Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италияның ежелгі гректер қоныстанған тарихи аймағы Магна Греция – римдіктердің қазіргі Италияның Калабрия, Апулия, Базиликата, Кампания және Сицилия аймақтарындағы Оңтүстік Италияның грек тілінде сөйлейтін жағалау аймақтарына берген атауы; бұл аймақтар б.з.д. 8 ғасырынан бастап грек қоныс аударушыларымен кеңінен мекенделді. Бұл аймақтағы қоныстар бастапқыда олардың метрополистері (ана қалалары) арқылы құрылды, бірақ ақырында өздігімен басқаратын күшті грек қала-мемлекеттеріне (полістерге) айналды. Қоныс аударушылар өздерімен эллиндік өркениетін алып келді және ана елінен алыс болғандықтан, сондай-ақ Оңтүстік Италияның жергілікті халықтарының ықпалынан өзгеше, жоғары деңгейдегі өркениетін дамытты. Қалалар көбінесе бір-бірімен соғысқа түсті. Екінші Пуникалық соғыс Магна Греция қалаларының тәуелсіздігіне нүкте қойды, олар б.з.д. 205 жылы Рим Республикасына қосылды. Ана Грекиядан келген өнер, әдебиет және философия колониялардың өміріне шешуші әсер етті. Магна Греция мәдениетке, әсіресе Тарас (қазіргі Таранто) сияқты қалаларға үлкен серпін берді. Грек мәдениеті мен тілінің қалдықтары сақталып, бүгінгі күнге дейін жетті. Мысалы, Калабриядағы (Бовезия) және Салентодағы (Греция Салентина) грик халқының бір бөлігі әлі де грек тілін (грик тілі) және салт-дәстүрлерін сақтап келеді. Грик тілі – бір кезде Магна Грецияны құраған грек элементтерінің соңғы тірі іздері.
Historical region of Italy formerly inhabited by the ancient Greeks
Magna Graecia was the name given by the Romans to the Greek speaking coastal areas of Southern Italy in the present day Italian regions of Calabria, Apulia, Basilicata, Campania and Sicily; these regions were extensively populated by Greek settlers starting from the 8th century BC. The settlements in this region, founded initially by their metropoleis (mother cities), eventually evolved into strong Greek city states (poleis), functioning independently. The settlers brought with them their Hellenic civilization, and developed their own civilisation of the highest level, due to the distance from the motherland and the influence of the indigenous peoples of southern Italy and the cities were often at war with each other. The Second Punic War put an end to the independence of the cities of Magna Graecia, which were annexed to the Roman Republic in 205BC. From the motherland Greece, art, literature and philosophy decisively influenced the life of the colonies. In Magna Graecia much impetus was given to culture, especially in some cities such as Taras (now Taranto). pockets of Greek culture and language remained and have survived to the present day. One example is the Griko people in Calabria (Bovesia) and Salento (Grecìa Salentina), some of whom still maintain their Greek language (Griko language) and customs. The Griko language is the last living trace of the Greek elements that once formed Magna Graecia.
Терминология
Грек тіліндегі Megálē Hellás деген түпнұсқа сөз тіркесі кейіннен латын тіліне Magna Graecia деп аударылған. Бұл атауды грек тарихшысы Полибий (б.з.д. 150 жыл шамасында жазылған) алғаш рет б.з.д. 2 ғасырындағы жазбаларында келтірген, ол осы терминді Пифагор мен оның философиялық мектебіне жатқызған. Ежелгі авторлар "Магна Греция" терминін Оңтүстік Италияның әртүрлі аймақтарын білдіру үшін қолданған, Сицилияны қосатын немесе қоспайтын. Страбон мен Ливий осы атаудың кең мағынасын қолдаушылардың ішінде ең белгілілері болды. Страбон гректер бағындырған жерлерді атау үшін осы терминді пайдаланған.
The original Greek expression Megálē Hellás , later translated into Latin as Magna Graecia, is attested for the first time in a passage from the 2nd century BC by the Greek historian Polybius (written around 150 BC), where he ascribed the term to Pythagoras and his philosophical school. Ancient authors use "Magna Graecia" to mean different parts of southern Italy, including or excluding Sicily, Strabo and Livy being the most prominent advocates of the wider definitions. Strabo used the term to refer to the territory that had been conquered by the Greeks.
Контекст
Гректердің теңіздегі колонияларды құруының бірнеше себебі болды: демографиялық дағдарыстар (аштық, халық санының артуы сияқты), тұрақсыздық, жаңа сауда орындары мен порттарға өте ұлғайған қажеттілік, соғыстардан кейін отанынан қуылғандық. Архаикалық кезеңде грек халқы Грекияның шектеулі егістік жерінің мүмкіндігінен асып, басқа жерлерде колониялардың іріккен құрылуына себеп болды: бір бағалау бойынша, грек қоныстарының кеңейіп жатқан аумағының халқы б.з.д. 800 жылдан б.з.д. 400 жылға дейін шамамен он есеге өсті, 800 мыңнан 7 жарым миллионға дейін жетті. Бұл тек сауда үшін ғана емес, сонымен қатар жаңа қоныстар құру үшін де болды. Бұл грек колониялары, римдік колониялар сияқты, өздерінің ана қалаларына тәуелді емес, өздерінің тәуелсіз қала-мемлекеттері болды. Тағы бір себеп – ана елінің халық санының артуына әкелген күшті экономикалық өсім. Гректер Грекиядан тыс жерлерде екі түрлі жолмен қоныстанды. Біріншісі – гректер құрған тұрақты қоныстар, олар тәуелсіз полистер ретінде қалыптасты. Екінші түрі – тарихшылар эмпория деп атаған сауда бекеттері; гректер де, грек емес халықтар да иеленген, негізінен тауар өндіру және сатумен айналысқан орындар. Бұл қоныстың соңғы түрінің мысалдары шығыстағы Әл-Мина және батыстағы Питекуссайда кездеседі. Шамамен б.з.д. 750 жылдан бастап гректер 250 жыл бойы барлық бағытта колониялар құрып, кеңейе бастады.
There were several reasons for the Greeks to establish overseas colonies; demographic crises (famine, overcrowding, etc. ), stasis, a developing need for new commercial outlets and ports, and expulsion from their homeland after wars. During the Archaic period, the Greek population grew beyond the capacity of the limited arable land of Greece proper, resulting in the large scale establishment of colonies elsewhere: according to one estimate, the population of the widening area of Greek settlement increased roughly tenfold from 800 BC to 400 BC, from 800,000 to as many as 7 1/2 10 million. This was not simply for trade, but also to found settlements. These Greek colonies were not, as Roman colonies were, dependent on their mother city, but were independent city states in their own right. Another reason was the strong economic growth with the consequent overpopulation of the motherland. Greeks settled outside of Greece in two distinct ways. The first was in permanent settlements founded by the Greeks, which formed as independent poleis. The second form was in what historians refer to as emporia; trading posts which were occupied by both Greeks and non Greeks and which were primarily concerned with the manufacture and sale of goods. Examples of this latter type of settlement are found at Al Mina in the east and Pithekoussai in the west. From about 750 BC the Greeks began 250 years of expansion, settling colonies in all directions.
