Кіріспе
Америкалық суперлинкорлар класының жобасы. Монтана класының линкорлары АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін, бұрынғыларынан баяурақ, бірақ ірі, жақсы брондалған және жоғары өрттік қуаты бар кемелер ретінде жоспарланған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бес кеме құрылысына мақұлдама берілді, бірақ соғыс уақытындағы құрылыс басымдықтарының өзгеруі Монтана класының кемелерін салудан бұрын S және Айова кластарындағы линкорлардың өндірісін жалғастыруға әкелді. Олардың қарулануы төрт үш зеңбірек мұнарасында орналасқан он екі Mark 7 зеңбірегінен тұруы тиіс болған, бұл Айова класындағы үш мұнарадағы тоғыз Mark 7 зеңбірегінен артық. Монтана класының линкорлары бұрынғы үш кластан айырмашылығы, келісімдермен шектелмейтіндей етіп жобаланған. Күшейтілген зениттік қарулармен және барлық жерлерде едәуір қалың бронямен Монтаналар ең ірі, ең жақсы қорғалған және ең қаруланған АҚШ линкорлары болар еді. Олар сондай-ақ, су ығысыру көрсеткіштері бойынша Жапон империясының линкорларымен бәсекелесетін жалғыз класс болар еді. Монтана класының алдын ала жобалау жұмыстары АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан бұрын басталды. 1938 жылғы Әскери-теңіз заңын қабылдағаннан кейін алғашқы екі кеме 1939 жылы Конгресс бекітті. Жапонияның Перл-Харборға жасаған шабуылы Монтана класының құрылысын кешіктірді. Корал теңізіндегі және одан да маңыздысы Мидуэй шайқасындағы авиациялық кемелердің табысы линкорлардың маңыздылығын азайтты. Осының салдарынан АҚШ Әскери-теңіз күштері Монтана класын жоюды шешті, себебі жаңа Essex кластың авиациялық кемелерімен қатар амфибиялық және суастына қарсы кемелерге шұғыл қажеттілік болды. Айовалар құрылыста жеткілікті деңгейде болғандықтан және жаңа Essex кластың авиациялық кемелерімен бірге жұмыс істеу үшін қажет болғандықтан, олардың тапсырыстары сақталды, осылайша олар АҚШ Әскери-теңіз күштерінің соңғы линкорлары болды.
The Montana class battleships were planned as successors of the for the United States Navy, to be slower but larger, better armored, and with superior firepower. Five were approved for construction during World War II, but changes in wartime building priorities resulted in their cancellation in favor of continuing production of s and Iowa class battleships before any Montana class keels were laid. Their intended armament would have been twelve Mark 7 guns in four 3 gun turrets, up from the nine Mark 7 guns in three turrets used by the Iowa class. Unlike the three preceding classes of battleships, the Montana class was designed without any restrictions from treaty limitations. With an increased anti aircraft capability and substantially thicker armor in all areas, the Montanas would have been the largest, best protected, and most heavily armed US battleships ever. They also would have been the only class to rival the Empire of Japan's s in terms of displacement. Preliminary design work for the Montana class began before the US entry into World War II. The first two vessels were approved by Congress in 1939 following the passage of the Naval Act of 1938. The Japanese attack on Pearl Harbor delayed the construction of the Montana class. The success of carrier combat at the Battle of the Coral Sea and, to a greater extent, the Battle of Midway, diminished the perceived value of the battleship. Consequently, the US Navy chose to cancel the Montana class in favor of more urgently needed aircraft carriers as well as amphibious and anti submarine vessels. Because the Iowas were far enough along in construction and urgently needed to operate alongside the new Essex class aircraft carriers, their orders were retained, making them the last US Navy battleships to be commissioned.
