Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық теолог (1851–1921)
American theologian (1851–1921)
Бенджамин Брекинридж Уорфилд (5 қараша 1851 – 16 ақпан 1921) – 1887 жылдан 1921 жылға дейін Принстон семинариясында реформациялық теология профессоры болған американдық ғалым. Ол 1886 жылдан 1902 жылға дейін Принстон теологиялық семинариясының соңғы директоры қызметін атқарды. Уорфилдтің қайтысынан кейін Фрэнсис Лэнди Паттон семинарияның алғашқы президенті ретінде оның қызметін жалғастырды. Кейбір консервативті пресвитериандар оны 1929 жылы Вестминстер теологиялық семинариясы мен Православ пресвитериан шіркеуі құрылғанға дейін Принстонның соңғы ұлы теологтарының бірі деп есептейді.
Benjamin Breckinridge Warfield (November 5, 1851 – February 16, 1921) was an American professor of Reformed theology at Princeton Seminary from 1887 to 1921. He served as the last principal of the Princeton Theological Seminary from 1886 to 1902. After the death of Warfield in office, Francis Landey Patton took over the functions of the office as the first president of seminary. Some conservative Presbyterians consider him to be the last of the great Princeton theologians before the split in 1929 that formed Westminster Theological Seminary and the Orthodox Presbyterian Church.
Өмірбаян
Уорфилд 1851 жылғы 5 қарашада Кентукки штатының Лексингтон қаласының жанында дүниеге келген. Оның ата-анасы Уильям Уорфилд және Мэри Кэбелл Брекинридж болды, олар Вирджиниядан шыққан және зор байлыққа ие болған. Оның анасының әкесі – пресвитериандық пастор Роберт Джефферсон Брекинридж (1800–1871), бұрынғы АҚШ сенаторы және Бас прокуроры Джон Брекинридждің ұлы. Уорфилдтың туысы Джон К. Брекинридж – АҚШ-тың он төртінші вице-президенті және Америка Азамат соғысындағы Конфедерация армиясының генералы. Оның інісі Этельберт Дадли Уорфилд – пресвитериандық пастор және колледж президенті болған. Оның төртінші туысқан қызы Уолис Уорфилд Симпсон болды, оған Ұлыбритания королі Эдуард VIII тақтан бас тартып, үйлену үшін оған қол жеткізді.
Warfield was born near Lexington, Kentucky on November 5, 1851. His parents were William Warfield and Mary Cabell Breckinridge, originally from Virginia and quite wealthy. His maternal grandfather was the Presbyterian preacher Robert Jefferson Breckinridge (1800–1871), the son of John Breckinridge, a former United States Senator and Attorney General. Warfield's uncle was John C. Breckinridge, the fourteenth Vice President of the United States, and a Confederate general in the American Civil War. His brother, Ethelbert Dudley Warfield was a Presbyterian minister and college president. His fourth cousin twice removed was Wallis Warfield Simpson, whom Great Britain's King Edward VIII abdicated his throne in order to marry.
Білім
Бай отбасында туған көптеген балалар сияқты, Уорфилдтің балалық шағы жеке біліммен өтті. Уорфилд 1868 жылы Принстон университетіне қабылданды және 1871 жылы үздік дипломмен бітірді. Университетте математика мен ғылымды оқыған Уорфилд Еуропаға саяхат барысында теологияны оқымаққа бел буып, тіпті ең жақын достарына да күтпеген жайт болды. Ол 1873 жылы Пресвитериан дін қызметкері болуға дайындық мақсатында Принстон семинариясына түсті. 1876 жылы бітірді.
Like many children born into a wealthy family, Warfield's childhood education was private. Warfield entered Princeton University in 1868 and graduated in 1871 with high honors. Although Warfield studied mathematics and science in college, while traveling in Europe he decided to study theology, surprising even many of his closest friends. He entered Princeton Seminary in 1873, in order to train for ministry as a Presbyterian minister. He graduated in 1876.
