Клод Франсуа – француздық эстрада әншісі, композитор, өлеңдер авторы. "My Way" және "My Boy" әндерінің түпнұсқа авторы. Биографиясы, хиттері туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әншісі, әнші-күйші және биші (1939–1978) француз суретшісі және Францискан монахы.
French singer, songwriter and dancer (1939–1978)
the French painter and Recollect Franciscan monk
Клод Антуан Мари Франсуа (klod ɑ̃twan maʁi fʁɑ̃swa; 1 ақпан 1939 – 11 наурыз 1978), сондай-ақ Cloclo лақап атымен белгілі, француз поп-әншісі, композитор, әнші-күйші, жазбалар продюсері, барабаншы және биші болған. Франсуа "Comme d'habitude" (Жак Рево жазған) әнінің сөзін бірлесіп жазды, ол "My Way" әнінің түпнұсқасы, сондай-ақ "Parce que je t'aime mon enfant" әнінің музыкасын жазды, ол "My Boy" әнінің түпнұсқасы. Оның басқа да танымал әндері: "Le Téléphone Pleure", "Le lundi au soleil", "Magnolias for Ever" және "Alexandrie Alexandra". Ол сонымен қатар ағылшын тіліндегі әндердің француз тіліндегі нұсқаларымен де үлкен жетістікке жетті, оның ішінде "Belles! Belles! Belles!" (The Everly Brothers тобының "Made to Love" әні), "Cette année là" ("December, 1963 (Oh, What a Night)") және "Je vais à Rio" ("I Go to Rio"). Клод Франсуа 1962 жылдың 27 қыркүйегінен 2005 жылдың 31 желтоқсанына дейін 61 325 000 жазба сатқан, оның ішінде өмірінде 35 миллион жазба сатылған. Кейбір деректер сату көрсеткішін 30 миллионға дейін жетеді дейді, оның ішінде мансабында кем дегенде 20 миллион жазба сатылған. Бүгінгі күні ол Джо Дассен және Далидамен бірге француз жазбаларының ең көп сатылатын авторларының бірі саналады. Францияның бұрынғы президенті Валери Жискар д'Эстен Клод Франсуа туралы: «Ол мен үшін Битлз тобының француздық баламасы, яғни бір буынның ұлы таланты» деген пікірін білдірген.
Claude Antoine Marie François (klod ɑ̃twan maʁi fʁɑ̃swa; 1 February 1939 – 11 March 1978), also known by the nickname Cloclo, was a French pop singer, composer, songwriter, record producer, drummer and dancer. François co wrote the lyrics of "Comme d'habitude" (composed by Jacques Revaux), the original version of "My Way" and composed the music of "Parce que je t'aime mon enfant", the original version of "My Boy". Among his other famous songs are "Le Téléphone Pleure", "Le lundi au soleil", "Magnolias for Ever" and "Alexandrie Alexandra". He also enjoyed considerable success with French language versions of English language songs, including "Belles! Belles! Belles!" (The Everly Brothers' "Made to Love"), "Cette année là" ("December, 1963 (Oh, What a Night)") and "Je vais à Rio" ("I Go to Rio"). Claude François is said to have sold 61,325,000 records between September 27, 1962, and December 31, 2005, including 35 million sold during his lifetime. Some put forward other sales figures tending towards 30 million, including at least 20 million sold during his career. To date, he is considered one of the biggest posthumous sellers of French records, with Joe Dassin and Dalida. Former French President Valéry Giscard d'Estaing is quoted as saying Claude François was, to him, "the French equivalent of The Beatles, meaning the great talent of a generation".
Ерте өмір
Француз әкесі мен Калабриялық анасының ұлы Клод Антуан Мари Франсуа Египетте, Исмаилия қаласында дүниеге келді. Әкесі, Эме Франсуа (1908–1961) Суэц каналындағы ағылшын-француздық Суэц каналы компаниясында жоғары лауазымды басқарушы болып жұмыс істегендіктен, 1951 жылы отбасы Порт-Тевфик қаласына (қазіргі Суэц порты) көшті. Франсуаның үлкен әпкесі Жозет (1934 жылы туған) 2008 жылы өзінің естеліктерін жазды. Франсуаның анасы, Люция Маззеи (1910–1992) өте музыкалық болғандықтан, ұлын фортепиано мен скрипка сабақтарына берді. Ал ол өздігінен барабан ойнауды үйренді. 1956 жылғы Суэц дағдарысының нәтижесінде отбасы Монакоға қайта оралды. Египеттен қуылған отбасы үшін бұл оқиға ауыр соққы болды. Франсуаның әкесі ауырып, жұмыс істей алмай қалғаннан кейін, олар қаржылық қиындықтарға тап болды. Франсуа банк кызметкері болып жұмыс істеді, ал түндері Францияның Ривьерасындағы сәнді қонақүйлерде оркестрмен барабан ойнап, қосымша ақша тапты. Жақсы ән даусының арқасында ол Жерорта теңізі жағалауындағы сәнді курорт қаласы Хуан-ле-Пинс қонақ үйінде ән айтуға мүмкіндік алды. Оның қойылымы жақсы қабылданды, ол Азур жағалауындағы түнгі клубтарда, соның ішінде Монте-Карло Спорт клубында өнер көрсете бастады, онда 1959 жылы ол Джанет Вуллакоттпен танысты; олар 1960 жылы үйленді.