Өмірбаян
Соғыс аралық кезеңде АҚШ Әскери-теңіз күштері Тынық мұхитындағы өзінің басты қарсыласы – Жапон императорлық Әскери-теңіз күштерімен күресті. 1922 жылы Вашингтон теңіз келісімімен басталган халықаралық теңіз қарулануын шектеу жүйесі АҚШ Әскери-теңіз күштеріне жалпы тоннаж бойынша Жапониядан артықшылық берді. Вашингтон келісімі бойынша он жылдық құрылысқа мораторий салынған мерзім аяқталғаннан кейін, АҚШ Әскери-теңіз күштері 1937 жылы ескі, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кемелерді алмастыру үшін жылдам линкорлар салуды бастады. Бірақ 1930 жылдардың соңында Бірінші және Екінші Лондон теңіз келісімдерімен ұзартылған Вашингтон жүйесі, 1936 жылы Жапония Екінші Лондон келісімін қолдаудан бас тартқаннан кейін, күшінен шыға бастады. Бұл басқа ірі теңіз державаларын қайта қарулану бағдарламаларын бастауға итермеледі, АҚШ-та 1938 жылы линкорлармен басталды. Бірінші екі жаңа кемеге 1937 қаржы жылында қаржыландыру қарастырылды, бірақ жұмыс 1939 жылға дейін басталмады. 1938 жылғы Екінші Винсон заңы тағы екі «Оңтүстік Дакота» линкорын қосты; сонымен қатар әлі жобаланбаған тағы екі линкордың құрылысына рұқсат берді. АҚШ Әскери-теңіз күштері 1937 жылы «Оңтүстік Дакота» линкорының ізбасарының жобасын жасау жұмыстарын бастады. Әскери-теңіз күштері Вашингтон келісімі жүйесінде белгіленген линкордың суыру шегінен асып түсетін үлкен, жылдам кемелерді іздеді. Жапония Екінші Лондон теңіз келісімінің шарттарын орындаудан бас тартқандықтан, басқа ірі теңіз державалары өздерінің жаңа линкорларының жобаларына шектеулерді жеңілдетуге кірісті. 1938 жылдың 31 наурызында АҚШ, Ұлыбритания және Франция суыру шегін арттыруға келісетіндігін көрсететін ноталар алмастырды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дизайнерлері жаңа кемелердің жобаларын жасағанда екі бағыт пайда болды: салыстырмалы түрде баяу, күшті қаруланған және брондалған нұсқа және әлдеқайда жылдам, бірақ жеңіл қаруланған және брондалған кеме, ол негізінен жапондық крейсерлерді ұстап алу және жылдам кемелермен күресу үшін арналған. Соңғы тип, ақырында жақсартылған «Оңтүстік Дакота» ретінде пайда болды, оның жылдамдығы шамамен 33 теңіз шақырымын құрады, бірақ бұрынғы жоба бойынша жұмыс бір уақытта жүргізілді. Бас кеңес оны стандартты типтегі линкорлардың келесі буынына айналдыруды көздеді, ол он екі 406 мм зеңбірекпен қаруланған және «Оңтүстік Дакота» линкорымен бірдей жылдамдыққа ие 45 000 тонналық кемелерден тұруы керек еді. 1939 жылы теңіз басшылығы соғыстың жақындап келе жатқанын түсінді, сондықтан жаңа кемелерге деген қажеттілік өте маңызды болды. Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы, әсіресе 1940 жылдың маусымында Францияның құлауы жаңа соғыс кемелерін салуды жеделдетуге деген қысымды арттырды. 33 теңіз шақырымдық жылдамдыққа ие жақсартылған «Оңтүстік Дакота» дизайны бойынша тапсырыс берілген алғашқы екі кеме – «Айова» және «Нью-Джерси» – 1939 қаржы жылында тапсырыс берілді. 1940 жылдың 19 шілдесінде «Екі мұхиттық Әскери-теңіз күштері» заңы қабылданды, ол Әскери-теңіз күштерінің күшін айтарлықтай арттырды, соның ішінде линкорларға ғана жүздеген мың тоннаға жуық, жаңа ұшақ тасымалдағыштарға, крейсерлерге және эсминецтерге қосымша қаржыландыру қарастырылды. 1941 қаржы жылының бағдарламасы бойынша үшінші және төртінші «Айова» класты линкорларға рұқсат берілді, бірақ мамыр айында бағдарламаға тағы екі кеме қосылды. Олар келесі линкор дизайны бойынша салынуы керек еді, бірақ Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Франк Нокс өндірісті жеделдету үшін оларды қосымша «Айова» класты линкорлар салуға бағыттауды шешті.
