Қызыл Бұлт соғысы: Бозман жолы және Поудер өзені үшін күрес

Кіріспе

Сиу соғыстарының бір бөлігі

Қызыл бұлт соғысы (Бозман соғысы немесе Powder River соғысы деп те аталады) – 1866 жылдан 1868 жылға дейін Вайоминг және Монтана аумақтарында орын алған, Лакота, Солтүстік Шайен және Солтүстік Арапахо халықтарының одағы мен Америка Құрама Штаттары және Кроу ұлты арасындағы қарулы қақтығыс. Соғыс қазіргі Солтүстік-Орталық Вайомингтегі Powder River Country аймағының батысын бақылау үшін жүргізілді. 1863 жылы еуропалық американдықтар Чейен, Арапахо және Лакота тайпаларының дәстүрлі аумағының ортасынан Бозман жолын салды. АҚШ соғысқа Чейен және Арапахомен одақтас болған белгілі Оглала Лакота басшысы Қызыл бұлттың есімімен атады. АҚШ әскері азаматтық саяхатшыларға жасалған шабуылдарға жауап ретінде «жолдар, әскери және басқа да бекеттер құру» құқығын пайдаланып, бекіністер салды. Үш бекініс 1851 жылы Кроу үндістерінің аумағында орналасқан және олардың келісімімен салынған. Кроу тайпасы өз мүдделерін АҚШ армиясымен ынтымақтаса отырып сақтағанды жөн көрді. Қызыл бұлт соғысы көбінесе Powder River аймағындағы үш бекіністегі сарбаздар мен азаматтарға жасалған тұрақты, ұсақ шабуылдар мен шайқастардан тұрды, олар бекіністердің әскерін әлсіретті. Соғыстың ең ірі шайқасы – Феттерман шайқасы (АҚШ тарапынан 81 адам қаза тапты) – АҚШ-тың Ұлы жазықтағы ең ауыр әскери жеңілісі болды, одан кейін он жыл өткен соң Кроу үнді резервациясындағы Литтл Бигхорн шайқасы болды. «1860 және 1870 жылдардағы армия мен дакота тайпалары арасындағы ең қаһарлы шайқастар сол үндістердің 1851 жылдан бері басқа тайпалардан тартып алған жерлерінде болды». 1868 жылы Форт-Ларами шарты бойынша бейбітшілік орнатылып, Лакота тайпасы мен олардың одақтастары жеңіске жетті. Олар Powder River аймағының батысын заңды түрде бақылауға алды, бекіністерді бұзды және Бозман жолын мәңгілікке жапты. Кроу тайпасы Powder River аймағындағы аң аулау жерлерін өз жауына жоғалтты. Шарты бойынша «[АҚШ] үкіметі екі жыл бойы армияға бекіністерді ұстауға көмектескен Кроу тайпасын жасырғандай болды». Лакота тайпасы мен олардың одақтастарының жеңісі сегіз жылға созылды, 1876 жылғы Ұлы Сиу соғысына дейін, сол кезде АҚШ олардың жерлерін, соның ішінде қасиетті Блэк Хиллзді қайта басып алды. 1980 жылы Жоғарғы Сотта қарастырылған «Америка Құрама Штаттары Сиу ұлты үндістеріне қарсы» ісінде сот, келісімде қамтылған тайпалық жерлерді АҚШ үкіметі заңсыз алып қойғанын және тайпаға өтемақы мен сыйақы төленуі керек деп шешті. 2018 жылғы мәліметтер бойынша бұл сома 1 миллиард доллардан асты.

Red Cloud's War (also referred to as the Bozeman War or the Powder River War) was an armed conflict between an alliance of the Lakota, Northern Cheyenne, and Northern Arapaho peoples against the United States and the Crow Nation that took place in the Wyoming and Montana territories from 1866 to 1868. The war was fought over control of the western Powder River Country in present north central Wyoming. In 1863, European Americans had blazed the Bozeman Trail through the heart of the traditional territory of the Cheyenne, Arapaho, and Lakota. The United States named the war after Red Cloud, a prominent Oglala Lakota chief allied with the Cheyenne and Arapaho. The United States army had built forts in response to attacks on civilian travelers, using a treaty right to "establish roads, military and other post". All three forts were located in 1851 Crow Indian territory and accepted by these Indians. The Crow believed they guarded their interests best by cooperating with the US army. Red Cloud's War consisted mostly of constant small scale Indian raids and attacks on the soldiers and civilians at the three forts in the Powder River country, wearing down those garrisons. The largest action of the war, the Fetterman Fight (with 81 men killed on the U. S. side), was the worst military defeat suffered by the U. S. on the Great Plains until the Battle of the Little Bighorn in the Crow Indian reservation ten years later. " the most dramatic battles between the army and the Dakota [in the 1860s and 1870s] were on lands those Indians had taken from other tribes since 1851." With peace achieved under the Treaty of Fort Laramie in 1868, the Lakota and their allies were victorious. They gained legal control of the western Powder River country, took down the forts and permanently closed the Bozeman trail. The Crow lost their hunting grounds in the Powder River region to their enemies. With the treaty, " the [United States] government had in effect betrayed the Crows, who had willingly helped the army to hold the posts for two years". The victory of the Lakota and their allies endured for eight years until the Great Sioux War of 1876, when the US resumed taking their territories, including the sacred Black Hills. In a 1980 Supreme Court case, United States v. Sioux Nation of Indians, the court ruled that tribal lands covered under the treaty had been taken illegally by the US government, and the tribe was owed compensation plus interest. As of 2018 this amounted to more than $1 billion.

