Чарльз Ходж: Реформат дінтанушысы және Принстон діни семинариясының басшысы

Кіріспе

Пресвитериан теологы (1797–1878)

Чарльз Ходж (27 желтоқсан 1797 – 19 маусым 1878) – реформаланған пресвитериан теологы және 1851–1878 жылдар аралығында Принстон теологиялық семинариясының басшысы. Ол 19 ғасырда Америкадағы ортодоксал кальвинистік теологиялық дәстүрдің көрнекті жақтасы болды. Ол Киелі кітаптың Құдай сөзі ретіндегі билігін күшпен қорғады. Оның көптеген идеялары 20 ғасырда фундаменталистер мен евангелистер қабылдады.

Өмірбаян

Чарльз Ходжтың әкесі Хью XVIII ғасырдың басында Солтүстік Ирландиядан көшіп келген шотландтың ұлы еді. Хью 1773 жылы Принстон колледжін бітірген және Революциялық соғыста әскери хирург болып қызмет еткен, содан кейін Филадельфияда медицинамен айналысқан. 1790 жылы ол Бостоннан жетім қалған Мэри Бланшардқа үйленді. Ходжтардың алғашқы үш ұлы 1793 жылы сары қызылша эпидемиясында және 1795 жылы тағы бір сары қызылша эпидемиясында қайтыс болды. 1796 жылы олардың балалық шағынан аман қалған тұңғыш ұлы Хью Ленокс дүниеге келді. Хью Ленокс акушерлік саланың авторитеті болды, ол Чарльзбен жақын қарым-қатынаста болды, көбінесе оған қаржылай көмек көрсетті. Чарльз 1797 жылы 27 желтоқсанда дүниеге келген. Оның әкесі жеті айдан кейін 1795 жылы жұқтырған сары қызылшаның асқынуынан қайтыс болды. Олардың көбісі бай және беделді туыстары тәрбиеледі. Мэри Ходж құрбандыққа барып, балаларды мектепке жіберу үшін интернатты қабылдады. Ол отбасының діни қызметкері Эшбел Гриннің көмегімен дәстүрлі пресвитериандық діни білімді Вестминстердің қысқаша катехизисін қолдану арқылы берді. Олар 1810 жылы классикалық академияға түсу үшін Нью-Джерсидің Сомервилл қаласына, 1812 жылы Принстон колледжіне түсу үшін тағы да Принстонға көшіп барды. Чарльз колледжге түсуге дайындалған кезде, Принстон теологиялық семинариясын пресвитериан шіркеуі министрлерді даярлау үшін жеке мекеме ретінде құрды. Бұл университеттегі министрлердің біліктілігі жеткіліксіз деп саналғандықтан және колледж ортодоксиядан ауытқып кетті деген пікірге жауап ретінде болды. 1812 жылы Ходжтың бұрынғы дін қызметкері Эшбел Грин колледждің президенті болды. Принстон университеті жаңа семинарияның бірінші президенті Арчибальд Александр Ходжге ерекше көңіл бөлді, оған грек тілінде көмектесіп, олмен бірге миссионерлік сапарларға шықты. Ходж өзінің тұңғыш ұлына Александрдың есімін берді. Ходж болашақ епископальдық епископтар Джон Джонс және Чарльз Макилвейнмен және болашақ Принстон колледжінің президенті Джон Маклинмен жақын достыққа түсті. 1815 жылы студенттер арасында Грин мен Александрдың жігерлендіруімен дінге деген құлшыныс кең еткен кезде Ходж жергілікті пресвитериан шіркеуіне қосылып, діни қызметке кірісуді шешті. Бакалавриатты бітіргеннен кейін көп ұзамай 1816 жылы семинарияға оқуға түсті. Оқу курсы өте қатаң болды, студенттерге түпнұсқа тілдерінде жазба орындарын қайталау және теологиялық оқулық ретінде 17 ғасырда реформаторлық шәкірт Фрэнсис Турретин латын тілінде жазған догматиканы қолдану талап етілді. Профессор Александр мен Сэмюэл Миллер де өз студенттеріне зор құлшыныс сезімін ұялатты. 1819 жылы Принстон семинариясын бітіргеннен кейін Ходж қосымша нұсқауларды жеке түрде Rev. Джозеф Бейтс, Филадельфиядағы еврей ғалымынан алды. 1820 жылы Филадельфия пресвитериі оған уағыздауға лицензия берді, ал ол Филадельфияның Ист-Фолс маңындағы бос амнаталарда, Филадельфиядағы Франкфорд Арсеналында және Вудбериде (Нью-Джерси) миссионер ретінде үнемі уағыздады. 