As the US Navy's designers worked on proposals for the new ships, two distinct strains emerged: a comparatively slow, heavily armed and armored variant and a much faster, but lighter armed and armored vessel that was primarily intended to catch Japanese cruisers and counter the fast s. The latter type, which eventually emerged essentially as an improved South Dakota, was capable of a speed of , but work on the former proceeded at the same time. The General Board intended it to become the next generation of standard type battleships, which was to be set at 45,000 ton ships armed with twelve guns, and capable of , the same speed as the South Dakotas. By 1939, it had become apparent to the naval leadership that war was approaching, and so the need for new ships had become pressing. The start of World War II in Europe, and particularly the Fall of France in June 1940 only increased the pressure to speed construction of new warships. The first two ships ordered to the 33 knot improved South Dakota design—Iowa and New Jersey—were ordered under the 1939 fiscal year. The passage of the Two Ocean Navy Act on 19 July 1940 provided significant increases to the Navy's strength, including an increase of some for battleships alone, along with hundreds of thousands of tons for new aircraft carriers, cruisers, and destroyers. Under the 1941 fiscal year program, the third and fourth Iowa class battleships were authorized, but in May, two more ships were added to the program. These were to have been built to the next battleship design, but the Secretary of the Navy, Frank Knox, decided that these should be additional Iowa class ships to speed up production.
Бастапқы жобалау жұмыстары
Айова үшін 33 түйіндік конструкция таңдалған болса да, теңіз басшылығына бұл әдеттегі теңіз доктринасына ерекшелік болатыны және келесі конструкциямен 27 түйіндік стандартты типтегі шайқас кемесіне қайта оралуы анық болды. Бұл жаңа класты құруда ең бастысы Солтүстік Каролина класын құрастыру кезінде жасалған аса ауыр бронебойғыш снарядты жасау болды. Стандартты жобалау практикасында айтылғандай, соғыс кемелері күтілетін ұрыс қашықтықтарында өз калибрлері бар қаруларға қарсы қорғаныспен болуы керек, бірақ жаңа супер ауыр снарядтың ескі, жеңіл снарядтарға қарағанда айтарлықтай жақсы тебу қуаты бар. Солтүстік Каролинадан Айоваға дейінгі қазіргі жобалардың ешқайсысы 2700 фунт салмақтағы снарядқа қарсы қорғанышпен болған жоқ, ал Бас кеңес келесі жобаны жақсырақ қорғауын қалады. Олар Құрылыс және жөндеу бюросынан (C&R) 45000 тонналық лимит шегінде, он екі 16 дюймдік пушкамен қаруланған және 27 түйінге қабілетті ұсыныстар сұрады. C&R бастапқыда "BB 65A" деп аталатын жобамен жауап берді, ол Оңтүстік Дакотаны негіз ретінде қолданды, бірақ төртінші негізгі батарея мұнарасын орналастыру үшін ұзындығын ұлғайтты. Жобаның салмағы лимиттен асып кетті, ал кеме тек ертерек бронебойғыш снарядтан ғана қорғалған. Жобалаушылар кемені ауыр снарядтардан қорғау үшін одан да көп салмақ қажет екенін есептеді. Екінші нұсқасы "BB 65B" екінші батареялар үшін қазіргі жиырма /38 калибрлі пушкалардың орнына он екі жаңа /47 калибрлі пушканы алмастырды, бірақ бұл салмақты одан әрі арттырды. "BB 65C" және "65D" деген тағы бір дизайн жұбы төрт үштік мұнараның орнына төрт төрттік негізгі батарея мұнарасын қабылдады, бұл салмақтың бір бөлігін үнемдеді. Бұл соңғы жұп 5 және 6 дюймдік екіншілік пушкаларды қолдануда бірінші топтаманы айналдырды. Бұл жобалардың барлығы 2250 фунт салмақтағы снарядқа қарсы қорғалған, бірақ "С" және "Д" салмақ шегінен төмен болғандықтан, C&R "BB 65E" дизайнымен қару-жарағын нығайту үшін еркін салмақты пайдалануға тырысты. Олар палубаны салыстырмалы түрде тар аймақты қамтамасыз ету үшін жақсартылуы мүмкін екенін түсінді. Ауыр снарядтан қорғау үшін белбеудің броньын күшейту салмақты шамамен арттырады. Бастапқы ұсыныстардың ешқайсысы қабылданбады, ал төрт бұрышты мұнаралардың жүзеге асырылуы туралы алаңдаушылық болды. Басқа да қарулар ұсынылды, олар 16 дюймдік /56 калибрлі қарулардан бастап тәжірибелік қаруларға дейін. C&R "65F" дегеннен басталатын зерттеулердің тағы бір сериясын ұсынды. Олардың бірнешеуі салмақты үнемдеу үшін төрт, үш және екі бұрышты аралас мұнараларды сынақтан өткізді, бірақ тоғыз пушкалы Оңтүстік Дакотаның отын қуатын арттырды. "65J" атты бір ұсыныста 12 пушкалы кемені қабылдау ұсынылды, ол 2700 фунт салмақтағы бронебойғыш снарядтан жақсы қорғалған. 18 дюймдік пушканың жобалау зерттеулері 45,000 тонналық лимит шегінде тек алты пушканы орнатуға болатынын көрсеткеннен кейін алынып тасталды. 1939 жылдың қыркүйегінде он пушкалы түрінің бірі таңдалды, ол екі үш бұрышты алдыңғы және төрт бұрышты артқы мұнараны алып жүрді.