Министрлік
1876 жылы ол Конкорд, Кентукки және Дейтон, Огайодағы пресвитериан шіркеулерінде "қызметтік пастор" ретінде қысқа уақыт уағыздады. Соңғы шіркеу оны өздерінің толық құқықты пасторы болуға шақырды (ол әдепті түрде бас тартты). 1876 жылдың соңында Уорфилд және оның жаңа әйелі Германияға көшіп барды, онда ол Кристоф Эрнст Лютхардт пен Франц Деличтің басшылығымен оқыды. Уорфилд қысқа мерзімге Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы Бірінші пресвитериан шіркеуінің көмекші пасторы болды. Содан кейін ол қазір Питтсбург теологиялық семинариясы деп аталатын Батыс теологиялық семинариясында оқытушы болып жұмыс істеді. 1879 жылдың 26 сәуірінде ол дін қызметкері ретінде тағайындалды. 1881 жылы Уорфилд А. А. Ходжбен бірлесіп, Киелі кітаптың шабыттанысы туралы мақала жазды. Бұл мақала Киелі кітаптың қатесіздігін ғылыми және күшті түрде қорғағаны үшін көп назар аударды. Көптеген еңбектерінде Уорфилд Киелі кітаптың қатесіздігі туралы доктрина тек дәстүрлі христиандық ілім екенін, және ол 19 ғасырда ғана ойлап табылған ұғым емес екенін көрсетуге тырысты. Оның мақсаты – пресвитериандық және жалпы христиандық ішіндегі либералдық ағымдарды жоққа шығару еді. Өмірі бойы ол жазып тұрған кітаптары мен мақалалары бүгінге дейін кеңінен оқылып келеді.
For a short time in 1876 he preached in Presbyterian churches in Concord, Kentucky and Dayton, Ohio as a "supply pastor" — the latter church calling him to be their ordained minister (which he politely refused). In late 1876 Warfield and his new wife moved to Germany where he studied under Christoph Ernst Luthardt and Franz Delitzsch. Warfield was the assistant pastor of First Presbyterian Church in Baltimore, Maryland for a short time. Then he became an instructor at Western Theological Seminary, which is now called Pittsburgh Theological Seminary. He was ordained on April 26, 1879. In 1881 Warfield wrote a joint article with A. A. Hodge on the inspiration of the Bible. It drew attention because of its scholarly and forceful defense of the inerrancy of the Bible. In many of his writings, Warfield attempted to demonstrate that the doctrine of Biblical inerrancy was simply orthodox Christian teaching, and not merely a concept invented in the nineteenth century. His passion was to refute the liberal element within Presbyterianism and within Christianity at large. Throughout his life, he continued to write books and articles, which are still widely read today.
Неке
1876 жылдың тамызында Уорфилд Энни Пирс Кинкейдке үйленді. Ұзақ өтпей олар Германияға сапар шекті, себебі Уорфилд Лейпцигте оқыды. Сол жерде олар күшті дауылға тап болды. Дауылдың әсері Кинкейдті соншалықты құлатты, ол ешқашан толыққанды жазылмай, өмірінің соңына дейін денсаулығы нашар күйде өтті. Уорфилд 1915 жылы қайтыс болғанға дейін оған күтім жасады, теолог қызметін күтімшілік міндеттерімен қатар алып жүрді. Олардың балалары болмады.
In August 1876 Warfield married Annie Pierce Kinkead. Soon afterward they visited Germany as Warfield was studying at Leipzig. During their time there, the two were overcome by a fierce thunderstorm. The experience of the storm was so shattering that Kinkead never fully recovered and remained a functional invalid for the rest of her life. Warfield continued to care for her until her death in 1915, managing to fit his work as a theologian with his role as caregiver. They had no children.
Принстон және өлім
1887 жылы Уорфилд Принстон теологиялық семинариясының Чарльз Ходж кафедрасына тағайындалды, онда ол Ходждің ұлы А.А. Ходждың орнына келді. Уорфилд Принстон семинариясы қайта ұйымдастырылғанға дейін Ходждің соңғы консервативті ізбасары ретінде өмірінің соңына дейін сол жерде қызмет етті. Протестант ғалымдары Уорфилдті Принстон теологтарының соңғысы деп есептейді. Ол 1921 жылдың 16 ақпанында Нью-Джерси штатының Принстон қаласында қайтыс болды.
In 1887 Warfield was appointed to the Charles Hodge Chair at Princeton Theological Seminary, where he succeeded Hodge's son A. A. Hodge. Warfield remained there until his death as the last conservative successor to Hodge to live prior to the re organization of Princeton Seminary. Warfield is often regarded by Protestant scholarship as the last of the Princeton theologians. He died in Princeton, New Jersey on February 16, 1921.
