Көне Селинунт қаласының тарихы

Кіріспе

Ежелгі адам қонысы

Селинунте ( /s//ɛ//l//ᵻ/'/n//uː//n//t//eɪ/ SELinOONtay, seliˈnunte; Σελῑνοῦς ; Selīnūs ;) – Италиядағы Сицилия аралының оңтүстік-батыс жағалауындағы Магна Грецияның бай және кең ауқымды ежелгі грек қаласы. Ол Котон және Модион өзендерінің арасындағы аңғарларда орналасқан. Қазіргі таңда ол Кастельветрано коммунасының құрамында, батыстағы Трисина ди Селинунте және шығыстағы Маринелла ди Селинунте шағын елді мекендері арасында жатыр. Археологиялық қазбалар орнында көптеген зәулім ғибадатханалар сақталған, олардың ең ертесі б.з.д. 550 жылға дейін салынған, ал бесеуі акропольге орналасқан. 409 жылға дейінгі өркендеген кезеңінде қалада құлдарды есептемегенде 30 000-ға жуық тұрғын болған. Б.з.д. 250 жылы қиратылып, тасталып кеткен және ешқашан қайтадан қоныстандырылмаған.

Тарих

Селиннт Сицилиядағы грек колонияларының ең маңыздыларының бірі, аралдың оңтүстік-батыс жағалауында, сол аттас шағын өзеннің сағасында және Гипсас өзенінен (қазіргі Белиз) батысқа қарай 6,5 км жерде орналасқан. Тарихшы Фукидидтің айтуынша, Мегара Гиблея қаласынан келген колонистер, Памилус басшылығымен, Мегара Гиблея негізі қаланғаннан кейін шамамен 100 жыл өткен соң, Грекиядағы Мегара қаласының көмегімен осы жерге қоныстанды. Оның негізі қаланған күні нақты белгіленбеген, өйткені Фукидид оны тек Мегара Гиблеяның негізімен байланыстырады, ол өзі де дәл белгісіз. Бірақ шамамен б.з.д. 628 жылы деп есептеуге болады. Диодор оны 22 жыл бұрын, яғни б.з.д. 650 жылы, ал Иероним одан да ертерек, б.з.д. 654 жылы деп көрсетеді. Фукидидтің көрсеткен мерзімі, бұл ертерек мерзімге қарағанда, ықтималрақ болып көрінеді. Атауы сол жерде көптеп өскен жабайы сельдерейден (σέλινον) шыққан деп саналады. Сондықтан олар монеталарында сельдерей жапырағын символ ретінде пайдаланған. Селиннт – Сицилиядағы грек колонияларының ең батысы болғандықтан, олар тез арада Сицилияның батысындағы финикиялықтармен және аралдың батыс және солтүстік-батысындағы сицилиялықтармен байланысқа түсті. Бастапқыда финикиялықтар олармен қақтығысқан жоқ, бірақ б.з.д. 580 жылы Селинунт тұрғындары грек емес Элим халқының Сегеста қаласымен соғысқа қатысты, олардың аумақтары шектес болған. Кейін Липараны құрған Родос және Книдтен келген эмигранттар тобы Сегестаны қолдап, олардың жеңісіне көмектесті. Бірақ Сегеста мен Селинунт арасындағы даулар мен қақтығыстар жиі болған, және Диодордың Сегестаның Лилибаймен (қазіргі Марсала) б.з.д. 454 жылы соғысқандығы туралы айтуынан кейін, Селинунт тұрғындарының аты айтылған болуы мүмкін. Мазарус өзені, сол кезде Сегестамен шекараны құраған, Селинунттен батысқа қарай шамамен 25 км қашықтықта болды. Кейінірек Селинунт аумағы оның жағалауына дейін жеткені және қаланың сағасында бекініс пен сауда орталығы болғандығы белгілі. Басқа жағынан, Селинунт аумағы Халикус (қазіргі Платани) өзеніне дейін созылып, оның сағасында Миноа немесе кейін Хераклея деп аталған колония құрылды. Осыдан Селинунт үлкен билікке және өркендеуге жеткені көрінеді, бірақ оның тарихы туралы ақпарат өте аз сақталған. Сицилия қалаларының көпшілігі сияқты, ол олигархиядан тиранияға ауысты, және шамамен б.з.д. 510 жылы Пеифагорас есімді деспотқа бағынды, ол Дориейдің серігі Эврилеонның көмегімен құлатылды. Эврилеон өзі біраз уақыт қаламен басқарды, бірақ Селинунт тұрғындары оны тез құлатып, өлтірді. Селинунт тұрғындары Хамилкардың үлкен жорығы кезінде (б.з.д. 480 ж.) карфагендіктерді қолдады, тіпті карфагендік әскерге контингент жіберуге уәде берді, бірақ бұл Химера шайқасында Хамилкар жеңілгеннен кейін ғана орындалды. Селинунт тұрғылары б.з.д. 466 жылы Сиракуздықтарға Трасибулды қууға көмектесіп, Сицилияның басқа қалаларымен бірлесіп әрекет етті. Фукидид Селинунт туралы б.з.д. 416 жылы афиналық экспедициядан бұрын, құрлық және теңіз арқылы соғыс үшін үлкен ресурстарға ие болған, храмдарында көп байлық жинаған күшті және бай қала ретінде айтады. Диодор да карфагендіктердің басып кіруі кезінде оның ұзақ уақыт тыныштықта болғанын және көптеген халқы бар екенін көрсетеді. Селинунт қабырғалары шамамен 2 км² аумақты қоршап тұрды. Афиналықтар Сегестаны құтқару үшін бірден ешқандай шара қабыланбаған, және Сегеста маңында басқа да қақтығыстар тіркелмеген. Афиналық экспедиция алғаш рет Сицилияға келгенде (б.з.д. 415 ж.), Фукидид генерал Никиястың афиналықтарды бірден Селинунтке баруды және Селинунт тұрғындарын орташа талаптармен бас игізуге мәжбүр етуді ұсынғанын айтады, бірақ бұл кеңеске құлақ аспай, экспедиция Сиракузаға бағыт алды. Нәтижесінде Селинунт тұрғындары кейінгі операцияларда аз ғана рөл атқарды. Бірақ олар бірнеше рет Сиракуздықтарға әскер бергендігі айтылады, және Гилиппке көмек көрсету үшін жіберілген үлкен Пелопоннес күші б.з.д. 413 жылы көктемде Селинунтке қонды, оны дауыл Африка жағалауына айдап салды.