Өмірбаян

1805 жылы Кроу лагері француз-канадтық тері саудагері Франсуа Антуан Лароккеге Powder River аймағының бір бөлігімен оны қадам басуға мүмкіндік берді. Оның айтуынша, Кроу тайпасы Роки тауларының шығыс бөлігінде, Rivière aux Roches Jaunes (Yellowstone River) өзенінің бастауында және оның салаларында, Bighorn, Tongue, Powder өзендерінде және басқа да жерлерде, сондай-ақ Миссури өзенінің бастауына жақын жерде қоныстанған. 17 ғасырдың соңынан бастап Лакота тайпасы батысқа қарай жазықтарға жылжып, аумағын кеңейтті. 19 ғасырдың басында олар Миссури өзенінің орталық аймағын бақылауға алды. 1820 жылы Шайен және Лакота жауынгерлері Tongue River өзеніндегі үлкен Кроу лагеріне шабуыл жасап, қырғын ұйымдастырды, бұл оқиға бүгінде Tongue River шайқасы деп белгілі және екі тайпа арасындағы азаматтық дұшпандықты қатайтты. 1843 жылы АҚШ саяхатшысы Джон Фремонт Лакота тайпасының өкілдері оған Кроу тайпасымен соғысып, олардың жерін басып алатындарын айтқан, себебі Кроу жері батыстағы ең жақсы бизонға толы аймақ еді. 1851 жылы бұл аймақ алғаш рет АҚШ-пен жасалған келісімге енгізілді, атап айтқанда Fort Laramie келісімінде. Бұл бейбіт келісім тайпалардың аумақтарын белгіледі, АҚШ-тың олардың арасында бейбітшілік орнату және өз қоныс аударушыларын қорғау әрекетінің бір бөлігі болды. Келісімге жазық және таулы Батыстағы көптеген тайпалардың өкілдері қол қойды, олардың ішінде Кроу, Лакота, Шайен және Арапахо; Грос-Вентре, Мандан және Арикара; Ассинибойн және басқа да халықтар. 1850-ші жылдардың ортасында үлкен аңдардың саны азайған кезде Лакота тайпасы аң аулау алқаптарын кеңейте бастады және 1851 жылғы келісімнің "шекараларын елемеді". Олар Powder River өзенін (Лакота және Кроу тайпаларының аумағын бөлетін шекара) кесіп өтіп, басқа тайпалардың есебінен батысқа қарай "өздерінің кеңею бағдарламасын" бастады. Кроу тайпасы үшін қазіргі Монтана штатындағы Уиола маңындағы жазықтар "Сиу шапқыншылығынан туған ірі шайқастардың аренасына" айналды. 1860 жылы Лакота тайпасы және олардың одақтастары Кроу тайпасын Powder River өзенінің батыс жағындағы келісім бойынша қорғалған аң аулау жерлерінен ығыстырып шығарды. Бен Киндл (Оглала) жазған Лакота тайпасының қысқы санағы осы шешуші жылдардағы Кроу және Оглала тайпалары арасындағы шайқастарды көрсетеді. 1857 жылдан 1864 жылға дейінгі сегіз "қыстың" (жылдың) бесеуінде ол Оглала тайпасының Кроу тайпасын жеңгені немесе керісінше жеңілгені туралы айтады. 1857 жыл "Сиу" тайпасы он Кроу индейін өлтірген шайқас ретінде есте қалады. 1863 жылғы шайқаста "Кроу тайпасы сегіз Оглала Сиу индейін өлтірді". 1863 жылы Монтана штатының Баннак қаласының маңында алтынның табылуы ақ қоныс аударушылардың алтын кен орындарына экономикалық жол табуына түрткі болды. Кейбір қоныс аударушылар Солтүстік-Лейк-Ситиге, содан кейін Монтанаға солтүстікке бағыт алса, пионер Джон Бозман және Джон М. Джейкобс Fort Laramieден солтүстікке қарай Powder River аймағы арқылы, Бигхорн тауларының шығысында Йеллоустоунға, содан кейін қазіргі Бозман асуы арқылы Бозман жолын салды. "Монтанаға және одан жер және су арқылы жүретін үлкен солтүстік жолдардың барлығы Кроу индейлерінің елінен өтеді" деп 1867 жылы Үнді істері жөніндегі комиссар мәлімдеді. Алайда Лакота тайпасы "Кроу тайпасын Йеллоустоунның бастауына дейін ығыстырып жіберді" және енді олар "Поудер өзені жолы [Бозман жолы] деп аталатын жолмен өтетін бүкіл елді жаулап алдық" деп мәлімдеді. Жол Лакота немесе Батыс (Тетон) Сиу тайпаларының Powder River аң аулау жерлерінен өтті. Екінші жол, Бриджер жолы, Бигхорнның батысынан өтті, бірақ ұзағырақ болғандықтан оған онша қызығушылық танытпады. Powder River аймағына Бигхорн тауларынан Йеллоустоунға солтүстік-шығысқа қарай ағатын көптеген өзендер (Бигхорн, Роузбуд, Tongue және Powder) кіреді. Шайен тайпасы бұл аймақтағы алғашқы тайпа болды, содан кейін Лакота тайпалары келді. Солтүстік жазықтардың көбісі ақ адамдардың қоныстануымен толғандықтан, бұл аймақ Солтүстік Шайен және Арапахо тайпаларының, сондай-ақ Лакота тайпасының жеті тобының бірнешеуі үшін соңғы таза аң аулау жеріне айналды. 1850 жылдары Лакота тайпасының Кроу тайпасының Powder River аймағын аннексиялауымен келісімшартты бұзғаны он жылдан кейін дәл сол жерде АҚШ-қа қарсы Қызыл бұлттың соғысының себебі болды. Америка Құрама Штаттары мен Лакота тайпасы арасындағы қақтығыс "екі кеңейіп келе жатқан империя арасындағы соғыс еді, ең қаһарлы шайқастар Сиу тайпасы басқа тайпалардан жақында ғана алған жерлерде болды". 1865 жылы генерал-майор Гренвилл М. Додж Лакота, Шайен және Арапахо тайпаларына қарсы Powder River экспедициясын жүргізуге бұйрық берді. Патрик Э. Коннордың басқаруымен 2675 сарбаздан тұратын үш колонна Powder River аймағына кірді. Экспедиция үндістерді шешуші шайқастарда жеңе алмады, бірақ Tongue River шайқасында арапахо тайпасының ауылын қиратты. Экспедиция көптеген жағынан сәтсіз аяқталды, өйткені Бозман жолымен жүретін ақ қоныс аударушыларға қарсы Лакота тайпасының қарсылығы бұрынғыдан да күшейді. Powder River экспедициясынан кейін АҚШ үнді тайпаларының аумағы арқылы қоныс аударушылардың қауіпсіз өтуін келісім арқылы қамтамасыз етуге тырысты. 1865 жылдың күзінде ол Лакота, Шайен және Арапахо тайпаларының басшыларымен бірнеше келісімдер жасады. Келісімдерде үндістерге Powder River аймағындағы құрылған және болашақта құрылатын құрлық жолдарынан бас тартулары үшін ақшалай өтемақы қарастырылды. Алайда осы келісімдерге қол қойғандар "Ларамидегі бос жүргіншілер" - Форт-Ларами маңында тұрып, ақшаға тәуелді болған үндістер еді. Келісімнің күшіне енуі үшін Коннорға қарсы күрескен үндістер, әсіресе Қызыл бұлт, оған тартылуы керек еді. Қызыл бұлтты іздеп, оны келісімдерге қатысу үшін Форт-Ларамиге әкелуге батыл адам табылмады, сондықтан "бос жүргіншілердің" бірнешеуі осы міндетті өз мойнына алды. 12 наурыз 1866 жылы Қызыл бұлт және оның Оглала тайпасы Форт-Ларамиге келді. Қызыл бұлт АҚШ-тың бас келіссөзшісі Э. Б. Тейлор үндістерге сыйлықтар әкелгенше Фортта бейбіт түрде күтіп отыруға уәде берді. Кроу тайпасының өкілдері, мысалы, Wolf Bow ақтарды үнді шапқыншыларына қарсы әрекет етуге шақырып, "Сиу тайпасын өз еліне қайтарыңыз және бізді мазаламауын қамтамасыз етіңіз. Олармен күресіңізді тоқтатпаңыз" деді. Мүмкіндігі болғанда Кроу тайпасы әскерге жау тайпаларының шабуылдары туралы ескертіп, жылқыны ұрлауға жасалған әрекеттерді тойтаруға көмектесті. Лакота тайпасының әскерге жасаған шабуылдары мен шайқастары "жерді қорғау үшін үлкен Сиу соғысы сияқты көрінді. Шындығында да солай болды, бірақ Сиу тайпасы бұл жерді басқа тайпалардан жақында ғана басып алған және енді осы аумақты басқа тайпалардан да, ақ қоныс аударушылардың шабуылынан да қорғап жатыр".

