалары МакЛишты "20 ғасырдағы кітапхана ісіндегі ең ықпалды 100 тұлғаның бірі" деп атады. МакЛиштің кітапханалар мен қоғамдық қызметтегі мансабы жеке тілегінен емес, жақын досы Феликс Франкфуртердің ынтасымен және МакЛиштің айтуынша, "Президент мен Конгресс кітапханашысы болғым келеді деп шешті" дегеннен басталды. Франклин Д. Рузвельттың МакЛишті тағайындауы бірнеше қиындықтарға толы, даулы және саяси маневр болды. МакЛиш Гарвард университетінің президенті сияқты күтілген орындардан қолдау іздеді, бірақ таба алмады. Чикаго университеті кітапханасының директоры М. Ллевелин Рэйни сияқты күтпеген жерден алған қолдауы, МакЛиштің кандидатурасына қарсы АЛА-ның хат жазу кампаниясын жеңілдетті. МакЛиштің қызы Мимидің сұрағы оны "Жас кітапханашы үшін өзінің қандай мамандықпен айналысып жатқанын анықтаудан қиын нәрсе жоқ" деген ойға келтірді. Соңғысы, бірақ ең маңыздысы, МакЛиш Конгресс кітапханасын түрлі қоғамдық насихаттау арқылы жариялады. Оның ең ірі жетістігі, 1940 жылғы наурызда Конгреске ұсынған бюджеттік ұсынысында бір миллион доллардан астам қаражат сұрауы болды. Кітапхана толық соманы алмаса да, 367 591 доллар көлемінде қаржы алды, бұл бір жылдағы ең үлкен қаржы ұлғаюы еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде МакЛиш Соғыс министрлігінің Фактілер мен сандар басқармасының директоры және Соғыс ақпараты басқармасының орынбасары болып қызмет етті. Бұл жұмыстар үгітпен тығыз байланысты болды, бұл МакЛиштің қабілеттеріне сай келді, өйткені ол өткен онжылдықта саяси мақсатта жазылған көптеген еңбектердің авторы болған. Ол бір жыл АҚШ Мемлекеттік хатшысының қоғамдық істер жөніндегі орынбасары және тағы бір жыл АҚШ-ты ЮНЕСКО құру кезінде өкілдік етті, онда ол 1945 жылғы Конституцияның кіріспесіне үлес қосты ("Соғыстар адамдардың санасында басталады, сондықтан бейбітшіліктің қорғанысы да адамдардың санасында салынуы керек"). Осыдан кейін ол мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шығып, академиялық қызметке қайта оралды.
American Libraries has called MacLeish "one of the 100 most influential figures in librarianship during the 20th century" in the United States. MacLeish's career in libraries and public service began, not with an internal desire, but from a combination of the urging of a close friend, Felix Frankfurter, and as MacLeish put it, "The President decided I wanted to be Librarian of Congress." Franklin D. Roosevelt's nomination of MacLeish was a controversial and highly political maneuver fraught with several challenges. MacLeish sought support from expected places such as the president of Harvard, MacLeish's current place of work, but found none. Support from unexpected places, such as M. Llewellyn Raney of the University of Chicago libraries, alleviated the ALA letter writing campaign against MacLeish's nomination." A question from MacLeish's daughter, Mimi, led him to realize, "Nothing is more difficult for the beginning librarian than to discover [in] what profession he was engaged." Last, but not least, MacLeish promoted the Library of Congress through various forms of public advocacy. Perhaps his greatest display of public advocacy was requesting a budget increase of over a million dollars in his March 1940 budget proposal to Congress. While the library did not receive the full increase, it received an increase of $367,591, the largest one year increase to date. During World War II, MacLeish also served as director of the War Department's Office of Facts and Figures, and as the assistant director of the Office of War Information. These jobs were heavily involved with propaganda, which was well suited to MacLeish's talents; he had written quite a bit of politically motivated work in the previous decade. He spent a year as the Assistant Secretary of State for Public Affairs and a further year representing the U. S. at the creation of UNESCO, where he contributed to the preamble of its 1945 Constitution ("Since wars begin in the minds of men, it is in the minds of men that the defenses of peace must be constructed."). After this, he retired from public service and returned to academia.