Selinunte was one of the most important of the Greek colonies in Sicily, situated on the southwest coast of that island, at the mouth of the small river of the same name, and 6.5 km west of the Hypsas river (the modern Belice). It was founded, according to the historian Thucydides, by a colony from the Sicilian city of Megara Hyblaea, under the leadership of a man called Pammilus, about 100 years after the foundation of Megara Hyblaea, with the help of colonists from Megara in Greece, which was Megara Hyblaea's mother city. The date of its foundation cannot be precisely fixed, as Thucydides indicates it only by reference to the foundation of Megara Hyblaea, which is itself not accurately known, but it may be placed about 628 BC. Diodorus places it 22 years earlier, or 650 BC, and Hieronymus still further back in 654 BC. The date from Thucydides, which is probably the most likely, is incompatible with this earlier date. The name is supposed to have been derived from quantities of wild celery (σέλινον) that grew on the spot. For the same reason, they adopted the celery leaf as the symbol on their coins. Selinunte was the most westerly of the Greek colonies in Sicily, and for this reason they soon came into contact with the Phoenicians of western Sicily and the native Sicilians in the west and northwest of the island. The Phoenicians do not at first seem to have conflicted with them; but as early as 580 BC the Selinuntines were engaged in hostilities with the non Greek Elymian people of Segesta, whose territory bordered their own. A body of emigrants from Rhodes and Cnidus who subsequently founded Lipara, supported the Segestans on this occasion, leading to their victory; but disputes and hostilities between the Segestans and Selinuntines seem to have occurred frequently, and it is possible that when Diodorus speaks of the Segestans being at war with the Lilybaeans (modern Marsala) in 454 BC, that the Selinuntines are the people really meant. The river Mazarus, which at that time appears to have formed the boundary with Segesta, was only about 25 km west of Selinunte; and it is certain that at a somewhat later period the territory of Selinunte extended to its banks, and that that city had a fort and emporium at its mouth. On the other side Selinunte's territory certainly extended as far as the Halycus (modern Platani), at the mouth of which it founded the colony of Minoa, or Heracleia, as it was afterward called. It is clear, therefore, that Selinunte had already achieved great power and prosperity; but very little information survives about its history. Like most of the Sicilian cities, it passed from an oligarchy to a tyranny, and about 510 BC was subject to a despot named Peithagoras, who was overthrown with the assistance of the Spartan Euryleon, one of the companions of Dorieus. Euryleon himself ruled the city, for a little while, but was speedily overthrown and put to death by the Selinuntines. The Selinuntines supported the Carthaginians during the great expedition of Hamilcar (480 BC); they even promised to send a contingent to the Carthaginian army, but this did not arrive until after Hamilcar's defeat at the Battle of Himera. The Selinuntines are next mentioned in 466 BC, co operating with the other cities of Sicily to help the Syracusans to expel Thrasybulus. Thucydides speaks of Selinunte just before the Athenian expedition in 416 BC as a powerful and wealthy city, possessing great resources for war both by land and sea, and having large stores of wealth accumulated in its temples. Diodorus also represents it at the time of the Carthaginian invasion, as having enjoyed a long period of tranquility, and possessing a numerous population. The walls of Selinunte enclosed an area of approximately The Athenians do not appear to have taken any immediate action to save Segesta, but no further conflict around Segesta is recorded. When the Athenian expedition first arrived in Sicily (415 BC), Thucydides presents the general Nicias as proposing that the Athenians should proceed to Selinunte at once and compel the Selinuntines to surrender on moderate terms; but this advice was overruled and the expedition sailed against Syracuse instead. As a result, the Selinuntines played only a minor part in the subsequent operations. They are, however, mentioned on several occasions providing troops to the Syracusans; and it was at Selinunte that the large Peloponnesian force sent to support Gylippus landed in the spring of 413 BC, having been driven over to the coast of Africa by a tempest.

Карфагеннің қол астына түседі

Афина қару-жарағының жеңілісі Сегестандықтарды өздерінің қарсыластарының ырысымына қалдырды. Олар Селинунтқа бастапқы даудың себебі болған шекаралық ауданы тапсырды. Бірақ Селинунттықтар бұл үсынысқа қанағаттанбай, оларға қарсы жаулықтарын жалғастырды, соның салдарынан Сегестандықтар Карфагеннен жәрдем сұрады. Біраз ойланғаннан кейін Карфаген шағын күш жіберді, олардың көмегімен Сегестандықтар Селинунттықтарды шайқаста жеңді. Карфагендіктер келесі көктемде (б.з.д. 409) ең төменгі ежелгі есептерге сәйкес, 100 000 адамнан тұратын зор әскерді жіберді, оны Ганнибал Маго (Химерада қаза тапқан Гамилькардың немересі) басқарды. Әскер Лилибаумға қонды да, тікелей Селинунтке бет алды. Қала тұрғындары мұндай күшті күтпеген, сондықтан оған қарсы тұруға дайын болмады. Қаланың қабырғалары көп жерде қираған еді, ал Сиракуза, Акрагас (қазіргі Агридженто) және Гела уәделеген қарулы күштер дайын емес, уақтылы келмеді. Селинунттықтар өздері ғана карфагендіктермен соғысып, қабырғалар бұзылғаннан кейін де әр үйді қорғауға тырысты. Бірақ жаудың көптігінен қарсы тұру мүмкін болмады, он күндік қоршаудан кейін қала алынды, ал қорғаушылардың көп бөлігі өлтірілді. Көзге түскендері бойынша, Селинунт азаматтарының 16 000-ы қаза тапты, 5 000-ы тұтқынға алынды, ал 2 600-ы Эмпедион басшылығымен Акрагасқа қашып кетті. Кейіннен аман қалғандар мен қашқындардың көп бөлігін Сиракузалық Гермократ жинап, қала қабырғаларының ішінде орналастырды. Біраз уақыттан кейін Ганнибал қала қабырғаларын қиратты, бірақ аман қалған тұрғындарына оралып, Карфагеннің қарауындағы елді мекен ретінде қоныстануға рұқсат берді. Селинунт азаматтарының көп бөлігі бұл ұсынысты қабылдады, ол кейіннен Сиракуза тираны Дионисий мен Карфагендіктер арасында б.з.д. 405 жылы жасалған келісіммен бекітілді. Бірақ қала мен оның аумағы б.з.д. 383 жылы жасалған бейбіт келісім бойынша қайтадан Карфагендіктерге берілді. Дионисий оны өлімінен аз бұрын қайта басып алса да, ол көп ұзамай Карфагеннің бақылауына қайта оралды. Б.з.д. 383 жылы жасалған келісімде Сицилиядағы Карфаген үстемдігінің шығыс шекарасы ретінде белгіленген Халикус өзені, уақытша тоқтауларға қарамастан, шекара болып қала берді және б.з.д. 314 жылы Агатоклмен жасалған келісімде қайтадан шекара ретінде бекітілді. Бұл соңғы келісімде Селинунт, Гераклея және Гимера бұрынғыдай Карфагеннің бағыныштылары екендігі нақты айтылды. Алайда, б.з.д. 276 жылы Пиррдің Сицилияға жасаған жорығы кезінде Селинунттықтар Гераклеяны басып алғаннан кейін Пиррге ерікті түрде қосылды. Бірінші Пуникалық соғысқа дейін Селинунт қайтадан Карфагеннің бақылауында болды, ал оның аумағы римдіктер мен карфагендіктер арасындағы әскери операциялардың аренасы болды. Бірақ соғыс аяқталар алдында (шамамен б.з.д. 250 жылы), карфагендіктер кері шегіне бастағанда және қорғану үшін мүмкіндігінше аз жерді қалдырғанда, олар Селинунттің барлық тұрғындарын Лилибаумға көшіріп, қаланы қиратты. Ол қайтадан салынбаған сияқты. Плиний Ескі оның атын (Selinus oppidum) атап өтеді, оның уақытында әлі де қала ретінде болғандай, бірақ Страбон оны жойылған қалалармен анық ажыратады. Птолемей Селин өзенін атаса да, осы аттас қала туралы айтпайды. Thermae Selinuntiae (қазіргі Sciacca), бұл көне қаладан атын алған және римдіктер кезінде жиі қолданылған сияқты, Селинунттен 30 км қашықтықта орналасқан: олар күкіртті бұлақтар, әлі де медициналық қасиеттері үшін жоғары бағаланады және Сицилиядағы көптеген термальдық сулар сияқты Сан Калогероға арналған. Кейінірек олар Aquae Labodes немесе Larodes деп аталды, олар осы атпен Itineraries-те кездеседі.