As early as 1805, a Crow camp allowed French Canadian fur trader François Antoine Larocque to follow it across parts of the Powder River area. According to him, the Crow " inhabit the Eastern part of the Rocky Mountains at the head of the Rivière aux Roches Jaunes (Yellowstone River) and its Branches, Bighorn River, Tongue River, Powder River and others and Close to the head of the Missouri". From the late 17th century, the Lakota had been moving west into the Plains, enlarging their territory so that by the early 19th century, they controlled the mid Missouri River region. Cheyenne and Lakota warriors committed a carnage on a big Crow camp at Tongue River in 1820, known today as the Tongue River Massacre, making their enmity permanent. In 1843, United States explorer John Frémont said that Lakota had told him that they would soon fight the Crow and take their land, as the Crow country had about the best bison range in the west. In 1851, the area in question was included in a treaty with the United States for the first time, namely in the Fort Laramie treaty. This peace agreement defined territories for the tribes, in an effort by the US to establish peace among them and protect its own settlers. The treaty was signed by representatives of some factions of the numerous tribes of the Plains and mountainous West, including Crow, Lakota, Cheyenne and Arapaho; Gros Ventre, Mandan, and Arikara; Assiniboine and other nations. As the big game dwindled in the mid 1850s, the Lakota began to enlarge their hunting grounds and "ignored the boundaries" of the 1851 treaty. They crossed Powder River (the dividing line between the Lakota territory and that of the Crow) and launched their "own program for expansions" westward at the expense of other Natives. For the Crow, the plains near present day Wyola, Montana became a field for "large scale battles with invading Sioux". By 1860, the Lakota and their allies had driven the Crows away from their treaty guaranteed hunting grounds on the west side of Powder River. The Lakota winter count by Ben Kindle (Oglala) reflects the fighting between the Crow and the Oglala during these decisive years. In five out of eight "winters" (years) from 1857 to 1864, he refers to Oglala triumphs over the Crow or the reverse. The year 1857 is remembered for a battle in which "The Sioux killed ten Crow Indians." In an 1863 fight, "The Crow killed eight Oglala Sioux." The discovery of gold in 1863 around Bannack, Montana was a catalyst for white settlers to find an economical route to the gold fields. While some emigrants went to Salt Lake City and then north to Montana, pioneer John Bozeman and John M Jacobs developed the Bozeman Trail from Fort Laramie north through the Powder River country east of the Bighorn Mountains to the Yellowstone, then westward over what is now Bozeman Pass. "It is apparent that the great northern routes of travel to and from Montana, both by land and water, lie through the country of the Crow Indians " established the Commissioner of Indian Affairs in 1867. However, the Lakotas "had gradually driven the Crows back upon the headwaters of the Yellowstone", and now they claimed "as a conquest almost the entire country traversed by what is called the Powder River route [Bozeman Trail] ". The trail passed through the Powder River hunting grounds of the Lakota or Western (Teton) Sioux, A second trail, the Bridger Trail, passed west of the Bighorns but was longer and therefore less favored. The Powder River country encompasses the numerous rivers (the Bighorn, Rosebud, Tongue and Powder) that flow northeastward from the Bighorn Mountains to the Yellowstone. The Cheyenne had been the first tribe in this area, followed by bands of Lakota. As more of the northern plains became occupied by white settlement, this region became the last unspoiled hunting ground of the Northern Cheyenne and Arapaho and several of the seven bands of the Lakota. The treaty breaking annexation of the Crow's Powder River area in the 1850s by the Lakotas was the basis for Red Cloud's War against the United States on exactly the same soil a decade later. The United States vs. the Lakota was a conflict between " two expanding empires, with the most dramatic battles occurring on lands only recently taken by the Sioux from other tribes". In 1865, Maj. Gen. Grenville M. Dodge ordered the Powder River Expedition against the Lakota, Cheyenne and Arapaho. Three columns of soldiers numbering 2,675 men, commanded by Patrick E. Connor, moved into the Powder River country. The expedition failed to defeat the Indians in any decisive battles, although it destroyed an Arapaho village at the Battle of the Tongue River. The expedition was a failure in most respects as Lakota Indian resistance to white emigrants traveling the Bozeman Trail became more determined than ever. After the Powder River Expedition, the U. S. attempted to negotiate safe passage for settlers through Indian territory. In autumn 1865, it negotiated several treaties with Lakota, Cheyenne, and Arapaho leaders. The treaties provided monetary compensation to the Indians in exchange for their agreement to withdraw from the overland routes, established and to be established, in the Powder River country. However, the signatories to these treaties were "Laramie loafers"—Indians who lived near Fort Laramie and lived off handouts. For a treaty to be effective, the Indians who had fought Connor, especially Red Cloud, had to be engaged. No white man could be found to undertake a dangerous mission to find Red Cloud and bring him to Fort Laramie for negotiations, so several of the "loafers" took the task. On March 12, 1866, Red Cloud and his Oglala rode into Fort Laramie. Red Cloud committed to remain peacefully at the Fort until such time as the U. S.'s chief negotiator, E. B. Taylor, arrived with presents for the assembled Indians. Crows such as Wolf Bow tried to push the whites to take action against the Indian intruders: "Put the Sioux Indians in their own country, and keep them from troubling us. Don't stop fighting them". When possible, the Crow warned the troops of imminent attacks from hostile Indians and they joined soldiers in fending off attempts to capture horses. The strikes and attacks on the soldiers by the Lakota " appeared to be a great Sioux war to protect their land. And it was but the Sioux had only recently conquered this land from other tribes and now defending the territory both from other tribes and from the advance of white settlers".

Форт Ларамидегі кеңес

Қызыл бұлт және басқа да үнді мүсілдері мен АҚШ өкілдері арасындағы келіссөздер 1866 жылдың маусым айында басталды. Бірақ, 13 маусымда, ең қолайсыз сәтте, 18-ші жаяу әскерін басқаратын полковник Генри Б. Каррингтон, полктің екі батальонымен (16 ротада шамамен 1300 адам) және құрылыс материалдарымен Ларамиге келді. Оған 18-ші жаяу әскерінің 2-ші батальонын пайдаланып, Паудер өзені аймағында бекіністер салу тапсырылды. 3-ші батальон бұрынғы Орегон жолындағы, қазіргі Платт жолындағы гарнизондық посттарда орналасуға тиіс болды. Каррингтон 2-ші батальонды таңдады, себебі онда Америка Азамат соғысынан кейін біріктірілген 220 тәжірибелі әскер болды. Келесі күні Каррингтон келіссөздерге келгенде, Қызыл бұлт оны мойындаудан бас тартып, АҚШ-ты келіссөздерде адалдықсыздық жасады деп айыптады. Қызыл бұлт, Аттан қорқатын жас жігіт және басқалары келіссөздерден шығып, Ларами бекінісінен кетіп қалды. Келіссөздер үнді басшыларының саны азайған күйінде жалғасты. АҚШ олардың ынтымақтастығы үшін айтарлықтай сыйлық ұсынды: Лакота тайпасына жылына 70 000 доллар, ал Шайен тайпасына жылына 15 000 доллар. Үндістер АҚШ-тың аннуитеттер туралы шарттардағы уәделерін орындамайтынын білген болуы мүмкін. 29 маусымда Тейлор Вашингтонға шарт жасалғанын және ақтар мен үндістер арасында "өте жақсы қарым-қатынас" орнағанын хабарлады. Оның сөзінше, Қызыл бұлт басқаратын шамамен 300 жауынгер ғана шартқа қарсы болды. АҚШ үкіметі шарттың бейбітшілікті сақтауда сәтті болатынына үміттенді. Желтоқсан айында президент Эндрю Джонсон Мемлекеттік мәлімдемесінде үндістердің "біздің билігімізге толық мойынсұнып, достық қарым-қатынасты жаңаруға шын ниет білдіргенін" айтты. Бірақ Джонсонның білмеуіне орай, сол кезде Каррингтон Фил Керни бекінісінде үндістермен қоршауда болды. Келісім ратификацияланбады. 1851 жылғы Ларами бекінісі шартына қол қойған АҚШ, Батыс Паудер өзені жазықтары туралы мағыналы келіссөздерді тек аймақтың заңды иесі – Кроу тайпасымен ғана жүргізе алатын еді.

Negotiations between Red Cloud and other Native American leaders and the United States' representatives began in June 1866. On June 13, however, with the worst possible timing, Colonel Henry B. Carrington commanding the 18th Infantry, arrived at Laramie with the two battalions of the regiment (approximately 1,300 men in 16 companies) and construction supplies. He had orders to establish forts in the Powder River country using the 2nd Battalion of the 18th Infantry. The 3rd Battalion was to garrison posts along the old Oregon Trail, now the Platte Road. Carrington chose the 2nd Battalion because it contained 220 veteran soldiers consolidated after the American Civil War. When Carrington appeared at the negotiations the following day, Red Cloud refused to acknowledge him and accused the U. S. of bad faith in the negotiations. Red Cloud, Young Man Afraid Of His Horses, and others withdrew from the negotiations and departed Fort Laramie. Negotiations continued with a reduced number of Indian leaders. The US offered a substantial inducement for their cooperation: 70,000 dollars per year for the Lakota and 15,000 dollars per year for the Cheyenne. The Indians may have learned that the US often failed to deliver on its promises in treaties for annuities. On June 29, Taylor reported to Washington that a treaty had been concluded and that a "most cordial feeling prevails" between white and Indian. He said that only about 300 warriors, led by Red Cloud, objected to the treaty. The US government expressed optimism that the treaty would be successful in keeping the peace. In December, President Andrew Johnson in his State of the Union address said that the Indians had "unconditionally submitted to our authority and manifested an earnest desire for a renewal of friendly relations." Unbeknownst to Johnson, Carrington at that time was under virtual siege by the Indians at Fort Phil Kearny. The agreement was not ratified. The United States, as signer of the 1851 Fort Laramie treaty, could only undertake meaningful negotiations about the western Powder River plains with the legitimate holder of the area, the Crow tribe.

