АҚШ Әскери-теңіз күштерінің фрегаты "Президент" тарихы

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің фрегаты

1811 жылғы 16 мамырда «Президент» кішкентай белдеудегі оқиғаның ортасында болды; оның экипажы қателікпен американдық теңізшіні ұстап алып, оған қысым көрсеткен кеме деп жаңылысты. Кемелер бірнеше минут бойы артиллериялық оқтармен алмасты. АҚШ және Ұлыбритания Әскери-теңіз күштері жүргізген келесі тергеулер шабуылға жауапкершілікті бір-біріне таңды, бірақ ешқандай шешімге келмеді. Оқиға АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы шиеленісті күшейтіп, 1812 жылғы соғысқа әкеп соқты. Соғыс кезінде «Президент» бірнеше ұзақ сапарлар жасап, Англия арнасы мен Норвегияға дейін теңізді күзетті. Ол қаруланған шхуна және көптеген сауда кемелерін жаулап алды. 1815 жылдың қаңтар айында, Ұлыбритания Әскери-теңіз күштерінің бір жыл бойы Нью-Йоркте блокадаға алынғаннан кейін, «Президент» блокаданы бұзуға тырысты және блокадалық эскадрильямен қуылды. Қуалау барысында ол қала жағалауында фрегатпен шайқасып, қирады. Британдық эскадрилья «Президентті» жақын арада тұтқынға алды, ал Ұлыбритания Әскери-теңіз күштері оны 1818 жылы бұзылғанға дейін HMS «Президент» ретінде пайдаланды. «Президенттің» жобасы көшіріліп, 1829 жылы келесі фрегатты салу үшін пайдаланылды.

Дизайн және құрылыс

1790 жылдары американдық сауда кемелері Жерорта теңізінде, әсіресе Алжирден келген Барбарийлік қарақшылардың құрбаны бола бастады. Конгресс бұл мәселеге жауап ретінде 1794 жылғы Теңіз заңын қабылдады. Заң алты фрегат салуға қаражат бөлді, бірақ егер Америка Құрама Штаттары Алжирмен бейбітшілік шартына келіссе, кемелердің құрылысын тоқтату туралы ереже енгізілді. Джошуа Хамфристің жобасы, ауыр артиллерияны орнатуға мүмкіндік беретін, келінің ұзын, корпусының ені тар болуын көздеді. Дизайнға диагональді қабырғалық (қамшы) схемасы енгізілді, ол кеменің иілуін (деформациялануын) азайтуға арналған; кемелерге өте қалың борлар берілді. Бұл фрегаттардың корпусын, жеңіл конструкциядағы кемелерге қарағанда мықтырақ етті. Хамфрис өзінің жобасын, жаңадан құрылған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Еуропа елдерінің теңіз күштерімен шамалас бола алмайтынын түсінгеннен кейін жасады. Сондықтан ол фрегаттарды басқа фрегаттарды жеңіп алуға, бірақ желілік кемеден қашуға жететіндей жылдамдықпен құруды жоспарлады. Джордж Вашингтон АҚШ Конституциясының принципін бейнелеу үшін кемеге «Президент» деген ат берді. 1796 жылдың наурыз айында, «Президенттің» келісін салуға кіріспес бұрын, АҚШ пен Алжир арасында бейбіт келісімге қол жеткізілгені туралы хабарланды. 1794 жылғы Теңіз заңына сәйкес құрылыс тоқтатылды. Хамфрис «Президенттің» бауырлас кемелері – «Конституция» мен «Америка Құрама Штаттары» құрылысы кезінде алған тәжірибесіне сүйене отырып, Чизманға фрегат жобасына өзгерістер енгізуді тапсырды. Бұл өзгерістерге артиллериялық палубаны көтеру және негізгі мачтаны 2 фут (1 метрге жуық) артқа жылжыту кірді. Құрылысы Нью-Йоркте Форман Чизманның кеме жасау шеберханасында басталғанмен, 1796 жылы жұмыс тоқтатылды. Құрылыс 1798 жылы Кристиан Берг пен теңіз конструкторы Уильям Доутидің басшылығымен қайта жаңғыртылды.

Қару-жарақ

Президенттің номиналды рейтингі 44 зеңбірекке тең болған. Алайда, ол көбінесе 50-ден астам зеңбірек тасыды. 1812 жылғы соғыста қызмет еткен кезінде «Президент» 55 зеңбірекпен қаруланды: отыз екі 24 фунт (10,9 кг) қару, жиырма екі 42 фунт (19 кг) каронада және бір 18 фунт (8 кг) ұзын қару.