The defeat of the Athenian armament apparently left the Segestans at the mercy of their rivals. They surrendered the frontier district that was the original subject of dispute to Selinunte. The Selinuntines, however, were not satisfied with this concession, and continued their hostility against them, leading the Segestans to seek assistance from Carthage. After some hesitation, Carthage sent a small force, with the assistance of which the Segestans defeated the Selinuntines in a battle. The Carthaginians in the following spring (409 BC) sent over a vast army containing 100,000 men, according to the lowest ancient estimate, led by Hannibal Mago (the grandson of Hamilcar that was killed at Himera). The army landed at Lilybaeum, and directly marched from there to Selinunte. The city's inhabitants had not expected such a force and were wholly unprepared to resist it. The city fortifications were, in many places, in disrepair, and the armed forces promised by Syracuse, Acragas (modern Agrigento) and Gela, were not ready and did not arrive in time. The Selinuntines fought the Carthaginians on their own and continued to defend their individual houses even after the walls were breached. However, the enemy's overwhelming numbers made resistance hopeless, and after a ten day siege the city was taken and most of the defenders put to death. According to sources, 16,000 of the citizens of Selinunte were killed, 5,000 were taken prisoner, and 2,600 under the command of Empedion escaped to Acragas. Subsequently, a considerable number of the survivors and fugitives were gathered together by Hermocrates of Syracuse, and established within the walls of the city. Shortly after, Hannibal destroyed the city walls, but gave permission to the surviving inhabitants to return and occupy it as tributaries of Carthage. A considerable part of the citizens of Selinunte took up this offer, which was confirmed by the treaty subsequently concluded between Dionysius, tyrant of Syracuse, and the Carthaginians, in 405 BC. but both the city and territory were again given up to the Carthaginians by the peace of 383 BC. Although Dionysius reconquered it shortly before his death, it soon returned to Carthaginian control. The Halycus River, which was established as the eastern boundary of the Carthaginian dominion in Sicily by the treaty of 383 BC, seems to have generally continued to have been the border, despite temporary interruptions; and was again fixed as the border by the treaty with Agathocles in 314 BC. This last treaty expressly stipulated that Selinunte, as well as Heracleia and Himera, were subjects of Carthage, as before. In 276 BC, however, during the expedition of Pyrrhus to Sicily, the Selinuntines voluntarily joined Pyrrhus, after the capture of Heracleia. By the First Punic War, Selinunte was again under Carthaginian control, and its territory was repeatedly the theater of military operations between the Romans and the Carthaginians. But before the close of the war (about 250 BC), when the Carthaginians were beginning to pull back, and confine themselves to the defense of as few places as possible, they removed all the inhabitants of Selinunte to Lilybaeum and destroyed the city. It seems that it was never rebuilt. Pliny the Elder mentions its name (Selinus oppidum), as if it still existed as a town in his time, but Strabo distinctly classes it with extinct cities. Ptolemy, though he mentions the river Selinus, does not mention a town of the name. The Thermae Selinuntiae (at modern Sciacca), which derived their name from the ancient city, and seem to have been much frequented in the time of the Romans, were situated at a considerable distance, 30 km, from Selinunte: they are sulfurous springs, still much valued for their medical properties, and dedicated, like most thermal waters in Sicily, to San Calogero. At a later period they were called the Aquae Labodes or Larodes, under which name they appear in the Itineraries.