None of the initial proposals was deemed acceptable, and there were concerns about the feasibility of the quadruple turrets. Other guns were suggested, ranging from guns to experimental 16 inch/56 caliber guns. C&R provided another series of studies beginning with "65F". Several of these proposals experimented with mixed quadruple, triple, and double turrets for either ten or eleven guns to save weight but still increase firepower over the nine gun South Dakotas. One proposal, "65J", suggested adopting a twelve gun ship that would be well protected against the 2,700 lb AP shell. The 18 inch gun was ruled out after a design study demonstrated that only six of the guns could be mounted within the 45,000 ton displacement limit. By September 1939, one of the ten gun variants had been selected, which carried two triple turrets forward and a quadruple turret aft.
Соғыс уақытындағы жобалар
1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, C&R-ге қатысты шектеулер күрт өзгерді. Вашингтон және Лондон келісімдерімен белгіленген қалдық шектеулер енді толығымен жойылды; жаңа кеме тек қолданыстағы теңіз инфрақұрылымының логистикалық шектеулерімен ғана шектелетін болды, ең маңыздысы Панама каналы және қол жетімді құрғақ доктар. Әскери-теңіз күштері 1938 жылдан бері Панама каналына үшінші, кеңейтілген шлюздерді салуды талап етіп келді, ол 1940 жылы мақұлданды. Дегенмен, кейбір шектеулер сақталды; BB65 жобаларының ұзындығы мен биіктігі олар салынатын кеме құрылыс алаңдарының біріне сәйкес болуы керек еді: Нью-Йорк Әскери-теңіз кеме жасау қоймасының стапелі бірнеше кемелерді қабылдай алмады, ал онда салынған кемелер Бруклин көпірінен төмен суда өтуі үшін жеткілікті төмен болуы керек еді. Осыдан келіп, қойманың №4 құрғақ догы кеңейтілуі керек болды және кемелер дәстүрлі түрде суға түсірілмей, суға шығарылатын болды. Қазан айында Бас кеңес жеткілікті брондалған он екі зеңбірекпен жабдықталған жаңа жобаларды сұрады, оның құрылысы шамамен тонналық ауыртпалықпен жүзеге асырылатыны естілді. C&R-дегі Алдын ала жобалау бөлімі 1940 жылдың қаңтар ортасында Бас кеңестің талаптарына көбінесе сай келетін жобамен жауап берді, бірақ ауыртпалық тоннаға белгіленді. Стандартты 5 дюймдік/38 екінші зеңбіректерді ұзын стволды 5 дюймдік/54 зеңбіректермен алмастыру опциясы кемелерге шамамен тонна қосатын еді. 1940 жылдың 16 ақпанында өткен мәжілісте Кеңес жаңа ұсыныстар сериясын сұрады. Оларға екі түйінге баяурақ, бірақ жақсы қорғалған тоғыз зеңбірекпен жабдықталған "Айова" жобасының өңделген нұсқасы, 33 түйін жылдамдығын сақтайтын, бірақ тонналық ауыртпалыққа ие кеңейтілген "Айова" нұсқасы және 28-33 түйін жылдамдығымен бірнеше он екі зеңбірекпен жабдықталған жобалар кірді. Оларға "BB 65 1" дейін "BB 65 8" атаулары берілді. Бұл жобалардың барлығы 16 дюймдік/50 зеңбірекпен қаруланған және аса ауыр снарядқа қарсы жақсы қорғалған. Наурыз айындағы талқылаулар барысында ішкі брондалған белдеулердің орнына сыртқы брондалған белдеуге қайта оралу туралы шешім қабылданды, өйткені "Оңтүстік Дакота" және "Айова" класс кемелерінің ішкі брондалған белдеулерін орнату және шайқас зардаптарына байланысты жөндеу қиын болды, ал ауыртпалық шектеулері жойылғандықтан олармен байланысты салмақ үнемдеуі маңызды болмай қалды. Маусым айында тағы екі жоба жасалды: 28 түйінмен жүретін 65 9 және 65 10. Шілде айына қарай Әскери-теңіз күштерінің жоғары басшылығы әлі де жобалау басымдықтары бойынша