The son of a French father and a Calabrian mother, Claude Antoine Marie François was born in Egypt, in the city of Ismaïlia, where his father, Aimé François (1908–1961), was working as a senior manager in the Anglo French Suez canal company on the Suez Canal. In 1951, the job took the family to the city of Port Tewfik (now Suez Port). François had an older sister, Josette (born 1934), who wrote her memoirs in 2008. François' mother, Lucia Mazzeï (1910–1992) was very musical and had her son take piano and violin lessons. On his own, the boy learned to play the drums. As a result of the 1956 Suez Crisis, the family returned to live in Monaco. The family's expulsion from Egypt was traumatic. They struggled financially after François' father fell ill and could not work. François found a job as a bank clerk and at night earned extra money playing drums with an orchestra at the luxury hotels along the French Riviera. With a good singing voice, he was offered a chance to sing at a hotel in the fashionable Mediterranean resort town of Juan les Pins. His show was well received, and he began to perform at the nightclubs along the Côte d'Azur, including the Monte Carlo Sporting, where in 1959, he met Janet Woollacott; they wed in 1960.
Кәсіби мансап және жеке өмірі
Франсуа Парижге көшіп барды, онда мансабын дамытуға көптеген мүмкіндіктер болды. Сол кезде Францияда американдық рок-н-ролл кеңінен таралды, ол өмір күріші үшін әншілер тобында жұмыс істеді. Соңында жеке әнші ретінде танылу мақсатымен, ол 45 айналымдық пластинка жазуға ақша төледі. Америкалық "The Twist" би биіне сүйенген "Nabout Twist" әнін жазды, бірақ ол сәтсіз болды. Көңілі түспей, 1962 жылы Everly Brothers тобының "Made to Love" әнін француз тілінде "Belles! Belles! Belles!" деген атпен кавер жазды. Франсуаның мансабы жаңа менеджердің басшылығымен гүлдене берді. 1963 жылы ол алғашқы табысынан кейін тағы бір американдық әнді француз тіліне аударды, осы жолы "If I Had a Hammer" және "Walk Right In" әндерін "Si j'avais un marteau" және "Marche Tout Droit" деп жазды. Франсуа танымал француз журналы Salut les Copains ("Hi Buddies") үшін жұмыс істейтін Мишель Бурдеймен танысты және одан өзінің портретын салуын сұрады. 1963 жылдың 5 сәуірінде ол Париж Олимпиадасында жетекші артист ретінде өнер көрсетті, бұл оның жетістігінің белгісі болды. 1964 жылы ол 17 жастағы "Евровидение" жеңімпазы Франс Галлмен кездесті. Сол жылдың соңында Франсуа жаңа би қозғалыстарын ойлап тапты, ал Мишель Бурдей оларды суретке түсірді. Олар алғаш рет әйел бишілермен шоу ұйымдастыру туралы идеяны көтерді. 1977-1978 жылдары, алғашқы хитінен кейін 15 жылдан астам өткен соң да, ол "Alexandrie Alexandra" (оның жерленген күні шығарылған) сияқты хиттерінен миллиондаған сатылыммен музыкалық чарттарда көш бастады және үлкен көрермендер алдында өнер көрсетті.