Квази және Бірінші варварлық соғыс

Президент 1800 жылғы 10 сәуірде суға түсірілді – алты түпкі фрегаттың соңғысы. 5 тамызда капитан Томас Трукстун басқаруымен Гваделупаға аттанды. Ол Квази соғысы кезеңінде реттеліп жүргізілетін патрульдеулерді өткізді және бірнеше американдық сауда кемелерін қайтарып алды. Дегенмен, оның осы кезеңдегі қызметі оқиғасыз болды. 1801 жылғы 3 ақпанда Франциямен бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін наурыз айында АҚШ-қа оралды. Квази соғысы кезінде Америка Құрама Штаттары Барбария мемлекеттеріне салық төлеп, американдық сауда кемелерін тартып алуға немесе мазақтауға жол бермеді. 1801 жылы Триполи билеушісі Юсуф Караманли, Алжирге төленген салықпен салыстырғанда төленген салық мөлшеріне наразы болып, 250 000 доллар төлеуді талап етті. Томас Джефферсон Жерорта теңізіндегі американдық сауда кемелерін қорғау және Барбария мемлекеттерімен бейбітшілік орнату үшін әскери кемелерден тұратын эскадрильяны жіберіп, жауап берді. Мамыр айында коммодор Ричард Дейл Жерорта теңізіндегі миссиясы үшін Президентті өз туының кемесі ретінде таңдады. Дейлге Алжир, Триполи және Тунис қалаларында күш көрсету және салықтар уәдесімен бейбітшілікті сақтау бұйрық берілді. Дейлге, егер ол келген кезде Барбария мемлекеттерінің бірі соғыс жариялаған болса, өз қалауынша жауыздық әрекеттерге кірісуге рұқсат берілді. Эскадрилья 1 шілдеде Гибралтарға келді, ал Президент пен «Энтерпрайз» дереу Алжирге бет алды, онда олардың болуы регентті американдық сауда кемелеріне қатысты жасаған қауіп-қорқыныштарын тоқтатуға көндірді. Президент пен «Энтерпрайз» кейін Тунис пен Триполиде болды, содан кейін 16 тамызда Президент Мальтаға ауыз суын толықтыру үшін келді. 24 тамызда Триполи портын блокадалау кезінде Президент Триполи сарбаздары бар грек кемесін басып алды. Дейл тұтқындарды алмастыру бойынша келіссөздер жүргізді, нәтижесінде Триполиде тұтқында ұсталған бірнеше американдық босатылды. Президент 3 қыркүйекте Гибралтарға келді. Желтоқсанның басында Маон маңында Президент жоғары жылдамдықпен келе жатып үлкен тасқа соқтығысты. Соққы салдарынан Дейл палубаға шықты және Президентті қауіптен сәтті шығарды. Тексеру көрсеткендей, соққы кеменің кілінің қысқа бөлігін қисайтып жіберген. Президент 1802 жылғы наурыз айына дейін Жерорта теңізінде қалды, содан кейін АҚШ-қа аттанды және 14 сәуірде келді. Президент АҚШ-та болғанымен, Барбария мемлекеттеріне қарсы операциялар жалғасты. Ричард Валентин Моррис басқаруымен екінші эскадрилья Чесапикте құрылды. Морристің нашар өнімділігі 1803 жылы оны теңіз күштерінен шақырып алуына және кейіннен босатуына әкелді. Үшінші эскадрилья Эдвард Пребл басқаруымен «Конституцияда» құрылды; 1804 жылғы шілдеге қарай олар Триполи порты шайқасында шайқасты.

President launched on 10 April 1800—the last of the original six frigates to do so. After her fitting out, she departed for Guadeloupe on 5 August with Captain Thomas Truxtun in command. She conducted routine patrols during the latter part of the Quasi War and made several recaptures of American merchant ships. Nevertheless, her service in this period was uneventful. She returned to the United States in March, after a peace treaty with France was ratified on 3 February 1801. During the Quasi War, the United States paid tribute to the Barbary States to ensure that they would not seize or harass American merchant ships. In 1801 Yusuf Karamanli of Tripoli, dissatisfied with the amount of tribute in comparison to that paid to Algiers, demanded an immediate payment of $250,000. Thomas Jefferson responded by sending a squadron of warships to protect American merchant ships in the Mediterranean and to pursue peace with the Barbary States. In May, Commodore Richard Dale selected President as his flagship for the assignment in the Mediterranean. Dale's orders were to present a show of force off Algiers, Tripoli, and Tunis and maintain peace with promises of tribute. Dale was authorized to commence hostilities at his discretion if any Barbary State had declared war by the time of his arrival. The squadron arrived at Gibraltar on 1 July; President and Enterprise quickly continued to Algiers, where their presence convinced the regent to withdraw threats he had made against American merchant ships. President and Enterprise subsequently made appearances at Tunis and Tripoli before President arrived at Malta on 16 August to replenish drinking water supplies. Blockading the harbor of Tripoli on 24 August, President captured a Greek vessel with Tripolitan soldiers aboard. Dale negotiated an exchange of prisoners that resulted in the release of several Americans held captive in Tripoli. President arrived at Gibraltar on 3 September. Near Mahón in early December, President struck a large rock while traveling at The impact brought Dale on deck and he successfully navigated President out of danger. An inspection revealed that the impact had twisted off a short section of her keel. President remained in the Mediterranean until March 1802; she departed for the United States and arrived on 14 April. Although President remained in the United States, operations against the Barbary States continued. A second squadron assembled under the command of Richard Valentine Morris in Chesapeake. Morris' poor performance resulted in his recall and subsequent dismissal from the Navy in 1803. A third squadron assembled under the command of Edward Preble in Constitution; by July 1804, they had fought the Battle of Tripoli Harbor.