Грек отарлауы
Страбонның "География" еңбегінде айтылғандай, Магна Грецияны отарлау Троя соғысы кезінде басталып, бірнеше ғасырлар бойы жалғасты. Гректер Италияның оңтүстігінде б.з.д. 8 ғасырында қоныстанды. Олардың алғашқы үлкен көші-қон толқыны Неаполь шығанағына (Питекюза, Кума) және Мессина бұғазына (Занкл, Региум) бағытталған евбеялықтардан болды. Италиядағы ең көне грек қонысы – Питекуза, ал Кума – Италия материгіндегі алғашқы колония. Екінші толқын – б.з.д. 720 жылға дейін Иония жағалауына (Метапонтия, Посейдония, Сибарис, Кротон) шоғырланған ахеялықтар. Б.з.д. 8-6 ғасырлар аралығында, Афинадан, Иония тегінен шыққандар Скиллетийді (қазіргі Катанзароның жанында) құрды. Отарлаумен бірге грек мәдениеті – ежелгі грек тілінің диалектілері, діни рәсімдері және тәуелсіз полистің дәстүрлері Италияға тарады. Ұлттық грек өркениеті тез дамыды, кейіннен жергілікті итальяндық өркениеттермен өзара әрекеттесті. Ең маңызды мәдени жетістік – этрусктің қабылдаған грек әліпбиінің халкид/кумей түрі болды; ежелгі итальяндық әліпбиі кейіннен латын әліпбиіне айналды, ол әлемдегі ең көп қолданылатын әліпбиге айналды.
According to Strabo's Geographica, the colonisation of Magna Graecia had already begun by the time of the Trojan War and lasted for several centuries. Greeks began to settle in southern Italy in the 8th century BC. Their first great migratory wave was by the Euboeans aimed at the Gulf of Naples (Pithecusae, Cumae) and the Strait of Messina (Zancle, Rhegium). Pithecusae on the island of Ischia is considered the oldest Greek settlement in Italy, and Cumae their first colony on the mainland of Italy. The second wave was of the Achaeans who concentrated initially on the Ionian coast (Metapontion, Poseidonia, Sybaris, Kroton), shortly before 720BC. At an unknown date between the 8th and 6th centuries BC the Athenians, of Ionian lineage, founded Scylletium (near today's Catanzaro). With colonisation, Greek culture was exported to Italy with its dialects of the Ancient Greek language, its religious rites, and its traditions of the independent polis. An original Hellenic civilization soon developed, and later interacted with the native Italic civilisations. The most important cultural transplant was the Chalcidean/Cumaean variety of the Greek alphabet, which was adopted by the Etruscans; the Old Italic alphabet subsequently evolved into the Latin alphabet, which became the most widely used alphabet in the world.
Екіншілік отарлау
Уақыт өте келе, халық санының артуы және басқа да саяси, коммерциялық себептерге байланысты жаңа қалалар Италияда басқа грек қалаларын құру арқылы өздерінің ықпалын кеңейтті, нәтижесінде грек өркениеті бүгінгі күні Магна Греция деп белгілі болған бүкіл аумаққа тарады. Бұл Сиракузалық Дионисий I билік құрған шақтарда, шамамен б.з.д. 387–385 жылдары болды. Бұл құбылыс Адриатика жағалауының барлық бөлігіне әсер етті, әсіресе Италияда Анкон (қазіргі Анкона) және Адрия қалаларының негізін қалады; Далмация жағалауында Исса (қазіргі Вис), Фар (Стари Град), Димус (Хвар) қалалары құрылды; Албания жағалауында Лисс (қазіргі Леже) қаласы негізделді. Исса өз кезегінде Трагурий (қазіргі Трогир), Корчира Мелина (қазіргі Корчула) және Эпетий (Сплит қаласының маңындағы Стобреч) қалаларын құрды. Региум (қазіргі Реджио Калабрия) Луканияда Пикстус (Поликастро Буссентино) қаласын құрды; Локри қазіргі Калабрияда Медма (Росарно), Поликсена және Гиппониум (Вибо Валентия) қалаларын құрды; Сибарис (қазіргі Сибари) Калабриядағы Лаус және Скидрус жергілікті орталықтарын қайта жаңғыртты және Кампанияда Посейдония (Паестум) қаласын құрды; Кротон (қазіргі Кротоне) Теринаны құрды және Калабриядағы Калонияның (Монастераке маринасының жанында) негізін қалауға қатысты; Мессана (қазіргі Мессина), Региуммен бірлесіп, Метавр (Гиоя Тауро) қаласын құрды; Тарас Тюримен бірге 434 жылы Луканияда Гераклея (Поликоро) қаласын құрды, сондай-ақ Каллиполис ("әдемі қала") қаласын құрды.
Over time, due to overpopulation and other political and commercial reasons, the new cities expanded their presence in Italy by founding other Greek cities; effectively expanding the Greek civilisation to the whole territory known today as Magna Graecia. at the time of the tyranny of Dionysius I of Syracuse, around 387–385 BC. This phenomenon affected the entire Adriatic coast, and in particular led to the foundation in Italy of Ancon (now Ancona) and Adria; in the Dalmatian coast he saw the foundation of Issa (current Vis), Pharus (Stari Grad), Dimus (Hvar); Lissus (now Lezhë) was founded on the Albanian coast. Issa in turn then founded Tragurium (now Trogir), Corcyra Melaina (now Korčula) and Epetium (now Stobreč, a suburb of Split). Rhegium (now Reggio Calabria) founded Pyxus (Policastro Bussentino) in Lucania; Locri founded Medma (Rosarno), Polyxena and Hipponium (Vibo Valentia) in present day Calabria; Sybaris (now Sibari) revitalised the indigenous centres of Laüs and Scydrus in Calabria and founded Poseidonia (Paestum), in Campania; Kroton (now Crotone) founded Terina and participated in the foundation of Caulonia (near Monasterace marina) in Calabria; Messana (now Messina), in collaboration with Rhegium, founded Metaurus (Gioia Tauro); Taras together with Thurii founded Heracleia (Policoro) in Lucania in 434 BC, and also Callipolis ('beautiful city').
Кеңейту және қақтығыс
VI ғасырдың басында Ион теңізіндегі Магна Грецияның барлық маңызды қалалары жоғары экономикалық және мәдени даму деңгейіне жетті, бұл олардың назарын көршілес қалаларға қарсы соғыс арқылы аумақтарын кеңейтуге аударды. Сондықтан VI ғасыр колониялар арасындағы ірі қақтығыстармен ерекшеленді. Жаңа тепе-теңдік пен күштер арақатынастарын орнатуға себеп болған шайқастардың ішінде Сагра өзені шайқасы (Локри Эпизефири мен Кротон арасындағы шайқас), Сиристің қирауы (Сибарис және Метапонтом тарапынан) және Кротон мен Сибарис арасындағы шайқас (соңғысының қирауымен аяқталды) бар. Бұл кезеңдегі барлық оқиғалар сияқты, нақты мерзімдер белгісіз, бірақ Сибарис шамамен б.з.д. 510 жылы қираған болуы мүмкін, ал қалған екі шайқас б.з.д. 580-560 жылдар аралығында болды, Сиристің қирауы Сагра шайқасынан бұрын орын алды.
At the beginning of the 6th century, all the main cities of Magna Graecia on the Ionian Sea had achieved a high economic and cultural development, which shifted their interests towards expansion of their territory by waging war on neighbouring cities. The 6th century was therefore characterised by great clashes between the colonies. Some of the clashes that established the new balance and the new relationships of force were the Battle of the Sagra river (the clash between Locri Epizefiri and Kroton), the destruction of Siris (by Sybaris and Metapontum), and the clash between Kroton and Sybaris (which ended with the destruction of the latter). As with all the events of this period precise dates are unknown, but the destruction of Sybaris may have occurred around 510 BC, while the two other clashes are placed around 580 560 BC, with the destruction of Siris before the Battle of the Sagra.