келісе алмады және ең жоғары жылдамдықтан бастап үлкен жобалардың құны мен логистикалық қиындықтарына дейінгі мәселелерде қатысты келіспеушіліктер болды. Кеңес Алдын ала жобалау бөлімінен тағы бір жобалау зерттеуін сұрады, ол тоғыз, он және он екі зеңбірекпен жабдықталған кемелермен жауап берді, олардың ішінде баяу және жылдам нұсқалары бар. Кеңес ақырында жобалардың бірін, тонналық ауыртпалықпен және 28 түйін жылдамдықпен 12 зеңбірекпен қаруланған "BB 65 5A" жобасын таңдады. Кеңес жобаны Ноксқа ұсынды, ол оны 19 тамызда мақұлдады. Кемелерге сол кезде рұқсат берілмеді және жобалау жұмыстары жалғасты. "BB 65" және "BB 66" корпус нөмірлерін алған соғыс кемелері "Айова" класына тағайындалғандықтан, келесі жоба "BB 67 1" деп аталды. Бұл жоба Норфолк және Филадельфия Әскери-теңіз кеме жасау қоймаларында салынып жатқан жаңа стапельдердің шегінде ұзындықты ұстау үшін корпусты 268,22 метрге дейін қысқартты. Бұл нұсқаның ауыртпалығы "BB 67 2" брондалған орналасудың одан әрі қайталанатын жақсартуларына дейін өсті. Бұл нұсқаның ауыртпалығы сәл төмендеді. Бұл нұсқа су асты снарядтарының соққысынан қосымша қорғаныс беретін ішкі төменгі белдеуді қамтиды. 1941 жылға дейін жоба бойынша егжей-тегжейлі жұмыстар жалғасты, оның ішінде бастапқы жеңіл әуе шабуылына қарсы пулялар батареясын ауыстыру, тиімсіз пулялар Бофорс пуляларымен алмастырылды. Шолғыштар қайта орналастырылды, навигациялық арақашықтық өлшегіштер алынып тасталды, ал корпустың ұзындығы 271,27 метрге дейін сәл ұлғайтылды. Ауыртпалық сәл ұлғайтылды, ал конструкторлар қозғалтқыш жүйесін қуатын азайтуға болатындығын анықтады. Бұл өзгерістер салмақты үнемдеуге мүмкіндік берді, бұл бомба палубасын ары қарай кеңейтуге және жеңіл әуе шабуылына қарсы батареяны жақсартуға мүмкіндік берді. Бұл конструкция; олардың стандартты 16 дюймдік АП снарядтарына төзімділігі 1941 жылдың наурыз айына дейін ұзартылды. Соңғы нұсқасы 1941 жылдың наурыз айында жасалды және "BB 67 4" деп белгіленді.
Құрылыс және жою
Бас басқарма жаңа жоба бойынша төрт кемені салуды жоспарлаған, олар бір соғыс кемесі дивизиясын құрар еді, бірақ 1940 жылғы 19 шілдеде қабылданған Екі мұхиттық флот заңымен бес кемеге рұқсат берілді. Жұмыстар сол жылдың соңында басталуы тиіс еді, алайда қажетті болаттың жетіспеуі салдарынан кешікті. 1941 жылы Панама каналының жаңа шлюздерін салу жұмыстары да тоқтатылды, себебі стратегиялық және материалдық басымдықтардың өзгеруіне байланысты болат тапшылығы болды. Келісімшарттың соңғы нұсқасы 1942 жылдың маусым айында шығарылды. Құрылысқа АҚШ Конгресі рұқсат берді және жобаланған аяқталу мерзімі 1945 жылғы 1 шілде мен 1 қараша аралығында деп есептелді. 1942 жылғы қазан айында кемелерді салу жұмыстары Германияның U қайықтарынан Британияға бағытталған конвойлерді шабуылдаған Атлантика шайқасы үшін қажет болған сексенге жуық эсминецке тапсырыс беру арқылы тағы да кейінге шегерілді. 1942 жылға дейін дизайн бойынша жұмыстар жалғасты, соның ішінде орнатылатын зениттік артиллериялық батареялар бойынша егжей-тегжейлі жұмыстар атқарылды. Кемелер бюросы броньдық палубалардың қалыңдығын арттыруды ұсынды, бірақ бұл өзгерістер қабылданбады. Барлық бес кеме 1943 жылғы 21 шілдеде жобаны өндіріс басымдықтары авианосецтерге, эсминецтерге және суасты кемелеріне ауысқандықтан тоқтату туралы шешім қабылданды. Монтана дизайнын жетілдіруге кеткен уақыт толығымен зыңғыр болған жоқ, өйткені күштік қондырғының орналасуы өзгертілді.