Екінші Барбариялық патруль

1804 жылдың сәуір айында президент Джефферсон Преблдің эскадрильясын күшейтуге шешім қабылдады. «Президент», «Конгресс», «Констелляция» және «Эссекс» кемелері коммодор Сэмюэл Барронның басшылығымен мүмкіндігінше тезірек теңізге шығуға дайындық жүргізді. Баррон «Президентті» өзінің флагманы ретінде таңдады, бірақ оған жаңа бусприт және мачталары мен такелажы жөндеу қажет болды. Эскадрилья теңізге шығуға дайын болуына екі айға жуық уақыт кетті. Олар маусымның соңында жолға шығып, 12 тамызда Гибралтарға жетті. «Президент» 16 тамызда Гибралтардан «Констелляция» кемесімен бірге кетті. Фрегаттар 10 қыркүйекте Триполиге келгенге дейін Мальтада тоқтады, онда «Конституция», «Аргус» және «Виксен» кемелері күтіп тұрды. Триполидің блокадасын бұзуға тырысқан үш кемені байқаған эскадрилья оларды қолға түсіруге кірісті. Қуалау кезінде желдің күрт өзгеруі салдарынан «Президент» «Конституциямен» соқтығысты. Соқтығысу «Конституцияның» кормасы, мұрты және кеме мүсініне ауыр зақым келтірді. Қолға түскен екі кеме «Конституциямен» бірге Мальтаға жіберілді, ал «Президент» 27 тамызда Сицилиядағы Сиракузаға барды. Баррон Жерорта теңізіне келгенде, оның Преблден жоғары шені коммодор міндеттерін атқаруға құқық берді. Алайда, Преблді ауыстырғаннан кейін көп ұзамай Баррон денсаулығы нашарлап, Сиракузада төсекке жатып қалды. Капитан Джордж Кокстың басшылығымен «Президент» 1804-05 жылдардың қыс айларында Триполиді блокадалау міндетін атқарды. 1805 жылдың сәуір айының соңында «Конституция» Триполи жанында үш кеме басып алды. «Президент» оларды Мальта портына жеткізіп, кейін «Конституцияға» қосылды. Барронның нашар денсаулығы оның отставкаға кетуіне себеп болды, ол 1805 жылдың мамыр айының соңында Джон Роджерске басшылықты тапсырды. Баррон Коксқа «Эссекске» басшылық етуді бұйырды және 29 мамырда «Президентті» өзінің інісі Джеймс Барронға тапсырды. «Президент» 13 шілдеде ауру Барронды және Триполидегі тұтқындықтан босатылған көптеген теңізшілерді алып, АҚШ-қа бет бұрды.