1820 жылы ол Принстон семинариясында біліміне байланысты тілдерді оқытуда бір жылдық профессорлық көмекші болып тағайындалды. Сол жылдың қазан айында ол Нью-Англияда профессорлар мен діни қызметкерлермен сөйлесті, соның ішінде Мозес Стюарт Андовер семинариясында және Натаниел В. Тейлор Йель діни мектебінде. 1821 жылы ол Нью-Брансуик пресвитериінің қызметкері болып тағайындалды, ал 1822 жылы ол өзінің алғашқы памфлетін жариялады, бұл Александрға Бас Ассамблеяны оны Шығыс және Киелі кітап әдебиетінің толық профессорлығына тағайындауға көндіруге мүмкіндік берді. Қаржы жағынан тұрақты, Ходж сол жылы Бенджамин Франклиннің немересі Сара Бачке үйленді. 1824 жылы Ходж Роберт Бэрд пен Арчибальд Александрмен бірге Чи Фи қоғамын құруға көмектесті. 1825 жылы ол Еуропадан Киелі кітапқа қатысты қазіргі ғылыми әдебиеттерді аудару үшін үш ай сайын шығатын "Библиялық репертуар" атты журналға негіз салды. Ходж Еуропаның білімін зерттегеннен кейін, өзінің білімінің жеткіліктілігін күмәнге ұшыратты. Семинария оған екі жыл бойы ақы төлеп, ол Еуропаға барып, біліміне "толықтай" түсуге келісті. Ол өзінің жеке шығыны бойынша Джон Невинді алмастырды. 1826-1828 жылдары ол Парижге барып, француз, араб және сирия тілдерін оқыды; Галледе ол Джордж Мюллермен неміс тілін оқыды және Август Толукпен танысты; және Берлинде ол Сильвестр де Саси, Эрнст Вильгельм Хенгстенберг және Август Неандердің дәрістеріне қатысты. Сол жерде ол қазіргі заманның жетекші теологы Фридрих Шлейермахермен де танысты. Ол Германияда көрген терең білімді бағалады, бірақ идеалистік философияға берілген назардың ортақ сананы бұрмалап, болжамдық және субъективтік теологияға әкелетінін ойлады. Еуропада біраз уақыт өткізген басқа американдық теологтардан айырмашылығы, Ходждың тәжірибесі оның бала кезінен үйренген наным принциптеріне адалдығын өзгертпеді. 1830 жылдардың басынан бастап Ходж аяғында қозғалысқа келтіретін ауырсынудан зардап шекті және 1833 жылдан 1836 жылға дейін кабинеттен сабақтарын өткіруге мәжбүр болды. Ол "Библиялық репертуар" журналы үшін мақалалар жазуын жалғастырды, енді ол "Принстон шолуы" деп аталды. 1830 жылдары ол Римдіктерге үлкен түсіндірме жазды және Америкадағы пресвитериан шіркеуінің тарихын жазды. Ол 1837 жылы жарылған Ескі мектеп – Жаңа мектеп даулы мәселесінде Ескі мектепті қолдады. 1840 жылы ол Дидактикалық теология профессоры болды, бірақ Жаңа өсиеттің түсіндіруімен айналысатын бөлімді де сақтап қалды және өмірінің соңына дейін осы міндеттерін орындады. Ол 1846 жылы Американың Біріккен штаттарының Пресвитериан шіркеуінің (Ескі мектеп) Бас Ассамблеясының модераторы болды. Ходжтың әйелі 1849 жылы қайтыс болды, одан кейін Сэмюэл Миллер мен Арчибальд Александр қайтыс болды, ол семинарияның ең тәжірибелі профессоры болды. Ол Принстон теологиясының жетекші жақтаушысы ретінде танылды. 1878 жылы қайтыс болған кезде оны достары да, қарсыластары да өз заманының ең көрнекті жақтаушысы деп мойындады. Оның өмірінде аман қалған балаларының арасында үш діни қызметкер болды; олардың екеуі Принстон теологиялық семинариясының факультетіне Ходжтың орнына келді, C. W. Ходж – экзегетикалық теология факультетіне, ал A. A. Ходж – догматика факультетіне. Оның немересі, C. W. Ходж кіші, де көп жылдар бойы Принстон семинариясында оқытты.

