Мирейль: Француз әншісі, композиторы және актрисасының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз әншісі, композиторы және актрисасы Мирель Хартух (30 қыркүйек 1906 – 29 желтоқсан 1996) – француз әншісі, композиторы және актрисасы. Ол көбінесе "Мирель" сахналық атымен танымал болды, ондай бір атты сахнада пайдалану сол кездегі қалыпты жағдай еді.

Өмірбаян

Мирель еврей иммигрант ата-аналарының отбасында Парижде дүниеге келді. Оның әкесі, Генри (Хендель) Хартух Польшадан, ал анасы, Матильда Рубинштейн Ұлыбританиядан келген. Мирельді ерте жасынан-ақ пианинода ойнауға үйретті және анасы, өзі музыкалық отбасының баласы болғандықтан, оны театр және музыкалық мансапты қууға ынталандырды. Алты жасында ол алғашқы фильмінде эпизодтық рөлде ойнады, осы үшін Ұлыбританияға сапар шекті. Жасөспірім шағында ол театрларда жұмыс істеді және Париждің мәшһүр би залдарының ықпалымен музыка шығара бастады. 1928 жылы ол лирик Жан Нохайнмен (1900–1981) бірлесіп жұмыс істеуді бастады, бұл көп жылдар бойы үлкен жетістікке жеткізді. Ағылшын тілін жақсы білгендіктен, ол екі жыл АҚШ-та болды, алдымен Нью-Йоркте Бродвейде өнер көрсетті, содан кейін Голливудта фильмдерде ойнады. 1931 жылы ол Дуглас Фэрбенкс кіші және Бастер Китонмен бірге «L'aviateur» және «Buster se marie» фильмдерінде түсті. Осы уақытта Францияда Морис Шевалье, Жан Саблон және Шарль Трене (Мирель Францияға «свинг» музыкасын әкелгенін мойындаған) сияқты замандас жұлдыздар оның шығармаларымен хиттер жасады, осылайша оның ән жазушылық мансабын бастады. 1933 жылы ол «Chourinette» француз фильмінде ойнады, бірақ 1951 жылға дейін, «Au fil des ondes» фильмінде ойнағанға дейін, оның музыкалық зал әншісі ретіндегі мансабы басым болды. 1937 жылы ол жазушы және философ Эммануэль Берлге тұрмысқа шықты. Үш жылдан кейін, нацистік оккупация еврей жұбайларды Лимузин аймағындағы Коррез департаментіне жақын Аргентада жасырынуға мәжбүр етті. Ол жерде Мирель француз қарсыласының қозғалысына белсенді қатысып, жергілікті азат ету комитетінің төрағасы болды. Соғыстан кейін ол Жан Кокто, Альбер Камю және Андре Малромен дос болды. 1950 жылдары оның досы Саша Гитри оған «Petit Conservatoire de la chanson» (Ән кішкентай консерваториясы) ашу туралы идея берді, осылайша ол өзінің дағдыларын жас эстрада әншілерін оқыту үшін пайдалана алады. «Petit Conservatoire» 1955 жылдан бастап жексенбілік радио бағдарламасын және 1960 жылдан 1974 жылға дейін теледидар бағдарламасын шығарды, Франсуаза Арди, Ален Сушон, Алиса Дона, Эрве Кристиани, Ив Дютейл, Фрида Боккара және Колетт Магни сияқты табысты мансапқа қол жеткізген көптеген жас әншілердің дауыстарын жетілдірді. Ұзақ және жарқын мансабында Мирель Хартух алты жүзден астам ән жазды және француз мәдениетіне қосқан үлесі үшін үкімет тарапынан екі рет марапатталды. Ол қарттық шағында да өнер көрсетуін жалғастырды. Ол Париждегі 1-ші округте Монпенсье көшесі, 36-да қырық жыл өмір сүрді. Мирель Хартух 1996 жылы 90 жасында Парижде қайтыс болды және Монпарнас зиратында жерленді.

Mireille was born in Paris to Jewish immigrant parents. Her father, Henri (Hendel) Hartuch came from Poland, and her mother, Mathilda Rubinstein, from Britain. Early on, Mireille was taught to play the piano and encouraged to pursue a theatrical and musical career by her mother, herself the child of a musical family. At the age of six she appeared in her first film in a walk on role, for which she traveled to Britain. As a teenager she worked in theater and began composing music influenced by the great dance halls of Paris. In 1928 she began a collaboration with lyricist Jean Nohain (1900–1981) that led to considerable success for many years. Fluent in English, she spent two years in the United States, first in New York City where she performed on Broadway, then in Hollywood, where she appeared in films. In 1931, she appeared in L'aviateur with Douglas Fairbanks, Jr. and Buster se marie with Buster Keaton. Meanwhile in France, contemporary stars Maurice Chevalier, Jean Sablon, and Charles Trenet (who credited Mireille with introducing "swing" to France), charted hits with her compositions, launching her songwriting career. In 1933, she appeared in the French film Chourinette, though until 1951, when she appeared in Au fil des ondes, her career as a music hall singer took precedence. In 1937, she married the writer and philosopher Emmanuel Berl. Three years later, the Nazi occupation forced the Jewish couple into hiding in Argentat in the remote Corrèze département of the Limousin region. There, Mireille was very active in the French Resistance and was head of the local liberation committee. After the War, she befriended Jean Cocteau, Albert Camus, and André Malraux. In the 1950s, her friend, Sacha Guitry gave her the idea of opening the "Petit Conservatoire de la chanson" (Little Conservatory of Song ) to use her talents to train young variety singers. The Petit Conservatoire produced a Sunday radio program beginning in 1955, and a television program from 1960 to 1974, nurturing the voices of a number of young singers who went on to lead successful careers, such as Françoise Hardy, Alain Souchon, Alice Dona, Hervé Cristiani, Yves Duteil, Frida Boccara and Colette Magny. In her long and celebrated career, Mireille Hartuch composed more than six hundred songs and was twice decorated by the government for her contributions to French culture. She continued performing well into her old age. She lived at 36 rue de Montpensier in the 1st arrondissement of Paris for forty years. Mireille Hartuch died in Paris in 1996 at the age of 90 and was interred there in the Cimetière du Montparnasse.