Вулвич қаласы: Канаданың Онтарио провинциясының ауылдық аймағы

Кіріспе

Онтарио провинциясындағы қалашық, Канада

Вулвич қалашығы – Оңтүстік-Батыс Онтариодағы ауылдық қалашық, Канада, муниципалитет ретінде қарастырылады. Қалашық Ватерлоо аймағының солтүстік-шығыс бөлігінде орналасқан және 10 шағын елді мекеннен тұрады, олардың ішіндегі ең ірісі – Эльмира, Онтарио, ал екіншісі – Сент-Джекобс, Онтарио. 2021 жылғы халық санағы бойынша халық саны 26 999 адамды құрады, бұл 2016 жылғы 25 006 тұрғыннан асып түседі. Ватерлоо аймағында әлі де Канададағы Ескі Орден меннониттерінің ең көп саны қоныстанған, әсіресе Сент-Джекобс және Эльмира аудандарында. Оларды көбінесе жергілікті жолдарда дәстүрлі ат пен арбамен көлік құралы пайдаланатынын көруге болады; сондай-ақ көптеген шаруалар өз шаруашылықтарындағы құрал-жабдықтарды аттармен тартады. Вулвич Ватерлоо аймақтық муниципалитетінің құрамына кіреді және Ватерлоо қаласының солтүстігінде және шығысында орналасқан. Ол Китченер, Ватерлоо және Кембридж қалаларымен шектеседі. Бұл қалашық 1972 жылғы Ватерлоо аймақтық муниципалитеті туралы заңмен құрылған муниципалитет болып табылады, ол аймақтық басқару құрылымын құрды және 1973 жылдың 1 қаңтарынан бастап жергілікті муниципалитеттердің шектерін белгіледі. Вулвич қалашығының бес кеңесші және әкімнен тұратын өз муниципалдық үкіметі бар; соңғысы Ватерлоо аймақтық кеңесінде де қызмет етеді.