Charles Hodge's father, Hugh, was the son of a Scotsman who emigrated from Northern Ireland early in the eighteenth century. Hugh graduated from Princeton College in 1773 and served as a military surgeon in the Revolutionary War, after which he practiced medicine in Philadelphia. He married well born Bostonian orphan Mary Blanchard in 1790. The Hodge's first three sons died in the Yellow Fever Epidemic of 1793 and another yellow fever epidemic in 1795. Their first son to survive childhood, Hugh Lenox, was born in 1796. Hugh Lenox would become an authority in obstetrics, and he would remain especially close with Charles, often assisting him financially. Charles was born on December 27, 1797. His father died seven months later of complications from the yellow fever he had contracted in the epidemic of 1795. They were brought up by relatives, many of whom were wealthy and influential. Mary Hodge made sacrifices and took in boarders in order to put the boys through school. She, with the help of the family's minister Ashbel Green, also provided the customary Presbyterian religious education using the Westminster Shorter Catechism. They moved to Somerville, New Jersey in 1810 in order to attend a classical academy, and again to Princeton in 1812 in order to enter Princeton College, a school originally organized to train Presbyterian ministers. As Charles prepared to enter the college, Princeton Theological Seminary was being established by the Presbyterian Church as a separate institution for training ministers in response to a perceived inadequacy in the training ministers were receiving at the university as well as the perception that the college was drifting from orthodoxy. Also in 1812, Ashbel Green, the Hodge's old minister, became president of the college. At Princeton, the first president of the new seminary, Archibald Alexander, took a special interest in Hodge, assisting him in Greek and taking him with him on itinerant preaching trips. Hodge would name his first son after Alexander. Hodge became close friends with future Episcopalian bishops John Johns and Charles McIlvaine, and future Princeton College president John Mclean. In 1815, during a time of intense religious fervor among the students encouraged by Green and Alexander, Hodge joined the local Presbyterian church and decided to enter the ministry. Shortly after completing his undergraduate studies he entered the seminary in 1816. The course of study was very rigorous, requiring students to recite scripture in the original languages and to use the dogmatics written in Latin in the 17th century by Reformed scholastic Francis Turretin as a theological textbook. Professors Alexander and Samuel Miller also inculcated an intense piety in their students. Following graduation from Princeton Seminary in 1819, Hodge received additional instruction privately from the Rev. Joseph Bates, a Hebrew scholar in Philadelphia. He was licensed to preach by the Presbytery of Philadelphia in 1820, and he preached regularly as a missionary in vacant pulpits in the East Falls neighborhood of Philadelphia, the Frankford Arsenal in Philadelphia, and Woodbury, New Jersey over the subsequent months. In 1820 he accepted a one year appointment as assistant professor at Princeton Seminary to teach biblical languages. In October of that year he traveled throughout New England to speak with professors and ministers including Moses Stuart at Andover Seminary and Nathaniel W. Taylor at Yale Divinity School. In 1821 he was ordained a minister by the Presbytery of New Brunswick, and in 1822 he published his first pamphlet, which allowed Alexander to convince the General Assembly to appoint him full Professor of Oriental and Biblical Literature. Financially stable, Hodge married Sarah Bache, Benjamin Franklin's great granddaughter in the same year. In 1824, Hodge helped to found the Chi Phi Society along with Robert Baird and Archibald Alexander. He founded the quarterly Biblical Repertory in 1825 to translate the current scholarly literature on the Bible from Europe. Hodge's study of European scholarship led him to question the adequacy of his training. The seminary agreed to continue to pay him for two years while he traveled in Europe to "round out" his education. He supplied a substitute, John Nevin on his own expense. From 1826 to 1828 he traveled to Paris, where he studied French, Arabic, and Syriac; Halle, where he studied German with George Müller and made the acquaintance of August Tholuck; and Berlin where he attended the lectures of Silvestre de Sacy, Ernst Wilhelm Hengstenberg, and August Neander. There he also became personally acquainted with Friedrich Schleiermacher, the leading modern theologian. He admired the deep scholarship he witnessed in Germany, but thought that the attention given to idealist philosophy clouded common sense, and led to speculative and subjective theology. Unlike other American theologians who spent time in Europe, Hodge's experience did not cause any change in his commitment to the principles of the faith he had learned from childhood. Starting in the 1830s Hodge suffered from an immobilizing pain in his leg, and was forced to conduct his classes from his study from 1833 to 1836. He continued to write articles for Biblical Repertory, now renamed the Princeton Review. During the 1830s he wrote a major commentary on Romans and a history of the Presbyterian church in America. He supported the Old School in the Old School–New School Controversy, which resulted in a split in 1837. In 1840 he became Professor of Didactic Theology, retaining, however, the department of New Testament exegesis, the duties of which he continued to discharge until his death. He was moderator of the General Assembly of the Presbyterian Church in the United States of America (Old School) in 1846. Hodge's wife died in 1849, shortly followed by Samuel Miller and Archibald Alexander, leaving him the senior professor of the seminary. He was recognized as the leading proponent of the Princeton theology. On his death in 1878 he was recognized by both friends and opponents as one of the greatest polemicists of his time. Of his children who survived him, three were ministers; and two of these succeeded him in the faculty of Princeton Theological Seminary, C. W. Hodge, in the department of exegetical theology, and A. A. Hodge, in that of dogmatics. A grandson, C. W. Hodge, Jr., also taught for many years at Princeton Seminary.