Акрополь

Акрополь әктас массивінде орналасқан, оңтүстігінде теңізге құлайтын тік жар беті бар, ал солтүстік жағы 140 метрге дейін тарылады. Елді мекен үлкен трапеция пішіндес, солтүстікке қарай террасалармен (шамамен он бір метр биіктікте) кеңейтілген және үлкен тіреу қабырғасымен (сыртқы қабырғасы төртбұрышты тас блоктарынан, ал ішкі қабырғасы шикі тастан – емплектоннан) қоршалған қабырғамен (бірнеше рет қалпына келтіріліп, өзгертілген) қоршалған. Онда бес мұнара және төрт қақпа бар. Солтүстікке қарай акрополь б.з.д. IV ғасырдың басынан бастап қарсы қабырға және мұнаралармен нығайтылған. Акропольге кіреберісте XVI ғасылда Барбариялық қарақшыларды тоқтату үшін ежелгі мұнараның немесе маяқтың қалдықтарының үстіне салынған, «Поллюкс мұнарасы» деп аталатын мұнара орналасқан. Гипподамиялық қала жоспары б.з.д. IV ғасырға (яғни пуникалық билік кезеңіне) жатады және екі негізгі көшемен (9 метр енімен) төрт бөлікке бөлінеді, олар тік бұрышпен қиылысады (солтүстік-оңтүстік жолы 425 метр, ал шығыс-батыс жолы 338 метр). Әр 32 метр сайын оларды кішірек көшелер (5 метр енімен) кесіп өтеді. Акропольдің жотасында көптеген дориялық ғибадатханалардың қалдықтары сақталған. А ғибадатханасы Диоскурларға немесе Аполлонға арналған. Ғибадатхананың оң жағында эллинистік кезеңдегі шағын (8,4 x 4,6 метр) және нашар сақталған В ғибадатханасы орналасқан. Ол төрт бағанадан тұратын простиль портигінен тұрады, оған тоғыз сатылы баспалдақпен көтеріледі, содан кейін пронаос және наос. 1824 жылы полихромды штукатурдың анық іздері көрініп тұрды. Шамамен 250 ж.б.д., Селинунт толығымен тасталып кеткенге дейін салынған, ол 409 ж.б.д. қиратылғаннан кейін қаланың шағын қайта жаңғыруын көрсететін жалғыз діни құрылыс. Оның мақсаты әлі анық емес; бұрын ол Селинунт батпақтарының игілігін күткен Эмпедоклдың герооны деп есептелген, бірақ ғимараттың жасалу мерзіміне байланысты бұл теория енді қолдау таппайды. Бүгінде ол күшейтілген эллинистік пуникалық культ, мүмкін Димитерге немесе Асклепий Эшмунға арналған болуы мүмкін деп саналады. С ғибадатханасы осы аймақтағы ең көнесі, б.з.д. 550 ж. салынған. 1925 ж. солтүстік жағындағы он жеті бағананың он төрті және антаблементтің бір бөлігі қайта орнатылды. Оның перистілі (24 x 63,7 метр) 6 x 17 бағанадан (биіктігі 8,62 метр) тұрады. Кіреберіс сегіз сатылы баспалдақпен ашылады және екінші қатар бағаналары бар портиктен, содан кейін пронаостан тұрады. Одан кейін наос және адтон бір ұзын тар құрылымда (архаикалық ерекшелік) орналасқан. Оның жоспары шығыс төбедегі F ғибадатханасымен ұқсас. Көптеген элементтер кейінірек стандартқа айналған дориялық ғибадатхананың үлгісінен тәжірибелік ізденістер мен ерекшеліктерді көрсетеді: бағаналар төмен және массивті (кейбіреулері тіпті бір тастан жасалған), энтазис жоқ, флейталардың саны әртүрлі, бағанааралық кеңдік өзгереді, бұрыштық бағаналардың диаметрі басқаларынан үлкен және т.б. Ғибадатханадан қызыл, қоңыр және күлгін түсті полихромды терракота фрагменттері, алқабынан жасалған алып саз горгон басы, Персейдің горгонды өлтіруін бейнелейтін үш метопа, Гераклдың Серкоптармен күресі және Аполлонның квадригасының алдыңғы көрінісі табылған, олардың барлығы Палермо археологиялық мұражайында сақталуда. С ғибадатханасы мұрағат ретінде пайдаланылған болуы мүмкін, өйткені мұнда жүздеген мөрлер табылған, ал эпиграфикалық мәліметтерге сәйкес ол Аполлонға немесе Гераклға арналған. Британдық сәулетшілер Сэмюэл Ангел мен Уильям Харрис Сицилияға сапар барысында Селинунтта қазба жұмыстарын жүргізіп, Архаикалық ғибадатханадан мүсінмен безендірілген метопаларға тап болды. Жергілікті Бурбон шенеуніктері оларды тоқтатуға тырысқанымен, олар жұмыстарын жалғастырып, табылғандарын Англияға, Британ мұражайына экспорттауға тырысты. Лорд Элгиннің Афинадағы әрекеттерінің нәтижесінде Ангел мен Харристің жүк тасымалдары Бурбон билігінің күшімен Палермоға ауыстырылды және қазір Палермо археологиялық мұражайында сақталуда. С ғибадатханасының шығысында 20,4 метр ұзындығы және 8 метр ені бар тікбұрышты бас құрбандық тасы орналасқан, оның іргетастары мен кейбір сатылары сақталған. Содан кейін эллинистік агораның аумағы орналасқан. Біраз ары қарай үйлердің қалдықтары бар, ал терраса акропольді қолдап тұрған қабырғаның бір бөлігіне қарап тұратын дориялық портикпен (57 метр ұзындығы және 2,8 метр тереңдігі) шектеледі. Келесі – 540 ж.б.д. салынған D ғибадатханасы. Батыс жағы тікелей солтүстік-оңтүстік көшесіне қарап тұрады. Перистилі 24 метр x 56 метр, 6 x 13 бағанадан тұрады (әрқайсысының биіктігі 7,51 метр). Кіреберіс пронаос ин антис және созылған наостан тұрады, содан кейін адтон. Ол С ғибадатханасынан гөрі стандартталған (бағаналар сәл еңкейген, жіңірек және энтазис бар, портик пронаос ин антиспен сүйенген), бірақ бағанааралық кеңдіктің және бағаналардың диаметрінің, сондай-ақ бағанадағы флейталардың санының әртүрлілігі сияқты кейбір архаикалық ерекшеліктерін сақтайды. С ғибадатханасы сияқты, перистільдің және наостың төсенішінде мақсаты белгісіз көптеген дөңгелек және шаршы ойықтар бар. D ғибадатханасы эпиграфикалық мәліметтерге сәйкес Афинаға арналған. Үлкен сыртқы құрбандық тасы ғибадатхананың осіне перпендикуляр емес, оңтүстік-батыс бұрышының жанында орналасқан, бұл осы жерде бұрын басқа ось бойынша салынған ескі ғибадатхана болғанын көрсетеді. D ғибадатханасының шығысында кішкентай құрбандық тасы, архаикалық құдайының негізінің алдында орналасқан: Y ғибадатханасы, сонымен қатар «Шағын метопалар ғибадатханасы» деп те аталады. Қайта табылган метопалардың биіктігі 84 сантиметр, олар б.з.д. 570 ж. салынған. Олар профильде отырған Сфинксті, Дельфи триадасын (Лето, Аполлон, Артемида) тік алдыңғы көріністе және Европаның ұрлануын бейнелейді. Тағы екі метопа б.з.д. 560 ж. шамасында салынған және Гермократтың қабырғасын салу кезінде қайта пайдаланылған. Олар Димитер мен Коренің (немесе Гелиос пен Селенаның? Аполлонның?) квадригасын және үш әйелдің астық масақтарын ұстаған Элевсин рәсімін көрсетеді (Димитер, Кора және Геката? Тағдыр аналары?). Олар Антонино Салинас аймақтық археологиялық мұражайында сақталуда. С және D ғибадатханаларының арасында V ғасырдың біздің заманымызда салынған Византиялық ауылдың қиратылған қалдықтары орналасқан, олар қайта пайдаланылған тастардан салынған. Кейбір үйлердің С ғибадатханасының бағаналарының құлауынан қирағаны, Селинунт ғибадатханаларының құлауына орта ғасырларда болған жер сілкінісі себеп болғанын көрсетеді. Солтүстікке қарай акрополь қаланың екі бөлігін қамтиды (біреуі негізгі солтүстік-оңтүстік көшесінің батысында, екіншісі шығысында), 409 ж.б.д. Гермократпен қайта салынған. Үйлер қарапайым, қайта пайдаланылған материалдардан салынған. Олардың кейбіреулерінде кесілген кресттер бар, бұл олардың кейін христиан ғимараттары ретінде пайдаланылғанын немесе христиандармен мекенделгенін көрсетеді. Одан әрі солтүстікке қарай, негізгі тұру аймағынан бұрын акропольді қорғау үшін салынған мықты бекіністер орналасқан. Олар көптеген күмбезді өткелдері бар ұзын галереямен (бастапқыда жабық) қатар орналасқан, содан кейін батыс, солтүстік және шығыс жағында үш жартылай дөңгелек мұнаралары бар терең қорғаныс ор қазылған. Солтүстік мұнарасының сыртында (негізінде қару-жарақ сақталған) шығыс-батыс орға қабылдаулар бар. Бекіністердің аз бөлігі ғана ескі қалаға жатады – олардың көп бөлігі Гермократтың қайта құрылысынан және IV және III ғасырларда жасалған кезекті жөндеулерден тұрады. Сәулеттік элементтердің қайта пайдаланылуы 409 ж.б.д. кейбір ғибадатханалардың тағы да тасталып кеткенін көрсетеді.