Ерте тарих

Қазіргі Вулвич қалашығын құрайтын жер, шығысында Гранд өзені, батысында Конестого өзені орналасқан, бастапқыда Хьюрон тайпасына, содан кейін Мохок тайпасына тиесілі болған. Алғашқы қоныс аударушылар 18 ғасырдың соңында келді. 1798 жылы Уильям Уоллес Гранд өзені бойындағы 86 078 акр (348 км²) жерді 16 364 долларға сатып алып, алғашқы қоныс аударушылардың бірі болды. Бұл аудан бастапқыда Үшінші блок болып белгіленген, қазір Вулвич қалашығының үлкен бөлігін құрайды. «Вулвич» деген жер атауы, 1816 жылы Англияның Кент қаласындағы қалашаның атымен аталған болуы мүмкін. Алғашқы қоныс аударушылар 1830 жылға дейін негізінен Англиядан немесе Ирландиядан келді және Гранд өзенінің шығыс жағына қоныстанды. Соңынан Пенсильвания және Уотерлоо қалашығынан келген неміс меннонит отбасылары өзеннің батыс жағына қоныстанды. 1807 жылы Уоллес жердің көп бөлігін Пенсильвания меннониттеріне, Германия компаниясының сенімділеріне сатты. Уоллес жерді Германия компаниясына гектарына 1 доллардан сатты. Вермонт штатынан келген лоялист капитан Смит 1807 жылы Гранд және Конестого өзендерінің қосылған жеріне қоныстанды. Оның үлкен ағаш үйі саяхатшылар үшін мейрамхана болып қызмет етті және 1835 жылдан 1850 жылға дейін пошта тасымалдау үшін дилижанспен жұмыс істеді. Вулвичтегі алғашқы шіркеуді 1823 жылы Пенсильваниядан келген меннониттер қазір Конестогоның бөлігі болып табылатын Үш көпірде салды. Вулвич 1816 жылы қалашық ретінде құрылды және 1842 жылға дейін Хальтон округінің құрамында болды, содан кейін Веллингтон округіне қосылды. 1852 жылы ол жаңа Ватерлоо округінің бөлігі болды. 1821 жылдан бастап, Гранд өзенінің шығысындағы (3-блок) Жеймс Крукстің жеріне Англия мен Шотландиядан ондаған отбасылар көшіп келді. Бұл аймақта бұрын қоныс аударушылар аз болған, олардың ең танымал адамы – Кокс мырза. Кокс-Крик аймағына шотландиялық иммигранттар 1834 жылы Джон Дэвидсон басшылығымен қоныстанды. Ол қалашықта алғашқы пошта бөлімін ашып, оны Шығыс Вулвич деп атады. Капитан Генри Ланфиер 1854 жылы келді және көп ұзамай Кокс-Крикке бөгет салып, ағаш кесу және ұн тарту фабрикасын салды. Тұрғындар онымен келісіп, елді мекеннің атын Винтерборн, Онтарио деп өзгертуге келісті. 1837 жылы шотландтар Сент-Эндрюс пресвитериандық шіркеуін құрды. Пресвитериан шіркеуі 1870 жылға дейін ағаштан салынбады, ол 1870 жылы кірпіштен ауыстырылды және қазір Винтерборн пресвитериандық зиратының жанындағы жеке үй болып табылады. 1867 жылы Винтерборнда 160 адам, үш шіркеу, мектеп, пошта кеңсесі, дүкен, екі диірмен, екі қонақ үй, екі темірші, тігінші, аяқ киім жасаушы және дәрігер болды. Сент-Джекобс, жақын маңдағы Конестого сияқты (екеуі де Вулвичте), негізінен германдықтардан тұрды және алғаш рет 1830 жылы қоныстанды. 1834 жылы Англияның Сассекс округынан келген Эдвард Бристоу осы жердегі жерді гектарына 50 центтен сатып алып, Эльмираға алғашқы қоныс аударушылардың бірі болды. Ол алғашқы дүкен, таверна және поташ зауытын ашты. 1839 жылы Бристоу бұрыштары деген қауымдастық құрылды, онда пошта бөлімі ашылды, ол 1853 жылы Эльмира деп аталды. Тарихи деректер Дэвид Мусселманның 1830 жылы жер сатып алғаннан кейін Конестогоны құрғанын көрсетеді. Ол 1844 жылы ағаш кесу зауытын салып, Конестого өзеніне бөгет салып, ұн тарту және екінші ағаш кесу зауытын қосты. Бұл аймақта 1852 жылға дейін Мусселманның диірмендері деп аталған кішкентай елді мекен пайда болды, содан кейін Конестого деп аталды, өйткені көптеген қоныс аударушылар Пенсильванияның Конестога өзенінің аймағынан келген. 1846 жылғы қалашықтың барлық айманына қатысты деректер жердің өте жақсы екенін және қатты ағаштардың көп болғанына қарамастан, аймақ сирек қоныстанғандығын көрсетеді. Онда екі астық және екі арақ фабрикасы, сондай-ақ епископ шіркеуі болды. 1841 жылғы халық санағы 1009 адамды көрсетті. Вулвич қалашығының кеңесі 1850 жылдың қаңтарында бес кеңесшімен құрылды, олардың ішінде Джон Н. Мейер Рив болып тағайындалды, ал Джеймс Доу клерк және қазынашы болып тағайындалды. Соңынан Сент-Джекобс аймағына елеулі көші-қон басталды, негізінен Пенсильваниядан келген қосымша меннониттерден тұрды. Швейцариялық-неміс тегіндес фермер және өнеркәсіптің иесі Якоб Снайдер сол кездегі ең маңызды қоныс аударушы болды және қауым оның атымен аталды: Якобстеттл (Якобтың ауылы). Ол бірнеше диірмендерді қуаттандыру үшін бөгет салып, 1852 жылға дейін ағаш кесу, жүн және ұн диірмендерін салды. Бұл кішкентай қауымға басқаларды тартуға көмектесті. «Сент» сөзі атауға тек әдемірек дыбыстауы үшін қосылды, ал көпше түрі Якоб Снайдердің (1791–1865) және оның ұлы Якоб Снайдердің кішісінің (1822–1857) бірлескен еңбегінің құрметіне қосылды, олар ауылдың негізін қалаушылары болды. Сент-Джекобстағы алғашқы пошта бөлімі 1852 жылы ашылды және Сент-Джекобс деп аталды, ал сол жылы ауыл қалашық ретінде тіркелді. 1855 жылға қарай халық саны 400 адамды құрады.