Кішкентай белбеу ісі

1807 жылы «Чесапик-Леопард» оқиғасы АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы шиеленісті күшейтті. Жаулықтарға дайындық ретінде Конгресс теңіз күштеріне қаржы бөлуге рұқсат берді, ал «Президент» 1809 жылы коммодор Джон Роджерстің басшылығымен қайтадан қолданысқа енгізілді. Ол 1811 жылдың 1 мамырына дейін, негізінен АҚШ-тың шығыс жағалауында, реттеліп, көзге түспейтін патрульдік жүрістер жасады. Сол күні британдық фрегат «Спитфайр» американдық бригін Нью-Йорк қаласынан 18 миль (29 км) қашықтықта тоқтатты және бір матросты әскери қызметке алып қойды. Роджерс «Герриерді» қууға бұйрық алды, ал «Президент» 10 мамырда Форт-Северннен дереу аттанды. 16 мамырда, Кейп-Генриден солтүстік-шығысқа қарай шамамен 64 шақырым жерде қарауылшы көкжиекте желкен көрді. Тергеу үшін жақындасқан Роджерс желкеннің әскери кемеге тиесілі екенін анықтады және кемесін тану үшін сигналдық туларды көтерді. Кейінірек 20 зеңбірекке ие, алтыншы дәрежелі кеме болып танылған белгісіз кеме де сигналдық туларын көрсетті, бірақ «Президенттің» экипажы осы сигналдарды түсінбеді. «Литтл Белт» оңтүстіске қарай жүзіп кетті, ал Роджерс оны «Герриер» деп ойлап, қуалай бастады. Кемелердің арасы жетпей тұрып қараңғы түсті, Роджерс екі рет дауыс берді, бірақ оған сол сұрақ қайтадан оралды: «Бұл қай кеме?» Роджерстің айтуынша, дауыс алмасылғаннан кейін «Литтл Белт» «Президенттің» оснасткасын тесіп өткен оқ атты. Роджерс де жауап берді. «Литтл Белт» үш зеңбірекпен жауап берді, содан кейін бүкіл бортымен атып жіберді. Роджерс өз экипажына қалауынша оқ атуға бұйрық берді; бірнеше дәл атылған залптар «Литтл Белтке» ауыр зақым келтірді. Бес минуттан кейін «Президенттің» экипажы қарсыласының фрегаттан кіші екенін түсінді, және Роджерс атысты тоқтатуға бұйрық берді. Алайда «Литтл Белт» тағы да оқ атты, ал «Президент» одан да күшті залптармен жауап берді. «Литтл Белт» үнсіз қалғаннан кейін «Президент» түнде күтіп тұрды. Таң атқанда «Литтл Белттің» шайқаста қатты зақымдалғаны анық болды; Роджерс «Президенттен» зақымды жөндеуге көмектесу үшін қайық жіберді. Кеменің капитаны Артур Бингем зақымды мойындады, бірақ қандай да бір көмекке бас тартып, Галифаксқа, Новая Шотландияға бет бұрды. «Президенттің» бір матросы жеңіл жарақат алды, ал «Литтл Белтте» 31 адам қаза тапты немесе жарақаттанды. «Президент» портына оралғаннан кейін АҚШ теңіз күштері оқиғаға қатысты тергеу бастады. «Президенттің» офицерлері мен экипажынан куәліктер жинап, «Литтл Белттің» алғашқы оқты атқандығын анықтады. Корольдік теңіз күштерінің тергеуінде капитан Бингем «Президенттің» алғашқы оқты атқандығын және Роджерстің айтқан бес минут емес, 45 минут бойы атып отырғандығын мәлімдеді. Барлық келесі есептерде екі капитан да екінші кеме алғашқы оқты атқан деп таласты. Ылғи дауласуға келген АҚШ және Ұлыбритания үкіметтері бұл мәселені үнсіз қалдырды.

In 1807, the Chesapeake Leopard Affair heightened tensions between the United States and Britain. In preparation for further hostilities, Congress began authorizing naval appropriations, and President recommissioned in 1809 under the command of Commodore John Rodgers. She made routine and uneventful patrols, mainly along the United States' eastern seaboard, until 1 May 1811, when the British frigate stopped the American brig Spitfire 18 mile (29 km) from New York and impressed a crewman. Rodgers received orders to pursue Guerriere, and President sailed immediately from Fort Severn on 10 May. On 16 May, approximately 40 mile (64 km) northeast of Cape Henry, a lookout spotted a sail on the horizon. Closing to investigate, Rodgers determined the sail belonged to a warship, and raised signal flags to identify his ship. The unidentified ship, later learned to be —a 20 gun sixth rate—hoisted signal flags in return, but the hoist was not understood by Presidents crew. Little Belt sailed southward and Rodgers, believing the ship to be Guerriere, pursued. Darkness set in before the ships were within hailing distance, and Rodgers hailed twice, only to have the same question returned to him: "What ship is that?" According to Rodgers, immediately after the exchange of hails, Little Belt fired a shot that tore through Presidents rigging. Rodgers returned fire. Little Belt promptly answered with three guns, and then a whole broadside. Rodgers ordered his gun crews to fire at will; several accurate broadsides heavily damaged Little Belt in return. After five minutes of firing, Presidents crew realized their adversary was much smaller than a frigate and Rodgers ordered a cease fire. However, Little Belt fired again and President answered with more broadsides. After Little Belt became silent, President stood off and waited overnight. At dawn it was obvious that Little Belt was greatly damaged from the fight; Rodgers sent a boat over from President to offer assistance in repairing the damage. Her Captain, Arthur Bingham, acknowledged the damage; declining any help, he sailed to Halifax, Nova Scotia. President had one sailor slightly wounded in the exchange, while Little Belt suffered 31 killed or wounded. Upon Presidents return to port, the U. S. Navy launched an investigation into the incident. Gathering testimony from Presidents officers and crewmen, they determined that Little Belt had fired the first shot in the encounter. In the Royal Navy investigation, Captain Bingham insisted that President had fired the first shot and continued firing for 45 minutes, rather than the five minutes Rodgers claimed. In all subsequent reports, both captains continually insisted that the other ship had fired the first shot. Reaching a stalemate, the American and British governments quietly dropped the matter.

