Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адвокат, судья және АҚШ-тың 58-ші Бас прокуроры
Lawyer, judge, and 58th US Attorney General
Фрэнсис Беверли Биддл (9 мамыр 1886 – 4 қазан 1968) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Бас прокуроры қызметін атқарған американдық заңгер және судья. Сонымен қатар ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Нюрнберг процесінде АҚШ-тың бас судьясы және үшінші округ апелляциялық сотының судьясы болды.
Francis Beverley Biddle (May 9, 1886 – October 4, 1968) was an American lawyer and judge who was the United States Attorney General during World War II. He also served as the primary American judge during Nuremberg trials following World War II and a United States circuit judge of the Court of Appeals for the Third Circuit.
Ерте өмір және білім
Биддл Францияның Париж қаласында туған, оның отбасы шетелде тұрған кезде. Ол Франсис Браунның (құрметті әкесі Робинсон) және Пенсильвания университетінің құқық мектебінің профессоры Алджернон Сидней Биддлдің төрт ұлының бірі болған. Ол сондай-ақ Вирджинияның жетінші губернаторы, АҚШ-тың екінші Мемлекеттік хатшысы және АҚШ-тың бірінші Бас прокуроры болған Эдмунд Рэндольфтың (1753–1813) шөбересі болды. Ол бокспен айналысып, Гротон мектебін бітірген. 1909 жылы Гарвард колледжінде бакалавр, ал 1911 жылы Гарвард құқық мектебінде заң бакалавры дәрежесін алды.
Biddle was born in Paris, France, while his family was living abroad. He was one of four sons of Frances Brown (née Robinson) and Algernon Sydney Biddle, a law professor at the University of Pennsylvania Law School of the Biddle family. He was also a great great grandson of Edmund Randolph (1753–1813) the seventh Governor of Virginia, the second United States Secretary of State, and the first United States Attorney General. He graduated from Groton School, where he participated in boxing. He earned a Bachelor of Arts degree in 1909 from Harvard College and a Bachelor of Laws in 1911 from Harvard Law School.
Рузвельт әкімшілігі
1930 жылдары Биддл бірқатар маңызды үкіметтік лауазымдарға тағайындалды. 1934 жылы президент Франклин Д. Рузвельт оны Ұлттық еңбек қатынастары кеңесінің төрағасы болуға ұсынды. 1939 жылдың 9 ақпанында Рузвельт Биддлді Жозеф Буффингтон бос қалдырған орынға үшінші округтік апелляциялық сотқа тағайындады. АҚШ Сенаты Биддлді 1939 жылдың 28 ақпанында ратификациялады, ал ол 1939 жылдың 4 наурызында өзінің комиссиясын алды. Ол бұл қызметте бір жыл ғана болды, содан кейін 1940 жылдың 22 қаңтарында АҚШ-тың бас прокуроры (Solicitor General) болып тағайындалды. Биддл Смит заңы бойынша бірнеше танымал солшыл идеологиялы адамдар мен ұйымдарды қудалады. 1941 жылы ол Америка азаматтық бостандықтар одағы сынға алған қадаммен 29 Социалистік жұмысшылар партиясының мүшесін соттауға рұқсат берді. Осы заң бойынша ол кәсіподақ жетекшісі Гарри Бриджесті депортациялауға әрекет етті, бірақ нәтижесіз болды. 1942 жылы Биддл Рузвельт тағайындаған әскери трибуналдың сегіз тұтқынға алынған нацистік шпионды тыңшылық қызметі үшін және Германияның «Пасториус» операциясының бөлігі ретінде АҚШ-та саботаж жоспарлауға қатысқан ісіне қатысты. Подполковник Кеннет Роялл Рузвельттің немістерді әскери трибуналда соттау туралы шешімін «Ex parte Milligan» (1866) ісіне сілтеме жасай отырып сынға алды. Бұл істе АҚШ Жоғарғы Соты федералды үкіметтің азаматтық соттар жұмыс істеп тұрған жерлерде, тіпті соғыс уақытында да, азаматтарды соттау үшін әскери трибуналдар құруға құқығы жоқ екенін шешті. Биддл немістердің заңсыз жауынгерлер екендігіне байланысты азаматтық соттарға жүгінуге құқығы жоқ екенін мәлімдеді. АҚШ Жоғарғы Соты «Ex parte Quirin» (1942) ісінде бұл шешімді қолдап, немістерді соттау үшін құрылған әскери комиссияның заңды екенін растады. 1942 жылдың 3 тамызында сегіз адам да кінәлі деп танылды және өлім жазасына кесілді. Бес күннен кейін сегізінің алтауы Колумбия округінің түрмесіндегі үшінші қабатта электр орындығында атқыланды. Қалған екеуі өз серіктерін ФБР-ге өз еріктерімен тапсырғандықтан түрмеге қамалды. 1948 жылы екеуі де түрмеден босатылып, Германияға қайта оралды.