The land which now makes up Woolwich Township, with the Grand River on the East, and the Conestogo River on the West, originally belonged to the Huron Nation followed by the Mohawk Nation. The first settlers arrived in the late 18th century. In 1798, William Wallace was one of the first settlers after he was deeded 86,078 acres (348 km2) of land on the Grand River for a cost of $16,364. Originally Block three of Indian Lands, this area now comprises a large part of Woolwich Township. The parcel of land called "Woolwich" was probably named (in 1816) after a town in Kent, England. The early settlers were primarily from England or Ireland until about 1830; they settled to the east of the Grand River. Afterwards, German Mennonite families from Pennsylvania and from Waterloo Township settled west of the river. In 1807, Wallace sold the major portion of his tract to Mennonites from Pennsylvania, trustees for the German Company, many of whom would settle this area. Wallace sold of land to the German Company at $1.00 an acre. Captain Smith, a loyalist from Vermont, settled at the confluence of the Grand and Conestogo Rivers in 1807. Their large log home served as an inn for travelers and he operated a stagecoach for carrying mail from 1835 to 1850. The first church in Woolwich, was built by the Mennonites from Pennsylvania in approximately 1823 at the Three Bridges, now part of Conestogo. Woolwich was incorporated as a Township in 1816, and was part of Halton County until 1842 when it became part of Wellington District. In 1852, it became part of the new Waterloo County. Starting in 1821, a part of Woolwich, to the east of the Grand River (Block 3), owned by James Crooks, attracted dozens of families from England and Scotland. Previously, this area had few settlers, the most notable a Mr. Cox; the creek which enters the Grand River at what is now Winterbourne was named after him. Immigrants from Scotland began settling the Cox Creek area in 1834, led by John Davidson. He opened the first post office in the township, naming it East Woolwich. Captain Henry Lanphier arrived in 1854 and soon built a sawmill and flour mill after damming Cox Creek. Residents agreed with him that the settlement should be renamed Winterbourne, Ontario. By 1837, the Scots established St. Andrew's Presbyterian in 1837. A Presbyterian church was not built until 1870, made of logs; it was replaced in 1870 by one built of brick, and is currently a private home near the Winterbourne Presbyterian Cemetery. By 1867, Winterbourne had a population of 160, three churches, a school, a post office, a general store, two mills, two hotels, two blacksmiths, a tailor, shoemaker and a physician. St. Jacobs, like nearby Conestogo (both in Woolwich), was primarily Germanic and was first settled in 1830. In 1834, Edward Bristow from Sussex, England became one of Elmira's first settlers when he purchased of land at this location for 50 cents per acre. He started the first store, tavern and potashery. A community by the name of Bristow's Corners was already in existence in 1839 when a post office was assigned there; it was renamed Elmira in 1853. Historical records suggest that David Musselman founded Conestogo after buying land in 1830. He built a sawmill in 1844 and after damming the Conestogo River, he added a flour mill and a second sawmill. The hamlet formed in this area, known as Musselman's Mills until 1852 when it became Conestogo because many of the settlers had come from the Conestoga River area of Pennsylvania. Records about the entire township from 1846 indicate that the area was thinly settled although the land was excellent and there were large tracts of hardwood. There were two grist and two saw mills and an Episcopal church. The population count in 1841 indicated 1009 people. Woolwich Township Council was organized in January 1850 with five councillors, of whom John N. Meyer was named as Reeve; James Dow was appointed as clerk and treasurer. A significant influx to the St. Jacobs area started afterwards, primarily consisting of additional Mennonites from Pennsylvania. Farmer and pioneer industrialist Jacob C. Snider, of Swiss German descent, was the most important settler at the time and the community was named after him: Jakobstettel (Jacob's Village). He built a dam to power several mills and then built a sawmill, woolen mill and flour mill by 1852. This helped to attract others to the small community. The St. was added to the name simply to make it sound more pleasing and the pluralization was in honour of the combined efforts of Jacob C. Snider (1791–1865) and his son, Jacob C. Snider Jr. (1822–1857), founders of the village. The first post office in St. Jacobs opened in 1852, called St. Jacobs and the village was incorporated in that year. By 1855, the population was 400.