1812 жылғы соғыс

1812 жылдың 18 маусымында АҚШ Ұлыбританияға қарсы соғыс жариялады. Үш күннен кейін, ресми мәлімдеме алғаннан кейін бір сағат ішінде коммодор Роджерс Нью-Йорк қаласынан теңізге шықты. Коммодор «Президент» кемесімен 70 күндік Солтүстік Атлантика круизіне «АҚШ», «Конгресс», «Хорнет» және «Аргус» эскадрильясына жетекшілік етті. Америкалық сауда кемесі Роджерске Ямайкадан Ұлыбританияға бағыт алған британдық сауда кемелерінің флоты туралы хабарлады. Роджерс және оның эскадрильясы қуғынға түсті, ал 23 маусымда олар кейіннен «Президентті» қуып жеткенін білді. 1812 жылғы соғыстың алғашқы атысы ретінде тарихқа енген Роджерс өзі «Бельвидераға» бағыттап, қақпақ атып, оның рулін зақымдады және қару бөлмесіне енді. «Президенттің» төртінші оғынан кейін, Роджерстен бір палуба төмендегі зеңбірек жарылып, 16 теңізшіні өлтірді немесе жарақаттады және Роджерсті аяғын сындыратын күшпен палубаға лақтырып жіберді. Осыдан туындаған шатасу «Бельвидераға» қайықтығын атуға мүмкіндік берді, «Президентте» тағы алты адам қаза тапты. Роджерс «Бельвидераның» кемелерін зақымдау үшін қасқырларын қолдана отырып, қуғын-сүргінді жалғастырды, бірақ оның екі кең жағы тиімсіз болды. «Президент» және оның эскадрильясы Ямайка флотын қуып жетеді, ал 1 шілдеде ямайкалықтардың артында қалған кокос қабықтары мен апельсин қабықтарының ізін іле бастады. «Президент» Англия арнасынан бір күндік қашықтықта жүзіп келді, бірақ конвойды көре алмады. Роджерс 13 шілдеде қуғын-сүргінді тоқтатты. Бостонға қайту сапарында Роджерстің эскадрильясы жеті сауда кемесін басып алды және бір американдық кемені қайтадан тартып алды. Кейбір жөндеуден кейін, Роджерстің басшылығымен «Президент» 8 қазанда «Конгресс», «АҚШ» және «Аргус» кемелерімен бірге теңізге шықты. 12 қазанда «АҚШ» және «Аргус» өздерінің жеке патрульдері үшін эскадрильядан бөлінді. 10 қазанда «Президент» «Кэролайнды» қуып жетіп, бірақ оны ұстай алмады. 17 қазанда «Президент» британдық «Свалоу» пакеттік кемесін басып алды, оның бортында үлкен мөлшерде ақша болды. 31 қазанда «Президент» пен «Конгресс» екі сауда кемесін сүйреп келе жатқан «Кейзең» кемесін қуып жүруге кірісті. Оқиға үш сағатқа созылды, осы уақыт ішінде «Конгресс» «Арго» сауда кемесін басып алды. Осы арада «Президент» «Галатеяға» жақын келді, бірақ түнде оны көзден тайдырады. 30 сәуірде «Президент» пен «Конгресс» блокаданы соғыстың үшінші круизімен бұзып өтті. 2 мамырда олар оны қуып жетеді, бірақ ол олардан асып түсіп, қашып кетті. «Президент» 8 мамырда «Конгресстен» бөлініп кетті, ал Роджерс сауда кемелерін іздеу үшін Гольфстрим бойымен бағыт алды. Көп ұзамай «Президент» екі британдық сауда кемесін басып алды, бұл оның қоймаларын толтыруға көмектесті. 10 маусымда «Президент» Монтроз герцогы, капитан Аарон Грауб Блуетті, Фалмут пакетімен бірге, «Президент» жүлде экипажын жіберместен бұрын, поштасын суға лақтырып жіберді. «Президент» Монтроз герцогының картелін құрды, «Президенттің» тұтқындарының бәрін кемеге отырғызып, оны американдық офицердің басшылығымен Фалмутқа жіберді. Монтроз герцогы Фалмутқа келгенде британ үкіметі американдық үкіметті британдықтардың ашық теңізде жасалған келісімдерді мойындамайтынын ескерткендіктен, картельді жойды. Сол уақытта екі Корольдік әскери-теңіз кемесін көруге болады. «Президент» барлық желкендерді қашып кету үшін орнатты және оларды 80 сағатқа созылған қуғында жеңіп шықты. Ирланд арнасына жақын жерде бірнеше күн болған «Президент» тағы бірнеше сауда кемелерін басып алды. Содан кейін ол АҚШ-қа баруға бел буды. Қыркүйектің соңында ол АҚШ-тың шығыс жағалауында «Жоғары ұшқышпен» кездесті. Роджерс өзінің сигналдық жалауларын пайдаланып, «Жоғары ұшқышты» «Президент» лейтенант екеніне сендірді. Джордж Хатчинсон, «Highflyers» капитаны, «Президентке» тек тұзаққа түсіп қалғанын білу үшін келді; «Президент» «Highflyer-ді» бір рет оқ атпай басып алды. «Президенттің» ұзақ мерзімді круизі «Highflyer» кемесіне қоса оның 11 сауда кемесін тонап алды. 1813 жылы 4 желтоқсанда «Президент» Род-Айленд штатының Провиденс қаласынан теңізге шықты. 25-і күні қараңғыда екі фрегатпен кездесіп, олардың бірі оған оқ атқан. Роджерс кемелерді британдықтар деп ойлады, бірақ олар екі француз фрегаты, француз фрегаты «Медуза» және француз фрегаты «Нимфа» болды. Кейін Роджерс Барбадосқа қарай батыстық Үндістандағы сегіз апталық круизге аттанды. Ол үш кішкентай тұтқынға алды, олардың ішінде британдық сауда кемесі «Wanderer», оны 1814 жылдың 4 қаңтарында Атлант мұхитында шамамен жерінде басып алып, батырды, және «Edward», оны басып алып, 9 қаңтарда батырды. 1814 жылдың 18 ақпанында Нью-Йорк қаласына оралған «Президент» HMS «Loire-мен» кездесті, ол «Президенттің» 44 зеңбірекке ие фрегат екенін білгеннен кейін қашып кетті. «Президент» 1814 жыл бойы британдық эскадрильядан, , , «Помон» және «Тенедостан» тұратын, Нью-Йорк портының блокадасы салдарынан Нью-Йоркте қалды.

