Карло Маттеуччи: Итальян физигі және нейрофизиологы
Carlo Matteucci
Карло Маттеуччи (1811-1868) – италия физигі, нейрофизиолог, биоэлектрлік құбылыстарды зерттеудегі пионер. Өмірбаяны, білімі, ғылыми еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық саясаткер және физик (1811–1868)
Italian politician and physicist (1811–1868)
Карло Маттеуччи (20 немесе 21 маусым 1811 – 25 маусым 1868) – биоэлектрлік құбылыстарды зерттеудегі пионер болған итальяндық физик және нейрофизиолог.
Carlo Matteucci (20 or 21 June 1811 – 25 June 1868) was an Italian physicist and neurophysiologist who was a pioneer in the study of bioelectricity.
Өмірбаян
Карло Маттеучи Романья провинциясындағы Форли қаласында дәрігер Винченцо Маттеучи мен Кьяра Фолфи отбасында дүниеге келген. Ол 1825-1828 жылдары Болонья университетінде математиканы оқыды және 1829 жылы докторлық диссертациясын қорғады. 1829-1831 жылдары Францияның Пари қаласындағы Политехникалық мектепте білім алды. Италияға оралғаннан кейін Маттеучи Болоньяда (1832), Флоренцияда, Равеннада (1837) және Пизада оқыды. Ол Равенна ауруханасының зертханасын басқарды және жергілікті колледжде физика профессоры болды. 1840 жылы, Эколь-Политехниктегі ұстазы Франсуа Арагоның (1786–1853) Тоскананың ұлы герцогына жасаған ұсынысы арқасында Маттеучи Пиза университетінде физика профессоры қызметіне қабылданды. Луиджи Гальванидің (1737–1798) биоэлектр туралы жұмысынан шабыттанған Маттеучи 1830 жылы тәжірибелер сериясын бастады, оны 1865 жылы қайтыс болғанға дейін жалғастырды. Леопольдо Нобилидің сезімтал гальванометрін пайдаланып, ол жараланған, қозғыш биологиялық тіндер тікелей электр тоғын тудыратынын және оларды Алессандро Вольтаның (1745–1827) электр батареясындағыдай тізбектей қосылған элементтерді қосу арқылы жинақтауға болатынын дәлелдеді. Осылайша Маттеучи бақаның аяғының кесілген жүйкесі мен оған жалғасқан бұлшық етін электр тогын сезгіш құрал ретінде пайдаланып, «реоскопиялық бақа» деп аталатын құралды жасады. Оның биоэлектр жұмысы Эмиль дю Буа Реймондтың (1818–1896) зерттеулеріне тікелей әсер етті. Эмиль дю Буа Реймонд Берлиндегі ұлы неміс биологы Иоганнес Петер Мюллердің (1801–1858) шәкірті болды. Ол Маттеуччидің тәжірибелерін қайта жасауға тырысып, жүйкенің әрекет потенциалын ашты. 1844 жылы осы зерттеулері үшін Маттеуччи Корольдік қоғамның Копли медалімен марапатталды. 1847 жылдан бастап ол саясатқа белсенді қатысты, ал 1860 жылы итальяндық сенатор болып сайланды, сонымен қатар итальяндық телеграф желілерінің бас инспекторы болды. Екі жылдан кейін ол Білім министрі болып тағайындалды. Маттеуччи 1868 жылы Ливорно қаласының Арденца ауданында қайтыс болды.
Carlo Matteucci was born at Forlì, in the province of Romagna, to Vincenzo Matteucci, a physician, and Chiara Folfi. He studied mathematics at the University of Bologna from 1825 to 1828, receiving his doctorate in 1829. From 1829 to 1831, he studied at the École Polytechnique in Paris, France. Upon returning to Italy, Matteucci studied at Bologna (1832), Florence, Ravenna (1837) and Pisa. He established himself as the head of the laboratory of the Hospital of Ravenna and became a professor of physics at the local college. In 1840, by recommendation of François Arago (1786–1853), his teacher at the École Polytechnique, to the Grand Duke of Tuscany, Matteucci accepted a post of professor of physics at the University of Pisa. Instigated by the work of Luigi Galvani (1737–1798) on bioelectricity, Matteucci began in 1830 a series of experiments which he pursued until his death in 1865. Using a sensitive galvanometer of Leopoldo Nobili, he was able to prove that injured excitable biological tissues generated direct electrical currents, and that they could be summed up by adding elements in series, like in Alessandro Volta’s (1745 1827) electric pile. Thus, Mateucci was able to develop what he called a "rheoscopic frog", by using the cut nerve of a frog's leg and its attached muscle as a kind of sensitive electricity detector. His work in bioelectricity influenced directly the research developed by Emil du Bois Reymond (1818–1896), a student of the great German biologist Johannes Peter Müller (1801–1858) in Berlin, who tried the duplicate Matteucci's experiments and ended up discovering the nerve's action potential. In 1844, for these studies, Matteucci was awarded with the Copley medal by the Royal Society. From 1847, he took an active part in politics, and in 1860 was chosen an Italian senator, at the same time becoming inspector general of the Italian telegraph lines. Two years later he was appointed Minister of Education. Matteucci died in the Ardenza neighbourhood of Livorno in 1868.