Рим дәуірі
Рим республикасына қосылған алғашқы грек қаласы б.з.д. 327 жылы Неаполис болды. III ғасырдың басында Рим үлкен держава болған, бірақ әлі Самниттермен одақтас Магна Грециямен қақтығысқа түспеген. Алайда, римдік халқының қажеттіліктері оларды оңтүстікке қарай аумақтық кеңеюге итермеледі. IV ғасырдың соңынан бастап Оңтүстік Италияның грек қалалары Бруттийлер мен Лукандықтардың қаупіне тап болғандықтан, Римнен көмек сұрады, ол б.з.д. 280-ші жылдары әскери гарнизондарын жіберіп, осы мүмкіндікті пайдаланды. б.з.д. 272 жылы Пирр соғысынан кейін Тарасқа қарсы Римнің жеңісінен кейін Оңтүстік Италия қалаларының көпшілігі Риммен келісімдер мен шарттармен (foedera) байланысты, бұл белгілі бір дәрежеде жанама бақылауды бекітті. Бірінші Пуникалық соғыс кезінде Сицилия Риммен жаулап алынды. Сиракуза ғана 212 жылға дейін тәуелсіздігін сақтап қалды, себебі оның патшасы Иеро II римдіктердің адал одақтасы болды. Оның немересі Иероним болса, Ханнибалмен одақтасып, римдіктерді қаланы қоршауға мәжбүр етті, ол 212 жылы құлап кетті. Екінші Пуникалық соғыстан кейін Рим Магна Грецияның қалған бөлігінде беспрецедентті қайта ұйымдастыру бағдарламасын жүзеге асырды, нәтижесінде 205 жылы көптеген қалалар Рим Республикасына қосылды, себебі олар Ханнибалға көшкен болатын. Римдік жаулап алудан туындаған әлеуметтік, тілдік және әкімшілік өзгерістер бұл аймақта тек бірінші ғасырда ғана қалыптасты, ал грек мәдениеті күшті болып қалды және эпиграфиялық деректер көрсеткендей, белсенді түрде дамытылды.
The first Greek city to be absorbed into the Roman Republic was Neàpolis in 327BC. At the beginning of the 3rd century, Rome was a great power but had not yet entered into conflict with most of Magna Graecia, which had been allies of the Samnites. However, the needs of the Roman populace determined their need for territorial expansion towards the south. As the Greek cities of southern Italy came under threat from the Bruttii and Lucanians from the end of the 4th century BC, they asked for help from Rome, which exploited this opportunity by sending military garrisons in the 280s BC. Following Rome's victory over Taras after the Pyrrhic War in 272BC, most of the cities of southern Italy were linked to Rome with pacts and treaties (foedera) which sanctioned a sort of indirect control. Sicily was conquered by Rome during the First Punic War. Only Syracuse remained independent until 212 because its king Hiero II was a devoted ally of the Romans. His grandson Hieronymus however allied with Hannibal, which prompted the Romans to besiege the city, which fell in 212BC. After the second Punic War, Rome pursued an unprecedented program of reorganisation in the rest of Magna Graecia, where many of the cities were annexed to the Roman Republic in 205BC, as a consequence of their defection to Hannibal. The social, linguistic and administrative changes arising from the Roman conquest only took root in this region by the 1st century AD, while Greek culture remained strong and was actively cultivated as shown by epigraphic evidence.
Орта ғасырлар
Ерте орта ғасырларда, апатты гот соғысынан кейін, Пелопоннеске славян шапқыншылығынан қашқан византиялық христиан гректерінің жаңа толқындары Калабрияға қоныстанды, бұл аймақтағы грек элементін одан әрі нығайтты. Иконоборшы император Лев III Оңтүстік Италияда Папалыққа берілген жерлерді тартып алды, ал Шығыс Рим (Византия) империясы Солтүстік Италия Ломбардтардың билігіне өткеннен кейін де Орта ғасырлар бойы Италияның Катапанаты (965–1071) арқылы аймақты басқаруын жалғастырды. Нормандардың Оңтүстік Италия мен Сицилияны (XII ғасырдың соңында) ортағасырлық дәуірдің соңында басып алған кезде, Саленто түбегі (Италияның "өкшесі"), Сицилияның үштен бірі (Валь Демоне шоғырланған), сондай-ақ Калабрия мен Луканияның көп бөлігі әлі де грек тілінде сөйлейтін халыққа толы болды. Оңтүстік Италияның кейбір аймақтары демографиялық өзгерістерге ұшырады, себебі гректер оңтүстік аймақтардан солтүстікке қарай көптеп көші бастады; мұндай аймақтардың бірі – грек тілінде сөйлейтін көпшілікке ие болған Циленто болды. Осы кезде тіл ортағасырлық грек тіліне, сондай-ақ Византия грек тілі деп аталатын тілге жетілді, ал оның сөйлеушілері Византия гректері деп танылды. Жергілікті Византия грек мәдениетінің нормандық және араб мәдениеттерімен (Сицилияны арабтар басып алғаннан) қосылуы Сицилияда нормандық-араб-византия мәдениетінің пайда болуына әкелді.
During the Early Middle Ages, following the disastrous Gothic War, new waves of Byzantine Christian Greeks fleeing the Slavic invasion of Peloponnese settled in Calabria, further strengthened the Hellenic element in the region. The iconoclast emperor Leo III appropriated lands that had been granted to the Papacy in southern Italy and the Eastern Roman (Byzantine) Empire continued to govern the area in the form of the Catapanate of Italy (965 1071) through the Middle Ages, well after northern Italy fell to the Lombards. At the time of the Normans' late medieval conquest of southern Italy and Sicily (in the late 12th century), the Salento peninsula (the "heel" of Italy), up to one third of Sicily (concentrated in the Val Demone), and much of Calabria and Lucania were still largely Greek speaking. Some regions of southern Italy experienced demographic shifts as Greeks began to migrate northwards in significant numbers from regions further south; one such region was Cilento, which came to have a Greek speaking majority. At this time the language had evolved into medieval Greek, also known as Byzantine Greek, and its speakers were known as Byzantine Greeks. The resultant fusion of local Byzantine Greek culture with Norman and Arab culture (from the Arab occupation of Sicily) gave rise to Norman Arab Byzantine culture in Sicily.