Жалпы сипаттамалары
Рұқсат етілгендей, Монтана класының кемелерінің су сызығындағы ұзындығы 271,27 м, ал жалпы ұзындығы 280,72 м болуы тиіс еді. Су сызығындағы ені 35,05 м болуы жоспарланған, бірақ максималды ені 36,88 м-ге дейін жеткен. Кемелердің стандартты суыруы , жобаланған сынақтар бойынша толық жүктемедегі суыруы , ал төтенше жағдайдағы суыруы одан да артып, жеткен. Стандартты суыруда кемелердің суға бату тереңдігі 10,67 м, ал төтенше жағдайда 10,97 м-ге дейін көтерілген. Кемелердің метацентрлік биіктігі 8,2 фут (2 м) болуы тиіс еді. Олардың жобаланған экипажы 115 офицер мен 2240 сарбаздан, ал штаб кемесі ретінде қызмет еткенде 189 офицер мен 2789 сарбаздан тұруы керек еді. Монтана дизайны Солтүстік Каролина класынан басталатын американдық жылдам линкорларының бұрынғы кластарымен көптеген ерекшеліктерді бөліседі, мысалы, иілген мұрын, брондалған цитадельдің астындағы үш қабатты түбі және ішкі валдар орналасқан қос скейгтер. Монтананың жалпы құрылысында құрылымдық пластиналарды және біртекті броньды біріктіру үшін дәнекерлеу кеңінен қолданылған болар еді, бұл дәстүрлі қадауға қарағанда салмақты азайтуға мүмкіндік берген. АҚШ-тың соғыстар арасындағы барлық жобалары сияқты, Монтаналарда да мұрын бөлігі тік тік бұрылып, күшті толқындарда судың кемеге түсу мөлшерін азайту үшін кең палуба болған. Монтана класы барлау және артиллериялық бағыттау үшін үш ұшақты алып жүрген. Олар кеменің кормасындағы катапульталардан ұшырылатын, сол кездегі АҚШ линкорларының дизайнында стандартты болған.
Қозғалтқыш
Монтананың қозғалтқыш қондырғысы сегіз мұнаймен жұмыс істейтін Бэбкок & Уилкокс екі барабанды қазаннан тұратын болжаныпты, бу қысымы және бу температурасы көрсетілген. Қазандықтардан шығатын бу төрт тісті турбиналарды қоздыратын, әрқайсысы бір бұрандалы желдіру құрылымын (пропеллер) итермелейтін. Қазандықтардың газдары екі түтікше арқылы шығарылатын, олар кеменің ортасына орналасқан. Кемелердің күтілетін жоғары электр жүктемесін қанағаттандыру үшін жобада он 1,250 кВт кемелік турбогенератор (SSTG) болған, олар 450 вольт айнымалы токпен 12,500 кВт төтенше жағдайларды қоспағанда электр қуатын қамтамасыз ететін. Кемелерде сондай-ақ екі 500 кВт авариялық дизель генераторы орнатылатын. Турбиналардың қуаты әрқайсысы 70,500 тонналық суыруда 28 теңіз шақырымы жылдамдықпен қозғалу үшін есептелген. Монтаналар отын майының шамамен тонын тасымалдауға және екі шақырымдық номиналды қашықтықта жүзуге арналған. Екі жартылай теңгерілген руль екі ішкі бұранданың артында орналасқан. Ішкі біліктер скегтерде орналастырылған, бұл гидродинамикалық қарсылықты арттырса да, корпуска беріктік қосты. Айова кемелерінде қолданылған қозғалтқыштан аз қуатты болғанымен, Монтана қондырғысы машиналық бөлімдерді едәуір бөлуге мүмкіндік берді, қазандық және двигатель бөлмелерінің кең ауқымды бойлық және көлденең бөлімдерімен жабдықталды. Машиналардың орналасуы ескі кемелерге ұқсас болды, қазандықтар екі орталық турбина бөлмелерінің екі жағында, ал қанатты біліктерге арналған турбина бөлмелері машиналық бөлімдердің арт жағында орналасқан. Монтананың машиналық орналасуы және жоғары қуаты кейіннен Мидуэй класында қолданылатын болды.