The acropolis is on a limestone massif with a cliff face falling into the sea in the south, while the north end narrows to 140 m wide. The settlement was in the form of a massive trapezoid, extended to the north with a large retaining wall in terraces (about eleven metres high) and surrounded by a wall (repeatedly restored and modified) with an exterior of squared stone blocks and an interior of rough stone (emplecton). It had five towers and four gates. To the north, the acropolis was fortified by a counter wall and towers from the beginning of the fourth century BC. At the entrance to the acropolis is the so called Tower of Pollux, constructed in the sixteenth century to deter the Barbary pirates, atop the remains of an ancient tower or lighthouse. The Hippodamian urban plan dates to the fourth century BC (i. e. to the period of Punic rule) and is divided in quarters by two main streets (9 metres wide), which cross at right angles (the North South road is 425 metres long, the East West is 338 metres long). Every 32 metres they are intersected by other minor roads (5 metres wide). On the crest of the acropolis are the remains of numerous Doric temples. Temple A to the Dioscuri or perhaps to Apollo. To the right of the shrine is Temple B from the Hellenistic period, which is small (8.4 x 4.6 metres) and in bad condition. It is made up of a prostyle portico of four columns which is reached by a stairway with nine steps, followed by a pronaos and naos. In 1824 clear traces of polychrome stucco were still visible. Probably constructed around 250 BC, a short time before Selinus was abandoned for good, it represents the only religious building that attests to the modest revival of the city after its destruction in 409. Its purpose remains obscure; in the past it was believed to be the Heroon of Empedocles, benefactor of the Selinuntine marshes, but this theory is no longer sustainable, given the building's date. Today it is thought more likely to be a strongly Hellenised Punic cult, perhaps to Demeter or Asclepius Eshmun. Temple C is the oldest in this area, dating from 550 BC. In 1925 7 the fourteen of the north side's seventeen columns were re erected, along with part of the entablature. It had a peristyle (24 x 63.7 metres) of 6 x 17 columns (8.62 metres high). The entrance is reached by eight steps and consists of a portico with a second row of columns and then the pronaos. Behind it is the naos and adyton in a single long narrow structure (an archaic characteristic). It has basically the same floor plan as Temple F on the East Hill. Multiple elements show a certain experimentation and divergence from the pattern of the Doric temple which later became the standard: the columns are squat and massive (some are even made from a single stone), lack entasis, show variation in the number of flutes, the width of the intercolumniation varies, the corner columns have a larger diameter than the others, etc. Finds in the temple include: some fragments of red, brown, and purple polychrome terracotta from the cornice decoration, a gigantic clay gorgon head from the pediment, three metopes representing Perseus slaying the Gorgon, Heracles with the Cercopes, and a frontal view of the quadriga of Apollo, all of which are in the Museo Archeologico di Palermo. Temple C probably functioned as an archive, since hundreds of seals have been found here and was dedicated to Apollo, according to epigraphic evidence, or perhaps Heracles. British architects Samuel Angell and William Harris excavated at Selinus in the course of their tour of Sicily, and came upon the sculptured metopes from the Archaic temple of “Temple C.” Although local Bourbon officials tried to stop them, they continued their work, and attempted to export their finds to England, destined for the British Museum. Now in the echoes of the activities of Lord Elgin in Athens, Angell and Harris’s shipments were diverted to Palermo by force of the Bourbon authorities and are now kept in the Palermo archeological museum. East of Temple C is its rectangular grand altar (20.4 metres long x 8 metres wide) of which the foundations and some steps remain. After that there is the area of the Hellenistic agora. A little further there are the remains of houses and the terrace is bordered by a Doric portico (57 metres long and 2.8 metres deep) which overlooks part of the wall supporting the acropolis. Next is Temple D which is dated to 540 BC. The west face fronts directly onto the north south street. The peristyle is 24 metres × 56 metres on a 6 × 13 column pattern (each 7.51 metres high). There is a pronaos in antis, an elongated naos, ending in an adyton. It is more standardized than Temple C (The columns are slightly inclined, more slender, and have entasis, the portico is supported by a distyle pronaos in antis), but it retains some archaic features, such as variation in the length of the intercolumniation and the diameter of the columns, as well as in the number of flutes per column. As with Temple C, there are many circular and square cavities in the pavement of the peristyle and of the naos, whose function is unknown. Temple D was dedicated to Athena according to epigraphic evidence The large external altar is not oriented to the temple's axis, but placed obliquely near the southwest corner, which suggested that an earlier temple occupied the same site on a different axis. East of Temple D is a small altar in front of the basement of an archaic shrine: Temple Y, also known as the Temple of the Small Metopes. The recovered metopes have a height of 84 centimetres and can be dated to 570 BC. They depict a crouching Sphinx in profile, the Delphic triad (Leto, Apollo, Artemis) in rigid frontal view, and the Rape of Europa. Another two metopes can be dated to around 560 BC and were recycled in the construction of Hermocrates’ wall. They show the quadriga of Demeter and Kore (or Helios and Selene? Apollo?) and an Eleusinian ceremony with three women holding ears of grain (Demeter, Kore, and Hecate? The Moirai?). They are kept at the Antonino Salinas Regional Archeological Museum. Between Temples C and D are the ruins of a Byzantine village of the fifth century AD, built with recycled stone. The fact that some of the houses were crushed by the collapse of the columns of Temple C shows that the earthquake which caused the collapse of the Selinuntine temples occurred in the Medieval period. To the north, the acropolis holds two quarters of the city (one west and the other east of the main north south street), rebuilt by Hermocrates after 409 BC. The houses are modest, built with recycled material. Some of them contain incised crosses, a sign that they were later adapted as Christian buildings or inhabited by Christians. Further north, before the main area of habitation, there are the grandiose fortifications for the defense of the acropolis. They are paralleled by a long gallery (originally covered) with numerous vaulted passages, followed by a deep defensive ditch crossed by a bridge, with three semicircular towers at west, north, and east. Around the outside of the north tower (which had a weapons’ store at its base) are the entrances to the east west trench, with passages in both the walls. Only a small part of the fortifications belong to the old city – they are mostly from Hermocrates’ reconstruction and successive repairs in the fourth and third centuries. The fact that architectural elements were recycled into it demonstrates that some of the temples were already abandoned in 409 BC.