Киелі кітап
Оның (және семинарияның) басты ұмтылысы – Киелі кітапқа қатысты биржалай көзқарас болды. Бұл көзқарас, жаңару қозғалыстарының сезімталдығына, жоғары сынның рационализміне және пайда болып келе жатқан түрлі жаңа діни қозғалыстардың бұрыс ілімдеріне қарсы тұрды. Семинария реформаланған конфессиялық дәстүрге берік ұстанып, яғни Вестминстерлік иман жолының сенімін адал сақтады. Уорфилд модернистік теологияның мәселелі екеніне сенді, себебі ол Киелі кітаптың құдайдан келген авторына емес, Киелі кітапты түсіндірушінің ой-пікірлеріне сүйенді. Сондықтан ол Киелі кітаптың Құдайдың шабыттанған сөзі екеніне және христианның иманды өмір сүруі үшін оның жеткілікті екеніне үн қосты. Уорфилдтің көптеген еңбектері Киелі кітаптың Құдайдан "шабыт" алғанына арналды. Киелі кітаптың авторлары адам болғанымен, соңғы автор – Құдайдың Өзі екенін жеткізді. Модернистік теологияның күшейіп келе жатқан ықпалы Киелі кітаптың шабыттанғанын жоққа шығарды, ал христиандық иманның пайда болуына қатысты басқа да теориялар зерттелді. Модернистік ғалымдар Киелі кітаптың өзіндегі грамматикалық және тілдік стильдерді салыстырып, адам авторларының Киелі кітап мәтінін жазуға үлес қосқаны анық болғандықтан, Киелі кітапты тек адамдар ғана жазды, Құдай емес деген тұжырым жасады. Уорфилд осы ойға қарсы тұрып, Киелі Рухтың табиғаттан тыс жұмысы "механикалық" шабытқа (яғни, адам авторлары Құдайдың бұйырғандарын ғана жазып алатын) әкелмейді, бірақ адам автордың ақылы лингвистикалық тұрғыдан толыққанды өзін-өзі білдіре алатындай, сонымен бірге Киелі Рухтың бақылауында болып, оның шабыттанғанын қамтамасыз ететіндей болды деп талас жасады. Бұл көзқарас көптеген реформаланған және евангелистік христиандардың шабыт туралы түсінігін қалыптастыру үшін маңызды. Осы көзқарасты сипаттау үшін "толыққанды сөздік шабыт" термині қолданылады.
During his tenure, his primary thrust (and that of the seminary) was an authoritative view of the Bible. This view was held in contrast to the emotionalism of the revival movements, the rationalism of higher criticism, and the heterodox teachings of various new religious movements that were emerging. The seminary held fast to the Reformed confessional tradition — that is, it faithfully followed the Westminster Confession of Faith. Warfield believed that modernist theology was problematic, since it relied upon the thoughts of the Biblical interpreter rather than upon the divine author of Scripture. He therefore preached and believed the doctrine of sola scriptura — that the Bible is God's inspired word and is sufficient for the Christian to live his or her faith. Much of Warfield's work centered upon the Bible's "inspiration" by God — that while the authors of the Bible were men, the ultimate author was God himself. The growing influence of modernist theology denied that the Bible was inspired, and alternative theories of the origin of the Christian faith were being explored. After comparing grammatical and linguistic styles found within the Bible itself, modernist scholars suggested that because the human authors had clearly contributed to the writing of the biblical text, the Bible was written by people alone, not God. Warfield was a central figure in responding to this line of thinking by arguing that the supernatural work of the Holy Spirit did not lead to a form of "mechanical" inspiration (whereby the human authors merely wrote down what God dictated to them), but one in which the human author's intellect was fully able to express itself linguistically, while at the same time being supervised by the Holy Spirit to ensure its inspiration. This approach is essential to understanding the view of inspiration held by many Reformed and Evangelical Christians today. 'Verbal plenary inspiration' is the term that has come to describe this view.