Қарсылас күштер

Керрингтон 1866 жылғы 17 маусымда Форт-Ларамиден Powder River аймағына аттанды. Ол 700 әскер, 300 азамат, оның ішінде әскерлердің әйелдері мен балалары, сондай-ақ азаматтық мердігерлерді басқарды; 226 вагонға толтырылған жабдықтар, 35 адамнан тұратын әскери оркестр және 1000 бас ірі қара мал, жаңа етпен қамтамасыз ету үшін. Әскер саны Азамат соғысынан кейін жасалған қысқартуларды көрсетті. 1863-1865 жылдар аралығында Альфред Салли, Генри Гастингс Сибли және Патрик Эдвард Коннордың сиу тайпасына қарсы өткізген бұрынғы әскери экспедицияларында 2000-нан астам әскер болған. Керрингтонның 500 адамы жаңадан келген сарбаздар еді, олардың көпшілігі атты әскер емес, жаяу әскер болды. Оның уәделенген 100 000 оқтан әлдеқайда аз оқ-дәрісі болды. Керрингтонның әскері жаңа, жылдам атуға қабілетті Спенсер карабинтері мен артқы жүктемелі мылтықтардың орнына Азамат соғысынан қалған Спрингфилд мылтықтарымен қаруланды. Ол "жауынгерлік әскермен емес, бекіністер мен гарнизондарды салуға қажетті адамдармен, қару-жарақпен және жабдықтармен жабдықталған" еді. Керрингтон үнді барлаушыларын пайдаланбады, бірақ олар оның қарсыластары туралы маңызды ақпарат бере алатын және оған жылдам шабуыл жасауға дайын күш туралы хабарлай алатын еді. Бір жыл бұрынғы Powder River экспедициясының аз ғана табыстарына Пауни және Омаха барлаушыларының үлкен үлесі болды, олар экспедицияға қатысқан. Басқа бір үнді соғысында барлаушы американдық әскерлер туралы былай деді: "Америкалықтардың жігіттері осындай жұмысқа тым жай". Керрингтонның жол көрсетушісі тәжірибелі таушы Джим Бриджер болды. Керрингтонның қарсыластары – Лакота сиу, Солтүстік Шайен және Арапахо тайпаларының көшпелі аңшылары мен жауынгерлері, жылдамдық, атқа міну шеберлігі, жер туралы білімі, партизандық тактикасы және күштерін біріктіріп, сандық басымдыққа қол жеткізу қабілетіне ие болды. Олардың да күрес қабілеттерінде, әсіресе ұйымдастыру және қару-жарақ жағынан кемшіліктері болды. Қыс және көктемде табиғи ресурстардың жетіспеушілігі олардың шағын, шашыраңқы және дербес топтарда өмір сүруіне себеп болды. Жаздың соңында және күзде олар рәсімдер өткізу, саяси шешімдер қабылдау және бірлескен іс-қимыл жоспарлау үшін үлкен лагерьлерге жиналатын. Топтар өте орталықтандырылмаған және жеке үндістер топ шешімдеріне бағынуға міндетті емес деп есептеді. Лакота жеті тәуелсіз топтан тұратын, олардың әрқайсысы көптеген кіші топтардан құралған, олардың барлығы дербес жұмыс істеді. Шайен тайпасының саяси құрылымы одан да жақсы ұйымдастырылған және орталықтандырылған. Кейбір тарихшылар Қызыл Бұлттың жауынгерлерінің саны 4000-қа дейін жететінін болжайды. 1865 жылы Лакота тайпасының жалпы саны шамамен 13 860 адамды құрады. Солтүстік Шайен және Арапахо тайпаларының саны шамамен 3000-ға жуық, олардың жалпы саны шамамен 17 000 еркек, әйел және баладан тұрды. Осы үш тайпаның мыңдаған адамдары Қызыл Бұлтпен бірге Powder River аймағында болған жоқ; ал кейбіреулері соғыстан шет қапты. АҚШ әскерлері сияқты, үнді еркектері де жартылай уақыт жауынгерлер еді. Олар әр жылдың жазы мен күзінде отбасыларын асырау үшін бизон мен басқа аңдарды аулауға көп уақыт жұмсады. Қыстың соңы мен көктемде шөп жасыл түске енгенше және жылқылары солтүстік Үлкен жазықтың қатал қыстарында күшін қалпына келтіргенше, олардың жылдамдығы шектеулі болды. Үнді әскерлерінің тиімділігі олардың бірікпеушілігі мен ұйымдаспауынан төмендеді. Индейлердің қару-жарағы мен оқ-дәрісі аз болды; кейіннен Феттерман шайқасында қаза тапқан 81 әскердің тек алтауы ғана оқтан жараланған, ал олардың екеуі өздеріне-өздері оқ атқан болуы мүмкін. Олардың негізгі қаруы - садақ пен жебе болды. Қысқа (әдетте төрт футтан кем) және берік үнді садағы аттан аң аулауға арналған. Қысқа қашықтықта тиімді болғанымен, оның ағылшынның 180 метрге дейін жететін ұзын садағынан кемі екі есе аз қашықтықта атуға қабілетті болды. Үнді жауынгерлері қарсыластарына 100 метрден астам қашықтықта елеулі зиян келтіруге қабілетті емес еді. Керісінше, солдаттардың Спрингфилд үлгісіндегі 1861 мылтығының тиімді ату қашықтығы 300 метр немесе одан да көп болды. Алайда, Спрингфилд мылтығының ату жылдамдығы садақтан әлдеқайда төмен болды, бұл оның қашықтық артықшылығын толықтай өтеді.

Carrington left Fort Laramie for the Powder River Country on June 17, 1866. He led 700 soldiers, 300 civilians, including wives and children of soldiers, and civilian contractors; 226 wagons full of supplies, a 35 man regimental band, and 1,000 head of cattle for a supply of fresh meat. The number of soldiers reflected the reductions that had been made in the army since the Civil War. Previous military expeditions against the Sioux by Alfred Sully, Henry Hastings Sibley, and Patrick Edward Connor from 1863 to 1865 had numbered more than 2,000 soldiers. Five hundred of Carrington's men were new recruits and most were infantry, rather than cavalry. He had much less ammunition than the 100,000 rounds promised him. Carrington's men were armed with muzzle loading Springfield rifles from the Civil War rather than new, faster firing Spencer carbines and breech loading rifles. He had been "equipped with the men, arms, and supplies to build and garrison forts, not to wage war with an active army." Carrington did not use Indian scouts, but they could have provided him essential intelligence on his opponents and informed him of a mobile search and destroy attack force. Nearly all of the meager successes of the Powder River Expedition a year earlier were attributable to the Pawnee and Omaha scouts who had accompanied the expedition. A scout in another Indian war would say of US soldiers, "Uncle Sam's boys are too slow for this kind of work." Carrington's guide was the seasoned Mountain man Jim Bridger. Carrington's opponents, the migratory hunting and warrior societies of the Lakota Sioux, Northern Cheyenne, and Arapaho, had advantages in mobility, horsemanship, knowledge of the country, guerrilla hit and run tactics, and the capability to concentrate their forces to achieve numerical superiority. They also had many weaknesses as a fighting force, especially in organization and weapons. During winter and spring, the scarcity of natural resources resulted in their living in small, scattered autonomous groups. In late summer and fall they congregated into large encampments for ceremonies and to make political decisions and plan collective action. Bands were highly decentralized and individual Indians felt little obligation to obey group decisions. The Lakota consisted of seven independent bands, each made up of numerous sub bands, all of whom operated independently. The Cheyenne had a more structured and centralized political organization. Some historians have estimated that Red Cloud's warriors numbered up to 4,000 men. The total number of Lakota in 1865 was about 13,860. The Northern Cheyenne and Arapaho numbered about 3,000, adding up to a total of about 17,000 Indian men, women, and children. Thousands of people in all three of those tribes were not in the Powder River country with Red Cloud; others stayed aloof from warfare. As had been typical of United States militias, Indian men were part time warriors. They had to spend much of summer and fall each year hunting buffalo and other game to feed their families. In the late winter and spring, they were limited in mobility until the grass turned green and their horses could recover their strength after the severe winters of the northern Great Plains. The effectiveness of Indian forces were diminished by their lack of cohesion and organization. The Indians had few guns and little ammunition; only six of the 81 soldiers who were later killed in the Fetterman Fight had gunshot wounds, and two of those may have shot themselves accidentally. Their basic weapon was the bow and arrow. The short (usually less than four feet long) and stout Indian bow was designed for short distance hunting from horseback. Although deadly at short range, it probably had less than one half the range of the English longbow, which was effective to 200 yards (180 m). Indian warriors lacked the capability to do significant damage to their opponents at ranges of more than 100 yards (90 m). By contrast, the soldier's Springfield Model 1861 muskets had an effective range of 300 yards or more. The Springfield musket, however, had a much lower rate of fire than the bow, offsetting to an extent its range advantage.