Мануза төбесі

Қаланың негізгі тұрғын бөлігі Мануцца төбесінде орналасқан, қазіргі заманғы жол аймақтың шекарасын үлкен трапеция нысанында көрсетеді. Бүкіл аудан Гипподамия жоспары бойынша (әуе суреті арқылы қалпына келтірілген), акропольге қарағанда сәл басқа бағытта, 190 x 32 метрлік созылған insulae-лермен жоспарланған, олар бастапқыда қорғаныс қабырғасымен қоршалған. Аймақта жүйелі қазба жұмыстары жүргізілмеген, бірақ жасалған сынама қазбалар Селин қаласының негізі қаланғаннан бастап (б.з.д. VII ғасыр) осы ауданда адамдар тұрғанын растады, демек, бұл қаланың кейінірек кеңеюі емес. Селин б.з.д. 409 жылы қиратылғаннан кейін, қаланың бұл бөлігі қайтадан қоныстандырылмады. Гермократпен қайтарылған босқындар тек қорғануға ыңғайлырақ болған акропольге орналастырылды. 1985 жылы төбеде туфтан жасалған құрылыс табылды, бұл б.з.д. V ғасырға жататын қоғамдық ғимарат болған болуы мүмкін. Б.з.д. VI ғасырға жататын Агора қаланың орталығында орналасқан, айналасында қоғамдық ғимараттар мен тұрғын үйлер салынған. Алдыңғы қазба жұмыстары агорада тек бір археологиялық ескерткішті көрсетті: ортасында бос қабір, бәлкім, қаланың негізін қалаушысының қабірі.

Малофоростың ғибадатханасы орналасқан Гаггера төбесі

Акропольден Модионе өзені арқылы батыс төбеге қарай жол салынған. Гаггера төбесінде 1874 және 1915 жылдар аралығында қазба жұмыстары жүргізілген, құнарлылық құдайы Деметр Малофоросқа арналған ежелгі Селинунт ғибадатханасының қалдықтары бар. Әртүрлі сақталу деңгейіндегі кешен б.з.д. VI ғасырда төбе беткейінде салынған және Маникалунга некрополіне барар жерлеу процессиялары үшін бекет қызметін атқарған болуы мүмкін. Бастапқыда бұл жерде ешқандай құрылыс болмаған және ғибадат ету үшін ашық алаң болған. Кейіннен ғибадатхана мен оны қоршаған биік қабырға (темен) салынғаннан кейін ол киелі орынға айналды. Бұл киелі орын тікбұрышты қоршаудан (60 x 50 метр) тұрады, оған шығыс жағынан тікбұрышты пропилея антисі арқылы (б.з.д. V ғасырда салынған) кіруге болады, алдынан қысқа баспалдақ пен дөңгелек құрылыс орналасқан. Қоршаудың сыртында пропилеялар ұзын портикпен (стоа) жалғасқан, онда зыяратшыларға арналған орындықтар бар, олар түрлі құрбандықтар мен сыйлықтар түрінде өздерінің іздерін қалдырған. Қоршаудың ішінде ортасында құрбандықтардың сүйектері мен басқа да бөліктерінен жасалған күлдің үстінде үлкен құрбандық тасы (16,3 метр ұзындығы x 3,15 метр ені) орналасқан. Ол оңтүстік-батысқа қарай кеңейтілген, ал солтүстік-батыс жағында ерте архаикалық құрбандық тасының қалдықтары көрінеді және құрбандық тасының ғибадатхана жағында шаршы шұңқыр бар. Солтүстіктен бүкіл аймақты кесіп өтетін және жақын маңдағы бұлақтан киелі орынға су жеткізетін арна тасқа қашалған. Арнадан кейін Деметр ғибадатханасы (20,4 x 9,52 метр) мегарон түрінде орналасқан, оның крепидомасы немесе бағаналары жоқ, бірақ алдында нишасы бар пронаос, наос және адйтонмен жабдықталған. Пронаостың солтүстік жағына тіктөртбұрышты қосалқы бөлме жапсырылған. Мегаронның ертерек кезеңі тек іргетастың деңгейінде ғана анықталады. Ғибадатхананың оңтүстігінде шаршы және тіктөртбұрышты құрылыстар орналасқан, олардың мақсаты белгісіз. Ғибадатхананың солтүстігінде, ішкі және сыртқы жағына ашылатын екі бөлмесі бар кейінгі кезеңдегі тағы бір құрылыс, қоршауға екінші кіреберіс болып табылады. Қоршаудың оңтүстік қабырғасы төбе беткейінің шөгуіне қарсы тұру үшін мерзімді түрде нығайтылған. Пропилеялардың оңтүстігінде, қоршаудың қабырғасына бекітілген, Геккатка арналған тағы бір қоршау орналасқан. Бұл алаңқай пішіндес, киелі үй шығыс бұрышында, кіреберісінің жанында, ал оңтүстік бұрышында кішкентай алаңқай бар. Солтүстікке қарай он бес метр жерде Зевс Меилихиосқа (бал тәтті Зевс) және Пасикратияға (Персефона) арналған тағы бір шаршы қоршау (17 x 17 метр) орналасқан, оның көп бөлігі сақталған, бірақ б.з.д. IV ғасырдың соңында салынған әртүрлі құрылыстарды түсіну оңай емес. Ол екі жағынан бағаналардың әртүрлі түрлерімен қоршалған қоршау қабырғасынан (еллиндік портиктің бөлігі), қоршаудың артқы жағында монолитті дориялық бағаналары бар кішкентай простильді ғибадатханадан (5,22 x 3,02 м), бірақ иондық антаблементтен және қоршаудың ортасында тағы екеуінен тұрады. Сыртта, батыс жағында, іздеушілер көптеген кішкентай стелаларды бағыштады, олардың үстінде екі беті (бір еркек және бір әйел) бейнеленген құдайлық жұптың суреттері ойып салынған. Олармен бірге күл мен құрбандықтардың қалдықтары табылды, бұл жергілікті құдайларға грек табынуы мен пуникалық діннің арасындағы байланыстың дәлелі. Малофоростың киелі үйінен (барлығы Палермодағы мұражайда сақталады) өте көп заттар табылды: мифологиялық көріністерді бейнелейтін мүсіндер, б.з.д. VII-V ғасырлардағы терракотадан жасалған 12000-ға жуық сыйлық фигуралары; Деметра мен, мүмкін, Танитті бейнелейтін үлкен бюст пішіндес түтетушілер, коринф керамикасының көп мөлшері (соңғы протокоринф және ерте коринф), қоршаудың кіреберісінде табылған Персефонаны Аид зорлағанын бейнелейтін бас рельеф. Христиандық қалдықтар, әсіресе ХХ монограммасы бар шамдар, біздің заманымыздың үшінші және бесінші ғасырлары аралығында киелі орын аумағында христиандық діни қауымның болғанын дәлелдейді. Гаггера төбесінің биіктігінде Малофоростың киелі үйіне су жеткізетін бұлақ орналасқан. Оның ағысынан елу метр жерде бір кездері ғибадатхана деп саналған ғимарат (осылай аталған Temple M), ол шын мәнінде монументалды фонтан. Ол тікбұрышты пішінде (26,8 метр ұзындығы x 10,85 метр ені x 8 метр биіктігі), шаршы блоктардан салынған және цистерна, бағаналы портикпен қорғалған жабық бассейн және оның алдында төрт баспалдақтан тұратын кіреберіс бар. Ғимарат дориялық стильде және негізінен онда табылған архитектуралық терракотамен VI ғасырдың ортасына жатады. Амазономахиямен метопалардың сынықтары жақын жерде табылғанмен, олар бұл ғимаратқа жатпайды, оның метопалары кішкентай және тегіс болған. Малофоростың киелі үйінен бірнеше жүз метр солтүстік-шығысқа қарай жақында қазба жұмыстары жүргізілген тағы бір мегарон табылды.