Италия материгі
Бұл Могенс Герман Хансеннің айтуынша, Италиядағы 22 poleis ("қала-мемлекеттердің") тізімі. Ол барлық грек елді мекендерін емес, тек полис құрылымы бойынша ұйымдастырылғандарды ғана тізімдейді. Ежелгі атауы(лары) Орналасқан жері Қазіргі атауы(лары) Құрылған күні Ана қаласы Құрылтайшы(лары) Гераклея (Лукания) Базиликата 433–432 ж.б.д. Тарас (және Тюриой) Гиппонион Калабрия Вибо Валентиа 7 ғ. б.д. Локрой Эпизефирой Гиле, немесе Элеа, Велия (Римдік атауы) Кампания 540–535 ж.б.д. Фокея, Масалия Алалиядан қашқандар Каулония Калабрия 7 ғ. б.д. Кротон Тифон Аигионнан Кротон Калабрия Кротоне 709–708 ж.б.д. Рипс, Ахайя Миселлус Киме, Кума (Римдік атауы) Кампания 750–725 ж.б.д. Халкис және Эретрия Гиппокл Эвбей Кимесінен және Мегастен Халкистен Лаос Калабрия 510 ж.б.д. дейін Сибарис Сибарис қашқандары Локрой (Эпизефирой) Калабрия Локри ерте 7 ғ. б.д. Локрис Медма Калабрия 7 ғ. б.д. Локрой Эпизефирой Метапонтион Базиликата Метапонт 630 ж.б.д. Ахайя Левкипп Ахайя Метаврон Калабрия Джоя Тауро 7 ғ. б.д. Занкл (немесе, мүмкін, Локрой Эпизефирой) Неаполис Кампания Неаполь 6–5 ғ. б.д. (бұрын 8 ғ. б.д. Партенопа деп аталған Киме порты) Киме Питекуссай Кампания Иския 8 ғ. б.д. Халкис және Эретрия Посейдония, Пастум (Римдік атауы) Кампания 600 ж.б.д. Сибарис (және, мүмкін, Троизен) Пиксус Кампания ПолиCastro Бусентино 471–470 ж.б.д. Регион және Мессена Микитос, Регион және Мессенаның тираны Регион Калабрия Реджо Калабрия 8 ғ. б.д. Халкис (Занкл және мессендік босқындармен) Антимнестос Занклдан (немесе, мүмкін, Артимед Халкистен) Сирис Базиликата 660 ж.б.д. (немесе 700 ж.б.д.) Колофон Сибарис қашқандары Сибарис Калабрия Сибари 721–720 (немесе 709–708) ж.б.д. Ахайя және Троизен Гелике аралы Тарас Апулия Таранто 706 ж.б.д. Спарта Фалантос және Парфеннейлер Белгісіз, бірақ Калабрияда грек негізін қалаушы (еллиндікке айналған аузондар) Терина Калабрия 460 ж.б.д. дейін, мүмкін 510 ж.б.д. Кротон Тюриой Калабрия 446 және 444–443 ж.б.д. Афина және көптеген басқа қалалар Лампон және Ксенократ Афинадан
This is a list of the 22 poleis ("city states") in Italy, according to Mogens Herman Hansen. It does not list all the Hellenic settlements, only those organised around a polis structure. Ancient name(s)LocationModern name(s)Foundation dateMother cityFounder(s)Herakleia (Lucania)Basilicata433–432 BCTaras (and Thourioi)HipponionCalabriaVibo Valentialate 7th century BCLokroi EpizephiroiHyele, or Elea, Velia (Roman name)Campaniac.540–535 BCPhokaia, MassaliaRefugees from AlalieKauloniaCalabria7th century BCKrotonTyphon of AigionKrotonCalabriaCrotone709–708 BCRhypes, AchaiaMyscellusKyme, Cumae (Roman name)Campaniac.750–725 BCChalkis and EretriaHippokles of Euboian Kyme and Megasthenes of ChalkisLaosCalabriabefore 510 BCSybarisRefugees from SybarisLokroi (Epizephiroi)CalabriaLocriearly 7th century BCLokrisMedmaCalabria7th century BCLokroi EpizephiroiMetapontionBasilicataMetapontoc. 630 BCAchaiaLeukippos of AchaiaMetaurosCalabriaGioia Tauro7th century BCZankle (or possibly Lokroi Epizephiroi)NeàpolisCampaniaNaples6th–5th centuries BC (previously an 8th century BC harbour of Kyme known as Parthenope)KymePithekoussaiCampaniaIschia8th century BCChalkis and EretriaPoseidonia, Paestum (Roman name)Campaniac. 600 BCSybaris (and perhaps Troizen)PyxousCampaniaPolicastro Bussentino471–470 BCRhegion and MessenaMikythos, tyrant of Rhegion and MessenaRhegionCalabriaReggio Calabria8th century BCChalkis (with Zankle and Messenian refugees)Antimnestos of Zankle (or perhaps Artimedes of Chalkis)SirisBasilicatac. 660 BC (or c. 700 BC)KolophonRefugees from KolophonSybarisCalabriaSibari721–720 (or 709–708) BCAchaia and TroizenIs of HelikeTarasApuliaTarantoc. 706 BCSpartaPhalanthos and the PartheniaiTemesaunknown, but in Calabriano Greek founder (Ausones who became Hellenised)TerinaCalabriabefore 460 BC, perhaps c. 510 BCKrotonThourioiCalabria446 and 444–443 BCAthens and many other citiesLampon and Xenokrates of Athens
Сицилия
Могенс Герман Хансеннің айтуынша, бұл Сицилиядағы 46 қала-мемлекеттің ("poleis") тізімі. Ол барлық грек елді мекендерін емес, тек полис құрылымы бойынша ұйымдастырылғандарын ғана қамтиды.
This is a list of the 46 poleis ("city states") in Sicily, according to Mogens Herman Hansen. It does not list all the Hellenic settlements, only those organised around a polis structure. Ancient name(s)LocationModern name(s)Foundation dateMother cityFounder(s)AbakainonMetropolitan City of Messinano Greek founder (Sicels who became Hellenised)AdranonMetropolitan City of CataniaAdranoc.400 BCSyrakousaiDionysios IAgyrionProvince of EnnaAgirano Greek founder (Sicels who became Hellenised)AitnaMetropolitan City of Cataniaon the site of Katane476 BCSyrakousaiHieronAkragasProvince of AgrigentoAgrigentoc.580 BCGelaAristonoos and PystilosAkraiProvince of Syracusenear Palazzolo Acreide664 BCSyrakousaiAlaisaMetropolitan City of MessinaTusa403–402 BCHerbitaArchonides of HerbitaAlontion, Haluntium (Roman name)Metropolitan City of MessinaSan Marco d'Alunziono Greek founder (Sicels who became Hellenised)ApolloniaMetropolitan City of MessinaMonte Vecchio near San Fratello405–367 BCSyrakousaiPossibly Dionysios IEngyonProvince of EnnaTroina?no Greek founder (Sicels who became Hellenised)EuboiaMetropolitan City of CataniaLicodia Eubea7th century BC, perhaps late 8th century BCLeontinoiGaleriano Greek founder (Sicels who became Hellenised)GelaProvince of CaltanissettaGela689–688 BCRhodes (Lindos), CretansAntiphemos of Rhodes and Entimos the CretanHeloronProvince of SyracuseSyrakousaiHennaProvince of EnnaEnnano Greek founder (Sicels who became Hellenised)Herakleia MinoaProvince of AgrigentoCattolica Eracleaafter 628 BCSelinous, Spartarefounded by Euryleon after c.510 BCHerakleiaunlocated in Western Sicilyc.510 BCSpartaDorieusHerbessosProvince of EnnaMontagna di Marzono Greek founder (Sicels who became Hellenised)Herbitano Greek founder (Sicels who became Hellenised)HimeraProvince of PalermoTermini Imerese648 BCZankle, exiles from SyrakousaiEukleides, Simos and SakonHippanaProvince of PalermoMonte dei Cavallino Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)ImacharaMetropolitan City of CataniaMendolitono Greek founder (Sicels who became Hellenised)Kallipolislate 8th century BCNaxos (Sicily)KamarinaProvince of RagusaSanta Croce Camerinac.598 BCSyrakousai, KorinthDaskon of Syracuse and Menekolos of CorinthKasmenaiProvince of Syracuse644–643 BCSyrakousaiKataneMetropolitan City of CataniaCatania729 BCNaxos (Sicily)EuarchosKentoripaProvince of EnnaCenturipeno Greek founder (Sicels who became Hellenised)KephaloidionProvince of PalermoCefalùno Greek