Әдеби және оқыту қызметі

Ходж көптеген библиялық және теологиялық еңбектер жазды. Ол теологиялық мансабының басында жазуды бастады және өмірінің соңына дейін жариялауды жалғастырды. 1835 жылы ол «Римдіктерге жолданған хатқа түсіндірме» еңбегін жариялады. Бұл еңбек оның ең маңызды экзегетикалық жұмысы саналғанымен, Ходж 1864 жылы, Америка Азамат соғысы кезінде және Джеймс Хенли Торнвеллмен Одақтан бөліну мәселесі бойынша пікір алмасып болғаннан кейін осы түсіндірмені қайта қарады. Одан кейін де бірнеше еңбектері жарық көрді: «Америка Құрама Штаттарындағы Пресвитериан шіркеуінің конституциялық тарихы» (1840); «Өмір жолы» (1841, Англияда қайта басылды, басқа тілдерге аударылды және Америкада 35 000 данаға таралды); «Ефестіктерге жолданған хатқа түсіндірме» (1856); «Бірінші Коринфтіктерге» (1857); «Екінші Коринфтіктерге» (1859). Оның ең ірі еңбегі – 3 томдық, 2260 беттен тұратын «Жүйелі теология» (1871–1873). Соңғы кітабы «Дарвинизм не?» деген сұраққа жауап береді және 1874 жылы жарық көрді. Бұған қоса, ол «Принстон шолуына» 130-дан астам мақала жазғанын еске алу керек. Олардың көптегені жарияланған кезде үлкен әсер еткенімен, кейіннен жиналып, «Принстон шолуынан очерктер мен мақалалар таңдамасы» (1857) және «Шіркеу басқаруы бойынша талқылаулар» (ред. У. Дюрант, 1878) атты кітаптарға енді және теологиялық әдебиетте берік орын алды. Ходждың әдеби өмірінің бұл шолуы оның үлкен ықпалын көрсетеді. Алайда, оның ықпалын дұрыс бағалау үшін, 3000-ға жуық дін қызметкері оның басшылығымен білім алғанын және оған ұзақ өмір бойы мұғалім, экзегет, уағызшы, дауласушы, шіркеу басшысы және жүйелі теолог ретінде ерекшелік танудың сирек мүмкіндігі берілгенін еске алу қажет. Ол мұғалім ретінде теңдесі жоқ дерлік; ол мінберде кең танымал болмаса да, сенбі күндері түстен кейін өткізілетін «конференцияларда» жоғары деңгейдегі уағыздық қабілеттерін көрсетті, онда ол әдеттегідей айқындығымен және логикалық дәлдігімен сөйледі, бірақ сонымен қатар өте спонтанды және керемет нәзіктікпен және рухани күшпен сөйледі. Ходждың әдеби қабілеті «Принстон теологиялық шолуына» жариялаған мақалаларында жақсы көрінеді, олардың көптегені даулы жазудың шедеврлері деп танылды. Олар жалпы христиандыққа қатысты апологетикалық сұрақтардан бастап, тек пресвитериандардың ғана қызығушылық танытатын шіркеу басқаруының мәселелеріне дейін көптеген тақырыптарды қамтиды. Бірақ Ходж өмірінің қарастырылған кезеңінде американдық теологтар арасында талқыланған сұрақтар көбінесе антропология және сотериология салаларына жатты; және оның дауласу қабілеті негізінен осы салаларға қолданылды. Ол жазған барлық кітаптары оның қайтыс болғаннан кейін бір ғасырдан астам уақыттан бері басылып келеді.

