АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Коннектикут" кластық броненосецтері

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының теңіз күштерінің дредноутқа дейінгі броненосец класы

Коннектикут класының дредноутқа дейінгі броненосецтері Америка Құрама Штаттарының теңіз күштері үшін салынған осы типтегі соңғы алтыншы класс болды. Классқа алты кеме кірді: Коннектикут, Луизиана, Вермонт, Канзас, Миннесота және Нью-Гэмпшир, олар 1903 және 1908 жылдар аралығында салынды. Кемелер , , және пушкаларынан тұратын аралас шабуылдық батареямен қаруланды. Бұл құрам британдықтардың сияқты барлық үлкен пушкалы броненосецтерінің пайда болуымен ескірді, олар Коннектикуттардың көпшілігі қызметке кіріспей тұрып аяқталды. Дегенмен, кемелер белсенді қызмет атқарды. Бірінші бес кеме 1907–1909 жылдардағы Ұлы Ақ Флоттың саяхатына қатысты—Нью-Гэмпшир қызметке кірмеген еді. 1909 жылдан бастап олар АҚШ Атлантикалық флотының жұмыс атқарушы күштері ретінде қызмет етіп, Еуропа мен Орталық Америкада оқу жаттығуларын өткізіп, елдің туын көрсетті. 1910 жылдары Орталық Американың бірнеше елінде тәртіпсіздіктер болған кезде, кемелер аймақтағы полициялық операцияларға қатысты. Ең маңыздысы – 1914 жылдың сәуір айында Веракрустың оккупациясы кезіндегі Мексика революциясына АҚШ-тың араласуы. Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу кезінде Коннектикут класының кемелері кеңейіп келе жатқан соғыс флоты үшін теңізшілерді даярлау үшін пайдаланылды. 1918 жылдың соңында олар Еуропаға конвойлерді сүйемелдеуді бастады, ал сол жылдың қыркүйегінде Миннесота неміс U қайығы орнатқан минадан ауыр зақым алды. Соғыстан кейін олар американдық әскерлерді Франциядан қайтарып әкелу үшін, содан кейін оқу кемелері ретінде пайдаланылды. 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімі, теңіз қару-жарағын үлкен қысқартуды талап етті, кемелердің қызмет мерзімін қысқартты. Екі жылдың ішінде барлық алты кеме металл тескісіне сатылды.