The United States declared war against Britain on 18 June 1812. Three days later, within an hour of receiving official word of the declaration, Commodore Rodgers sailed from New York City. The commodore sailed aboard President, leading a squadron consisting of United States, Congress, Hornet, and Argus on a 70 day North Atlantic cruise. A passing American merchant ship informed Rodgers about a fleet of British merchantmen en route to Britain from Jamaica. Rodgers and his squadron sailed in pursuit, and on 23 June they encountered what was later learned to be President pursued the ship, and in what is recorded as the first shot of the War of 1812, Rodgers himself aimed and fired a bowchaser at Belvidera, striking her rudder and penetrating the gun room. Upon Presidents fourth shot at Belvidera, a cannon one deck below Rodgers burst, killing or wounding 16 sailors and throwing Rodgers to the deck with enough force to break his leg. The ensuing confusion allowed Belvidera to fire her stern chasers, killing six more men aboard President. Rodgers kept up the pursuit, using his bow chasers to severely damage Belvideras rigging, but his two broadsides had little effect. President and her squadron returned to the pursuit of the Jamaican fleet, and on 1 July began to follow the trail of coconut shells and orange peels the Jamaicans had left behind them. President sailed to within one day's journey of the English Channel, but never sighted the convoy. Rodgers called off the pursuit on 13 July. During their return trip to Boston, Rodgers' squadron captured seven merchant ships and recaptured one American vessel. After some refitting, President, still under Rodgers' command, sailed on 8 October with Congress, United States, and Argus. On 12 October, United States and Argus parted from the squadron for their own patrols. On 10 October, President chased , but failed to overtake her. On 17 October President captured the British packet ship Swallow, which carried a large amount of currency on board. On 31 October, President and Congress began pursuit of , which was escorting two merchant ships. The chase lasted about three hours, and in that time Congress captured the merchant ship Argo. Meanwhile, President kept after Galatea and drew very close, but lost sight of her in the night. On 30 April, President and Congress sailed through the blockade on their third cruise of the war. On 2 May, they pursued , but she outran them and escaped. President parted company with Congress on 8 May, and Rodgers set a course along the Gulf Stream to search for merchant ships to capture. Sailing soon after, President captured two British merchant ships, which helped to replenish her stores. On 10 June President captured the outward bound Falmouth packet Duke of Montrose, Captain Aaron Groub Blewett, which managed to throw her mails overboard before President could send a prize crew aboard. President made a cartel of Duke of Montrose, putting all of Presidents prisoners on board and then sending her into Falmouth under the command of an American officer. When Duke of Montrose arrived at Falmouth the British Government abrogated the cartel on the grounds that they had advised the American Government that the British would not recognize agreements entered into on the high seas. Around the same time, two Royal Navy ships came into view. President set all sails to escape, and outran them in a chase lasting 80 hours. Spending a few days near the Irish Channel, President captured several more merchant ships. She then set a course for the United States. In late September, she encountered along the east coast of the United States. Rodgers used his signal flags to trick Highflyer into believing that President was Lieut. George Hutchinson, Highflyers captain, came aboard President only to discover he had walked into a trap; President captured Highflyer without a shot being fired. Presidents long cruise netted her 11 merchant ships, in addition to Highflyer. On 4 December 1813, President sailed from Providence, Rhode Island. On the 25th, she encountered two frigates in the dark, one of which fired at her. Rodgers believed the ships to be British, but they were two French frigates, French frigate Méduse and French frigate Nymphe. Afterward, Rodgers headed toward Barbados for an eight week cruise in the West Indies, reportedly making three small captures, among them the British merchant ships Wanderer, which she captured on 4 January 1814 in the Atlantic Ocean at approximately and sank, and Edward, which she captured and sank on 9 January. Returning to New York City on 18 February 1814, President encountered HMS Loire, which turned to escape once the latter's crew realized President was a 44 gun frigate. President remained in New York for the duration of 1814 due to the harbor's blockade by a British squadron consisting of , , Pomone, and Tenedos.

