Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер және Онтарионың премьер-министрі, оның әкесі
Canadian politician and Premier of Ontario
his grandfather
Джордж Александр Дрю (7 мамыр 1894 – 4 қаңтар 1973) – канадалық саясаткер. Ол 1943 жылдан 1948 жылға дейін Онтарионың 14-ші премьер-министрі болып қызмет етті және 42 жылға созылған прогрессивті консервативті династияның негізін қалады. Кейін ол 1948 жылдан 1956 жылға дейін федералды прогрессивті консервативті партияның және ресми оппозицияның жетекшісі болды.
George Alexander Drew (May 7, 1894 – January 4, 1973) was a Canadian politician. He served as the 14th premier of Ontario from 1943 to 1948 and founded a Progressive Conservative dynasty that would last 42 years. He later served as leader of the federal Progressive Conservative Party and Leader of the Official Opposition from 1948 to 1956.
Ерте өмір
Дрю Онтарионың Гюльф қаласында Энни Изабел Стивенсон (Гиббс) мен Джон Джейкоб Дрюдың ұлы болып дүниеге келді. Ол Үстігі Канада колледжінде білім алып, Торонто университетін бітірді, онда Delta Kappa Epsilon бауырластығының (Альфа Фи бөлімі) мүшесі болды. Одан кейін ол Осгуд Холл заң мектебінде заң білімін оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Канадалық далалық артиллериясының офицері ретінде көзге түсті. Соғыстан кейін ол 11-ші далалық бригаданың подполковнигі болды, ал кейіннен Корольдік Канада артиллериясының 11-ші далалық полкінің құрметті полковнигі атанды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы канадалық авиаторлар туралы "Канаданың батыр ұшқыштары" атты кітаптың авторы. 1920 жылы ол адвокаттық құқық алды. Ол Нью-Йорктегі Метрополитен опера үйінің танымал опера әншісі (тенор) және кейіннен бас директоры (1935–1950) болған Эдвард Джонсонның қызы Фиоренца Джонсонға (1910–1965) үйленді.
Drew was born in Guelph, Ontario, the son of Annie Isabelle Stevenson (Gibbs) and John Jacob Drew. He was educated at Upper Canada College and graduated from the University of Toronto, where he was a member of the Delta Kappa Epsilon fraternity (Alpha Phi chapter). He then studied law at Osgoode Hall Law School. He served with distinction in World War I as an officer in the Canadian Field Artillery. After the war, he became lieutenant colonel of the 11th Field Brigade and later honorary colonel of the 11th Field Regiment, Royal Canadian Artillery. He was the author of a book about Canadian aviators in World War I, "Canada's Fighting Airmen." He was called to the bar in 1920. He married Fiorenza Johnson (1910–1965), daughter of Edward Johnson, who was a noted opera singer (tenor) and later general manager (1935–1950) of the Metropolitan Opera House, in New York City.
Бірінші кезең
Дрю заманның рухын сезіп, солшыл бағыттағы платформада сайлау науқанын жүргізіп, тегін тіс емдеуі және Медициналық сақтандыру сияқты радикалды реформалар уәде етті. Оның үкіметі уәде берген платформаның көп бөлігін (Медициналық сақтандыру мен тегін тіс емдеуі қоса алғанда) іске асырмады, бірақ орташа жол ұстануға тырысып, кейінгі тори үкіметтерінің негізін қалады.
Drew won by responding to the mood of the times and running on a relatively left wing platform, promising such radical reforms as free dental care and Medicare. His government did not implement much of its promised platform (including Medicare or free dental care), but it established the basis for the Tory regimes that followed by trying to steer a moderate course.