In the 1930s, Biddle was appointed to a number of important governmental roles. In 1934 President Franklin D. Roosevelt nominated him to become Chairman of the National Labor Relations Board. On February 9, 1939, Roosevelt nominated Biddle to the United States Court of Appeals for the Third Circuit, to a seat vacated by Joseph Buffington. The United States Senate confirmed Biddle on February 28, 1939, and he received his commission on March 4, 1939. He served only one year in the role before resigning on January 22, 1940, to become the United States Solicitor General. Biddle prosecuted several prominent left wing individuals and organizations under the Smith Act. In 1941, he authorized the prosecution of 29 Socialist Workers Party members in a move that was criticized by the American Civil Liberties Union. Under the act, he also tried unsuccessfully to have trade unionist Harry Bridges deported. In 1942, Biddle became involved in a case in which a military tribunal appointed by Roosevelt tried eight captured Nazi agents for espionage and for planning sabotage in the United States as part of the German Operation Pastorius. Lieutenant Colonel Kenneth Royall challenged Roosevelt's decision to prosecute the Germans in military tribunals by citing Ex parte Milligan (1866), a case in which the U. S. Supreme Court ruled that the federal government could not establish military tribunals to try civilians in areas that civilian courts were functioning, even during wartime. Biddle responded that the Germans were not entitled to have access to civilian courts because of their status as unlawful combatants. The US Supreme Court upheld that decision in Ex parte Quirin (1942) by ruling that the military commission that was set up to try the Germans was lawful. On August 3, 1942, all eight were found guilty and sentenced to death. Five days later, six of the eight were executed in the electric chair on the third floor of the District of Columbia jail. The other two were given prison terms since they had willingly turned their comrades over to the FBI. In 1948, both men were released from prison and returned to Germany.
Жапондық-американдық интернаттау
Биддл ФБР директоры Дж. Эдгар Гувер және Ішкі істер министрі Гарольд Л. Айкеспен бірге жапондық америкалықтарды соғыс уақытында жабық лагерьде ұстауға бастапқыда қарсыласқан бірнеше жоғары лауазымды шенеуніктердің бірі болды. 1943 жылы, жабық лагерьлер іске қосылғаннан кейін, ол Рузвельттен лагерьлерді жабуды сұрады: «Лоялды американдық азаматтарды қажетті мерзімнен артық концлагерьде ұстаудың қазіргі тәжірибесі қауіпті және үкіметіміздің принциптеріне қайшы». Бірақ Рузвельт оған келіспеді, және лагерьлер тағы бір жылға дейін жабылмады. Соғыстан кейінгі естеліктерінде Биддл «Жапондық тегі бар американдық азаматтар тіпті басқа жау ұлттарының азаматтары сияқты таңдаулы түрде қарастырылмады – немістер мен итальяндықтар сияқты, оларға сенімсіздікпен қарады және жапондық тегі болғандықтан ғана оларды жабық лагерьде ұстау қажет болды» деп жазды.