Жазуға қайта оралу
Марксизмнің артықшылықтары туралы ұзақ жылдар бойы пікірталас болғанына қарамастан, МакЛиш 1940-1950 жылдары антикоммунистердің, соның ішінде Дж. Эдгар Гувер мен Джозеф Маккартидің сын-есіміне ілікті. Бұл көбінесе оның Америка жазушылар лигасы сияқты солшыл ұйымдармен байланысы мен көрнекті солшыл жазушылармен достығына байланысты болды. "Тайм" журналының Уиттакер Чемберс 1941 жылғы мақаласында оны "бірге жүретін" деп атады: "1938 жылға қарай АҚШ коммунистері өз одақтастарының қатарында Гранвилл Хикс, Ньютон Арвин, Уолдо Франк, Льюис Мамфорд, Мэтью Джозефсон, Кайл Крайтон (Роберт Форсайт), Малкольм Коули, Дональд Огден Стюарт, Эрскин Колдуэлл, Дороти Паркер, Арчибальд МакЛиш, Лилиан Хеллман, Дашилл Хаммет, Джон Стейнбек, Джордж Суль және тағы да көптеген есімдерді санауға болатын". 1949 жылы МакЛиш Гарвард университетінде риторика және шешендік профессоры болды. Ол 1962 жылы зейнетке шыққанға дейін осы лауазымды атқарды. 1959 жылы оның "J. B." пьесасы драма саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 1963 жылдан 1967 жылға дейін Амхерст колледжінде Джон Вудрафф Симпсон лекциялық қызметін атқарды. 1969 жылы МакЛиш Боб Диланмен кездесіп, одан Стивен Винсент Бенеттің "Шайтан мен Дэниел Вебстер" әңгімесіне негізделген "Scratch" мюзиклі үшін әндер жазуды сұрады. Ынтымақтастық сәтсіз аяқталды және "Scratch" музыкасыз ашылды; Дилан олардың ынтымақтастығын өзінің "Хроникалар" автобиографиясының үшінші тарауында сипаттайды. МакЛиш Т. С. Элиот пен Езра Паундты өте бағалап, олардың ықпалын өз жұмыстарында көрсетті. Ол 1946-1958 жылдар аралығында мемлекеттік опасыздық айыбымен Вашингтондағы Сент-Элизабет ауруханасында қамауда болған Езра Паундты босатуда маңызды рөл атқарған әдеби тұлға болды. МакЛиштің ерте туындылары дәстүрлі модернистік еді және ақынның қоғамнан оқшауланғаны туралы қазіргі заманғы модернистік көзқарасты қабылдады. Оның ең танымал "Арс Поэтика" өлеңінде модернистік эстетиканың классикалық тұжырымы бар: "Өлең мағыналы болмауы керек / Ал болуы керек". Кейіннен ол модернизмнің таза эстетикасымен жарылды. МакЛиштің өзі қоғамдық өмірге белсенді қатысып, ақын үшін бұл орынды ғана емес, сонымен қатар қажетті рөл деп санады. 1969 жылы "Нью-Йорк Таймс" газеті МакЛишке "Аполлон-11" Айға қонғанын тойлау үшін өлең жазуды тапсырды, ол "Айға саяхат" деп аталып, 1969 жылдың 21 шілдесінде газеттің бірінші бетінде жарияланды. Сол кездегі "Таймс" газетінің редакторы А. М. Розентал кейінірек былай деді: "Адамдар Айға қонғанда газеттің бірінші бетінде не болуы керектігін шештік – өлең. Ақынның жазғаны ең маңыздысы болса да, біз оқырмандарымызға мынаны айтқымыз келді: бұл газет бүгін қандай сезімде екенін білмейді, сіз де білмейсіздер, сондықтан міне, біздің барлығымыз үшін тырысатын ақын келді. Біз ай мен біз туралы көп ойланбайтын бір ақынды шақырдық, содан кейін жан дүниесінде көбірек құлшынысы бар біреуге үміттендік – үш Пулитцер сыйлығының иегері Арчибальд МакЛишке. Ол өлеңін уақытында тапсырып, оны "Айға саяхат" деп атады".