Білім
Оның үкіметі 1944 жылы Дрю ережесін енгізді, ол Онтарио мектептеріне аптасына бір сағат діни оқытуды міндетті етті. Дрю діни оқыту арқылы «христиандық діннің негіздерін оқытуды» меңзеді, бұл шара Онтариодағы еврей қауымы тарапынан антисемиттік деп есептелді. Раввин Абрахам Файнберг Дрю ережесіне қарсы шығып, оны «демократияға қарсы, дін мен мемлекеттің ажыратылуына қауіп төндіретін және қоғамдағы біртілдікті жоятын» шара деп атады.
His government introduced the Drew Regulation in 1944, which made it compulsory for Ontario schools to provide one hour of religious instruction a week. By religious instruction, Drew meant the "instruction in the tenets of the Christian faith", a measure that was considered to be anti Semitic by Ontario's Jewish community. Rabbi Abraham Feinberg led the opposition to the Drew regulation and said that it was "undemocratic, imperiling the separation of Church and State, and leading to disunity in society."
Федералды үкіметпен қарым-қатынас
Дрю Маккензи Кингтің федералды үкіметін қатал сынады, Канаданың соғысқа қатысуындағы басшылығына шабуыл жасады, 1944 жылғы міндетті әскери қызмет дағдарысы кезінде толық міндетті әскери қызмет енгізбегені үшін айыптады және билікті орталықтандыруға тырысқанын мәлімдеді.
Drew was strident in his criticism of the federal government of Mackenzie King, attacked its leadership in the Canadian war effort, chastised it during the Conscription Crisis of 1944 for not instituting full conscription, and accused it of attempting to centralize power.
1945 жылғы сайлау
1945 жылдың көктемгі Онтарио сайлауы кезінде Дрю CCF-тің Онтарио бөлімшесіне қарсы «қызыл қауіп» науқанын жүргізді. Консерваторлар мен олардың қолдаушылары, мысалы, Гладстон Мюррей мен Монтегю А. Сандерсонның социализмге қарсы шабуылдарының алдыңғы екі жылы бұрынғысынан танымал болған CCF-ке қарсы өте тиімді болды. CCF-қа қарсы науқанның көп бөлігі Онтарио провинциялық полициясының (OPP) арнайы тергеу бөлімінің агенты D 208: капитан Уильям Дж. Осборн Демпстерден алынды. Оның кеңсесі соғыс кезіндегі бесінші колонна саботажшыларын тергеуге тиіс болған. Бірақ, 1943 жылдың қарашасынан бастап, ол негізінен Онтарионың оппозициялық депутаттарын, әсіресе CCF фракциясын тергеумен айналысты. Жолиффтің 1944 жылдың ақпан айында осы «құпия» тергеулер туралы білуі 20 ғасырдағы Канада саясатындағы ең әйгілі оқиғалардың біріне әкелді. Бұл айыптау Дрюді Лебель корольдік комиссиясын Жолиффтің айыптауларын тергеуге тапсыруға мәжбүр етті. Айыптаулар сайлау науқаны кезінде Онтарионың ресми оппозиция жетекшісі Жолиффтен туындады. Ол 1945 жылдың 24 мамырындағы радио сөйлеуінде бұл мәлімдемелерді жасады. Комиссия 1945 жылдың 20 шілдесінде соңғы аргументтерді тыңдады, ал есеп 1945 жылдың 11 қазанында жарияланды. Лебель Жолиффтің көптеген айыптауларымен келісті, бірақ соңында премьер-министрдің тікелей құжатталған дәлелдердің болмауына байланысты оған есеп беретін құпия саяси полициясы болмады деп шешті. 1970 жылдардың соңында бұл құжатталған дәлелдер табылды, бірақ сол кездегі провинциялық үкімет істі жабық деп санайтын. Консерваторлар көпшілік дауыс алды, өйткені олар 1945 жылдың 4 маусымында CCF-ті жеңіске жеткізді. Дрюдің партиясы заң шығарушы органның 90 орынының 66-сын жеңіп алды және Жолиффтің CCF-ін бар болғаны 8 орынға дейін азайтты, бұл оның енді ресми оппозиция емес екенін білдірді.