Соғыс

28 маусымда Каррингтон және оның керуені Форт-Реноға жетіп, екі рота (шамамен 100 адам) сол жерде қалдырды. Олар 5-ші АҚШ еріктілерінің екі ротасын (халық арасында "Жаңартқыш Янкилер" атымен танымал) ауыстыру үшін қалды, олар қыс бойы фортта гарнизон болып тұрған. Солтүстікке қарай жылдамдап, 14 шілдеде Каррингтон қазіргі Вайоминг штатындағы Баффало қаласына жақын Пайни Крикке Фил Керни фортын салды. Одан 18-ші полктің екі ротасы солтүстік-батысқа қарай 91 мильге жылжып, 13 тамызда Бихорн өзені бойында үшінші бекет – Форт С.Ф. Смит құрды. Биік жазықтардағы қыс әдетте ерте басталып, қатал болатындықтан, тамыздың ортасы форттар салуды бастау үшін өте кеш болатын. Бірақ Каррингтонның жорығы үлкен механикалық "шөп шабу машинасы" тасымалдау қажеттілігінен баяулады. Қайта толықтырулар мен күшейте түсулермен Каррингтонның жалпы әскері 700-ден аспады, оның 400-і Форт-Кирниде орналасқан. Каррингтон инженер және саяси тағайындама, жауынгерлік тәжірибесі жоқ адам еді. Ол адам күшін жоғары сапалы бекіністер салуға жұмсады. Ол шілде айының ортасында аймаққа келгеннен кейін қысқа дайындалуға тырысты. Вайоминг қысының қаталдығын ескерсек, бұл орынды болды, бірақ оның көптеген кіші офицерлері, шайқасқа асыққандықтан, ашуланды. Көбісі Азамат соғысының қатысушылары еді, бірақ олар үндістермен күресу тәжірибесіне ие емес және жауынгерлерді оңай жеңуге болатынына сенді. 16 шілдеде Дулл Найф және Екі Ай сияқты шайендер тобы Каррингтонды Форт-Ренода көріп, бейбітшілікке ниеттерін білдірді. Олар Қызыл Бұлттың 500 жауынгерімен жақын жерде екенін айтты. Сол күні екі ақ азамат өлтірілді, ал келесі күні Лакоталар жол бойындағы форттарға шабуыл жасады. Қызыл Бұлттың жауынгерлері фортқа жақын күзет бекеттерін бұзып, 175 жылқы мен қашырды қашырып кетті. 200-ге жуық сарбаз 15 мильге созылған ұрыста үндістерді қуды, малдарды қайтарып алуға тырысты, бірақ екі адам қаза тауып, үшеуі жараланды. Фортқа оралғанда, олар үндістер өлтірген алты саудагердің денелерін тапты. 20 шілдеде Қызыл Бұлттың жауынгерлері 37 сарбаз бен азаматтан тұратын керуенге шабуыл жасап, екеуін өлтірді. Олар басқа да азаматтық керуендерге шабуыл жасағаннан кейін Бозман жолындағы азаматтық көлік толығымен тоқтатылды. Каррингтонды азық-түлік пен оқ-дәрімен тек қатаң күзетілген керуендер ғана қамтамасыз ете алды. Келесі апталар мен айларда үндістер Форт-Керниден 6 миль қашықтықтағы орманнан құрылыс ағаштарын кесуге шыққан керуендерге қайта-қайта шабуыл жасады. Қорғану үшін ағаш керуендері үлкен болды, екі параллель қатардан – 24-40 арабадан тұрды және екі жағынан атты сарбаздар күзетімен қамтамасыз етілді. Шабуыл болған жағдайда, арабалар тез арада қоршауға тартылып, қорғанысқа дайындалды. 16 шілде мен 27 қыркүйек аралығында Форт-Керни маңында болған 15 үнді шабуылы салдарынан 6 сарбаз және 28 азамат қаза тауып, бірнеше жүз жылқы, қашыр және ірі қара мал жоғалып кетті. Каррингтонның шөп шабу машинасы да қирады.

Carrington and his caravan reached Fort Reno on June 28, and left two companies (about 100 men) there to relieve the two companies of the 5th U. S. Volunteers (nicknamed the "Galvanized Yankees"), who had garrisoned the fort over the winter. Proceeding north, on July 14, Carrington founded Fort Phil Kearny on Piney Creek, near present day Buffalo, Wyoming. From there two companies of the 18th advanced 91 miles to the northwest, where on August 13, they established a third post, Fort C. F. Smith on the Bighorn River. Given the typically early and severe winters of the high plains, the middle of August was very late in the year to begin constructing forts, but Carrington's march had been slowed by having to transport a large mechanical "grass cutting machine." With replacements and reinforcements, Carrington's total force did not much exceed 700, of whom 400 were located at Fort Kearny. Carrington was an engineer and political appointee, inexperienced in combat. He spent manpower resources building superior fortifications. Arriving in the region in mid July, he tried to prepare for winter. Given the severity of the Wyoming winters, this was reasonable, but many of his junior officers, anxious for battle, were infuriated. Most were Civil War veterans, but they were unfamiliar with Indian fighting and believed the warriors could be easily defeated. On July 16, a group of Cheyenne, including Dull Knife and Two Moons, visited Carrington at Fort Reno and proclaimed their desire for peace. They said that Red Cloud was nearby with 500 warriors. Two white civilians were killed that day, and the Lakota campaign against the forts along the Trail began the next day. Red Cloud's warriors infiltrated the picket lines near the fort and stampeded 175 horses and mules. About 200 soldiers pursued the Indians in a running 15 mile fight, attempting unsuccessfully to recover the animals and suffering two men killed and three wounded. Returning to the fort, they found the bodies of six civilian traders killed by the Indians. On July 20, Red Cloud's warriors attacked a wagon train of 37 soldiers and civilians, killing two, at Crazy Woman Fork of the Powder River. After they attacked other civilian wagon trains, nearly all civilian traffic on the Bozeman Trail ceased. Carrington could only be re supplied with food and ammunition by heavily guarded wagon trains. In the weeks and months that followed, the Indians repeatedly attacked the wagon trains that sallied out of Fort Kearny to cut construction timber in a forest six miles away. For defense, the wood trains were large, consisting of two parallel lines of 24 to 40 wagons guarded by mounted soldiers on either flank. In the event of an attack, the wagons were quickly drawn into an corral for defense. Fifteen Indian attacks near Fort Kearny between July 16 and September 27 resulted in the deaths of 6 soldiers and 28 civilians and the loss of several hundred horses, mules, and cattle. Carrington's hay cutting machine was also destroyed.