founder (Sicels who became Hellenised)LeontinoiProvince of SyracuseLentini729 BCNaxos (Sicily)Theokles?LiparaMetropolitan City of MessinaLipari580–576 BCKnidos, RhodesPentathlos, Gorgos, Thestor and EpithersidesLonganeMetropolitan City of Messinanear Rodì Milicino Greek founder (Sicels who became Hellenised)Megara HyblaeaProvince of SyracuseAugusta728 BCMegara NisaiaTheokles?MorgantinaProvince of Ennanear Aidoneno Greek founder (Sicels who became Hellenised)MylaiMetropolitan City of MessinaMilazzo700 BC?ZankleNakoneno Greek founder (Sicels who became Hellenised)NaxosMetropolitan City of MessinaGiardini Naxos735–734 BCChalkis, Naxos (Cyclades)TheoklesPetrano Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)PiakosMetropolitan City of CataniaMendolito?no Greek founder (Sicels who became Hellenised)SelinousProvince of TrapaniMarinella di Selinunte628–627 BCMegara HyblaeaPammilosSileraioino Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)StielanaioiMetropolitan City of Catania?no Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)SyrakousaiProvince of SyracuseSyracuse733 BCKorinthArchias of KorinthTauromenionMetropolitan City of CataniaTaormina392 BCSyrakousaiperhaps Dionysios I TyndarisMetropolitan City of MessinaTindari396 BCSyrakousai Dionysios ITyrrhenoiProvince of Palermo?Alimena?no Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)Zankle/MessanaMetropolitan City of MessinaMessinac.730Chalkis, KymePerieres of Kyme and Krataimenes of Chalkis
Ескі атауы(атары)Орналысқан жеріҚазіргі атауы(атары)Құрылған жылыАна қаласыНегізін қалаушы(лары)
АбакайнонМессина провинциясыГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
АдранМессина провинциясыАдраноб.ж.400СиракузыДионисий I
АгрионЭнна провинциясыАгригоGreek негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
АйтнаМессина провинциясыКатания орнындаб.ж.476СиракузыИерон
АкрагасАгридженто провинциясыАгриджентоб.ж.580ГелаАристонос және Пистилос
АкрайСиракуза провинциясыПалаццоло Акрейдеге жақынб.ж.664Сиракузы
АлайсаМессина провинциясыТузаб.ж.403–402ГербитаГербита архиондары
Алонцион, Халунтиум (Римдік атауы)Мессина провинциясыСан-Марко-д'АлунциоГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
АполлонияМессина провинциясыСан-Фрателлоға жақын Монте Веккiob.ж.405–367СиракузыМүмкін Дионисий I
ЭнгионЭнна провинциясыТроина?Грек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
ЭубояМессина провинциясыЛикодия Эубеяб.ж.7 ғасыр, мүмкін 8 ғасырдың соңыЛеонтиноиГалерианоГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
ГелаКалтаниссетта провинциясыГелаб.ж.689–688Родос (Линдос), КритАнтифемос Родостан және Энтимос Критян
ХелоронСиракуза провинциясыСиракузы
ХеннаЭнна провинциясыЭннаноГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
Гераклея МиноаАгридженто провинциясыКаттолика Эраклааb.ж.628-дан кейінСелинус, СпартаЭврилеоннан қайта құрылды б.ж.510 жылдан кейін
ГераклеяБатыс Сицилияда орналасқанb.ж.510СпартаДорией
ГербессосЭнна провинциясыМонтанья-ди-МарцоГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
ГербитаноГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
ГимераПалермо провинциясыТермини Имерезеб.ж.648Занкле, Сиракузыдан шеттегендерЭвклид, Симос және Сакон
ГиппанаПалермо провинциясыМонте-деи-КаваллиноГрек негізін қалаушы (жергілікті елді мекен, кейін гректерге айналған)
ИмахараМессина провинциясыМендолитоГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
Каллиполис8 ғасырдың соңыНакс (Сицилия)
КамаринаРагуза провинциясыСанта-Кроче-Камеринаб.ж.598Сиракузы, КоринфДаскон Сиракузыдан және Менеколос Коринфтан
КасменайСиракуза провинциясыб.ж.644–643Сиракузы
КатанеМессина провинциясыКатанияб.ж.729Накс (Сицилия)Эварх
КенторипаЭнна провинциясыЧентурипеГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
КефалоидионПалермо провинциясыЧефалуГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
ЛеонтиноиСиракуза провинциясыЛентиниб.ж.729Накс (Сицилия)Теоклес?
ЛипараМессина провинциясыЛипариб.ж.580–576Книдос, РодосПентатлос, Горгос, Тестор және Эпитерсид
ЛонганеМессина провинциясыРоди Миличиоға жақынГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
Мегара ГиблеяСиракуза провинциясыАвгустаб.ж.728Мегара НисаяТеоклес?
МоргантинаЭнна провинциясыАйдонеға жақынГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
МилайМессина провинциясыМилаццоб.ж.700?Занкле
НаконенМессина провинциясыГрек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
НаксМессина провинциясыДжардини Наксосб.ж.735–734Халкис, Накс (Цикладтар)Теоклес
ПетраносГрек негізін қалаушы (жергілікті елді мекен, кейін гректерге айналған)
ПиакосМессина провинциясыМендолито?Грек негізін қалаушы (Сикелдер, кейін гректерге айналған)
СелинусТрапани провинциясыМаринелла-ди-Селинунтеб.ж.628–627Мегара ГиблеяПаммилос
СилерайоиноГрек негізін қалаушы (жергілікті елді мекен, кейін гректерге айналған)
СтиланаиоиМессина провинциясы?Грек негізін қалаушы (жергілікті елді мекен, кейін гректерге айналған)
СиракузыСиракуза провинциясыСиракузыб.ж.733КоринфАрхиас Коринфтан
ТауроменионМессина провинциясыТаорминаб.ж.392СиракузыМүмкін Дионисий I
ТиндарисМессина провинциясыТиндириб.ж.396СиракузыДионисий I
ТирренойПалермо провинциясы?Алимена?Грек негізін қалаушы (жергілікті елді мекен, кейін гректерге айналған)
Занкле/МессанаМессина провинциясыМессинаб.ж.730Халкис, КимеПериерес Кимеден және Кратаймен Халкистен
This is a list of the 46 poleis ("city states") in Sicily, according to Mogens Herman Hansen. It does not list all the Hellenic settlements, only those organised around a polis structure. Ancient name(s)LocationModern name(s)Foundation dateMother cityFounder(s)AbakainonMetropolitan City of Messinano Greek founder (Sicels who became Hellenised)AdranonMetropolitan City of CataniaAdranoc.400 BCSyrakousaiDionysios IAgyrionProvince of EnnaAgirano Greek founder (Sicels who became Hellenised)AitnaMetropolitan City of Cataniaon the site of Katane476 BCSyrakousaiHieronAkragasProvince of AgrigentoAgrigentoc.580 BCGelaAristonoos and PystilosAkraiProvince of Syracusenear Palazzolo Acreide664 BCSyrakousaiAlaisaMetropolitan City of MessinaTusa403–402 BCHerbitaArchonides of HerbitaAlontion, Haluntium (Roman name)Metropolitan City of MessinaSan Marco d'Alunziono Greek founder (Sicels who became Hellenised)ApolloniaMetropolitan City of MessinaMonte Vecchio near San Fratello405–367 BCSyrakousaiPossibly Dionysios IEngyonProvince of EnnaTroina?no Greek founder (Sicels who became Hellenised)EuboiaMetropolitan City of CataniaLicodia Eubea7th century BC, perhaps late 8th century BCLeontinoiGaleriano Greek founder (Sicels who became Hellenised)GelaProvince of CaltanissettaGela689–688 BCRhodes (Lindos), CretansAntiphemos of Rhodes and Entimos the CretanHeloronProvince of SyracuseSyrakousaiHennaProvince of EnnaEnnano Greek founder (Sicels who became Hellenised)Herakleia MinoaProvince of AgrigentoCattolica Eracleaafter 628 BCSelinous, Spartarefounded by Euryleon after c.510 BCHerakleiaunlocated in Western Sicilyc.510 BCSpartaDorieusHerbessosProvince of EnnaMontagna di Marzono Greek founder (Sicels who became Hellenised)Herbitano Greek founder (Sicels who became Hellenised)HimeraProvince of PalermoTermini Imerese648 BCZankle, exiles from SyrakousaiEukleides, Simos and SakonHippanaProvince of PalermoMonte dei Cavallino Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)ImacharaMetropolitan City of CataniaMendolitono Greek founder (Sicels who became Hellenised)Kallipolislate 8th century BCNaxos (Sicily)KamarinaProvince of RagusaSanta Croce Camerinac.598 BCSyrakousai, KorinthDaskon of Syracuse and Menekolos of CorinthKasmenaiProvince of Syracuse644–643 BCSyrakousaiKataneMetropolitan City of CataniaCatania729 BCNaxos (Sicily)EuarchosKentoripaProvince of EnnaCenturipeno Greek founder (Sicels who became Hellenised)KephaloidionProvince of PalermoCefalùno Greek founder (Sicels who became Hellenised)LeontinoiProvince of SyracuseLentini729 BCNaxos (Sicily)Theokles?LiparaMetropolitan City of MessinaLipari580–576 BCKnidos, RhodesPentathlos, Gorgos, Thestor and EpithersidesLonganeMetropolitan City of Messinanear Rodì Milicino Greek founder (Sicels who became Hellenised)Megara HyblaeaProvince of SyracuseAugusta728 BCMegara NisaiaTheokles?MorgantinaProvince of Ennanear Aidoneno Greek founder (Sicels who became Hellenised)MylaiMetropolitan City of MessinaMilazzo700 BC?ZankleNakoneno Greek founder (Sicels who became Hellenised)NaxosMetropolitan City of MessinaGiardini Naxos735–734 BCChalkis, Naxos (Cyclades)TheoklesPetrano Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)PiakosMetropolitan City of CataniaMendolito?no Greek founder (Sicels who became Hellenised)SelinousProvince of TrapaniMarinella di Selinunte628–627 BCMegara HyblaeaPammilosSileraioino Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)StielanaioiMetropolitan City of Catania?no Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)SyrakousaiProvince of SyracuseSyracuse733 BCKorinthArchias of KorinthTauromenionMetropolitan City of CataniaTaormina392 BCSyrakousaiperhaps Dionysios I TyndarisMetropolitan City of MessinaTindari396 BCSyrakousai Dionysios ITyrrhenoiProvince of Palermo?Alimena?no Greek founder (indigenous settlement that became Hellenised)Zankle/MessanaMetropolitan City of MessinaMessinac.730Chalkis, KymePerieres of Kyme and Krataimenes of Chalkis
Әкімшілік
Магна Грецияның әкімшілік ұйымы грек полистерінен мұраға қалды, аристократия басқаратын "қала-мемлекеттер" тұжырымын қабылдады. Оларда әскер және әскери флот та болды. Сиракузада, тиран Дионисий басқарғандай, қаһарлық режимдер де кездесті, ол өліміне дейін карфагендіктермен соғысты.
The administrative organisation of Magna Graecia was inherited from the Hellenic poleis, taking up the concept of "city states" administered by the aristocracy. and had an army and a military fleet. There were also cases of tyranny as in Syracuse, governed by the tyrant Dionysius, who fought the Carthaginians until his death.
Экономика
Магна Греция қалаларында сауда, егіншілік және қолөнер өркендеді. Алғашқыда Италияның жергілікті халқына бағытталған сауда, бірден Грекиядан келген гректермен тауар алмасудың тиімді жолы болды, бірақ бүгінге дейін қандай тауарлар саудаланып, осы алмасудың көлемі қандай болғанын нақты анықтау қиын.
In the cities of Magna Graecia, trade, agriculture and crafts developed. Initially oriented to the indigenous Italic populations, the trade was immediately an excellent channel of exchange with the Greeks of the motherland, even if today it is difficult to establish precisely the type of goods traded and the volume of these exchanges.
Өнер және сәулет
Магна Греция кейбір салаларда, мысалы сәулет және қала құрылысы бойынша, ана елінен және басқа грек колонияларынан асып түскен. Магна Грецияда, сондай-ақ басқа грек колонияларында, әсем әшекейлермен толықталған дориялық стиль басым сәулет стилі ретінде қабылданды. Магна Грецияда, әсіресе, иониялық стильтің ықпалындағы дориялық стиль де қолданылды, атап айтқанда Сицилиядағы ахейлік колонияларда. Магна Грецияда мүсін өнері, корпластика және қоладан жасалған заттардың керемет үлгілері кездесетін. Магна Грециядан шыққан танымал мүсіндер: Газалық Аполлон, Пиомбинолық Аполлон, Мазара-дель-Валлоның билейтін сатыры, Философтың басы және Риаче қолалары, ал танымал вазалар: Дарий вазасы және Нестордың кубогы. Магна Грециядағы маңызды ғибадатханалар: Конкордия ғибадатханасы (Агридженто), Гера Лациния ғибадатханасы, Геракл ғибадатханасы (Агридженто), Агриджентодағы Юнона ғибадатханасы, Олимпиялық Зевс ғибадатханасы (Агридженто), Аполлон ғибадатханасы (Сиракуза), Афина ғибадатханасы (Сиракуза), Афина ғибадатханасы (Пастум), C ғибадатханасы (Селинус), Е ғибадатханасы (Селинус), F ғибадатханасы (Селинус), Юнона Лациния ғибадатханасы (Кротоне), Гераның екінші ғибадатханасы (Пастум), Фоче-дель-Селедегі Герайон, Посейдон ғибадатханасы (Таранто), Таволе Палатин және Жеңіс ғибадатханасы (Химера).
Magna Graecia, in some fields such as architecture and urban planning, sometimes surpassed the mother country and the other Greek colonies. In Magna Graecia, as well as in the other Greek colonies, the Doric style enriched with showy decorations was adopted as the dominant architectural style. In Magna Graecia, in particular, a Doric style influenced by the Ionic one was also used, especially in Sicily in the Achaean colonies. In Magna Graecia there were examples of excellence in sculpture, coroplastics and bronzes. Noteworthy sculptures from Magna Graecia are the Apollo of Gaza, the Apollo of Piombino, the Dancing Satyr of Mazara del Vallo, the Head of a Philosopher and the Riace bronzes, while notable vases from Magna Graecia are the Darius Vase and the Nestor's Cup. Noteworthy temples of Magna Graecia are the Temple of Concordia, Agrigento, the Temple of Hera Lacinia, the Temple of Heracles, Agrigento, The Temple of Juno in Agrigento, the Temple of Olympian Zeus, Agrigento, the Temple of Apollo (Syracuse), the Temple of Athena (Syracuse), the Temple of Athena (Paestum), the Temple C (Selinus), the Temple E (Selinus), the Temple F (Selinus), the Temple of Juno Lacinia (Crotone), the Second Temple of Hera (Paestum), the Heraion at Foce del Sele, the Temple of Poseidon (Taranto), the Tavole Palatine and the Temple of Victory (Himera).