Децентрализация және кейінгі қалалардың өсуі

Өзінің алғашқы тарихында Вулвич көбінесе орталықтанбаған және ауылдық сипатқа ие болды. Ол Ватерлоо округі әкімшілік құрылымының орналасқан жері болған жоқ, сондай-ақ округтегі теміржол құрылысының бірінші толқыны оны өткізіп кетті. Ватерлоо округінің өсуі мен қалалануын зерттеуде қала зерттеушісі Фред Дамс елді мекеннің даму күрделілігін бағалау үшін "функционалдық бірліктерді" пайдаланады, бұл халық санына, ауыл немесе қала мәртебесіне немесе басқа өлшемдерге сүйенудің орнына жасалады. Әрбір "функционалдық бірлік" нақты экономикалық орталыққа немесе қызметке негізделген, мысалы, банк немесе почта қызметі, диірмен немесе жалпы дүкен. Бұл өлшемде бір ғимарат (мысалы, жалпы дүкен мен почта кеңсесінің үйлесімі) бірнеше функционалдық бірлік ретінде есептеледі, бұл пионерлік экономиканың дамуын өлшеудің басқаша жолын ұсынады. 1864 жылы Вулвичте функционалдық бірліктердің алғашқы бес орындағы үлкен орталығы болмаса да, ондыққа кіретін үш орталығы болды: Сент-Джейкобс, Эльмира және Конестого. Сент-Джейкобс, Конестого, Винтерборн және Эльмира осы кезде ауылдар ретінде тіркелді. 1870 жылдарға қарай жағдай күрт өзгерді; Ватерлоо округінің экономикалық қызметі жылдам орталықтандырылды, ал Эльмира функционалдық бірліктер саны бойынша округте Айрмен бірге бесінші орынды бөлісті. 1878 жылы Вулвич ауылының көптеген кәсіпорындары Армстронг және Компанияның Ватерлоо округі бойынша анықтамалығында жарнамалады. Олардың көпшілігі Эльмирада, ал бірқатары Сент-Джейкобсте орналасқан. Бұл көлік құралдарын жасаушылар, ағаш өңдеу, металл өңдеу, ер-жабдық және жекелеу шешімдер, жүн өңдеу және басқа да кәсіптерді қамтыды. 1891 жылы Ватерлоо Junction теміржолы (Grand Trunk теміржолы жүйесінің бөлігі) Ватерлоодан солтүстікке қарай Хайдельберг және Сент-Джейкобс арқылы Эльмираға дейін созылды. Кейіннен Гвельф және Годерич теміржолы (Канадалық Тынық мұхиты теміржолы жүйесінің бөлігі) округтің шығысынан батысына қарай жүріп өтті. 1900 жылдардың басында Вулвичте күшті неміс мәдениеті болды, ал 1911 жылы неміс тегінен шыққандар халықтың үштен бірін құрады. Германиядан тікелей көші-қонның артуына байланысты лютерандар сол кездегі басты діни топқа айналды, лютерандардың саны меннониттерден үш есе көп болды. Вулвич Канада тарихындағы ең алғашқы бетонды жолдардың бірінің орналасқан жері болды. 1919 жылы Сент-Джейкобс пен Эльмираның оңтүстігіндегі Grand Trunk теміржолымен қиылысы арасындағы 2 км-лік (1.5 миль) жол, сол кездегі 75-ші провинциялық жол, Онтарионың жаңа құрылған Қоғамдық жолдар департаментінен алынған провинциялық субсидиямен жаңартылды. 1960 жылдары химиялық өндірушілердің дұрыс емес кәдеге жарату салдарынан ластану Эльмира мен оның айналасындағы жер асты суларына сіңіп кірді. Бұл ластану 1990 жылы жергілікті су құдықтарын жабуға мәжбүр етті. Қазір су Ватерлоодан және басқа жақын жерлерден құбыр арқылы жеткізіледі.