Діни тәжірибе бойынша зерттеулер
Уорфилд сол кезде Америкада кең таралған көптеген діни жаңаруларды сынға алған консервативті теолог болды. Ол осы қозғалыстың үйретулері мен тәжірибесі тым субъективті және сондықтан терең христиандық сенімге жеткіліксіз сыңар деп санады. Оның "Қалпына келтірілмеген кереметтер" кітабы, елшілер дәуірінен кейін кереметтердің тоқтағанын жақтады. Осы сындық пікірлер назарсыз қалған жоқ, тіпті бүгінге дейін Пентикост және Харизматик қозғалыстарындағы жаңаруды қолдаушылар Уорфилдті сынап келеді. Мысалы, Джек Дир "Рухтың күшіне таң қалдым" кітабын "Қалпына келтірілмеген кереметтерге" қарсы жазды. Уорфилдтің кітабы Пентикосттық қозғалыс әлемге тарағанға дейін жарық көрді және "Патристикалық және ортағасырлық кереметтер", "Рим-католик кереметтері", "Ирвингтің сыйлықтары", "Иманмен емдеу" және "Психотерапия" тақырыптарында кереметтік сыйларға ие болу туралы мәлімдемелерді қарастырды.
Warfield was a conservative critic of much religious revivalism that was popular in America at the time. He believed that the teachings and experience of this movement were too subjective and therefore too shallow for deep Christian faith. His book Counterfeit Miracles advocated cessationism over and against miracles after the time of the Apostles. Such attacks did not go unnoticed, and even today Warfield is criticized by proponents of revivalism in the Pentecostal and Charismatic movements. For example, Jack Deere wrote Surprised by the Power of the Spirit with the intention of refuting Counterfeit Miracles. Warfield's book was published before the worldwide spread of Pentecostalism and addressed the issue of claims to the possession of miraculous gifts under the headings, "Patristic and Mediǣval Marvels", "Roman Catholic Miracles", "Irvingite Gifts", "Faith Healing" and "Mind Cure".
Кальвинизм
Уорфилдтің теологиясының негізін оның Вестминстерлік сенім білдірілімінде баяндалған кальвинизмге адалдығы құрады. Кейде оның модернизммен және қайта жаңғырушылықпен күресінің аясында, ол жай ғана белгілі бір жағдайларда кальвинистік сенімді білдіргенін естен шығарады. Уорфилдтің пікірінше, 16 ғасырдың реформаторлары мен 17 ғасырдың конфессиялық жазушылары Жазбалардың мазмұны мен қолданылуын ғана қорытындылап айтқан. Сондықтан, жаңа ашылулар, атақты ғалымдардың немесе танымал қайта жаңғырушылардың ойларынан туса да, осы конфессиялық мәлімдемелерге (демек, Жазбаларға) қайшы келді. Өмірі бойы Уорфилд қазіргі заманғы оқиғалар мен ойлаудың мұндай конфессияларды ескірген деп жариялай алмайтынын қорғады. Бұл көзқарас бүгінгі таңға дейін көптеген кальвинистік шіркеулерде және кальвинизмді қабылдаған христиандарда сақталып келеді.
Underpinning much of Warfield's theology was his adherence to Calvinism as espoused by the Westminster Confession of Faith. It is sometimes forgotten that, in his battles against modernism on the one hand, and against revivalism on the other, he was simply expressing the Calvinist faith when applied to certain situations. It was Warfield's belief that the 16th century Reformers, as well as the 17th century Confessional writers, were merely summarizing the content and application of Scripture. New revelations, whether from the minds of celebrated scholars or popular revivalists, were therefore inconsistent with these confessional statements (and therefore inconsistent with Scripture). Throughout his ministry, Warfield contended that modern world events and thinking could never render such confessions obsolete. Such an attitude still prevails today in many Calvinist churches and Christians who embrace Calvinism.