Спорт
Колониялар Грекияның Олимпия және Дельфи қалаларында мерзімді түрде өткізілетін ежелгі Олимпиада ойындарына барлық саладағы спортшыларды жіберді. Магна Греция отаршылары гректерге өздерінің ортақ тегін дәлелдей алатын грек ойындарын ұнататын. Ойындардағы олардың дене күші мен шеберлігі бұрынғы ата-бабаларының дағдыларын қайталайтын, ондаған буын бұрын ойнаған ойындарға ұқсас болатын. Сондықтан ең биік мәртебелі билеушілер Грекияға командалар жіберуді талап етті. Сөйтіп, спорт – Магна Греция колонияларының грек түбегімен байланыс құралына, грек әлеміне өзін таныстыру жолына айналды. Магна Грецияның отарлаушылары өздерінің туған жерінде спорттық жарыстарда үлкен жетістіктерге жетті. Кротондық спортшылар 25 Олимпиадада 18 рет жеңіске жетті. б.з.д. 720 ж.: Италия материгіндегі алғашқы грек колониясы – Киме қаласы құрылды. б.з.д. 7–6 ғасырлар: Сибари қаласының өркендеу дәуірі. б.з.д. 5 ғасыр: Сиракуза қаласының өркендеу дәуірі. б.з.д. 459–454 жж.: Кротондағы азаматтық соғыстан кейін, бұрын оған бағынышты Магна Греция қалалары тәуелділіктен бас тартты. б.з.д. 415–413 жж.: Сицилиялық экспедиция өтті. Бұл Пелопоннес соғысы кезінде б.з.д. 415–413 жылдары Афина мен Спарта, Сиракуза және Коринф арасында өткен Сицилияға афиналық әскери экспедиция болды. Экспедиция афиналық әскердің күйреуімен аяқталып, Афинаға ауыр соққы берді. Сиракуза армиясын қиын жағдайға түсірген алғашқы афиналық жеңістерден кейін, Глипп басқаратын спарталықтардың күшеюі соғыстың бағытын өзгертіп жіберді. Афина әскерінің жеңілісі олардың сарбаздарының Сиракузаның тас карьерлерінде (латомияларда) тұтқынға алынуына әкелді, олар өлімге дейін қиын жағдайларда және азапта өмір сүрді; туған жеріне оралуға үлкендердің саны аз болды. Экспедицияның сәтсіздігі Афинаның әскери және саяси құлдырауының басталуын белгіледі, одан кейін б.з.д. 411 жылы аристократиялық төңкеріс болды; сонымен қатар Пелопоннес соғысында (б.з.д. 404 ж.) Афинаның толық жеңілісіне әкелді. Афиналық тарихшы Фукидид өзінің "Пелопоннес соғысының тарихы" атты еңбегінің екі кітабын афиналық экспедицияға арнап, оқиғаның маңыздылығын және ерекшелігін көрсетті. Осылайша ол "Сицилия туралы жаңа еңбек" бастады, ол Пелопоннес соғысының (б.з.д. 431–404 жж.) алғышарты болды. Плутархтың "Параллель өмірлер" (әсіресе Никий өмірі) және Диодор Сицилийдің "Тарихи кітапханасы" Сицилияға экспедиция туралы маңызды деректердің көзі болып табылады. б.з.д. 400 ж.: Тиррен теңізіне қарап тұрған Магна Греция қалалары итальяндық халықтардың билігіне көшті. 16-17 ғасырларда гректер Осман империясының Пелопоннесті жаулап алуына жауап ретінде аймаққа қайтадан көшіп келді. Әсіресе Корон қамалы аяқталғаннан кейін (1534), гректердің көп саны Калабрия, Саленто және Сицилия аймақтарына паналады. Корониден келген гректер, корондықтар деп аталды, өздерімен бірге көп мүлікті әкелген ақсүйектер болды. Италияға көшіп келген басқа гректер Пелопоннес түбегінің Мани түбегінен келді. Маниоттар (олардың аты грекше "мания" сөзінен шыққан) әскери дәстүрлерімен және қанды есеп айыруларымен белгілі болды, олардың көптегені бүгінге дейін жалғасуда. Маниот гректерінің тағы бір тобы 17 ғасырда Генуя Республикасының қорғауында Корсикаға көшіп келді. Магна Грецияның грек тұрғындарының көпшілігі орта ғасырларда толыққанды латын тіліне ауысса да, Италия парламенті гректерді этнолингвистикалық азшылық ретінде ресми түрде таниды. Сицилиядағы Мессинада Осман империясының кеңеюінен қашып, б.з.д. 1533–1534 жылдары Пелопоннес аралынан келген грек тілінде сөйлейтін азшылық тұрады. Олар 2012 жылы ресми түрде танылды.
The colonies sent athletes of all disciplines to the Ancient Olympic Games which were periodically held at Olympia and Delphi in Greece. The colonists of Magna Graecia were very fond of the Hellenic games where they could prove to the Greeks that they belonged to the same place of origin, their physical strength and skills in the games were also played by their ancestors dozens of generations earlier. And for this reason the greatest sovereigns demanded that teams be trained to be sent to Greece. Sport was therefore a channel of communication with the Hellenic peninsula, a means by which the colonies of Magna Graecia showed themselves to the rest of the Hellenic world. The settlers of Magna Graecia had great success in sporting competitions in their homeland. Crotone's athletes won 18 titles in 25 Olympics. 720 BC: the first Greek colony in mainland Italy, Kyme, is founded. 7th–6th century BC: maximum splendor of Sibari. 5th century BC: maximum splendor of Syracuse. 459–454 BC: after an internal civil war in Crotone, the cities of Magna Graecia once linked to it, dissolve the bond of subjection. 415–413 BC: The Sicilian Expedition occurred. It was an Athenian military expedition to Sicily, which took place from 415 to 413 BC, during the Peloponnesian War, between Athens on one side and Sparta, Syracuse and Corinth on the other. The expedition ended in a devastating defeat for the Athenian forces, severely impacting Athens. After the first Athenian victories, which put the Syracusan army in serious difficulty, the tide of the war was turned upside down due to the Spartan reinforcements under the command of Gylippus. The defeat of the Athenian army led to the imprisonment of its soldiers in the Syracusan latomies, where they were forced to live in hardship and suffering until their death; few were the survivors who managed to return to their homeland. The failure of the expedition marked the beginning of the military and political decline of Athens, followed by the aristocratic coup d'état of 411 BC; it also marked Athens' definitive defeat in the Peloponnesian War (404 BC). Thucydides, an Athenian historian, dedicates two books of his work History of the Peloponnesian War to the Athenian expedition, to underline the magnitude and exceptionality of the event. Thus he began "a new work, a work on Sicily" which became the background of the Peloponnesian War (431–404 BC). The Parallel Lives of Plutarch (in particular the Life of Nicias) and the Bibliotheca historica of Diodorus Siculus are other important sources on the expedition to Sicily. 400 BC: the cities of Magna Graecia overlooking the Tyrrhenian Sea begin at the hands of the Italic peoples. Greeks immigrated once again to the region in the 16th and 17th centuries in reaction to the conquest of the Peloponnese by the Ottoman Empire. Especially after the end of the Siege of Coron (1534), large numbers of Greeks took refuge in the areas of Calabria, Salento and Sicily. Greeks from Coroni, the so called Coronians, were nobles, who brought with them substantial movable property. Other Greeks who moved to Italy came from the Mani Peninsula of the Peloponnese. The Maniots (their name originating from the Greek word mania) were known for their proud military traditions and for their bloody vendettas, many of which continue today. Another group of Maniot Greeks moved to Corsica in the 17th century under the protection of the Republic of Genoa. Although many of the Greek inhabitants of Magna Graecia were entirely Latinized during the Middle Ages, The Italian parliament recognizes the Griko people as an ethnolinguistic minority under the official name of Minoranze linguistiche Grike dell'Etnia Griko Calabrese e Salentina. Messina in Sicily is home to a small Greek speaking minority, which arrived from the Peloponnese between 1533 and 1534 when fleeing the expansion of the Ottoman Empire. They were officially recognised in 2012.