Throughout its early history, Woolwich was predominantly decentralized and rural in character. It did not become the location of the Waterloo County administration apparatus, and the first wave of railway development in the county passed it by. In his study of Waterloo County's growth and urbanization, urban studies scholar Fred Dahms uses "functional units" as a metric of a settlement's developmental complexity, rather than relying on population counts, village or town status, or other metrics. Each "functional unit" is based on a defined economic hub or activity, such as banking or postal services, milling, or a general store. In this measure, one building (such as a combined general store and post office) would count as multiple functional units, providing an alternative way to measure the development of a pioneer economy. For 1864, while Woolwich had no large centre falling within the top five counts of functional units, it did have three in the top ten: St. Jacobs, Elmira, and Conestogo. St. Jacobs, Conestogo, Winterbourne, and Elmira were all incorporated as villages by this point. By the 1870s, things had changed dramatically; economic activity in Waterloo County was rapidly centralizing, and Elmira was now tied for fifth in the county in terms of functional units, alongside Ayr. In 1878, a significant majority of Woolwich village industries advertising themselves in the Armstrong and Company Gazetteer and Directory for Waterloo County were located in Elmira, with a number also located in St. Jacobs. This included carriage makers, lumber mills, metal crafters, a saddle and harness maker, a woollen mill, and others. In 1891, the Waterloo Junction Railway (part of the Grand Trunk Railway system) was extended north from Waterloo through Heidelberg and St. Jacobs, to Elmira. The Guelph and Goderich Railway (part of the Canadian Pacific Railway system) would later follow, running across the township from east to west. In the early 1900s, Woolwich Township exhibited a strong German culture and those of German origin made up a third of the population in 1911. Because of increased immigration direct from Germany, Lutherans were the primary religious group by that time; there were nearly three times as many Lutherans as Mennonites. Woolwich was the location of one of the earliest concrete roads in Canadian history. A 1.5 mile (2 km) stretch of what was then Provincial County Road 75, between St. Jacobs and the Grand Trunk Railway crossing south of Elmira, was upgraded in 1919 using a provincial subsidy under the newly created Department of Public Highways of Ontario. During the 1960s, due to the poor disposal practices of chemical manufacturers, contamination seeped down to the aquifer in and around Elmira. This contamination forced local water wells to close in 1990. Water is now delivered via a pipeline from Waterloo and other near local areas.

Демография

Статистика Канадасы жүргізген 2021 жылғы халық санағында Вулвичтің 26999 тұрғыны бар, олар 9556 жеке тұрғын үйдің 9359-ында тұрады, бұл 2016 жылғы 25006 тұрғынынан өзгеше. Жер ауданы – 154,5 км², 2021 жылы халық тығыздығы 174 адам/км² құрады. 2016 жылы Вулвичтегі орташа жас 39-ға тең болды, тұрғындардың 49% ер адам, 51% әйел адам. 2016 жылы үй шаруашылықтарының 88% ағылшын тілінде сөйлесе, неміс тілі 8%, ал голланд тілі 0,58% болды, бұл Вулвичтегі ең көп қолданылатын үш тілді құрайды. Sanyo Machine Works, Elmira Pet Products, Lanxess (бұрынғы Chemtura және Uniroyal), Toyota Boshoku (бұрынғы Trim Masters), Engineered Lifting Systems және Southfield Windows & Doors компаниялары орналасқан. 1970 жылдардан бері туризм Елмирада, әсіресе Сент-Джекобста маңызды салаға айналды, онда танымал Фермерлер базары және қалалық аймақта әдемі дүкендер көп. Сент-Джекобс тарихи ғимараттарда, мысалы, Country Mill, Village Silos, Mill Shed және Old Factory сияқты ондаған шеберлерге үй иесі. Келушілер шеберлердің қыш ыдыстар, тігін жұмыстары, дизайнерлік киім, әшекейлер, шыны вазалар, тоқылған қабырға безендірулері, Тиффани шамдары, боялған шыны есіктер, кішкентай қуыршақ үйлері және тағы да басқаларын жасауын көре алады. Сонымен қатар екі ұстахана да бар. Екі шақырымдық диірмен арнасы – Конестого өзенінің бойындағы ағаштармен көмкерілген жағымды жаяу серуен жолы. Сент-Джекобс қаласының орталығындағы келушілер орталығы меннониттердің мәдениетін түсіндіретін орталық болып табылады және қаладағы меннониттер туралы ақпарат пен білім береді. Сент-Джекобс сонымен қатар Home Hardware компаниясының штаб-пәтері болып табылады, бұл Канада бойынша 1000-нан астам тәуелсіз аппараттық дүкендер желісі, ол 1963 жылы осы ауылда құрылған. Алғашқы дүкен 1964 жылы Сент-Джекобста ашылды. Ол әлі де желіде жиһаз дүкені ретінде қолданылуда, бірақ көшеден өтетін жаңа дүкен 2014 жылдың қараша айында ашылды. Ауданның экономикалық дамуы Ватерлоо облысымен жүзеге асырылады. Елмира мен Сент-Джекобс қалаларының өзіндік Бизнес дамыту аймақтары бар.