Hodge wrote many biblical and theological works. He began writing early in his theological career and continued publishing until his death. In 1835 he published his Commentary on the Epistle to the Romans. Although considered to be his greatest exegetical work, Hodge revised this commentary in 1864, in the midst of the American Civil War, and after a debate with James Henley Thornwell about state secession from the Union. Other works followed at intervals of longer or shorter duration – Constitutional History of the Presbyterian Church in the United States (1840); Way of Life (1841, republished in England, translated into other languages, and circulated to the extent of 35,000 copies in America); Commentary on Ephesians (1856); on First Corinthians (1857); on Second Corinthians (1859). His magnum opus is the Systematic Theology (1871–1873), of 3 volumes and extending to 2,260 pages. His last book, What is Darwinism? appeared in 1874. In addition to all this it must be remembered that he contributed upward of 130 articles to the Princeton Review, many of which, besides exerting a powerful influence at the time of their publication, have since been gathered into volumes, and as Selection of Essays and Reviews from the Princeton Review (1857) and Discussions in Church Polity (ed. W. Durant, 1878) have taken a permanent place in theological literature. This record of Hodge's literary life is suggestive of the great influence that he exerted. But properly to estimate that influence, it must be remembered that 3,000 ministers of the Gospel passed under his instruction, and that to him was accorded the rare privilege, during the course of a long life, of achieving distinction as a teacher, exegete, preacher, controversialist, ecclesiastic, and systematic theologian. As a teacher he had few equals; and if he did not display popular gifts in the pulpit, he revealed homiletic powers of a high order in the "conferences" on Sabbath afternoons, where he spoke with his accustomed clearness and logical precision, but with great spontaneity and amazing tenderness and unction. Hodge's literary powers were seen at their best in his contributions to the Princeton Theological Review, many of which are acknowledged masterpieces of controversial writing. They cover a wide range of topics, from apologetic questions that concern common Christianity to questions of ecclesiastical administration, in which only Presbyterians have been supposed to take interest. But the questions in debate among American theologians during the period covered by Hodge's life belonged, for the most part, to the departments of anthropology and soteriology; and it was upon these, accordingly, that his polemic powers were mainly applied. All of the books that he authored have remained in print over a century after his death.