François moved to Paris, where there were many more opportunities to pursue his career. At the time, American rock and roll was taking hold in France and he took a job as part of a singing group to make a living. With the goal of eventually making it as a solo act, he paid the cost to record a 45rpm. Trying to capitalise on the American dance craze "The Twist", he recorded a song titled "Nabout Twist" that proved a resounding failure. Undaunted, in 1962 he recorded a cover version in French of an Everly Brothers song, "Made to Love", aka "Girls, Girls, Girls", under the name "Belles! Belles! Belles!". François' career continued to blossom under a new manager. In 1963 he followed the first success with another French adaptation of an American song, this time recording "If I Had a Hammer" and "Walk Right In" in French as "Si j'avais un marteau" and "Marche Tout Droit". François met Michel Bourdais who was working for the well known French magazine Salut les Copains ("Hi Buddies") and he asked him to draw his portrait. On 5 April 1963, he headlined at the Paris Olympia, a sign that he had arrived. In 1964, he dated 17 year old Eurovision winning singer, France Gall. At the end of that year, François created original new dance steps, and Michel Bourdais drew them. For the first time, they brought up the idea of setting up a show with female dancers. In 1977–78, more than 15 years after his first hit record, he was still topping the musical charts with multi million sales from hits such as "Alexandrie Alexandra" (which was released on the day of his burial) and performing to large audiences.
Халықаралық мансап
Ол халықаралық карьерасын көбінесе Бельгия мен Швейцарияда, сондай-ақ Италия, Испания, Англия және Канадада жүргізді. 1976 жылы "Le Telephone Pleure" ("Телефондағы жас") әні Ұлыбритания сингл чартында 35-орынға жетті. 1978 жылдың 16 қаңтарында ол француз әншісі ретінде алғаш рет Лондонның Корольдік Альберт залында 6000 көрерменнің алдында гала-концерт берді.
He performed an international career mostly in Belgium and Switzerland, but also in Italy, Spain, England and Canada. In 1976, his song "Le Telephone Pleure" ("Tears on the Telephone") reached No. 35 in the UK Singles Chart. On 16 January 1978, he performed, for the first time for a French singer, a gala at the Royal Albert Hall in London to an audience of 6000.
Өлім
1978 жылы 11 наурызда BBC телеарнасы үшін арнайы бағдарлама түсіргеннен кейін Франсуа 46-шы Бульвар Эксельманс көшесіндегі париждік пәтеріне қайтып келді. Ол келесі күні Мишель Друкермен бірге "Les Rendez-vous du Dimanche" бағдарламасына қатысуға тиіс еді. Франсуа ваннаға дайындалып жатқанда, ванна бөлмесіндегі шамның шампығын ауыстыруға тырысып, күшті электр тогының соққысын алды. Оны дереу ауруханаға жеткізді, бірақ электр тогынан қаза тапты. Оның денесі Эссон департаментінде (Париждің оңтүстігінде) орналасқан Даннемуа ауылына жерленді. Франсуа осы ауылға жақын жерде үй сатып алып, демалыс күндерін өткізген.
After recording a television special for the BBC on 11 March 1978, François returned to his Paris apartment at 46 Boulevard Exelmans. He was due to appear on Les Rendez vous du Dimanche with Michel Drucker the following day. While preparing for a bath, François attempted to replace a lightbulb in his bathroom lamp, causing him to receive a severe electric shock. He was subsequently brought to a hospital but succumbed to the electrocution and died later that day. His body was buried in the village of Dannemois, in the Essonne department (about south of Paris), near which Claude François owned a house where he spent his weekends.
Мұра
2000 жылдың 11 наурызында оның қайтыс болғандығының 22 жылдығына орай Париждегі Клод Франсуа алаңы оның құрметіне аталды; ол оның қайтыс болған ғимаратының тікелей алдында орналасқан. 2003 жылғы «Belles belles belles» атты музыкалық спектаклі Франсуа әндеріне негізделген. 2012 жылдың наурыз айында оның қайтыс болған күнінің мерейтойымен сәйкес келіп, «Cloclo» (халықаралық деңгейде «My Way») атты деректі фильм шықты. Фильмнің ұзақтығы екі жарым сағатты құрайды және басты рөлде Жереми Ренье сомдады. Клод Франсуаның ұлдары Клод кіші және Марк жылдар бойы әкесінің шығармашылық мұрасын басқаруды өздеріне міндет етті.
On 11 March 2000, the 22nd anniversary of his death, Place Claude François in Paris was named in his memory; it is located right in front of the building where he died. The 2003 jukebox musical Belles belles belles is based on François' songs. A biographical film called Cloclo (My Way internationally) was released in March 2012 to coincide with the anniversary of his death. It runs two and a half hours long and stars Jérémie Renier. Claude François's sons, Claude Jr and Marc, have assumed the management of their father's artistic heritage over the years.
Даулар
Джули Боке есімді әйел Франсуа – әкесі екенін мәлімдейді. Оның анасы Фабиен жүкті болғанда он бес жаста болған. Соңғы кезде басқалар да осы мәселе бойынша алға келді.
A woman named Julie Bocquet maintains that François is her father. Fabienne, her mother, was 15 when she got pregnant. Others have recently come forward as well.