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Woolwich had a population of 26999 living in 9359 of its 9556 total private dwellings, a change of from its 2016 population of 25006. With a land area of , it had a population density of in 2021. In 2016, the average age in Woolwich was 39, with 49% of the population male and 51% female. In 2016, English was the predominant language spoken at 88% of households, followed by German 8%, and Dutch 0.58%, which make up the top three most spoken languages in Woolwich. Sanyo Machine Works, Elmira Pet Products, Lanxess (formerly Chemtura and Uniroyal), Toyota Boshoku (formerly Trim Masters), Engineered Lifting Systems, and Southfield Windows & Doors. Since the 1970s, tourism has become an increasingly important industry in Elmira and especially in St. Jacobs which has a very popular Farmers' Market and many quaint stores in its downtown area. St. Jacobs features dozens of artisans in historic buildings, such as the Country Mill, Village Silos, Mill Shed, and the Old Factory. Visitors may watch artisans make pottery, quilts, designer clothes, jewellery, glass vases, woven wall hangings tiffany lamps, stained glass doors, miniature doll houses and more. There are also two blacksmith shops. The two kilometre millrace is a pleasant, treed hiking path along the Conestogo River. The Visitor Centre in downtown St. Jacobs is a Mennonite interpretation centre, providing information and education about the Mennonite people in the township. St. Jacobs is also the headquarters of Home Hardware, a national chain of over 1000 independent hardware retail stores located across Canada that was founded in the village in 1963. The first store opened in St. Jacobs in 1964. It remains in use by the chain as the furniture outlet but a new store was built across the street, opening in November 2014. Economic development for the township is handled by the Region of Waterloo. Elmira and St. Jacobs have their own Business Improvement Area committees.

Үкімет

Қалалық округ сайланған мэр және бес сайланған кеңесші тарапынан басқарылады; 1 және 3-ауданды біріктіретін екі кеңесші және 2-аудан үшін біреу. Мэр сонымен қатар аймақтық кеңесші ретінде қызмет етеді және түрлі кеңестерде отырады, оның ішінде Уотерлоо Солтүстік Гидро, Гранд Ривер табиғатты қорғау басқармасы, Аймақтық кітапханалар кеңесі, Киванис көлік кеңесі, Уотерлоо аймақтық қоғамдық тұрғын үй комитеті, Киссинг Бридж жол кеңесші комитеті және әуежайдың бас жоспары комитеті. 2018 жылғы сайлаудан кейін сайланған кеңес мүшелері:

Қауымдастықтар

Вулвич кең ауылдық аймақтан, тұрғын үйлермен және өнеркәсіптік/коммерциялық аймақтардан тұрады. Тұрғын үй қауымдастықтарына келесілер жатады: Эльмира, Сент-Джекобс, Бреслау, Конестого, Гейдельберг, Мэрихилл, Солтүстік Вулвич, Блумингдейл, Вайсенбург, Батыс Монтроз, Флорадейл, Винтерборн және Зубер Корнерс. Тұрғын үй, өнеркәсіптік, коммерциялық және демалыс салаларын ұсынатын үш ең ірі аймақ – Эльмира, Сент-Джекобс және Бреслау; соңғысы Китченерге іргелес жатыр және қалашықтағы ең қарқынды дамитын қауымдастық болып табылады. Вулвич қалашығының аумағы шамамен 326,15 км² құрайды және Гвельф қалалық ауруханасы да осы қалашықтың құрамында.

Жолдар

Вулвич елді мекенінде он бір жол бар; ұзын Kissing Bridge Trailway жолының көп бөлігі осы аймақ арқылы өтеді.

Вулвич мемориалдық орталығы

Вулвич мемориалдық орталығы (WMC) – Вулвич қалашығының ең жаңа, заманауи құрылыс болып табылады. Онда екі НХЛ стандартындағы мұз айдыны, екі бассейн, фитнес орталығы және жүгіру жолы бар. Бұл орталыққа сонымен қатар қоғамдық орталық, қарттар орталығы, жастар орталығы, «Конкорс» кафесі, екі мәжіліс залы және кіші спорт командаларының кеңселерi де кіреді.

Білім

Вулвичтегі мектептер Ватерлоо аймақтық мектеп кеңесі және Ватерлоо католик аймақтық мектеп кеңесінің басқаруында. Вулвичте сегіз бастауыш мектеп бар, олардың жетісі мемлекеттік, ал біреуі католик. Эльмира аудандық орта мектебі – Вулвичтегі жалғыз орта (жоғары) мектеп, бірақ Фрейзер институтының рейтингі бойынша Онтарионың үздік орта мектептерінің бірі саналады.