Жүз қаза болғандар мен Феттерман шайқасы

1866 жылдың қарашасында капитан Уильям Дж. Феттерман мен Джеймс Пауэлл Форт Фил Керниге 18-ші жаяу әскер штабының гарнизонынан Форт Ларамиге жақын жерде қызметтен босатылған бірнеше офицерлерді алмастыру үшін келді. Каррингтоннан өзгеше, Феттермен Азамат соғысы кезінде көптеген шайқастарда тәжірибе алған. Бірақ оның үндістермен күресу тәжірибесі болмады. Феттерман Каррингтонның стратегиясымен келіспеді, оны "әлсіз" деп атап, "80 адам" берілген жағдайда ол "сиу тайпасының ішінде жүріп өтетінін" мақтанышпен айтты. Кейін Каррингтон өзінің беделін қорғауға тырысқанда осы мақтаныш туралы хабарлады. 6 желтоқсанда ағаш керуенін күзетуге тағайындалған 2-ші кавалерияның C ротасы Қызыл Бұлттың шабуылына ұшырады. Командир, лейтенант Хорас С. Бингем, Лодж Трейл Ридж үстінен кері шегінген кезде оларды қуып барып, қаза тапқандардың арасында болды. Каррингтон офицерлерінің соқырлықпен мұндай үнділік алдауларға ілесіп кетуіне алаңдады. Феттерман Каррингтонның басшылығының тиімсіздігіне ашуланды. Ол Платт департаментінің командирі, генерал Филип Сент-Джордж Кук, гарнизонға қысқы шабуылдық науқан жүргізуді бұйырғанын түсінді. 1866 жылдың 21 желтоқсанында таңертең ағаш керуеніне тағы шабуыл жасалды. Каррингтон 18-ші жаяу әскердің 49 жаяу әскерінен, 2-ші кавалерияның 27 атты әскерінен құралған көмекші топқа бұйрық берді, оның командасын капитан Джеймс Пауэлл басқарды. Пауэлл екі күн бұрын осыған ұқсас әрекет жасаған және үндістерді жотадан қуып шығудан бас тартқан. Алайда, старшинствоны пайдаланып, лейтенант-полковник шеніне ие болған Феттерман көмекші топтың басшылығын сұрады және алды. Пауэлл артта қалды. 18-ші полктің офицері, лейтенант Джордж В. Граммонд, сондай-ақ Каррингтонды сынаған, кавалерияны басқарды, ол лейтенант Бингемнің желтоқсан айының басында қаза болғаннан бері басшысыз қалған. Шабуыл форттан байқалмады, бірақ түскі уақытта форттағылар оқ атысын естіді, алғашқы бірнеше оқтардан кейін бірден қарқынды атыс басталды. Оглала және шайендер тұзаққа түсіргенде, сарбаздар қашып құтыла алмады, ешкім тірі қалмады. Дәлелдер атты әскердің үндістерге шабуыл жасаған болуы мүмкін екенін көрсетті; атты әскердің ең алдыңғы тобының денелері жаяу әскерден кейін қырқадан шамамен бір шақырымдай төменде табылды. Қалдықтарды жинауға жіберілген жерлеу тобы сарбаздар үш топқа бөлініп қаза болғанын хабарлады. Ең алдыңғы және ең тиімділері 16 оқ атқыш Генридің қайталайтын мылтықтарымен және аздаған атты әскермен қаруланған екі азамат болды. Олар аттан түсіп, жартастардың арасына жасырынып алды. Олардың артында, төменгі беткейде, 7 оқ атқыш жаңа Спенсер карабинелерімен қаруланған, бірақ аттарынан ауыр жүктелген және қорғанышсыз қалған көптеген атты әскерлердің денелері болды. Алдыңғы қатарда Феттерман, Браун және жаяу әскерлер тұрды. Олардың қасында Азамат соғысынан қалған ескірген мылтықтары болды; үндістер де ескірген қару-жарақпен қаруланды. Бұл жаяу әскерлер қысқа уақыт бойы жасырын соғысты, бірақ оқ-дәрілері бітіп, олар басып алынды. Генерал Кук дереу Каррингтонды қызметтен босатып, оның орнына бригадир генерал Генри У. Уэсселс тағайындады. Уэсселс 16 қаңтарда екі атты және төрт жаяу әскер ротасымен Форт-Керниге аман-есен жетті. Оның командасындағы бір адам жол жүрісі кезінде мұзға тиіп қайтыс болды. Каррингтон 23 қаңтарда әйелімен және басқа әйелдер мен балалармен, соның ішінде марқұм лейтенант Граммондтың жүкті әйелімен бірге Форт Керниден шығып, Форт Ларамиге сапар кезінде қатты суыққа төтеп берді. Оның 60 сарбазының жартысы тоңазып қалды. АҚШ армиясының қолбасшысы генерал Улисс Грант тек Каррингтонды кінәлауға бейім болған жоқ. Ол Куктың міндетін 1867 жылдың 9 қаңтарында алмастырды. Феттерман шайқасынан кейін үндістер 1866-1867 жылдардың қысында кішігірім топтарға тарады. Осы маусымда қақтығыс басылды. Уэсселс пен оның адамдары Фил Керни фортында қыста қиындықтарға тап болды. Азық-түлік жетіспеді, жылқы мен қашырлардың көпшілігі жем-шөптің жоқтығынан өліп қалды, ал сарбаздар арасында цинга кең таралды. Ол үндістерге қарсы жазалау науқанын тоқтатты. Сәуір айында үндістер Солтүстік Плат өзенінің аңғарында Орегон жолы бойында рейдтер бастады. Журналист Генри М. Стэнли (кейіннен Африкада танымал болды) былай деді: "Қырғындар көбейгендіктен, олар өте қарапайым болып келеді, сондықтан ешкім оларға назар аудармайды". Ең маңыздысы - бұл үндістердің Оңтүстік Вайоминг арқылы өтетін бірінші құрлықтық теміржол құрылысына төндірген қаупі. Феттерман апатынан кейін Бозман жолы мен Форт Ларамиде әскер күштері күшейтілгеніне қарамастан, ресурстар үндістерге қарсы шабуыл жасауға жеткіліксіз болды. Үндістердің достық лакота басшысы Споттейлдің Қызыл Бұлтпен жүргізген бейбіт келісімдері алғашқыда үміт беруші болғанмен, үндістердің уақытты ұстау тактикасы екені белгілі болды. Лакота шілде айында жылдық Күн биін өткізіп, жаңадан қақтығыстарды кейінге қалдырды.

In November 1866, Captains William J. Fetterman and James Powell arrived at Fort Phil Kearny from the 18th Infantry's headquarters garrison at Fort Laramie to replace several officers recently relieved of duty. Unlike Carrington, Fetterman had extensive combat experience during the Civil War. But he lacked experience fighting Native Americans. Fetterman disagreed with Carrington's strategy, reportedly saying it was "passive" and boasting that given "80 men," he "would ride through the Sioux nation." Later, Carrington reported these boasts while trying to defend his own reputation. On December 6, a force of Company C, 2nd Cavalry tasked to protect a wood train, was attacked by Red Cloud. Commanding officer Second Lieutenant Horace S. Bingham was among those killed as he had followed them as they retreated over Lodge Trail Ridge and been overwhelmed. Carrington worried about his officers' tendency to blindly follow such Indian decoy parties. Fetterman was outraged by what he considered the ineffectiveness of Carrington's leadership. He understood the commander of the Department of the Platte, Gen. Philip St. George Cooke, to have ordered the garrison to mount an aggressive winter campaign. On the morning of December 21, 1866, the wood train was attacked again. Carrington ordered a relief party, composed of 49 infantrymen of the 18th Infantry, 27 mounted troopers of the 2nd Cavalry, with Captain James Powell to command. Powell had led a similar effort two days earlier and declined to pursue the Indians over the ridge. However, by claiming seniority as a brevet lieutenant colonel, Fetterman asked for and was given command of the relief party. Powell remained behind. Another officer of the 18th, Lt. George W. Grummond, also a vocal critic of Carrington, led the cavalry, which had been leaderless since Lt. Bingham's death in early December. The ambush was not observed from the fort, but around noon, men at the fort heard gunfire, beginning with a few shots followed immediately by sustained firing. When the Oglala and Cheyenne sprang their trap, the soldiers had no escape; none survived. Evidence indicated the cavalry probably had charged the Indians; the bodies of the cavalry's most advanced group were found nearly a mile down the ridge beyond the infantry. Reports from the burial party sent to collect the remains said the soldiers had died in three groups. The most advanced, and probably most effective, were the two civilians, armed with 16 shot Henry repeating rifles, and a small number of cavalrymen who had dismounted and taken cover in the rocks. Up the slope behind them were the bodies of most of the retreating cavalrymen, armed with new 7 shot Spencer carbines, but encumbered by their horses and lacking cover. Further up the slope were Fetterman, Brown, and the infantrymen. They had nearly obsolete Civil War muzzle loading muskets; the Indians were armed with equally obsolete weaponry. These foot soldiers fought from cover for a short while, until their ammunition ran out and they were overrun. General Cooke immediately relieved Carrington of command, replacing him with Brigadier General Henry W. Wessells. Wessells arrived safely at Fort Kearny on January 16 with two companies of cavalry and four of infantry. One man in his command froze to death during the journey. Carrington left Fort Kearny on January 23 with his wife and the other women and children, including the pregnant wife of the deceased Lt. Grummond, and braved temperatures as low as during the journey to Fort Laramie. One half of his 60 soldier escort suffered frostbite. General Ulysses S. Grant, commanding the U. S. Army, was not inclined to blame only Carrington. He relieved Cooke on January 9, 1867. After the Fetterman Fight, the Indians dispersed into smaller groups for the 1866 1867 winter. Conflict subsided for the season. Wessells and his men at Fort Phil Kearny had a difficult time through the winter. Food was short, most of the horses and mules died from lack of forage, and scurvy was common among the soldiers. He cancelled plans for a punitive winter campaign against the Indians. In April, Indians began raids along the Oregon Trail in the North Platte River valley. Journalist Henry M. Stanley, (later achieving fame in Africa), said, "Murders are getting to be so tame from their plurality, that no one pays any attention to them." Most serious was the Indian threat to the construction of the First transcontinental railroad routed through southern Wyoming. Although army forces had been augmented along the Bozeman Trail and at Fort Laramie in the wake of the Fetterman disaster, resources were still insufficient to take the offensive against the Indians. Peace negotiations conducted by the friendly Lakota chieftain Spotted Tail with Red Cloud initially seemed promising, but proved to be only a delaying tactic by the Indians. The Lakota held their annual Sun Dance in July, delaying the renewal of major hostilities.