Дизайн

1898 жылғы Испания-Америка соғысындағы АҚШ жеңісі жауынгерлік кемелерді құрылыстың дизайнына зор әсер етті, себебі флоттың қандай рөл атқаруы керек деген мәселе – яғни, жағалауды қорғауға, әлде ашық теңіздегі операцияларға бағытталған болуы керек пе – шешілді. Флоттың теңізден тыс шабуылдық операциялар жүргізу мүмкіндігі күшті жауынгерлік кемелер флотының қажеттігін көрсетті. Осының нәтижесінде АҚШ Конгресі одан да үлкен кемелерді құрылысқа беруге дайын болды. Коннектикут класындағы кемелерді жобалау жұмыстары 1901 жылы басталды. Әскери-теңіз күштерінің хатшысы 6 наурызда Құрылыс жөніндегі кеңеске жаңа жауынгерлік кеме дизайны туралы өтініш берді. Қарастырылған мәселелердің бірі – екінші батареяның құрамы мен орналасуы болды. Алдыңғы дизайн, «Виргиния», салмақты азайту үшін негізгі батареяның үстіне орнатылған бекітілген мұнараларда қосалқы қаруларын орналастырды. Кеңес мүшелері бұл шараға қарсы болды, себебі олардың пікірінше, казематтардағы қаруларды жылдамдатылған оқ-дәрілермен тез оқ атуға болады. Сонымен қатар, «Виргиния» түрлері аралас қосалқы батареяны және 6 және 8 дюймдік қаруларды орнатты; Арсенал бюросы (BuOrd) жақында 6 дюймдікке қарағанда қуаттырақ және 8 дюймдікке қарағанда жылдам оқ атуға болатын жылдам ату қаруын енгізді. BuOrd ұсынған Коннектикут дизайнының бастапқы нұсқасы торпедалық қайықтардан қорғану үшін 24 7 дюймдік қарудан тұратын қосалқы батареяны қамтыды. Бронялық жабын кеңейтілген, бірақ жұқарақ болды, ал суыру мөлшері артты. BuOrd ұзын және жұқа корпус пішінінің, қозғалтқыш қуатының шамалы өсуімен бірге «Виргинияның» стандартты жылдамдығын сақтайтынын анықтады. Құрылыс және жөндеу бюросы (C&R) «Виргинияға» ұқсас кеме ұсынды, екі қабатты мұнаралармен және аралас 6 және 8 дюймдік қосалқы батареямен, суыру мөлшері шамамен сол деңгейде. Бұл дизайнде тек сегіз 3 дюймдік қару болды, бұл кемені шағын кемелерден қорғау үшін жеткіліксіз деп есептелді. Қараша айында Кеңес кеме ортасында төрт екі қабатты мұнарада сегіз 8 дюймдік қарудан және казематтарда он екі 7 дюймдік қарудан тұратын қосалқы батареяны біріктіретін келісімге келді. 8 дюймдік қаруларды сақтап қалу шешімі үш жыл бұрынғы Испания-Америка соғысындағы американдық тәжірибеге негізделген. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицерлері Сантьяго-де-Куба шайқасында қарудың өнімділігіне әсерленді; атылған 309 снарядтың тек 13-і ғана тигеніне қарамастан, қарудың траекториясы жазық және оның өлшемі үшін қашықтығы жақсы болды. BuOrd дизайнымен салыстырғанда бронялық қорғаныс жақсартылды, қалың бронялық белдеу және каземат қорғанысы болды, бірақ қару мұнараларын қолдаған барбеттерді жабатын жұқарақ броня есебінен. Жобалаушылар шынайы қорғаныс деңгейін төмендету арқылы салмақты азайтуға болады деп ойлады, себебі барбеттер белдеудің және көлденең бөлімінің артында орналасқан. Соңғы төрт кеме, Вермонттан бастап, сәл жақсартылған бронялық қорғанысқа ие болды, соңғы кеме – «Нью-Гэмпшир» одан да жақсартылды. Осының нәтижесінде оларды кейде Вермонт класы деп атайды. Коннектикут класындағы алты кеме АҚШ Әскери-теңіз күштері салған ең қуатты пре-дредноут типті жауынгерлік кемелер болды және олар қазіргі заманғы шетелдік дизайнмен салыстырылатын болды. Дегенмен, «барлық үлкен қарулы» жауынгерлік кемелердің пайда болуымен олар бірден ескірді. Коннектикут негізінде, бірақ көлемі едәуір қысқартылған екі кеме – «Миссисипи» және «Айдахо» бір уақытта салынды.