Эволюция
Уорфилдтің эволюция туралы көзқарасы пікір таласына себеп болды. Дэвид Ливингстон мен Марк Нолл деген ғалымдар «Білімге қарсылық білдірген адам – эволюционист» деген мақаласында Уорфилдтің эволюция теориясын қабылдағанын көрсету үшін оның эволюция туралы айтқан сөздерін атап өтті. Теолог Фред Г. Заспелдің пікірінше, бұл мәлімдемелер Ливингстон мен Ноллды Уорфилдтің осы тақырыптағы көзқарастары туралы артық ойға жетеледі. Заспел былай деп жазады: «Уорфилд эволюция ілімін қабылдады деп айту қиын, себебі ол бұл идеяны қарастырғанымен, оны қабылдағанын ешқашан мойындамаған». Уорфилд Чарльз Дарвиннің діни көзқарастарын зерттеді және жазды. Дарвиннің діни өмірі туралы мақаласында ол Дарвиннің эволюция ілімі Дарвиннің христиандық сенімін тікелей жойды деген қорытындыға келді. Уорфилд былай деп жазады: «Осылайша, бір кезде ол (Дарвин) шын жүректен қабылдаған эволюция ілімі оның сенімін біртіндеп әлсіретті, содан кейін ол барлық христиандықты дәлелсіз жаңылыс деп санады». Уорфилд эволюцияның сенімнен бас тартуды талап ететініне сенбеді. 1889 жылы «Чарльз Дарвиннің өмірі мен хаттары» атты еңбегіне жазған рецензиясында ол былай деді: «Эволюция ілімін ұстанатын көптеген адамдар теист және христиан болып қалды». 1915 жылы «Кальвиннің жаратылыс туралы ілімі» атты мақаласында Уорфилд былай деп жазды: «Егер біз оны дұрыс түсінген болсақ, Кальвиннің жаратылыс туралы ілімі адам жандарынан басқа барлық нәрсе үшін эволюциялық болып табылады. Құдайдың бір сөзімен, болашақта болатын нәрселердің «әдесі мен құдіреті» бар «жазылмаған масса» жаратылды. Бірақ содан бері пайда болған барлық нәрсе, тек адам жандары ғана емес, осы бастапқы әлемнің өзгеруі ретінде пайда болды, оның ішкі күштерінің өзара әрекеті арқылы. Әрине, бұл күштер Құдайдан бөлек емес». Одан әрі ол былай дейді: «Бізді қызықтыратын нәрсе, ол [Кальвин] алғашқы «жазылмаған массаның», «көк пен жер» деп аталатын өзгерулерінің бүкіл тізбесін, біз көріп отырған реттелген әлемнің түріне, соның ішінде барлық тіршілік формаларының – өсімдіктер мен жануарлардың пайда болуына, адамның денесіне дейін, олардың жақын себебі ретінде екінші себептерге жатқызды. Бұл, біз айтамыз, өте таза эволюциялық схема». Сол мақалада Уорфилд маңызды бір ескерту қосады: «Х. Бавинк өзінің алғашқы тас лекцияларында («Аян философиясы», 1909, 9–10 беттер) былай дейді: «Даму идеясы қазіргі заманның өнімі емес. Бұл грек философиясына бұрыннан белгілі еді. Аристотель оны өзінің бүкіл жүйесінің басты қағидасы деңгейіне көтерді, потенция мен акт арасындағы маңызды айырмашылықты ескере отырып. Бұл даму идеясы христиандық теология мен философияда ешқандай қарсылық тудырмады. Керісінше, ол теизм қағидасымен байланыстырылып, кеңейтіліп, байытылды». Сондықтан Кальвиннің ой-пікірлері табиғи түрде теистік эволюционизмге негізделген».
Warfield's views on evolution have been a source of dispute. Scholars David N. Livingstone and Mark A. Noll highlighted Warfield's statements on evolution to demonstrate his acceptance of the theory in their article A Biblical Inerrantist as Evolutionist. Theologian Fred G. Zaspel argues that these statements have led Livingstone and Noll to assume too much about Warfield's views on the subject. Zaspel writes "That Warfield actually committed himself to a doctrine of evolution seems impossible to affirm simply because although there are some indications that he entertained the idea, he never admits to accepting it." Warfield studied and wrote about Charles Darwin's religious views. In an article on Darwin's religious life, he concluded that Darwin's doctrine of evolution directly expelled Darwin's Christian belief. Warfield writes, "Thus the doctrine of evolution once heartily adopted by him (Darwin) gradually undermined his faith, until he cast off the whole Christianity as an unproven delusion." Warfield did not believe that evolution required such a rejection of faith. His 1889 review of The Life and Letters of Charles Darwin included this statement: "There have been many evolutionists who have been and have remained theists and Christians." In his 1915 article Calvin's Doctrine of Creation, Warfield wrote "It should scarcely be passed without remark that Calvin's doctrine of creation is, if we have understood it aright, for all except the souls of men, an evolutionary one. The 'indigested mass,' including the 'promise and potency' of all that was yet to be, was called into being by the simple fiat of God. But all that has come into being since except the souls of men alone – has arisen as a modification of this original world stuff by means of the interaction of its intrinsic forces. Not these forces apart from God, of course " And further more he says, "What concerns us here is that he [Calvin] ascribed the entire series of modifications by which the primal 'indigested mass,' called 'heaven and earth,' has passed into the form of the ordered world which we see, including the origination of all forms of life, vegetable and animal alike, inclusive doubtless of the bodily form of man, to the second causes as their proximate account. And this, we say, is a very pure evolutionary scheme." In that same article, Warfield adds a significant footnote: "H. Bavinck in the first of his Stone Lectures ('The Philosophy of Revelation,' 1909, pp. 9–10) remarks: 'The idea of a development is not a production of modern times. It was already familiar to Greek philosophy. More particularly Aristotle raised it to the rank of the leading principle of his entire system by significant distinction between potentia and actus This idea of development aroused no objection whatsoever in Christian theology and philosophy. On the contrary, it received extension and enrichment by being linked with the principle of theism.' Calvin accordingly very naturally thought along the lines of a theistic evolutionism."