Хейфилд пен Вагон-бокстың жекпе-жегі

1867 жылдың шілде айының соңында лакота және шайендер шабуылдарда екі түрлі бағыт ұстанды. Негізінен шайендер мен арапахолардан құралған күш Монтана штатындағы Бигхорн өзені бойындағы Смит фортына шабуылға жиналды. Ал қалғандары, көбінесе лакота тайпасынан, 145 шақырым қашықтықтағы Фил Керни фортына шабуыл жасауға бел буды. Смит фортының жанында тұратын кроу тайпасы, форттағы сарбаздарды алдағы шабуылдар туралы ескертіп, барлау ақпаратын жеткізіп отырды. 23 шілдеде фортқа подполковник Лютер П. Брэдли басқаратын екі жәй ауылы қосылды, осылайша форттағы сарбаздардың саны 350-ге жетті. Жаңа мылтықтардың атыс жылдамдығы минутына 8-10 оқ, ал ескі мылтықтардың 3-4 оқ болатын. Сонымен қатар, жаңа мылтықтарды жатып, ыңғайлы жағдайда оңай қайта зарядтауға болады. Жаңа Спрингфилд мылтықтарының келуі Феттерман шайқасынан бергі қақтығыстағы ең маңызды өзгеріс болды. Олар сарбаздарға жылдам қайта зарядтауға мүмкіндік берді, бұл сарбаздардың қайта зарядтауға уақыты жетпей тұрып, қорғанысқа шабуылдау тәсілін тоқтатты. Жаңа мылтықтармен сарбаздар қайта зарядтау кезінде жасырынбаққа тығылуға мүмкіндік алды. Смит фортындағы сарбаздардың міндеті – қысқы мал азығы үшін шөп шабуылдарынан азаматтарды қорғау болды. 1 тамыз күні таңертең, Форт Смиттен 5 шақырым қашықтықтағы шөп шабуылында 21 сарбаз және 9 азамат жұмыс істеп жатқанда, жүздеген атты үндістер шабуыл жасады. Сарбаздар мен азаматтар форттың ішіндегі бұрыштары мен ойықтарға тығылды. Күндіз американдық сарбаздар жылдам ату қабілетіне ие мылтықтарымен бірнеше шабуылды тойтарды. Үндістер түстен кейін шабуылды тоқтатты. Американдықтардың арасында екі сарбаз және бір азамат қаза тапты, ал үшеуі жараланды. Үндістер сегіз адамның қаза тапқанын мәлімдеді, ал сарбаздар 18-23 адамды өлтіргенін есептеді. Келесі күні Фил Керни фортының жанындағы Вагондық қораптағы шайқас та осыған ұқсас болды. 26 сарбаз және 6 азамат форттан тыс ағаш кесушілерді сүйемелдеп шықты. 14 вагоннан құралған ауыр ағаш қораптар негізгі кесу орнының жанындағы дөңгелек қоршауда жерге қойылды, ал жүздеген атты үнді жауынгерлері кенеттен пайда болғанда, сарбаздар мен азаматтардың көпшілігі сонда жасырынуға тырысты. Жаңа мылтықтармен қаруланған американдықтар алты сағат бойы үндістерге қарсы тұрып, Фил Керни фортынан келген көмекші күштердің арашалауымен құтқарылды. Қорапта үш американдық қаза тауып, екеуі жараланды, ал ағаш кесушілердің төртеуі 2 шақырым қашықтықта қаза тапты. Вагондық қораптағы шайқас сол кезде "дүниедегі ең үлкен үнді шайқасы" деп жарияланды, үнділердің қазасы 1500-ге дейін жетеді деп есептелді. Тарихшы Джордж Хайдтың айтуынша, үнділердің 6 адамы қаза тауып, 6 жараланған, олар бұл шайқасты жеңіліс деп санамады, себебі олар көптеген қашырлар мен жылқыларды қолға түсірді. Хейфилд және Вагондық қораптардағы шайқастардың нәтижесі үндістерді ірі шабуылдар жасаудан тоқтатты, бірақ олар Бозман жолындағы форттарды мазалауын жалғастырып, сарбаздар мен азаматтарды өлтірді. 7 тамызда үндістер қазіргі Лексингтон, Небраска қаласының жанындағы Плам-Крик маңындағы Юнион Пасифик темір жолының пойзына шабуыл жасады, бұл орын Powder River аймағынан алыс және АҚШ сол кезге дейін бейбіт деп санайтын аймақ болатын. Бұл жағдай үкіметті алаңдатты.

In late July 1867, the Lakota and Cheyenne took two different paths in attacks. A force composed primarily of Cheyenne and Arapaho gathered for an attack at Fort C. F. Smith on the Bighorn River in Montana. Another, mostly Lakota, decided to attack Fort Phil Kearny, 90 mile (145 km) southeast. Crow people lived near Fort Smith and provided intelligence to the soldiers at the fort, warning of upcoming attacks. On July 23, the fort was reinforced by two companies of infantry under Lt. Col. Luther P. Bradley, bringing the complement of the fort up to 350 soldiers. The new rifles had a rate of fire of 8 to 10 shots per minute compared to 3 to 4 for the muzzle loading muskets; also, they could be easily reloaded by men lying in a prone position. The supply of the new Springfields was perhaps the biggest change in the conflict since the Fetterman Fight. They allowed the soldiers to reload quickly, ending the Indian tactic of charging defenses before the soldiers could reload. With the new rifles, the soldiers could also remain behind cover while reloading. The soldiers at Fort Smith were tasked with protecting civilians cutting hay for winter food for the fort's horses. On the morning of August 1, 21 soldiers and 9 civilians were working in the hayfield 3 mile (5 km) from Fort Smith, when several hundred mounted Indians charged them; the soldiers and civilians took cover behind logs in a makeshift fort and in rifle pits. During the course of the day, the Americans repulsed several attacks with their fast firing rifles. The Indians broke off the attack in the afternoon. American casualties were two soldiers and one civilian killed and three wounded. The Indians claimed they had lost eight dead; the soldiers estimated they had killed 18 to 23. The Wagon Box Fight near Fort Kearny the next day was similar. Twenty six soldiers and 6 civilians were escorting a wood cutting detail outside the fort. The heavy wooden boxes of 14 wagons had been placed on the ground in an oval corral near the main cutting site, and most of the soldiers and civilians took refuge there when hundreds of mounted Indian warriors suddenly appeared. Armed with the new breech loading rifles, the Americans held off the Indians for six hours before being rescued by a relief force from Fort Kearny. Three Americans were killed and two wounded in the corral, and four woodcutters were killed about 1 mile (2 km) away. The Wagon Box Fight was hailed at the time as the "greatest Indian battle in the world," with Indian casualties fancifully estimated at up to 1,500. Historian George E. Hyde has said the Indians had 6 killed and 6 wounded and did not regard the fight as a defeat, as they captured a large number of mules and horses. The outcomes of the Hayfield and Wagon Box fights discouraged the Indians from mounting additional large scale attacks, but they continued harassment of the forts along the Bozeman Trail, killing soldiers and civilians. On August 7 the Indians attacked a Union Pacific Railroad train at Plum Creek near present day Lexington, Nebraska, far from the Powder River Country and in a region considered by the US to be peaceful until then. This alarmed the government.