The United States' victory in the Spanish–American War in 1898 had a dramatic impact on battleship design, as the question of the role of the fleet—namely, whether it should be focused on coastal defense or high seas operations—had been solved. The fleet's ability to conduct offensive operations overseas showed the necessity of a powerful fleet of battleships. As a result, the US Congress was willing to authorize much larger ships. Design work on what would become the Connecticut class began in 1901. The Secretary of the Navy submitted a request for a new battleship design on 6 March to the Board on Construction. Among the issues considered was the composition and placement of the secondary battery. The preceding design, the , placed some of its secondary guns in fixed turrets atop the main battery turrets as a way to save weight. The Board disliked the arrangement, as some members argued that guns in casemates could be fired faster. Additionally, the Virginias had mounted a mixed secondary battery of and guns; the Bureau of Ordnance (BuOrd) had recently introduced a quick firing gun, which was more powerful than the 6 inch and fired faster than the 8 inch. The initial version of the Connecticut design, proposed by BuOrd, featured a secondary battery of twenty four 7 inch guns with the same number of guns for defense against torpedo boats. The armor layout was more comprehensive but thinner, and displacement rose to BuOrd determined that a longer and finer hull shape, coupled with a small increase in engine power, would maintain the standard speed of The Bureau of Construction and Repair (C&R) proposed a ship more closely based on the Virginias, with the same two story turrets and mixed 6 and 8 inch secondary battery, on a displacement of This design featured only eight 3 inch guns, which was deemed wholly insufficient to defend the ship from small craft. In November, the Board agreed to a compromise design that incorporated a secondary battery of eight 8 inch guns in four twin turrets amidships and twelve 7 inch guns in casemates. The decision to retain the 8 in guns was in large part due to American experiences in the Spanish–American War three years before. US Navy officers had been impressed with the performance of the gun at the Battle of Santiago de Cuba; despite scoring only 13 hits out of 309 shells fired, the gun had a flat trajectory and good range for its size. Armor protection was improved over the BuOrd design, with a thicker armored belt and casemate protection, albeit at the expense of thinner armor covering the barbettes that supported the gun turrets. The designers reasoned that since the barbettes were behind the belt and a transverse bulkhead, weight could be saved by reducing the level of direct protection. The last four ships, starting with Vermont, received slightly improved armor protection, with the last vessel—New Hampshire—having further improvements. As a result, they are sometimes referred to as the Vermont class. The six Connecticut class ships were the most powerful pre dreadnought type battleship built by the US Navy, and they compared well with contemporary foreign designs. They were nevertheless rendered obsolescent almost immediately by the advent of the "all big gun" battleship epitomized by the British Two follow on ships, the , were built at the same time to a design based on the Connecticuts but significantly reduced in size.

Жалпы сипаттамалары мен машиналары

Коннектикут класының кемелерінің су сызығы бойынша ұзындығы 137 метр (450 фут), ал жалпы ұзындығы 139 метр (456 фут) құрады. Олардың ені 23 метр (76 фут), ал суға бату тереңдігі 7 метр (24 фут) болды. Алдыңғы бөлігінің биіктігі 6 метр (20 фут) еді. Олар жобаланған күйінде және толық жүктемеде ығысты. Кемелердің палубасы тегіс болды, ал олардың теңіздегі жағдайы бұрынғы конструкцияларға қарағанда жақсырақ болды, олардың көпшілігі нашар тұрақтылыққа ие болған. Коннектикут класының метацентрлік биіктігі 1 метр (4.62 фут) болды. Салынған кезде кемелерде екі ауыр әскери мачта орнатылған, бірақ 1909 жылы олар тез арада торлы мачталармен ауыстырылды. Олардың экипажы 42 офицер мен 785 матростан тұрды. Кемелер екі валмен жұмыс істейтін үш кеңейімді бу машинасымен жабдықталған, ал буды он екі көмірмен қыздырылатын Babcock & Wilcox қазандықтары қамтамасыз еткен. Машиналардың қуаты және ең жоғары жылдамдығы болды. Қазандықтар үш тығыз орналасқан түтікшеге кеме ортасында жиналған. Алғашқы бес кемеде сегіз электр генераторы болған, ал Нью-Гэмпширде төрт генератор мен екі блок болды. Барлық кемелердің жалпы қуаты ; бұл сол кездегі американдық соғыс кемелерінің арасындағы ең жоғары көрсеткіш. Басқару бір рульмен жүзеге асырылды. Кемелердің бұрылу радиусы жылдамдықта болды. Сынақтар кезінде кемелер жобалық жылдамдықтан сәл асып түсті, Миннесота ең жылдам болды, . Кемелер әдетте көмірдің тонын тасыды, бірақ қосымша кеңістіктерді көмір сақтауға пайдалануға болады, әр кеме үшін сақтау сыйымдылығы аралығында. Круиздік жылдамдықта кемелер сағат бойы теңізде жүзе алатын, бірақ Нью-Гэмпширдің машиналары тиімдірек болғандықтан, ол сол жылдамдықпен сағат бойы жүзе алатын.

