Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон актрисасы және кинорежиссер (1909–1977)
Japanese actress and film director (1909–1977)
Кинуё Танака (田中絹代) – жапон актрисасы және кинорежиссер. Оның мансабы 50 жылдан астам уақытқа созылды, ол 250-ден астам рөлде ойнады, бірақ ең көп танылғаны режиссер Кенжи Мизогучимен бірге түсірген 15 фильмі, мысалы, "Охарудың өмірі" (1952) және "Угэцу" (1953). 1953 жылғы "Махаббат хаты" фильмімен режиссерлік дебют жасаған Танака, Тазуко Саканеден кейін фильм түсірген екінші жапон әйелі болды.
Kinuyo Tanaka (田中 絹代) was a Japanese actress and film director. She had a career lasting over 50 years with more than 250 acting credits, but was best known for her 15 films with director Kenji Mizoguchi, such as The Life of Oharu (1952) and Ugetsu (1953). With her 1953 directorial debut, Love Letter, Tanaka became the second Japanese woman to direct a film, after Tazuko Sakane.
Ерте өмір және мансап
Танака Ямагучи префектурасының Шимоносеки қаласында туды, тоғыз баланың ең кішісі болған. Ол ерте жасында биуада ойнауды үйреніп, 1920 жылы Осакаға көшіп, Биуа қыздарының опера труппасына қосылды. Танаканың кинодағы алғашқы рөлі 1924 жылы шыққан «Генроку Онна» («Генроку дәуірінің әйелі») фильмінде болды, бұл оның «Шочику» студиясымен байланысының басталуын білдірді. Ол режиссер Хироси Шимидзудің бірнеше фильмінде ойнағаннан кейін онымен бірге тұрды; 1929 жылы олар ажырасып кеткенімен, ол оның кейбір келесі фильмдерінде де түсті. Танака өмірінің соңына дейін үйленбеді және балалары болмады. 1931 жылы ол Хайносуке Гошоның режиссерлік жұмысы болған Жапонияның алғашқы дыбысты фильмі «Көршінің әйелі және менің әйелімде» ойнады. Гошо сонымен қатар оның атақты Ясунари Кавабатаның «Идзудың биші қызы» (1933) әңгімесі бойынша қойған фильмін де түсірді. 1930 жылдары Танака соншалықты танымал болды, көптеген көркем фильмдердің атауларында оның есімі қолданылды, мысалы, «Кинуо Моногатари» («Кинуоның тарихы»), «Джои Кинуо Сенсей» («Доктор Кинуо») және «Кинуо но Хатсукой» («Кинуоның алғашқы махаббаты»). 1938 жылы ол Кен Уэхарамен бірге Хиромаса Номураның «Айзен кацура» фильмінде ойнады, ол соғысқа дейінгі кезеңдегі ең табысты фильм болды. 1944 жылы ол режиссер Кейсуке Киношитамен «Армия» патриоттық фильмінде алғаш рет жұмыс істеді. Фильм әскерилік идеясын жоққа шығаратын, соғысқа аттанған ұлын көруге тырысатын ананы (Танака) көрсеткен финалымен танымал болды. Ол «Шочикудан» кетіп, тәуелсіз жұмыс істеу ниетін білдірді, бұл оған қай режиссермен жұмыс істегісі келетінін өзі таңдауға мүмкіндік берді. Одан кейін Микио Нарусе, Озу, Киношита, Гошо және басқалармен бірге фильмдерде жұмыс істеді. Ол режиссер Кенджи Мизогучимен тығыз байланыста болды, оның 15 фильмінде, соның ішінде «Охарудың өмірі» (1952), «Угетсу» (1953) және «Саншо» (1954) фильмдерінде басты рөлдерді ойнады. Бұл фильмдердің тақырыбы, қазіргі заманғы және тарихи драмалар, отбасы, жақындары мен қоғам тарапынан зәбір көрген әйелдердің тағдыры болды.