Despite a long history of debate over the merits of Marxism, MacLeish came under fire from anticommunists in the 1940s and 1950s, including J. Edgar Hoover and Joseph McCarthy. Much of this was due to his involvement with left wing organizations such as the League of American Writers, and to his friendships with prominent left wing writers. Time magazine's Whittaker Chambers cited him as a fellow traveler in a 1941 article: "By 1938, U. S. Communists could count among their allies such names as Granville Hicks, Newton Arvin, Waldo Frank, Lewis Mumford, Matthew Josephson, Kyle Crichton (Robert Forsythe), Malcolm Cowley, Donald Ogden Stewart, Erskine Caldwell, Dorothy Parker, Archibald MacLeish, Lillian Hellman, Dashiell Hammett, John Steinbeck, George Soule, many another." In 1949, MacLeish became the Boylston Professor of Rhetoric and Oratory at Harvard University. He held this position until his retirement in 1962. In 1959, his play J. B. won the Pulitzer Prize for Drama. From 1963 to 1967, he was the John Woodruff Simpson Lecturer at Amherst College. In 1969, MacLeish met Bob Dylan, and asked him to contribute songs to Scratch, a musical MacLeish was writing, based on the story "The Devil and Daniel Webster" by Stephen Vincent Benét. The collaboration was a failure and Scratch opened without any music; Dylan describes their collaboration in the third chapter of his autobiography Chronicles, Vol. 1. MacLeish greatly admired T. S. Eliot and Ezra Pound, and his work shows quite a bit of their influence. He was the literary figure who played the most important role in freeing Ezra Pound from St. Elisabeth's Hospital in Washington, D. C., where he was incarcerated for high treason between 1946 and 1958. MacLeish's early work was very traditionally modernist and accepted the contemporary modernist position holding that a poet was isolated from society. His most well known poem, "Ars Poetica," contains a classic statement of the modernist aesthetic: "A poem should not mean / But be." He later broke with modernism's pure aesthetic. MacLeish himself was greatly involved in public life and came to believe that this was not only an appropriate, but also an inevitable role for a poet. In 1969, MacLeish was commissioned by the New York Times to write a poem to celebrate the Apollo 11 Moon landing, which he entitled "Voyage to the Moon" and appeared on the front page of the July 21, 1969, edition of the Times. A. M. Rosenthal, then editor of the Times, later recounted: "We decided what the front page of The Times would need when the men landed was a poem. What the poet wrote would count most, but we also wanted to say to our readers, look, this paper does not know how to express how it feels this day and perhaps you don't either, so here is a fellow, a poet, who will try for all of us. We called one poet who just did not think much of moons or us, and then decided to reach higher for somebody with more zest in his soul – for Archibald MacLeish, winner of three Pulitzer Prizes. He turned in his poem on time and entitled it 'Voyage to the Moon.'"
Жеке өмір
1916 жылы ол музыкант Ада Хичкокқа үйленді. МакЛиштің үш баласы болды: Кеннет, Мэри Хиллард және Уильям, ол әкесі туралы «Арчимен бірге жоғары қарай» (2001) атты естеліктер жинағының авторы.
In 1916, he married Ada Hitchcock, a musician. MacLeish had three children: Kenneth, Mary Hillard, and William, the author of a memoir of his father, Uphill with Archie (2001).