Ұстау

Стивен Декатур 1814 жылдың желтоқсан айында «Президент» кемесіне командир болып тағайындалды, британдық кемелерге қарсы шабуыл жасау үшін Батыс Үндістанға саяхат жоспарлады. 1815 жылдың қаңтар айының ортасында қарлы боран мен күшті жел Нью-Йорк портынан британдық блокадалық эскадрильяны ығыстырып, Декатурға теңізге шығуға мүмкіндік берді. 14 қаңтар кешкісін «Президент» порттан шығып келе жатып, қағазға дұрыс белгіленбеген қауіпсіз өткелдің нәтижесінде сызбаға тіреліп қалды. Құмға батқан «Президент» толқынмен көтеріліп, төмен түсті. Екі сағат ішінде кеме корпусы зақымданып, тіректері бұрылып, мачталары сынды. Кельге келген зақым кеменің иілуіне және бүгілуіне әкелді. Декатур ақыры «Президентті» сызбадан шығарып, зақымды бағалап, жөндеу үшін Нью-Йоркке қайтуға шешім қабылдады; алайда, жел бағыты қолайлы болмағандықтан, «Президент» теңізге шығуға мәжбүр болды. Блокадалық эскадрильяның нақты орнын білмей, Декатур олардан қашу және қауіпсіз порты іздеу бағытын белгіледі, бірақ шамамен екі сағаттан кейін эскадрильяның желкендері көкжиекте көрінді. «Президент» олардан қашу үшін бағытын өзгертті, бірақ түнінде алған зақым оның жылдамдығын едәуір төмендетті. Жылдамдықты арттыруға тырысқан Декатур керексіз жүктерді тастауға бұйрық берді; 15 қаңтардың кешкісін капитан Генри Хоуп басқаратын HMS «Эндимион» кемесі жақындап келіп, жақтан-жаққа оқ жаудыра бастады. Декатур «Президентті» «Эндимионға» жақындатып, «Президенттің» экипажы қарсы кемені басып алып, Нью-Йоркке алып кетуді жоспарлады («Президент» оны басып алудың алдын алу үшін батылдықпен суға батырылатын еді). «Эндимионға» бірнеше рет жақындауға тырысқан Декатур «Президенттің» зақымдануы оның маневрлеу қабілетін шектегенін, «Эндимионға» алдын ала сезінуге және жақындасуға қолайлы позициялардан қашуға мүмкіндік бергенін анықтады. Осы жаңа қиындыққа тап болған Декатур «Эндимионның» желкендері мен тұтқаларын бұзу үшін штанга мен тізбекпен оқ атуға бұйрық берді, мақсаты – қуғыншысын шайқап, «Президенттің» қауіпсіз портына тоқтаусыз жетуіне мүмкіндік беру еді. Түске қарай «Эндимион», әлдеқайда жақсы теңізші болғандықтан, қасына жақын тартылып, эскадрильядан озып, оларды артта қалдырды. Сағат 2-де ол «Президентке» жетіп, американдық кеменің жанына орналасып, қашып кетуге тырысқанда оқ жаудырды. «Эндимион» «Президентті» үш рет жарып, оған едәуір зақым келтірді; керісінше, «Президент» екі сағаттық шайқас кезінде оны баяулату үшін бірінші кезекте «Эндимионның» тұтқаларына оқ жіберді. Ақыры сағат 7:58-де «Президент» атысты тоқтатып, мачтасына шам жақты, оның қарсыласуын білдірді. «Эндимион» жеңілген американдық кемеге атыс жүргізуді тоқтатты, бірақ зақымдалмаған қайықтардың жетіспеуіне байланысты олжасын алу үшін көтерілмеді. «Эндимионның» алдыңғы желкендері зақымдалған болатын, және ол жөндеу үшін тоқтағанда, Декатур жағдайды пайдаланып, соққы беріп, сағат 20:30-да қашып кетті. «Президент» экипажы өздерінің жедел жөндеу жұмыстарын жүргізген кезде, қашып кетті. Екі сағаттан соң, оның бақылаушыларының бірі жау эскадрильясының қалған бөлігін көрді. «Президент» қашуға тырысты, бірақ түн батып, HMS «Помон» және «Тенедос» жақындап келіп, жақтан-жаққа оқ жаудыра бастады. Өз жағдайын түсінген Декатур түн ортасынан бұрын «Президентті» қайтадан ұстап берді.

