Кіріспе
1944 жылы Корольдік әскери-теңіз флотының "Implacable" класының әуе кемесі "HMS Indefatigable" – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әскери-теңіз флоты үшін салынған екі кемелердің бірі. 1944 жылы құрылысы аяқталған оның ұшақтары сол жылы неміс линкоры "Тирпицке" бірнеше шабуыл жасады, бірақ тек жеңіл зақым келтірді; сондай-ақ Норвегиядағы нысаналарға да шабуылдар ұйымдастырды. Жыл соңында кеме Британдық Тынық мұхит флотына (БТФ) берілді және 1945 жылдың қаңтарында Суматрадағы жапондық бақылаудағы мұнай өңдеу зауыттарына шабуыл жасады. Наурыз айында "Indefatigable" және БТФ Окинава аралына шабуылға дайындалып жатқан американдық күштерге қосылды. Шілде және тамыз айларында "Indefatigable" мен БТФ американдықтармен бірге Жапонияның ішкі аралдарына шабуылдар жасады. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Австралия, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африка порттарына сапарлады. 1946 жылдың басында Ұлыбританияға оралғаннан кейін "Indefatigable" көліктік мақсаттарға бейімделді, жыл бойы әскерлер мен азаматтарды тасымалдады, содан кейін резервке жіберілді. 1950 жылы ол үй флотының оқу эскадрильясының оқу кемесі ретінде қайта қолданысқа енгізіліп, жаттығуларға қатысты және шетелдегі бірнеше порттарға сапарлады. 1954 жылдың басында Адмиралтейство кеңесі оның қажетсіз екенін шешіп, сол жылдың соңында қызметтен шығарды. "Indefatigable" келесі жылы металл тескілеріне сатылды.
HMS Indefatigable was one of two s built for the Royal Navy (RN) during World War II. Completed in 1944, her aircraft made several attacks that year against the German battleship Tirpitz, inflicting only light damage; they also raided targets in Norway. The ship was transferred to the British Pacific Fleet (BPF) at the end of the year and attacked Japanese controlled oil refineries in Sumatra in January 1945 before joining the American forces in March as they prepared to invade the island of Okinawa in Operation Iceberg. Indefatigable and the BPF joined the Americans in attacking the Japanese Home Islands in July and August. Following the end of hostilities she visited ports in Australia, New Zealand and South Africa. After returning to the UK in early 1946, Indefatigable was modified for transport duties, and ferried troops and civilians for the rest of the year before she was reduced to reserve. She was recommissioned in 1950 as a training ship for service with the Home Fleet Training Squadron, participating in exercises and making several port visits overseas. The Board of Admiralty decided that she was redundant in early 1954 and decommissioned her later that year. Indefatigable was sold for scrap the following year.
Дизайн және сипаттама
Имплакабель класы 1938 жылғы Әскери-теңіз бағдарламасы бойынша Чемберлен үкіметі тапсырыс берген, нацистік Германия мен фашистік Италияның күшеуіне жауап ретінде басталған жалпы қаруланудың бір бөлігі болды. Бұл жобаның бастауы 1920-жылдардағы кемелердің жетілдірілген нұсқасы ретінде пайда болды және олардың жылдамдығын арттырып, бұрынғы кемелердегі 36 ұшақтан артық, қосымша оннан астам ұшақ тасымалдауды көздеді. Екінші Лондондық Әскери-теңіз келісімінде белгіленген шектеулерді сақтау үшін, бұл жақсартулар броньдық қорғауды азайту арқылы ғана жүзеге асырылуы мүмкін болды. "Indefatigable" кемесінің жалпы ұзындығы 233 метр (766 фут), су сызығы бойынша ұзындығы 223 метр (730 фут) болды. Кеменің су сызығы бойынша ені 29 метр (95 фут), ал толық жүктеме кезінде суға бату тереңдігі 9 метр (29 фут) құрады. "Имплакабель" класының кемелері айтарлықтай ауыр болды және толық жүктеме кезінде белгіленген салмақтан асып кетті. Кемелердің метацентрлік биіктігі жеңіл жүктемеде 1 метр (4,06 фут), ал толық жүктемеде 2 метр (6,91 фут) болды. 