Қару-жарақ

Кемеде сол кезеңдегі линкорларда кәдімгідей екі екілік мұнаралы, орта сызықта орналасқан төрт 45 калибрлі Mark 5 зеңбірегі бар негізгі батарея орнатылған. Зеңбіректер снарядты бастапқы жылдамдығымен атып жіберді. Мұнаралар Mark VI үлгісінде болды, бұл кез келген көтерілу бұрышында қайта зарядтауға мүмкіндік берді. Бұл тұғырлар 20 градусқа көтеріліп, 5 градусқа төмендейтін. Әр зеңбірекке 60 оқ-дәрі берілді. «Нью-Гэмпширдің» оқ-дәрі қоймалары оның әпкелеріне қарағанда қайта құрылған, бұл оған 20 пайызға көбірек 12 және 7 дюймдік снарядтарды тасымалдауға мүмкіндік берді, бірақ қалыпты жағдайда ол бірдей жүк көтерді. Екінші батарея сегіз 45 калибрлі және он екі 45 калибрлі зеңбіректен тұрады; бұл аралас батарея проблемалық болып шықты, өйткені екі түрдің снарядтарының жарылысын ажырату қиын болды. 8 дюймдік зеңбіректер төрт екілік Mark XII мұнарасына орнатылған, ал 7 дюймдік зеңбіректер корпустың казематтарына орналастырылған. 8 дюймдік зеңбіректер Mark VI үлгісінде болды, олар снарядтарды бастапқы жылдамдығымен атып жіберді. 7 дюймдік Mark I зеңбіректер 2700 фут/секунд жылдамдықпен снаряд атып жіберді. Кейіннен бұл зеңбіректер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде алынып тасталып, Францияда дөңгелекті зеңбіректерге айналдырылды. Әр зеңбірекке екі түрдің де 100 оқ-дәріден жиынтық берілді. Торпедалық катерлерге қарсы қорғаныс үшін олар корпустың қабырғаларындағы казематтарға орнатылған 50 калибрлі 20 зеңбірек және 3 фунттық 12 зеңбірек тасымалдады. Сонымен қатар, олар 4 1 фунттық зеңбірекпен жабдықталған. Сол кездегі үлкен кемелерге тән болғандай, «Коннектикут» класы төрт торпеда түтігін алып жүрді, олар корпустың бүйірлеріне батырылған. Әр кемеде барлығы 16 торпеда болды. Бастапқыда олар Mark I Bliss Leavitt үлгісімен жабдықталған, бірақ олар тез арада 1905 жылы жасалған Mark II үлгісіне ауыстырылды. Mark II жарылғыш бөлігіне арналған және сағатына жылдамдықпен қозғалды.