Biddle was one of the few top officials, along with FBI Director J. Edgar Hoover and Secretary of Interior Harold L. Ickes, who opposed the wartime internment of Japanese Americans from the start. In 1943, after the internment had already taken place, he asked Roosevelt for the camps to be closed: "The present practice of keeping loyal American citizens in concentration camps for longer than is necessary is dangerous and repugnant to the principles of our government." Roosevelt resisted, however, and the camps would not be closed for another year. In a postwar memoir, Biddle wrote that "American citizens of Japanese origin were not even handled like aliens of the other enemy nationalities—Germans and Italians—on a selective basis, but as untouchables, a group who could not be trusted and had to be shut up only because they were of Japanese descent."
Африкалық америкалықтардың азаматтық құқықтары
Биддл өзінің департаментінің афроамерикалықтардың азаматтық құқықтарын қорғау жөніндегі күш-жігерін арттырды. Ол АҚШ прокурорларына Оңтүстікте мәжбүрлі еңбекке қатысты қудалауды әдеттегідей "қарыздық тәуелділік" (peonage) бойынша емес, жұмыс берушілер мен жергілікті шенеуніктерге қарсы "құлдық" және "еріксіз құлдық" айыптарын қоюға бағыттауды бұйырды, бұл үшін қарыздылық дәлелдеудің қажеті болмайтын. 1942 жылдың 10 ақпанында Биддл Федералдық тергеу бюросына Миссури штатының Сикестон қаласында Клео Райтты линчтеу фактісі бойынша тергеу жүргізуді тапсырды, бұл АҚШ-та азаматтық құқықтар жөніндегі алғашқы федералдық тергеу болды.
Biddle strengthened his department's efforts on behalf of African American civil rights by instructing United States attorneys to direct their prosecutions against forced labor in the South away from the usual practice of charging "peonage", which required them to find an element of debt, toward bringing charges of "slavery" and "involuntary servitude" against employers and local officials. On February 10, 1942, Biddle ordered the Federal Bureau of Investigation to probe into the lynching of Cleo Wright in Sikeston, Missouri, which was the United States' first federal investigation of a civil rights case.
Жазу
Биддлдің жазу қабілеті оның естеліктері жарық көрмес бұрын көптен бері көзге түскен. 1927 жылы ол Филадельфия қоғамы туралы "Ланфейр үлгісі" атты роман жазды. 1942 жылы ол Оливер Венделл Холмспен 30 жыл бұрынғы жақын қарым-қатынасы туралы, заңгер мистер Холмстың өмірбаянын жазды, ол 1946 жылы Бродвейдегі пьесаға және 1950 жылы "Магнифис Янки" атты фильмге бейімделді. "Демократиялық ойлау және соғыс" кітабы 1944 жылы жарық көрді. 1949 жылы жазған "Дүниедегі ең жақсы үміт" кітабында соғыстан кейінгі кезеңде АҚШ-тың атқаратын рөлі талданды. 1963 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.
Biddle's writing skills had long been in evidence prior to the release of his memoirs. In 1927, he wrote a novel about Philadelphia society, The Llanfear Pattern. In 1942, he wrote of his close association with Oliver Wendell Holmes 30 years earlier with a biography of the jurist, Mr. Justice Holmes, which was adapted into a 1946 Broadway play and a 1950 film entitled The Magnificent Yankee. Democratic Thinking and the War was published in 1944. His 1949 book, The World's Best Hope, looked at the role of the United States in the post war era. He was elected a fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1963.
Танымал мәдениетте
Биддлдің рөлін 2000 жылғы "Нюрнберг" мини-сериалында Лен Карио сомдады. Биддл 2004 жылғы Джоанна МакКлеллэнд Гласстың "Тырысу" атты пьесасының негізгі кейіпкері болды, ал Глас 1967 жылдан 1968 жылға дейін Биддлдің жеке хатшысы қызметін атқарған.
Biddle was portrayed by Len Cariou in the 2000 miniseries Nuremberg. Biddle was also the subject of the 2004 play Trying by Joanna McClelland Glass, who had served as Biddle's personal secretary from 1967 to 1968.