During the spring 1945 Ontario election, Drew ran a red baiting campaign against the CCF's Ontario section. The previous two years of anti socialist attacks by the Conservatives and their supporters, like Gladstone Murray and Montague A. Sanderson, were devastatingly effective against the previously popular CCF. Much of the source material for the anti CCF campaign came from the Ontario Provincial Police (OPP)'s Special Investigation Branch's agent D 208: Captain William J. Osbourne Dempster. His office was supposed to be investigating wartime fifth column saboteurs. Instead, starting in November 1943, he was investigating, almost exclusively, Ontario opposition MPPs and mainly focused on the CCF caucus. The fact that Jolliffe knew about these 'secret' investigations as early as February 1944 led to one of the most infamous incidents in 20th century Canadian politics. The accusation led to Drew ordering the LeBel Royal Commission to investigate the charges made by Jolliffe. The charges stemmed from Ontario's Official Opposition Leader Jolliffe, during the election campaign. He made the allegations during a campaign radio speech on 24 May 1945. and heard final arguments on 20 July 1945. The report was issued on 11 October 1945, with LeBel agreeing with much of what Jolliffe charged but ultimately ruling that the Premier did not have a secret political police reporting to him, mainly due to the lack of direct documented evidence. In the late 1970s, that documented evidence was found, but the provincial government at the time considered the case closed. The Conservatives got their majority, as they crushed the CCF on 4 June 1945. Drew's party won 66 out the 90 seats in the legislature and reduced Jolliffe's CCF to just 8 seats, which also meant that it was no longer the Official Opposition.
Гидро
Дрю үкіметі Онтарионың электр жүйесін секундына 25 циклден (герц) 60-қа ауыстыруға арналған он жылдық бағдарламаға 400 миллион доллар жұмсауды қатыстырды, бұл Солтүстік Американың қалған бөлігімен үйлестіруге мүмкіндік беретін шара еді. Үйлестіру провинцияға Солтүстік Америка электр желісіне қосылып, электр энергиясын оңай импорттау және экспорттауға жол ашты, бұл провинцияның өнеркәсіптік дамуы үшін қажетті шарт болды. Дрю, бейілді британдық империалист, Канадаға "дұрыс топтың" адамдарын әкелу үшін британдық иммигранттарды тартуға баса назар аударды.
Drew's government insisted on spending $400 million in a ten year program to convert Ontario's electricity system from 25 cycles per second (hertz) to 60, which would standardize it with the rest of North America. The standardization allowed the province to join the North American power grid to easily import and export electricity, a prerequisite for the province's industrial development. Drew, a committed British imperialist, focussed on attracting British immigrants because he felt they were "the right class of people" to bring to Canada.
Шығыстар
Дрю үкіметі жолдар мен тас жолдарға, сондай-ақ мектептерге қаржыландыруды арттырды. Білім беруге жұмсалатын қаражаттың провинциялық үкімет үлесін 15%-дан 50%-ға дейін көтеріп, мектептерге қаржыны көбейтті. Дрю Онтарионы коммунистер басып алатынын болжап, оның қайта сайланбауына онтариолықтардың кінәлі екенін мәлімдеді.
Drew's government also increased funding for roads and highways and also increased funding for schools by increasing the provincial government's share for education spending from 15% to 50%. Drew blamed a supposed future communist takeover of Ontario on the failure of Ontarians to re elect him.