Қару-жарақ

Бірінші екі кеменің негізгі бронежиектері машина бөлімшелерінің үстінде қалың болды және бас қару мұнараларының тұсында қалыңдығы азайтылды. Бұл белбеудің ұзындығы 61 метр, ені 3 метр болатын. Кеменің екі басында да белдік алдымен, содан кейін, және соңында мұржаға дейін қалыңдығы азайды. Соңғы төрт кеменің белдіктері бас қарудың арасында біркелкі 9 дюймге дейін азайтылды, бастары өзгеріссіз қалды. Бронепалуба кеме ортасында қалың болды, ол белдік және казематтық бронямен жартылай қорғалған. Оның 3 дюймдік қалыңдығы бар еңіс жақтары белдіктің төменгі жиегіне жалғасты. Палуба алдыңғы және артқы бөліктерде 3 дюймға дейін ұлғайтылды, онда тікелей оқтарға ұшырады, сондай-ақ 3 дюймдік еңіс қабырғалары болды. «Нью-Гэмпшир» кемесінің белдігі, қоймалардың үстінде қалың палубаға мүмкіндік беру үшін сәл қысқартылды. Әр кеменің басқару мұнарасы 9 дюймдік қабырғаларымен және қалың төбесімен жабдықталған. Бас қару мұнаралары 11 дюймдік беттерімен, 9 дюймдік қабырғаларымен және қалың төбесімен жабдықталған. Оларды қолдайтын барбеттер бронялық қаптаманың мөлшеріне ие болды, ол азайтылды. Екінші мұнаралардың алдыңғы бронясы , бүйірлерінде 6 дюйм, ал төбелерінде 2 дюйм болды. Олардың барбеттері сыртқы жағынан 6 дюйм, ал ішкі жағынан 4 дюйм бронямен жабдықталған. 7 дюймдік зеңбіректерге арналған казематтар 7 дюйм қалыңдықта болды, зеңбірек тесіктерінің астында казематтар сәл 6 дюймға дейін азайтылды. Соңғы төрт кемеде белдіктің қалыңдығын азайту арқылы үнемделген салмақ төменгі казематтың бронясын 7 дюймға дейін арттыруға жұмсалды. 3 дюймдік зеңбіректерге арналғандары 2 дюйм қалыңдықта болды. 7 дюймдік зеңбіректер бір снарядтың бірнеше зеңбіректі істен шығаруын болдырмау үшін қалың қабырғалы бөлімдермен бөлінді.

Қызмет тарихы

Бұл кластағы алты кеме де Атлантика флотында қызмет етті. Алғашқы бес кеме 1907-1909 жылдардағы Ұлы Ақ Флоттың саяхатына қатысты. Флот 1907 жылғы 16 желтоқсанда Хэмптон Роудстан шығып, Оңтүстік Американы айналып, АҚШ-тың батыс жағалауына қайтып келді. Кемелер содан кейін Тынық мұхитын кесіп өтіп, Австралия, Филиппин және Жапонияда тоқтады, ал кейін Үнді мұхиты арқылы жүзуді жалғастырды. Олар Суэц каналынан өтіп, Атлантиканы кесіп өтер алдында Жерорта теңізін аралап, 1909 жылғы 22 ақпанда Хэмптон-Роудсқа жетті. Саяхатқа қатысу үшін уақытында дайын болмаған «Нью-Гэмпшир» президент Теодор Рузвельт қатысқан теңіз парадында флотты күтіп алды. Содан кейін кемелер АҚШ-тың шығыс жағалауы мен Кариб бассейнінде бейбіт уақыттағы жаттығуларды бастады, оның ішінде Вирджиния мүйістерінде артиллериялық жаттығулар, Атлантикадағы оқу сапарлары және Куба суларындағы қысқы жаттығулар. 1909 жылдың соңында алты кеме де Атлант мұхитын кесіп өтіп, Ұлыбритания мен Франция порттарына сапарлады. 1911 жылдың басында «Луизиана» мен «Канзас» Еуропаға тағы бір рет барды. 1910 жылдары Орталық Американың бірнеше елінде саяси тәртіпсіздіктер күшейген кезде кемелер аймақтағы қызметтерін арттырды. Барлық алты кеме Мексика революциясына қатысты, соның ішінде 1914 жылғы сәуірде Веракрустың оккупациясына; «Вермонт» пен «Нью-Гэмпшир» қаланың бастапқы оккупациясына десант жасаған бөлімдерді жіберген кемелердің қатарында болды. Оқиға кезінде екі кемеден бірнеше сарбаз «Құрмет медалімен» марапатталды. 1914 жылғы шілдеде Еуропада Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды; АҚШ соғыстың алғашқы үш жылында бейтарап қалды. Германиямен қарым-қатынас 1917 жылдың басында Германияның теңіздегі американдық сауда кемелерін батыруына байланысты күрт нашарлады. 1917 жылғы 6 сәуірде АҚШ Германияға соғыс жариялады. «Коннектикут» класындағы кемелер бастапқыда тез өсіп келе жатқан әскери флотқа қажетті артиллерияшылар мен машина бөлімінің қызметкерлерін даярлау үшін пайдаланылды. 1918 жылғы маусымда «Нью-Гэмпшир» мен «Луизиана» арасында қатерлі оқиға болды, онда бірінші кемедегі артиллерияшылар екінші кемеге кездейсоқ оқ тигізіп, бір адам қаза тауып, бірнеше адам жарақат алды. Келесі айда «Луизиана» Артур Полленнің «Арго сағаты» сынағына қолданылды, бұл аналогты компьютерді оқ ату шешімдерін есептеу үшін пайдаланатын алғашқы отты басқару жүйесі болды. 1918 жылдың соңынан бастап кемелер Атлантика мұхитының бөлігінде конвойлерді сүйемелдеу үшін пайдаланылды. Қыркүйек айының соңында «Миннесота» неміс «U-117» суасты қайығы салған теңіз минасына соқтығысып, бес айға қызметтен шығарылды. Қарашада Германияның капитуляциясынан кейін конвойлік міндеттер аяқталды; одан кейін «Коннектикуттар» Франциядағы шайқас алаңдарынан американдық сарбаздарды қайтару үшін пайдаланылды. Бұл жұмыс 1919 жылдың ортасында аяқталды. Кемелер 1920 жылдардың басында қысқа мерзімге оқу кемелері ретінде жұмыс істеді, бірақ Вашингтондық теңіз келісімінің шарттарына сәйкес, олар 1924 жылға дейін металл тескілеріне сатылып, жартылай бөлшектелді.