A path runs from the acropolis, over the river Modione to the west hill. On Gaggera Hill there are the remains of the very ancient Selinuntine sanctuary to the goddess of fertility, Demeter Malophoros, excavated continuously between 1874 and 1915. The complex, in varying states of preservation, was built in the sixth century BC on the slope of the hill and probably served as a station for funerary processions, before they proceeded to the Manicalunga necropolis. Initially, the place was definitely free of buildings and provided an open area for cult practices at the altar. Later, with the erection of the temple and of the high enclosure wall (temenos) it was transformed into a sanctuary. This sanctuary consisted of a rectangular enclosure (60 x 50 metres), which was entered on the east side through a rectangular propylaea in antis (built in the fifth century BC) fronted by a short staircase and a circular structure. Outside of the enclosure, the propylaea is flanked by the remains of a long portico (stoa) with seats for the pilgrims, who left evidence of themselves in the form of various altars and votives. Inside the enclosure, there was the large altar (16.3 metres long x 3.15 metres wide) in the centre, on top of a pile of ashes from the bones and other parts of the sacrifices. It had an extension to the southwest, while the remains of an earlier archaic altar are visible near the northwest extremity and there is a square pit on the temple side of the altar. Between the altar and the temple there is a canal carved in the rock which, comes from the north, through the whole area, carrying water to the sanctuary from a nearby spring. Just past the canal is the Temple of Demeter itself in the form of a megaron (20.4 x 9.52 metres), lacking a crepidoma or columns, but equipped with a pronaos, naos and adyton with a niche in the back. A rectangular service room is attached to the north side of the pronaos. The megaron had an earlier phase recognisable only at the foundation level. South of the temple there is a square structure and a rectangular structure of unclear function. North of the temple, another structure from a later period with two rooms opening onto the inside and outside of the temenos forms a secondary entrance to the enclosure. The south wall of the enclosure was periodically reinforced to fight the subsidence of the hillside. South of the propylaea, attached to the wall of the enclosure, was another enclosure dedicated to Hecate. This took the form of a square, with the shrine in the east corner, near an entrance, while in the south corner there was a small square paved space of uncertain purpose. Fifteen metres north there was another square enclosure (17 x 17 metres) dedicated to Zeus Meilichios (Honey sweet Zeus) and Pasikrateia (Persephone), much of which remains, but it is not easy to understand the various structures, which were built at the end of the fourth century BC. It consists of an enclosure wall surrounded by various types of column on two sides (part of a Hellenistic portico), a small prostyle temple in antis (5.22 x 3.02 m) at the back of the enclosure with monolithic Doric columns, but an ionic entablature, and two others in the centre of the enclosure. Outside, to the west, the pious dedicated many small steles topped by images of the divine pair (two faces, one male and one female) made with shallow incisions. Along with them were found ashes and remains of offerings, evidence of convergence between the Greek cult of the Chthonic gods and Punic religion. A very large number of finds came from the Sanctuary of the Malophoros (all kept at the Museum in Palermo): carved reliefs of mythological scenes, around 12,000 votive figurines in terracotta from the seventh to fifth centuries BC; large bust shaped censers depicting Demeter and perhaps Tanit, a great quantity of Corinthian pottery (late proto Corinthian and early Corinthian), a bass relief depicting the Rape of Persephone by Hades found at the entrance to the enclosure. Christian remains, especially lamps with the monogram XP, prove the presence of a Christian religious community in the area of the sanctuary between the third and fifth centuries AD. A little further up the slopes of Gaggera Hill is the spring from which the Sanctuary of the Malophoros gets its water. Fifty metres downstream of it is a building once believed to be a temple (the so called “Temple M”), which is actually a monumental fountain. It is rectangular in shape (26.8 metres long x 10.85 metres wide x 8 metres high), constructed of squared blocks and contained a cistern, a closed basin protected by a portico with columns and an access staircase of four steps with a large paved area in front of it. The building is in the doric style and is dated to the middle of the sixth century mainly by the architectural terracotta discovered there. The fragments of metopes with the Amazonomachy, although found nearby, do not belong to the building, which had small, smooth metopes. Another megaron, a few hundred metres to the northeast of the Sanctuary of the Malophoros, has been excavated recently.