Қару-жарақ
Монтана класындағы линкордың негізгі қару-жарағы он екі /50 калибрлі Mark 7 зеңбірегі болуы керек еді, олар төрт үш зеңбірекке орнатылатын мұнараларға орнатылатын. Мұнаралар екі жұпқа бөлініп, бірі алдыңғы, екіншісі артқы бағытта орналасқан. Зеңбіректер екі түрлі снарядтарды атқан: броньды тесіп өтетін снарядтар және үлкен жарылғыш зарядты тасымалдайтын жоғары сыйымды (HC) снарядтар. Снарядтардың бастапқы жылдамдықтары тиісінше және болды. АП снарядтарын 45 градус максималды көтерілген бұрышпен ату арқылы, зеңбіректер нысанаға дейін жете алатын, ал жеңіл HC снарядтарының ұшу қашықтығы сәл қысқарақ болатын. Снарядтардың ұшу уақыты осы қашықтықта сексен секундтан астам болды. Нақты қақтығыс қашықтығында , АП снарядтары болат броняның шамамен тесіп өте алатын. Зеңбіректердің ату жылдамдығы минутына екі оқ, ал айналу жылдамдығы секундына төрт градус болатын. Оларды қайта зарядтау үшін 5 градус көтерілген бұрышқа қайтару қажет еді. Монтана класындағы кемелердің қосалқы қару-жарағы жиырма /54 калибрлі Mark 16 екі мақсатты зеңбірегі болуы керек еді, олар кеме құрылысының үстінде орналасқан он екі зеңбірекке орнатылған мұнараларда орналасқан. Монтана класы үшін арнайы жасалған бұл зеңбіректер, сол кезде қолданыстағы қысқа ұңғылы Mark 12 зеңбіректерімен салыстырғанда тиімді ұшу қашықтығын арттыруға арналған. Олар жер үстіндегі нысаналарға қарсы бастапқы жылдамдығымен снарядтарды атқан және максималды ұшу қашықтығы және әуе нысаналарына қарсы максималды биіктігі 15727,68 метр болды. Зеңбіректердің ату жылдамдығы минутына он бес оққа жететін. Әр кеме отыздан екі 40 мм Bofors зеңбірегі және жиырма 20 мм Oerlikon зеңбірегімен жабдықталған жеңіл зениттік қару-жарағын алып жүретін. Bofors зеңбіректері сегіз төрт зеңбіректік орнатуда орналасқан, ал Oerlikon зеңбіректері жеке орнатылатын. Bofors зеңбіректері бастапқы жылдамдығымен снарядтарды атқан, олардың максималды биіктігі 6949,44 метр болды. Oerlikon зеңбіректері снарядтармен жабдықталған, оларды бастапқы жылдамдығымен атқан.
Қару-жарақ
Монтаналар "барлығы немесе ештеңе жоқ" брондау философиясын қолданды, мұнда броняның көп бөлігі цитадельге шоғырландырылды, оның құрамында машина бөлімдері, қару-жарақ, оқ-дәрі қоймалары және басқару пункттері болды. Белдеу бронясы 19 градусқа еңкейген, Крупп цементтелген (К.С.) А класты, беті қатайтылған броньдан, Арнайы өңделген болатқа (STS) орнатылған тұрады. Су сызығының астында белдеу кемиді. Су астындағы снарядтардан қорғану үшін кемелерде журналдар мен машина бөлімдерінің тұсында орналасқан, 10 градусқа еңкейген, торпедалық қалқандардың бірі ретінде де қызмет ететін, жеке B класты біртекті Крупп типті төменгі белдеу бронясы болды; бұл төменгі белдеу үш қабатты түбінде 1 дюймге дейін тарылып, STS-ке орнатылды. Брондалған цитадельдің шеттері алдыңғы жағында қалыңдығы бірдей, артқы жағында қалыңдығы бірдей А класты көлденең бөлімдермен жабылды. Палуба бронясы үш қабаттан тұрды: біріншісі STS-тің STS-ге ламинатталған қабатынан, жалпы қалыңдығы STS, екіншісі STS-тің B класты ламинатталған қабатынан, үшіншісі – сынықтардан қорғайтын палуба. Оқ-дәрі қоймаларының үстінде сынықтардан қорғайтын палуба, бөлінудің алдын алу үшін STS үшінші палубасымен ауыстырылды. Осылайша, цитадель үстіндегі орталық сызықтағы жалпы броня қалыңдығы 252 мм, ал оқ-дәрі қоймалары үстіндегі қалыңдығы 262 мм болды. Сыртқы бөлімде екінші палуба B класты STS-ге ламинатталған және сынықтардан қорғайтын палуба болды. Палубаның сыртқы