All six ships of the class served with the Atlantic Fleet for the duration of their careers. The first five ships took part in the cruise of the Great White Fleet in 1907–1909. The fleet left Hampton Roads on 16 December 1907 and steamed south, around South America and back north to the US west coast. The ships then crossed the Pacific and stopped in Australia, the Philippines, and Japan before continuing on through the Indian Ocean. They transited the Suez Canal and toured the Mediterranean before crossing the Atlantic, arriving bank in Hampton Roads on 22 February 1909. New Hampshire, which had not been completed in time to take part in the journey, met the fleet there during a naval review with President Theodore Roosevelt. The ships then began a peacetime training routine off the east coast of the United States and the Caribbean, including gunnery training off the Virginia Capes, training cruises in the Atlantic, and winter exercises in Cuban waters. In late 1909, all six ships crossed the Atlantic to visit British and French ports. Louisiana and Kansas made another trip to Europe in early 1911. As political unrest began to erupt in several Central American countries in the 1910s, the ships became increasingly active in the region. All six ships became involved in the Mexican Revolution, including the occupation of Veracruz in April 1914; Vermont and New Hampshire were among the ships that contributed landing parties to the initial occupation of the city. Several men from the two ships were awarded the Medal of Honor during the action. In July 1914, World War I broke out in Europe; the United States remained neutral for the first three years of the war. Tensions with Germany came to a head in early 1917 following the German unrestricted submarine warfare campaign, which sank several American merchant ships in European waters. On 6 April 1917, the United States declared war on Germany. The Connecticut class ships initially were used for training gunners and engine room personnel that would be necessary for the rapidly expanding wartime fleet. In June 1918, New Hampshire and Louisiana were involved in a serious gunnery accident, where gunners aboard the former accidentally hit the latter, killing one and injuring several other men. The following month, Louisiana was used to test Arthur Pollen's Argo Clock, the first fire control system to use an analog computer to calculate firing solutions. From late 1918, the ships were used to escort convoys part way across the Atlantic. In late September, Minnesota struck a naval mine laid by the German U boat U 117, causing serious damage that kept her out of service for five months. Convoy duty was cut short by the German surrender in November; thereafter, the Connecticuts were used to ferry American soldiers back from the battlefields of France. This work was completed by mid 1919. The ships briefly operated as training ships in the early 1920s, though under the terms of the Washington Naval Treaty, they were all sold for scrap by 1924 and broken up.