Ғибадатханалар аңғары
Valle dei Templi, немесе Ғибадатханалар аңғары, Сицилиядағы Агридженто (көне грек Акрагасы) қаласында орналасқан археологиялық орын. Бұл Магна Грецияның көне грек өнері мен сәулетінің ең көрнекті мысалдарының бірі. "Аңғар" термині қате, орын Агридженто қаласынан тыс, тік беткейде орналасқан. 1997 жылдан бері бүкіл аймақ ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді. 1300 гектар аумақты алып жатқан Valle dei Templi археологиялық және ландшафттық паркі Еуропа мен Жерорта теңізі бассейніндегі ең ірі археологиялық парк болып табылады. Аңғарда дориялық стильдегі жеті ғибадатхананың қалдықтары бар. Олимпейоннан басқа ғибадатханалардың аттары Ренессанс дәуірінде қалыптасқан дәстүрге сәйкес берілген. Ғибадатханалар:
The Valle dei Templi, or Valley of the Temples, is an archaeological site in Agrigento (ancient Greek Akragas), Sicily. It is one of the most outstanding examples of ancient Greek art and architecture of Magna Graecia. The term "valley" is a misnomer, the site is located on a ridge outside the town of Agrigento. Since 1997, the entire area has been included in the UNESCO World Heritage List. The archaeological and landscape park of the Valle dei Templi, with its 1,300 hectares, is the largest archaeological park in Europe and the Mediterranean basin. The Valley includes remains of seven temples, all in Doric style. The ascription of the names, apart from that of the Olympeion, is a mere tradition established in Renaissance times. The temples are:
Конкордия ғибадатханасы, атауы жақын жерде табылған латын жазуынан алынған, б.з.б. 5 ғасырда салынған. 6 ғасырда шіркеуге айналдырылған, қазір аңғардағы ең жақсы сақталған ғибадатханалардың бірі. Юнона ғибадатханасы, сонымен қатар б.з.б. 5 ғасырда салынған. Б.з.б. 406 жылы карфагендіктер тарапынан өртеліп жанып кеткен. Геракл ғибадатханасы, ежелгі Акрагаста ең құрметті қасиеттердің бірі болған. Аңғардағы ең көне ғибадатхана, жер сілкінісінен қирап, қазір тек сегіз бағанасы ғана сақталған. Олимпий Зевсі ғибадатханасы, б.з.б. 480 жылы қала-мемлекеттің Карфаген үстінен жеңісін тойлау үшін салынған. Ол ірі масштабты атластардың қолданылуымен ерекшеленеді. Кастор мен Поллюкс ғибадатханасы. Тек төрт бағанасы ғана сақталса да, қазіргі Агриджентоның символы болып табылады. Гефест (Вулкан) ғибадатханасы, сонымен қатар б.з.б. 5 ғасырда салынған. Бұл аңғардағы ең әсерлі құрылыстардың бірі болған деп есептеледі, бірақ қазір ең тозығы жеткендердің бірі. Асклепий ғибадатханасы, ежелгі қала қабырғаларынан шалқары орналасқан, ауруларын емдеуді іздеген паломниктердің бағытталған жері болған. Аңғарда сонымен қатар "Тэрон қабірі" деп аталатын пирамида пішіндес, үлкен туфтан жасалған ескерткіш орналасқан, ғалымдар оның Екінші Пуникалық соғыста қаза тапқан римдіктердің құрметіне салынғанын болжайды.
Temple of Concordia, whose name comes from a Latin inscription found nearby, and which was built in the 5th century BC. Turned into a church in the 6th century AD, it is now one of the best preserved in the Valley. Temple of Juno, also built in the 5th century BC. It was burnt in 406 BC by the Carthaginians. Temple of Heracles, who was one of the most venerated deities in the ancient Akragas. It is the most ancient in the Valley: destroyed by an earthquake, it consists today of only eight columns. Temple of Olympian Zeus, built in 480 BC to celebrate the city state's victory over Carthage. It is characterized by the use of large scale atlases. Temple of Castor and Pollux. Despite its remains including only four columns, it is now the symbol of modern Agrigento. Temple of Hephaestus (Vulcan), also dating from the 5th century BC. It is thought to have been one of the most imposing constructions in the valley; it is now however one of the most eroded. Temple of Asclepius, located far from the ancient town's walls; it was the goal of pilgrims seeking cures for illness. The Valley is also home to the so called Tomb of Theron, a large tuff monument of pyramidal shape; scholars suppose it was built to commemorate the Romans killed in the Second Punic War.
Посейдония мен Элеа
Cilento, Vallo di Diano және Alburni ұлттық паркі (Италияның Parco Nazionale del Cilento, Vallo di Diano e Alburni) – Италияның оңтүстігіндегі Кампания аймағындағы Салерно провинциясында орналасқан ұлттық парк. Оған Cilento, Vallo di Diano және Monti Alburni аймақтарының көп бөлігі кіреді. Парк 1991 жылы құрылған, алдында Parco Nazionale del Cilento e Vallo di Diano деп аталған. 1998 жылы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енді, сонымен қатар ежелгі грек қалалары Посейдония, Элеа және Падула монастыры да осы тізімге қосылды. Посейдония орнының ең танымал ерекшеліктерінің бірі – б.з.д. 550-450 жылдар аралығында салынған грек дорикалық стиліндегі үш ірі ғибадатхана. Олардың барлығы сол дәуірге тән, массивті колоннадалары айқын энтазиске (төмен қарай кеңейе түсуге) ие, ал капительдері көтерілген саңырауқұлақтарға ұқсайды. Колоналардың үстінен тек екінші Гера ғибадатханасы ғана өз энтаблатурасының көп бөлігін сақтап қалған, ал қалған екеуінде тек архитрав қалдырылған. Бұл ғибадатханалар Гера мен Афинаға (римдіктерде Юнона мен Минерва) арналған, бірақ бұрынғы зерттеулерде 18 ғасырғы аргументтерге сүйене отырып, басқаша анықталған. Гераның екі ғибадатханасы бір-біріне жақын орналасқан, ал Афина ғибадатханасы қала орталығының екінші жағында орналасқан. Грек және римдік ғибадатханаларының басқа да қалдықтары бар, бірақ олар нашар сақталған. Элеа қабырғаларының қалдықтары, бір қақпаның және бірнеше мұнаралардың іздері сақталған, олардың жалпы ұзындығы үш мильден астам. Бұл қабырғалар үш түрлі кезеңге жатады, олардың барлығында жергілікті кристалдық әктас қолданылған. Кейінірек кірпіштер де пайдаланылды, олардың пішіні осы аймаққа тән, әрқайсысының бір жағында екі тікбұрышты канал бар, ал көлденеңі 1,5 дюйм, қалыңдығы шамамен 4 дюйм. Олардың барлығында грек кірпіш мөрлері бар. Орнында цистерналардың қалдықтары және басқа да құрылыстардың іздері табылды.
Cilento, Vallo di Diano and Alburni National Park (Italian Parco Nazionale del Cilento, Vallo di Diano e Alburni) is an Italian national park in the Province of Salerno, in Campania in southern Italy. It includes much of the Cilento, the Vallo di Diano and the Monti Alburni. It was founded in 1991, and was formerly known as the Parco Nazionale del Cilento e Vallo di Diano. In 1998 it became a World Heritage Site of UNESCO, along with the ancient Greek towns of Poseidonia, Elea and the Padula Charterhouse. Much of the most celebrated features of the Poseidonia site today are the three large temples in the Archaic version of the Greek Doric order, dating from about 550 to 450 BC. All are typical of the period, with massive colonnades having a very pronounced entasis (widening as they go down), and very wide capitals resembling upturned mushrooms. Above the columns, only the second Temple of Hera retains most of its entablature, the other two having only the architrave in place. These were dedicated to Hera and Athena (Juno and Minerva to the Romans), although previously they often have been identified otherwise, following eighteenth century arguments. The two temples of Hera are right next to each other, while the Temple of Athena is on the other side of the town centre. There were other temples, both Greek and Roman, which are far less well preserved. Remains of Elea walls, with traces of one gate and several towers, of a total length of over three miles, still exist, and belong to three different periods, in all of which the crystalline limestone of the locality is used. Bricks were also employed in later times; their form is peculiar to this place, each having two rectangular channels on one side, and being about 1.5 inches square, with a thickness of nearly 4 inches They all bear Greek brick stamps. There are some remains of cisterns on the site, and, various other traces of buildings.