Қасиет және маңызы

Мәсіхке деген берілгендік оның өміріндегі ең маңызды ерекшелік болды, және ол басқалардың өмірін осы арқылы бағалады. Сондықтан, ол пресвитериан және кальвинист болғанымен, оның көңілі секталық шекаралардан асып түсті. Ол кейбір бауырлары қолдайтын шіркеу басқаруының тар көзқарасын қабылдамады. Ол Рим-католик шүкіршілігінің дұрыстығын жоққа шығарғандардың тарихи емес ұстанымын мойынламады. Ол табиғатынан консервативті болды және өмірін Вестминстерлік Иман Жарғысы мен Ұлы және Кіші Вестминстерлік Катехизистерде баяндалған Реформациялық теологияны қорғауға арнады. Ол Принстон ешқашан жаңа идея тудырмағанын айтуды жақсы көретін; бірақ бұл Принстонның кейінірек өзгертілген және аймақтық кальвинизмге қарсы тарихи кальвинизмді қорғаушы болғанын білдірді. Шындығында, Ходж шіркеудің ұлы ойшылдарының бірі емес, алайда сенімнің ұлы қорғаушыларының бірі ретінде қарастырылуы керек. Ол жаңа кезеңнің басталуымен көзге түсуге ниеті болмады. Бірақ ол ұзақ және белсенді өмірі бойы шіркеуінің иманды қорғаған, қиын уақытта сенімді басшы болған және жарты ғасырдан астам уақыт бойы оның қызметкерлеріне ең көрнекті ұстаз болғандықтан, даңққа ие болды. Ходждің христиандық иман және тарихи протестантизм туралы түсінігі оның "Жүйелі теологиясында" берілген.

Құлдық

Ходж құлдық институтын ең абстрактілі мағынада қолдады, оның себебі Киелі кітаптың белгілі бір үзінділерімен түсіндірілді. Ол өзі құлдар ұстады, бірақ оларға қатысты зорлық-зомбылыққа қарсы болды және құлдықтың абстрактілі түрі мен оңтүстік штаттарының құл заңдары арасында айырма жасады. Ол заңдар құлдарды білім алуға, отбасы құруға және бала тәрбиелеуге қатысты құқықтарынан айырды және "ақтардың қорлауы мен қанаушылығына" ұшыратты. Оның пікірінше, осы заңдарды гуманитарлық тұрғыдан реформалау АҚШ-та құлдықтың толық жойылуына қадам болар еді. 1818 жылғы Пресвитериан Бас Ассамблеясы да осыған ұқсас позицияны бекіткен, яғни Құрама Штаттардағы құлдық, міндетті түрде күнә емес болғанымен, өкінішті мекеме саналады және оны ақырында өзгерту керек. Ходж пен Невин Иеміздің соңғы тоқсан туралы түбегейлі түрде қарама-қарсы пікірлері үшін де дауласты.

Ескі мектеп

Ходж 1837 жылы Пресвитериан шіркеуінің (АҚШ) бөлінісі кезінде Пресвитериандықтардың Ескі мектеп тобының басшысы болды. Бұл даудың себептері діни ілімдер, діни амалдар және құлдық мәселесі болды. 1861 жылға дейін Ескі мектеп құлдықты айыптаудан аулақ болғанмен, бұл мәселе шіркеудің солтүстік және оңтүстік бөлімдері арасындағы пікірталас нысаны болды.

Азаматтық соғыс

Ходж құлдыққа төзімділік танытты, бірақ 1861 жылы АҚШ-ты бөліп-жаруға ұмтылған сатқындыққа ешқашан төзімділік танытпады. Ходж мықты ұлтшыл болды және Пресвитериандар арасында Одақты қолдау үшін күреске жетекшілік етті. 1861 жылғы қаңтардағы «Принстон шолуында» Ходж сецессияға қарсы аргументтерін жазды, соңында оны конституцияға қайшы деп мәлімдеді. Джеймс Хенли Торнвелл 1861 жылғы қаңтардағы «Оңтүстік Пресвитериан шолуында» жауап берді, 1860 жылғы сайлау Оңтүстікпен келіспейтін жаңа үкіметті орнатқанын, демек сецессия заңды екенін айтты. Ходж саяси тұрғыдан берік Одақшыл болғанымен, 1861 жылғы Ескі мектеп Пресвитериан шіркеуінің Бас ассамблеясының «көктемгі қаулыларына» қарсы дауыс берді, себебі шіркеудің саяси мәселелерге араласуы оның жұмысы емес деп ойлады; осы қаулылардың нәтижесінде, діни ұйым Солтүстік және Оңтүстікке бөлінді. 1861 жылғы мамырда Филадельфияда өткен Бас ассамблеяда, Азамат соғысы басталғаннан кейін бір ай өткен соң, қаулыда шіркеудің құзыретінің шегі және Конституцияны түсіндірудегі келіспеушіліктерге байланысты наразылықтарға қарамастан, федералды үкіметке қолдау көрсетуге уәде берілді. 1861 жылғы желтоқсанда Оңтүстік Ескі мектеп Пресвитериан шіркеулері діни ұйымнан қол үзді.