Федералды саясат
Дрюға қосымша сайлауға қатысып, заң шығарушы органға қайта кіру оңай болғанмен, ол федералды саясатқа кіруді шешті. "Полковник Дрю" (оны солай атағанды ұнататын) 1948 жылы Прогрессивті консервативті партияның федералды көшбасшылық конвенциясында бірінші дауыс беруде Джон Дифенбеккерді жеңіп алды. Прогрессивті консервативті партияның парламенттік мүшесі (депутаты) Джордж Расселл Бучер Карлтон округіндегі мандатын босатты, соның арқасында Дрю Отава Парламентіне кіру үшін қосымша сайлауда қатыса алды. Федералды Кооперативтік Комонвелл Федерациясы (ККФ) оны жеңуге ниеттенгендіктен, өз кандидаттары ретінде Юджин Форсиді ұсынды. Билл Темпл Торонтодан Ричмондтағы саяси жиынға қатысу үшін шақырылды, Онтарионың қалалық әкімдігінде Форси мен Дрю сөз сөйледі. Ол Тори партиясының басшысын "спирттік ішімдіктер лоббиінің құралы" деп айыптады және Дрюдің арашалауына қатысты да сөздер айтты. Федералды Прогрессивті консервативті партияның басшысы және енді депутат ретінде ол Оппозиция көшбасшысы болды. 1949 және 1953 жылдарғы федералды сайлауларда Дрюдің торилері Луи Сент-Лоран басқарған либералдардан жеңілді. Федералды саясаткер ретінде Дрю Квебектегі ықтимал қолдаушыларын француз канадалықтарын "жеңілген ұлт" деп атағандығы есіне түскенде, олардан сыртқа шықты. Бұл риторика оның провинциялық саясаткер болған кезінде кейбір ағылшын канадалық сайлаушылар үшін соншалықты зиянды болмаған болуы мүмкін, бірақ енді оның федералды қарсыластары оған қарсы қолданды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери шақыруды қолдауы француз канадалық сайлаушылар арасындағы мүмкіндіктеріне де кері әсер етті. Ол Форсиге қарсы Карлтон округінде тағы да сайланды және 1949 жылғы 27 маусымда одан да үлкен айырмамен жеңді. Дрю 1953 жылы ПК-ны тағы бір жалпы сайлауға бастады, нәтижесі алдыңғы сайлаудан сәл жақсы болды. Мененгиттен кейін денсаулығы нашарлағаннан кейін, Дрю 1956 жылғы 21 қыркүйекте Прогрессивті консервативті партияның басшысы лауазымынан кетті, оның орнын Джон Дифенбеккер басты. 1956 жылғы 12 желтоқсанда ол Оттава қаласының кілтін алды.
While it would have been easy enough for Drew to re enter the legislature by running in a by election, Drew decided to enter federal politics. "Colonel Drew" (as he liked to be called) won the 1948 federal Progressive Conservative leadership convention, defeating John Diefenbaker on the first ballot. Progressive Conservative Party Member of Parliament (MP) George Russell Boucher resigned his Carleton seat so that Drew could then contest it in a by election in order to enter the House of Commons. The federal Co operative Commonwealth Federation (CCF) was determined to defeat him, so they ran Eugene Forsey as their candidate. Bill Temple was brought up from Toronto to appear at a political meeting in Richmond, Ontario's Town Hall, where Forsey and Drew were speaking. He accused the Tory leader of being "a tool of the liquor interests" and also made suggestions about Drew's sobriety. As leader of the federal Progressive Conservative Party and now an MP, he became Leader of the Opposition. In the 1949 and 1953 federal elections, Drew's Tories were defeated handily by the Liberals, led by Louis St. Laurent. As a federal politician, Drew alienated potential supporters in Quebec when it was remembered that he had called French Canadians a "defeated race". This rhetoric may not have been as damaging among some English Canadian voters when he had been a provincial politician, but it was now used against him by his federal opponents. His support for conscription during World War II also hurt his prospects among French Canadian voters. He ran against Forsey again in the Carleton district and defeated him by an even wider margin on June 27, 1949. Drew led the PCs into one more general election in 1953, with slightly better results than the previous election. In poor health following a nearly fatal attack of meningitis, Drew resigned as Progressive Conservative leader on September 21 1956, and was succeeded by John Diefenbaker. On 12 December 1956 he received the Key to the City of Ottawa.