бөлігінің жалпы қалыңдығы 206 мм (8,1 дюйм) құрады. Басты артиллериялық қондырғылар өте күшті қорғаумен жабдықталды, мұнара беттері STS-ке орнатылған B класты бронядан тұрды, нәтижесінде қалың ламинатталған пластиналар пайда болды. Мұнара қабырғалары А класына дейін, ал мұнара төбелері B класына дейін брондалған болуы керек еді. Барбеттер алдыңғы жағында А класына дейін, артқы жағында А класына дейін брондалған, ал басқару мұнарасының қабырғалары А класты бронямен жабдықталды. Монтананың торпедадан қорғау жүйесінің дизайны алдыңғы АҚШ жылдам шайқас кемелерінен алынған тәжірибелерді ескерді және сыртқы корпус қабығының артындағы төрт бойлық торпедалық қалқандардан тұрды. Екі бөлімше торпеда жарылысынан пайда болатын газды тарату үшін сұйықтықпен толтырылды, ал қалқандар серпімді деформацияланып, энергияны сіңірді. Сыртқы бронь белдеуінің болуына байланысты "бұлжықтың" геометриясы Солтүстік Каролина класына, Оңтүстік Дакота мен Айова класстарына қарағанда көбірек ұқсас болды. Монтананың торпедадан қорғау жүйесінің дизайны Оңтүстік Дакота типті жүйенің әлсіз тұстарын ескерді, онда 1939 жылы жүргізілген каисондық сынақтарда кеменің түбіне дейін созылған негізгі бронь белдеуін торпедалық қалқанның бірі ретінде пайдалану белдеудің қатаңдығына байланысты су басудың зиянды салдарына әкелді. Оңтүстік Дакота мен Айова жүйелері осы сынақтардың нәтижесінде өзгертілді, ал Айова жүйесі де қосымша күшейтілді. Оңтүстік Дакота мен Айова класстарындағыдай, екі сыртқы бөлімше сұйықтықпен толтырылды, ал екі ішкі бөлімше төменгі B класты бронь белдеуімен бөлінген бос кеңістіктер болды. Монтананың үлкен ені Солтүстік Каролинаның 5,64 м-іне қарағанда 6,25 м тереңдікте жүйе жұмыс істеуіне мүмкіндік берді.
Montanas torpedo protection system design incorporated lessons learned from those of previous US fast battleships, and was to consist of four internal longitudinal torpedo bulkheads behind the outer hull shell plating that would form a multi layered "bulge". Two of the compartments would be liquid loaded in order to disrupt the gas bubble of a torpedo warhead detonation while the bulkheads would elastically deform and absorb the energy. Due to the external armor belt, the geometry of the "bulge" was more similar to that of the North Carolina class rather than that of the South Dakota and Iowa classes. The design of the Montanas torpedo defense system addressed a potential vulnerability of the South Dakota type system, where caisson tests in 1939 showed that extending the main armor belt that tapers to the keel to act as one of the torpedo bulkheads had detrimental flooding effects due to the belt's rigidity. South Dakotas and Iowas systems were modified in light of these tests, and Iowas system was also further reinforced. Like on the South Dakota and Iowa classes, the two outer compartments would be liquid loaded, while two inner ones be void with the lower Class B armor belt to form the holding bulkhead between them. The greater beam of the Montanas would allow a higher system depth of 6.25 m compared to 5.64 m of the North Carolinas.
Кемелер
+ Құрылыс деректері Кеме атауы Корпус нөмірі (корпус нөмірі) Құрылысшы Рұқсаттама Тоқтату Болудан тоқтату Монтана BB 67Филадельфия әскери-теңіз кемежайы, Филадельфия, Пенсильвания 19 шілде 1940 сәуір 1942 21 шілде 1943 Огайо BB 68 Мэн BB 69Нью-Йорк әскери-теңіз кемежайы, Нью-Йорк, Нью-Йорк Нью-Гэмпшир BB 70 Луизиана BB 71Норфолк әскери-теңіз кемежайы, Норфолк, Вирджиния