Stephen Decatur assumed command of President in December 1814, planning a cruise to the West Indies to prey on British shipping. In mid January 1815, a snowy gale with strong winds forced the British blockading squadron away from New York Harbor, giving Decatur the opportunity to put to sea. On the evening of 14 January, President headed out of the harbor but ran aground, the result of harbor pilots incorrectly marking a safe passage. Stranded on the sand bar, President lifted and dropped with the incoming tide. Within two hours her hull had been damaged, her timbers twisted, and masts sprung. Damage to her keel caused the ship to hog and sag. Decatur was finally able to float President off the bar and, assessing the damage, he decided to return to New York for repairs; however, the wind direction was not favorable and President was forced to head out to sea. Unaware of the exact location of the blockading squadron, Decatur set a course to avoid them and seek a safe port, but approximately two hours later the squadron's sails were spotted on the horizon. President changed course to outrun them, but the damage she suffered the night before had significantly reduced her speed. Attempting to gain speed, Decatur ordered expendable cargo thrown overboard; by late afternoon of 15 January, HMS Endymion under Captain Henry Hope came alongside and proceeded to fire broadsides. Decatur planned to bring President in close to Endymion, whereby Presidents crew could board and capture the opposing ship and sail her to New York. (President would be scuttled to prevent her capture). Making several attempts to close on Endymion, Decatur discovered that Presidents damage limited her maneuverability, allowing Endymion to anticipate, and draw away from, positions favorable for boarding. Faced with this new dilemma, Decatur ordered bar and chain shot fired to disable Endymions sails and rigging, the idea being to shake his pursuer and allow President to proceed to a safe port without being followed. At noon, Endymion, being the much better sailer, was close hauled, outpacing her squadron and leaving them behind. At 2 pm, she gained on President and took position on the American ship's quarter, shooting into President as she tried to escape. Endymion was able to rake President three times and did considerable damage to her; by contrast, President primarily directed her fire at Endymion's rigging in order to slow her down during the two hour engagement. Finally at 7:58 pm, President ceased fire and hoisted a light in her rigging, indicating that she had surrendered. Endymion ceased firing on the defeated American ship but did not board to take possession of her prize, due to a lack of undamaged boats. Endymions foresails had been damaged in the engagement and while she hove to for repairs, Decatur took advantage of the situation and, despite having struck, made off to escape at 8:30 pm; Endymion, hastily completed repairs and resumed the chase at 8:52 pm. President drew away while her crew made hurried repairs of their own. Within two hours, one of her lookouts spotted the remainder of the enemy squadron drawing near. President continued her escape attempt, but by nightfall HMS Pomone and Tenedos had caught up and began firing broadsides. Realizing his situation, Decatur surrendered President again, just before midnight.

HMS президенті ретінде

Енді ол Корольдік флоттың иелігінде болғандықтан, "Президент" пен оның экипажына "Эндимион"мен бірге Бермудаға бару бұйырылды. Сапар барысында олар қауіпті дауылға тап болды. Дауыл "Президенттің" мачталарын қиратты және оның корпусын соншалықты зақымдады ki, кеменің батып кетпеуі үшін жоғарғы палубадағы барлық зеңбіректер теңізге тасталды. "Кларендон" картелі, Гарнес басқарып, Бермудадан Нью-Йоркке "Президенттен" 400 тұтқынды әкелді. 1815 жылдың 7 сәуірінде "Кларендон" Сэнди-Хукқа тірелді, бірақ экипаж, жолаушылар және тұтқындардың барлығы аман қалды. Тұтқындар АҚШ-қа оралғаннан кейін, АҚШ Әскери-теңіз соты Декэтурды, оның офицерлерін және экипажын "Президенттің" тапсырылуындағы кез келген құқық бұзушылықтан ақтатты. "Президент" пен "Эндимион" Англияға жол тартты және 28 наурызда Спитхедке жетті. "Президент" Корольдік теңіз флотына HMS "Президент" деген атпен қосылды. Бастапқыда оның құрамында 50 зеңбірек болған, бірақ ол жоғары палубада 30 дана 24 фунттық (10.9 кг), спардекте 28 дана 42 фунттық (19 кг) каронада және бастионда тағы екі 24 фунттық зеңбірекпен қаруланған болатын, барлығы 60 зеңбірек. 1817 жылдың ақпанында ол қайтадан 60 зеңбірекке дейін жаңартылды.