Дін саясаты
Ол әртүрлі шіркеулерде консервативті теологияны нығайту және дамытуға бағытталған саяси бастамаларды қолдағанмен, нақты процеске ешқашан қызығушылық танытпады. Оның орнына, болашақ пресвитериан пасторларын тәрбиелеу үшін Принстон университетіндегі жұмысын пайдалануды қалаған.
While he was certainly supportive of political moves within various churches to strengthen and push conservative theology, he was never interested in the actual process itself, preferring to use his work at Princeton to influence future generations of Presbyterian ministers.
Жарыс
Уорфилд эмансипацияны қолдаған отбасыдан шыққан және өзі Принстон семинариясында сегрегация мен расизмге қарсы белсенді түрде күрескен. Осының нәтижесінде, ол семинария директоры болғанда, қара түсті студентке ақ студенттердің жатақханасында тұруға рұқсат берді, бұл әрекет әріптес профессорлардың қарсылығын тудырды. Уорфилд сегрегацияны "адамгершіліксіз касталық жүйе" деп атап, сегрегациялық көзқарасты жоққа шығару мақсатында бірнеше теологиялық трактаттар мен эсселер жазды.
Warfield came from a family of emancipationists and was himself an outspoken opponent of segregation and racism at Princeton Seminary. This led to Warfield, when he was principal of the seminary, to allow a black student to live in white university halls, an action which was met by opposition from fellow faculty members. Warfield termed segregation a "wicked caste system" and wrote a number of theological treaties and essays to undermine the segregationist position.
Табысы мен мұрасы
Авраам Куйпер және Герман Бавинкпен қатар, Уорфилд Корнелиус Ван Тилдің ойлау жүйесіне зор ықпал еткен маңызды тұлғалардың бірі ретінде мойындалады. Дегенмен, оның ықпалы белгілі бір салалармен ғана шектелді. Апологетикада Уорфилд толыққанды дәлелдеушіл болды және Ескі Принстон мектебінің ең көрнекті өкілі еді, ал Ван Тил, презумпциялық апологетиканың голланд қанатындағы ең белгілі тұлға болғандықтан, Ескі Принстонның дәлелдеушілігінің негізгі принциптерін толығымен қабылдамады және өзінің замандасы Дж. Оливер Бусвеллдің дәлелдеушілігіне қарсы күшпен наразылық білдірді. Уорфилдтің қазіргі евангелизмге тигізген әсерін Чикаго мәлімдемесінен – Киелі кітаптың қатесіздігі туралы мәлімдемеден көруге болады.
Along with Abraham Kuyper and Herman Bavinck, Warfield is acknowledged as one of the major influences on the thought of Cornelius Van Til. However, that influence was limited to certain areas. In apologetics, Warfield was a thoroughgoing evidentialist and the most prominent exponent of the Old Princeton school, whereas van Til, who was the most prominent figure in the Dutch wing of presuppositionalist apologetics, absolutely rejected the central tenets of Old Princeton evidentialism and protested violently against the evidentialism of his contemporary J. Oliver Buswell. Warfield's influence on contemporary evangelicalism can be seen in the Chicago Statement on Biblical Inerrancy.