Tanaka was born in Shimonoseki, Yamaguchi Prefecture, the youngest of nine children She learned playing the biwa at an early age and moved to Osaka in 1920, where she joined the Biwa Girls' Operetta Troupe. Tanaka's first credited film appearance was in Genroku Onna (lit. "A Woman of the Genroku era") in 1924, which also marked the start of her affiliation with the Shochiku Studios. She lived with director Hiroshi Shimizu after appearing in a number of his films; although they separated in 1929, she starred in some of his later films. Tanaka remained unmarried for her entire life and had no children. and in 1931 she appeared in Japan's first sound film, The Neighbor's Wife and Mine, directed by Heinosuke Gosho. Gosho also directed her in his adaptation of the famous Yasunari Kawabata story, The Dancing Girl of Izu (1933). In the 1930s, Tanaka became so popular that the titles of many feature films used her name, as in Kinuyo Monogatari ("The Kinuyo Story"), Joi Kinuyo Sensei ("Doctor Kinuyo") and Kinuyo no Hatsukoi ("Kinuyo's First Love"). In 1938, she starred in Hiromasa Nomura's Aizen katsura with Ken Uehara, who was the highest grossing movie of the prewar period. 1944 saw her first collaboration with director Keisuke Kinoshita in the patriotic piece Army. The film became famous for its finale which, a subversion of its militarist message, showed a mother (Tanaka) desperately trying to catch a last glimpse of her son who is marching off to war. She resigned from Shochiku and announced her intention of going freelance, which would give her more scope to choose which directors she wished to work with. She subsequently worked on films with Mikio Naruse, Ozu, Kinoshita, Gosho and others. She had a close working relationship with director Kenji Mizoguchi, having parts in 15 of his films, including leading roles in The Life of Oharu (1952), Ugetsu (1953) and Sansho the Bailiff (1954). A recurrent topic of these films, both contemporary and historic dramas, was the fate of women mistreated by family, lovers and society.
Режиссер және актриса
Танака Тазуко Саканеден кейін кинорежиссер ретінде жұмыс істеген екінші жапон әйел болды. Мизогучидің өтінішіне қарсылығына қарамастан, 1955 жылы "Ай көтерілді" (Tsuki wa noborinu) фильмінің сценарийін Ясудзиро Озу жазды, ал "Жолшыл ханшайым" (Ruten no onna) фильмінің сценарийін Натто Вада жазды, бас рөлді Мачико Кё сомдады. Бұл фильм марқұм танка ақыны Фумико Накадзоның (1922–1954) өмірбаянын көрсетеді. Режиссерлік жұмысынан бөлек, Танака актерлік карьерасын жалғастырып, Киношитаның "Нараяма баладасы" (1958) фильмінде ойнады, осы рөлі үшін "Кинема Дзюнпо" сыйлығының "Үздік әйел актер" номинациясын жеңіп алды.
Tanaka was the second Japanese woman who worked as a film director, after Tazuko Sakane. Despite Mizoguchi's objection against her application, The Moon Has Risen (Tsuki wa noborinu) in 1955 was scripted by Yasujirō Ozu, and The Wandering Princess (Ruten no onna) was scripted by Natto Wada and starred Machiko Kyō. follows the biography of the late tanka poet Fumiko Nakajo (1922–1954). In addition to her directing jobs, Tanaka continued with her acting career, appearing in Kinoshita's The Ballad Of Narayama (1958), for which she received the Kinema Junpo Award for Best Actress,
Танака 1977 жылдың 21 наурызында ми ісігінен қайтыс болды. 1985 жылдан бері актрисаның еңбектері мен мансабы үшін "Кинуё Танака сыйлығы" (田中絹代賞) жыл сайынғы "Майничи киноконкурсы" салтанатында табыс етіледі. Танаканың туындыларына халықаралық қызығушылық 2012 жылы Лидс университетінде өткен симпозиум мен ретроспективадан бастау алды. 2018 жылы Ирен Гонсалес Лопес пен Майкл Смит Танаканың өмірі мен шығармашылығына арналған алғашқы ағылшын тіліндегі жинақты жариялады – "Танака Кинуё: Ұлт, жұлдыздық мәртебе және әйелдік субъективтілік". 2020 жылы Локарно кинофестивалінің көркемдік директоры Лили Хинстин Танака актрисасы және режиссеріне арналған ірі ретроспектива жариялады, бірақ ол 2021 жылы Covid-19 пандемиясының салдарынан кейінге шегерілді, содан кейін ол фестивальден кеткеннен кейін тоқтатылды. 2021 жылы Танаканың режиссерлік еткен барлық алты фильмі Канн және Лион кинофестивальдерінде цифрлық түрде жаңартылған нұсқаларда көрсетілді. Осы фильмдердің үшеуі 34-ші Токио халықаралық кинофестивалінде 4K форматында ұсынылды.
Tanaka died of a brain tumor on 21 March 1977. Since 1985, the Kinuyo Tanaka Award (田中絹代賞) for an actress' works and career is awarded at the annual Mainichi Film Concours ceremony. A wave of renewed international interest in Tanaka's work started in 2012 with a symposium and retrospective at the University of Leeds. In 2018, Irene Gonzalez Lopez and Michael Smith published the first English language collection on Tanaka's work and life, Tanaka Kinuyo: Nation, Stardom and Female Subjectivity. In 2020, artistic director of the Locarno Film Festival Lili Hinstin announced a major retrospective dedicated to Tanaka actress and director, postponed in 2021 due to the Covid Pandemic situation and then cancelled after she left the festival. In 2021, all six of the films Tanaka directed were screened theatrically in digitally remastered versions at the Cannes Film Festival and the Lyon Film Festival. Three of these films were presented in 4K restorations at the 34th Tokyo International Film Festival.