Форт-Ларами келісім-шарты

Хейфилд және Вагон-бокстағы шайқастардағы әскери табыстарға қарамастан, АҚШ үкіметі Қызыл бұлт соғысына әскери емес, бейбіт шешім іздеді. Трансматериктік теміржолды сәтті аяқтау басымдыққа ие болды, және армияның теміржолды да, Бозман жолын да үндістердің шабуылынан қорғауға ресурстары жетпеді. Паудер-Ривер аймағындағы әскери қатысу қымбатқа түсті және нәтиже бермеді, үндістерді бағындыру үшін 20 000 сарбаз қажет болуы мүмкін деген есептер болды. 1868 жылдың көктемінде Форт-Ларамиге бейбітшілік комиссарлары жіберілді. Қызыл бұлт армия Паудер-Ривер форттарын – Фил Керни, С. Ф. Смит және Риноны тастап кеткенше олармен кездесуден бас тартты. 1868 жылдың тамызында федералды әскерлер форттарды тастап, Ларами фортына қайтты. Әскерлер форттардан кеткен күні үндістер оларды өртеп жіберді. Бозман жолы мәңгілікке жабылды. Қызыл бұлт Ларами фортына қараша айында ғана келді. Ол 1868 жылғы Форт-Ларами келісімшартына қол қойды, ол Ұлы Сиу резервациясын, соның ішінде Блэк-Хиллзді құрды. Резервацияға Миссури өзенінен батысқа қарай Оңтүстік Дакотаның барлық жерлері кірді. Солтүстік арапахо өкілдері де келісімге қол қойды. Келісімде Паудер-Ривер аймағы "индіандық жер" деп жарияланды, жаңа резервацияда тұрмауды таңдаған үндістер үшін қорық ретінде, ал Лакота, Шайен және Арапахо тайпалары үшін аңшылық қорық ретінде белгіленді. Ең бастысы, келісімде Қызыл бұлттың талабы көрсетілді: "Ешбір ақ адамға немесе адамдарға Паудер-Ривер елінің" бір бөлігін қоныстандыруға немесе басып алуға рұқсат етілмейді, және ешкім үндістердің келісімінсіз Паудер-Ривер елінен өте алмайды. Лакоталар өз тарапынан резервациядан тыс "кез келген теміржолдың" салынуына рұқсат берді. Олар "оның сыртындағы аумақты тұрақты түрде иемдену құқығынан" бас тарды және "осы резервацияны өздерінің тұрақты мекені деп санайды" деп мәлімдеді. Олар "үйде немесе сапарда жүргендерге шабуыл жасамауға" міндеттенді. Бұл келісім АҚШ пен Лакоталар арасында жасалғанмен, Кроу тайпасы үшін ауыр салдарға әкелді. Лакоталардың Паудер-Ривер өзенінің батыс жағындағы талабын қанағаттандыру үшін АҚШ алдымен 1851 жылғы келісім бойынша осы жерге құқығы бар Кроу тайпасынан оны сатып алуға тиіс болды, содан кейін Лакота тайпасын келесі меншік иесі ретінде мойындауға тиіс болды. Осы себепті Лакотамен келіссөздер жүргізілгенмен қатар, АҚШ Кроу индейлерімен де келісімшарт жасасты. 1868 жылдың 7 мамырында Кроу тайпасы 1851 жылғы келісім бойынша өздерінің жерлерінің үлкен бөлігін АҚШ-қа сатуға келісті. Сатылған аумаққа Лакоталар мен олардың одақтастары келісімсіз бірнеше жыл бойы иелік еткен Кроу тайпасының батыс Паудер-Ривер аңшылық алқаптары да кірді. Кроу тайпасы сондай-ақ Йеллоустоун өзенінің оңтүстік жағында, 1851 жылғы аумағының ортасында орналасқан кішкентай резервацияға қоныстануға келісті. Кроу резервациясына "Батырлардың аңғары" кірді, ақтар оны Кіші Бигхорн өзенінің аңғары деп атады. Понка тайпасы да жаңа Форт-Ларами келісімінің салдарына ұшырады. АҚШ қателігінен Лакота тайпасына Понка тайпасының резервациясына құқық берілді.

Despite the military successes in the Hayfield and Wagon Box Fights, the U. S. government increasingly sought a peaceful rather than a military solution to Red Cloud's War. The successful completion of the transcontinental railroad took priority, and the Army did not have the resources to defend both the railroad and the Bozeman Trail from Indian attacks. The military presence in the Powder River Country was both expensive and unproductive, with estimates that 20,000 soldiers might be needed to subdue the Indians. Peace commissioners were sent to Fort Laramie in the spring of 1868. Red Cloud refused to meet with them until the Army abandoned the Powder River forts, Phil Kearny, C. F. Smith, and Reno. In August 1868, Federal soldiers abandoned the forts and withdrew to Fort Laramie. The day after the soldiers left the forts, the Indians burned them. The Bozeman Trail was closed for all time. Red Cloud did not arrive at Fort Laramie until November. He signed the Treaty of Fort Laramie of 1868, which created the Great Sioux Reservation, including the Black Hills. The reservation included all of South Dakota west of the Missouri River. Northern Arapaho representatives also signed the treaty. The treaty declared the Powder River country as "unceded Indian territory", as a reserve for the Indians who chose not to live on the new reservation, and as a hunting reserve for the Lakota, Cheyenne, and Arapaho. Most importantly, the treaty specified what Red Cloud sought: "no white person or persons shall be permitted to settle upon or occupy any portion" of the Powder River country "or without the consent of the Indians first had and obtained, to pass through" the Powder River country. The Lakotas on their part allowed the construction of "any railroad" outside the reservation. They would give up "all right to occupy permanently the territory outside" it and "regard said reservation their permanent home". They accepted "not to attack any persons at home, or travelling ". Although a treaty between the United States and the Lakotas, it had profound consequences for the Crows. In order to realize the Lakota demand to the western Powder River area, the United States first had to buy it from the 1851 treaty right holder, the Crow, and then recognize the Lakota tribe as the next proprietor. Consequently, parallel with the negotiations with the Lakota, the United States had treaty talks with the Crow Indians. On May 7, 1868, the Crows accepted to sell large parts of their 1851 treaty territory to the United States. The ceded area included the western Powder River hunting grounds of the Crow, already for years taken in possession by the Lakotas and their allies without consent. The Crows also agreed to settle on a smaller reservation right on the south side of the Yellowstone, in the center of their 1851 territory. The Crow reservation included "The Valley of Chieftains", to the whites known as the valley of Little Bighorn River. The small Ponca tribe was another Indian nation affected by the new Fort Laramie treaty. By mistake, the United States had given the Lakotas treaty right to the reservation of the Poncas.

Салдары

Лакота үндістерінің Powder River аймағындағы билігі сегіз жылға созылды, бірақ Қара тауларда алтынның табылуына байланысты АҚШ-тың Ұлы Сиу резервациясының жеріне деген қызығушылығы қайта оянды, бұл 1876 жылғы Ұлы Сиу соғысына және келісімшарттың бұзылуына әкелді. 1980 жылғы Жоғарғы Соттың «Америка Құрама Штаттары Сиу ұлты үндістеріне қарсы» ісінде, сот келісімшарт бойынша қамтылған тайпалық жерлерді АҚШ үкіметінің заңсыз түрде иеленгенін және тайпаға өтемақы мен үстеме төленуі керек деп шешті. 2018 жылғы мәлімет бойынша, бұл сома 1 миллиард доллардан асты. 1868 жылы ақтарға таңылған бейбітшілік, Оглала және басқа Лакота тайпаларына тайпааралық соғыстарға қайта назар аударуға мүмкіндік берді. Қараша айында басшы Red Cloud, екі топ мүшесінің қазасына байланысты, Crows тайпасымен күресу үшін АҚШ-тан қару-жарақ сұрады. Лакоталар Понка тайпасына қарсы «ұйымдастырылған шабуылдарын» жалғастырды, себебі «олар Сиу жерінде тұрып жатқан Понка тайпасына наразылық білдірді». 1873 жылғы жазда, АҚШ аумағындағы Республика өзені бойында жаңа келісімшарт бойынша аң аулау құқығын пайдалана отырып, екі ірі Лакота лагері, саяхаттап келе жатқан Пауни тайпасының тобына ірі шабуыл жасады, бұл оқиға кейін Massacre Canyon деп аталды. 1868 жылдан кейін Red Cloud резервацияда өмір сүрді. АҚШ-тың көшіп келушілер санының артуын және технологиялық прогресін көріп, Сиу тайпасын басып тастайтынын сезген Red Cloud, өз халқына әділдік орнату үшін АҚШ-тың Үндістер ісі жөніндегі бюросымен күресуге бейімделді. Ол Лакота тайпасының жазық далалық мәдениетінен резервация жүйесінің шектеулі жағдайларына көшу кезеңіндегі маңызды көшбасшысы болды. Ол үнді соғыстарының барлық ірі Лакота көшбасшыларынан ұзақ өмір сүрді. Ол 1909 жылға дейін өмір сүрді, содан кейін Пайн Ридж резервациясында қайтыс болды және сол жерге жерленді. 1866 жылғы Феттерман шайқасында қаза тапқан Феттерман, Браун және АҚШ сарбаздарының денелері Монтана штатындағы Кроу агенттігіне жақын орналасқан Литтл Бигхорн шайқасының ұлттық монументінің АҚШ Ұлттық зиратына қайта жерленді.