Некрополис

Селиннің айналасында некрополь ретінде пайдаланылған кейбір аумақтарды анықтауға болады. Буффа (б.з.д. VII ғасырдың соңы – VI ғасыры): Шығыс төбесінен солтүстікке қарай. Бұл жерде үшбұрышты (25 x 18 x 32 метр) жер қазу, тоқпақтар және жануарлардың қалдықтары (вероятно, құрбандықтардан) бар. Селинунт тұрғындары көршілес өзенге жақын орналасқан батпақты жерлердің салдарынан індетке ұшыраған, бірақ бұл ахуалды Эмпедокл ұсынған дренаж жұмыстары арқылы емделген деп есептеді. Кейбір монеталарда Селин өзен құдайы бейнеленген, ол қаланың денсаулығын нығайтуға септігін тигізді. Лондондық гигиена және тропикалық медицина мектебінің мөрі 466 жылғы Селин монетасының негізінде жасалған. Оның дизайнын мүсінші және медаль иегері Аллан Гэрднер Уон FRBS RMS (1882–1962) жасаған. Онда грек құдайлары – пайғамбарлық, музыка және медицина құдайы Аполлон және оның қарындасы Артемида, аң аулау және тазалық құдайы, сондай-ақ жүкті әйелдерге көмектесуші – атқа жегілген көлікте бейнеленген. Артемида көлікті жүргізіп жатса, оның ағасы, ұлы садақшы Аполлон жебелерін атып жатыр. Мектептің тропикалық салалардағы қызметін көрсету үшін, сонымен қатар Аполлон мен Артемидамен байланысын нығайту үшін жемісті құрма ағашы қосылды: олардың анасы Лето Делос аралында оларды дүниеге келтіргенде, керемет түрде құрма ағашы өсіп, босану кезінде оған көлеңке берді. Аполлонның ұлы Асклепий ежелгі грек медицинасының құдайы болды және көбінесе жыланмен оралған таяқ ұстаған күйде бейнеленді. Бұл емдеу культында жыландар науқастың зақымдалған жерін жалау үшін қолданылды. Асклепийдің қыздары Гигея (денсаулық құдайы) және Панацея (барлық ауруды емдейтін) болды. Асклепийдің таяғы, оның айналасына жылан оралған (медициналық мамандықтардың символы ретінде танылған), мектептің медициналық қызығушылықтарын көрсету үшін мөрдің негізіне орналастырылды. Мөр 1990 жылы Рассел Сеуэлл Дизайн Ассошиэйтс компаниясымен қайта жобаланды және бүгінгі күні мектеп логотипінің құрамында сақталған.

Селиннен табылған өнер және басқа да табылған заттар

Селиннің Ұлы үстелі 1871 жылы G ғибадатханасының адитонында табылды. Онда Селиндегі діни культтердің тізімі жазылған, сондықтан Селиннің әртүрлі ғибадатханаларындағы культтерді анықтауға жасалған барлық әрекеттердің негізі болып табылады. Онда былай делінген: «Селинунттықтар Зевс, Фобос, Геракл, Аполлон, Посейдон, Тиндар, Афина, Деметра, Пасикратейя және басқа да құдайлардың арқасында жеңіске жетті, бірақ ең бастысы – |eus құдайының арқасында. Бейбітшілік орнағаннан кейін, құдайлардың аттары жазылған алтыннан жасалған жұмыс жасалып, Зевс ең жоғары орналастырылып, Аполлон ғибадатханасына қойылуға бұйрық берілді, және оған он алты талант алтын жұмсалуға шешім қабылданды». Селинде табылған бейнелеу өнері өте маңызды, және оның көп бөлігі Антонио Салинас аймақтық археологиялық мұражайында сақталады. Селиннің ерекше архаикалық өнер стилінің ең жақсы мысалдары – метопалар (олардың көпшілігі жоғарыда олардың ғибадатханаларымен байланысты талқыланды). Селиннің эфебі – б.з.б. 470 жылға жататын, қатаң стильде құйылған, су құйып тұрған жас жігітті бейнелейтін қоладан жасалған мүсін. Сиракузаның қошқарынан басқа, ол Грек Сицилиясынан сақталған жалғыз ірі қола жұмысы болып табылады. Ол Кастельветранода сақталады. Бұл жайт Селинунтеге жақын Понте-Галера ауданында, Селинунттықтардың біріндегі некрополінің жанында кездейсоқ орын алды. Оны 1882 жылы екі жас бала жер қазып, Селинунтедегі бай қабірлерден сату үшін алтын заттар табуды үміттене отырып, кездейсоқ тапты. Ол, әдетте, саркофагқа салынып, қауіпті кезеңдерде жасырылған, өйткені ол жерлеу жиынына кірмеген. Пунилік шабуылдар аяқталғаннан кейін иелері оны қайта алып шығарған жоқ, сондықтан ол карфагендіктердің қолынан құтылды. Некропольдерден Proto Corinthian, Corinthian, Rhodian және Attic қара фигуралы вазалардың көп саны табылды, бірақ Селин жақсы керамика өндірмегендіктен, жергілікті керамиканың ерекшелігі жоқ. Малофоростың қасиетті орнынан ең құнды заттар табылды, мысалы, терракотадан жасалған мүсіндер, керамика, құрбандық тұғындары, Персефонаны Аидтың зорлағанын бейнелейтін бас рельефі және христиандық шамдар жоғарыда талқыланды. Бұл заттар Палермо археологиялық мұражайында сақталады, және олардың кейбіреулері көрмеге қойылған.

The Great Table of Selinus was discovered in the adyton of Temple G in 1871. It contains a catalogue of the cults practiced at Selinus and is therefore the basis for all attempts to determine the cults of the various temples of Selinus. It says "The Selinuntines are victorious thanks to the gods Zeus, Phobos, Heracles, Apollo, Poseidon, the Tyndaridae, Athena, Demeter, Pasicrateia and other gods, but especially thanks to |eus. After the restoration of peace it was decreed that a work be done in gold with the names of the gods inscribed, with Zeus at the top and that it be deposited in the Temple of Apollo, and that sixtent talents of gold be spent on this." The figurative art recovered at Selinus is very important and much of it is kept in the Regional Archeological Museum Antonio Salinas. The best examples of the distinctive archaic artistic style of Selinus are the metopes (most of which are discussed above in the context of their temples). The Ephebe of Selinus is a bronze statue of an ephebe offering a libation, cast in a severe style, with features typical of the Greek West and dating to 470 BC. Apart from the Ram of Syracuse, it represents the only large scale bronze work which has survived from Greek Sicily. It is kept at Castelvetrano. The discovery happened by chance in the Ponte Galera district near Selinunte, home to one of the Selinuntine necropolises. It was discovered by chance in 1882 by two young boys digging the earth hoping to find gold objects to sell from the rich tombs of Selinunte. It was likely laid in a clay sarcophagus and hidden during dangerous times as it was not part of a funerary collection. At the end of the Punic invasion the owners had never recovered it so it had escaped the clutches of the Carthaginians. The necropoleis have yielded a very large number of Proto Corinthian, Corinthian, Rhodian and Attic black figure vases, but no unique local pottery since Selinus did not produce fine pottery. Some of the most valuable votive material was found in the Sanctuary of the Malophoros, such as terracotta statuettes, ceramics, incense busts, altars, a bass relief depicting the Rape of Persephone by Hades, and Christian lamps have been discussed above. These items are kept in the Museo Archeologico di Palermo and some of them are on display.