Дарвинизм

1874 жылы Ходж «Дарвинизм дегеніміз не?» деген кітабында дарвинизмнің мәнінде атеизм жатқанын мәлімдеді. Ходж дарвинизмді жобалау туралы ұғымға қайшы деп есептеді, сондықтан ол анық түрде атеистік болып табылады. Ходж «Review» журналында да, «What is Darwinism?» (1874) еңбегінде де дарвинизмді сынады. Оның көзқарасы 1878 жылы қайтыс болғанға дейін Семинарияның позициясын анықтады. Ол барлық эволюциялық идеялардың өзінің дініне қарсы келетінін ойлаmasa да, оларды колледждерде оқыту оны алаңдатты. Осы уақытта Принстон университетінің президенті Джон Маклин де Дарвиннің эволюция теориясын қабылдамады. Бірақ 1868 жылы Маклин зейнеткерлікке шыққаннан кейін шотланд философы Джеймс Маккош президент болды. Маккош дарвинизмнің көп бөлігінің дұрыс екені дәлелденуі мүмкін және дәлелденетініне сенді, сондықтан ол христиандарды осы жағдайға дайындауға тырысты. Ғылым мен дін арасындағы қақтығыс емес, келісімге ұмтылды. Табиғаттағы жобалау принципін мойындап, Маккош Дарвиннің жаңалықтарын ғаламдағы алдын ала жоспарлау, шеберлік және мақсаттың тағы бір дәлелі ретінде қарастырды. Ол дарвинизм атеистік емес және Киелі кітапқа қайшы емес деп мәлімдеді. Осылайша, Америкадағы пресвитериандар Принстонға негізделген эволюция бойынша екі түрлі ойлау мектебінің арасынан таңдау жасауға мүмкіндік алды. Семинария Ходждің позициясын 1929 жылға дейін, оның жақтастары қуылғанға дейін ұстады, ал колледж (Принстон университеті) эволюциялық биологияның жаңа ғылымының әлемдік деңгейдегі орталығына айналды. Ходж мен Маккош арасындағы пікірталас Дарвиннің эволюция теориясы мәселесі бойынша ғылым мен дін арасындағы туындаған қақтығыстың мысалы болды. Алайда, екеуінің ғылым мен дінге қатысты ұқсастықтары көпшілік ойлағаннан гөрі артық еді. Екеуі де табиғаттануда ғылыми зерттеулердің маңыздылығын қолдады және олардың философия мен дінге араласуына қарсы тұрды.

Қазіргі заманғы басылымдар

Жүйелі теология. Хендрикссон баспасы (1999). (Эдвард Н. Гросс қысқартылған нұсқасы да бар.) Римдіктерге (Кросвей классикалық түсініктемелер). Кросвей Букс (1994). Римдіктерге (Женева сериясы түсініктемелер). Шындықтың жаршысы (1998 жылдың 1 маусымы). Қорынттықтарға (Кросвей классикалық түсініктемелер). Кросвей Букс (1995). 1 және 2 Қорынттықтарға (Женева сериясы түсініктемелер). Шындықтың жаршысы (1998 жылдың 1 маусымы). 2 Қорынттықтарға (Кросвей классикалық түсініктемелер). Кросвей Букс (1995). Ефестіктерге (Кросвей классикалық түсініктемелер). Кросвей Букс (1994). Ефестіктерге (Женева сериясы түсініктемелер). Шындықтың жаршысы (1998 жылдың 1 маусымы). "Өмір жолы" (Америкалық руханиат көздері). Марк А. Нолл, ред. Паулист баспасы (1987).