1945 жылы "Indefatigable" кемесінің экипажында шамамен 2300 офицер мен сарбаз болды. Кемеде сегіз "Адмиралти" 3 барабанды қазандықтан бу алатын, әрқайсысы бір валды қоздыратын төрт "Парсонс" бу турбинасы орналасқан. Турбиналардың жалпы қуаты жеткілікті болды, бұл "Indefatigable" класының кемелеріне максималды жылдамдыққа жетуге мүмкіндік берді. Теңіз сынақтарында "Indefatigable" кемесі жылдамдыққа жетті. Кемеде жанармай майының қоры болды, бұл оған жылдамдықта шамамен тегіс қашықтыққа жүруге мүмкіндік берді. Ұшу палубасының алдыңғы бөлігінде бір гидравликалық ұшақ катапульті орнатылған. "Имплакабель" класының тасымалдаушылары орта сызықта екі лифтпен жабдықталған, олардың алдыңғысы тек жоғарғы ангарға, ал артқысы екі ангарға да қызмет көрсеткен. Жоғарғы ангардың ұзындығы 140 метр (458 фут), ал төменгі ангардың ұзындығы 63 метр (208 фут) болды; екеуінің де максималды ені 19 метр (62 фут) құрады. Әр ангардың биіктігі тек 14 фут болғандықтан, "Lend Lease" Vought F4U Corsair истребительдерін, сондай-ақ соғыстан кейінгі көптеген ұшақтар мен тікұшақтарды сақтау мүмкін болмады. Ангарларда 48 ұшаққа орналасуға арналған, ал тұрақты палубалық тұрақтарды пайдалану "Имплакабель" класының кемелеріне 81 ұшаққа дейін орналасуға мүмкіндік берді. Осы ұшақтарды қолдау үшін қажетті қосымша экипаж, техникалық қызметкерлер және жабдықтар төменгі ангарда орналастырылды. Кемелерге авиациялық бензиннің белгілі бір көлемі берілді.
Қару-жарақ, электроника және қорғаныс
Кеменің негізгі қару-жарағы - екі мақсатты 16 жылдам атылатын (QF) зеңбіректерден тұратын, сегіз қос зеңбірек мұнарасы, корпустың әр жағында төрттен спонсондарда орналасқан. Illustrious класындағы кемелерден айырмашылығы, зеңбірек мұнараларының шатырлары жазық және ұшу палубасымен бір деңгейде болды. Зеңбіректердің ең үлкен ату қашықтығы болды. Indefatigable кемесінің жеңіл әуе шабуылына қарсы қорғанысына бес сегіздік QF 2 фунттық ("pom pom") зеңбірекке қарсы (AA) орналым кірді, екеуі аралдың алдындағы ұшу палубасында, біреуі аралдың артқы бөлігінде және екісі корпустың сол жағындағы спонсондарда. Сол жақ корпуста бір төрттік 2 фунттық зеңбірек орнатылған. 2 фунттық зеңбіректердің ең үлкен ату қашықтығы болды. Кеме сонымен қатар 17 бір және 19 қос зеңбірек орналымдарында 55 Оерликон 20 мм автоканонымен жабдықталған. 1945 жылдың тамызына қарай Indefatigable кемесінде 10 бірлік Bofors зеңбірегі, сондай-ақ 14 қос және 12 бірлік Оерликон орналымдары болды. 1946 жылдың сәуіріне қарай олардың саны 11 Bofors, 6 қос және 7 бір Оерликонға дейін азайтылды. Implacable класындағы кемелердің радарлық жабдықтары туралы толық мәліметтер әзірге қолжетімді емес. Олар көпірдің үстінде 277 типті жер бетін іздеу/биіктікті анықтау радарымен және бағананың алдында 293 типті нысананы көрсету радарымен жабдықталған. Indefatigable кемесінің дизайны негізделген Illustrious класындағы кемелердің бірі 279 және 281B типті ерте ескерту радарларын да тасыған. 282 және 285 типті атыс радарлары атыс басқару директорларына орнатылған. Implacable класындағы кемелердің ұшу палубасы бронямен қорғалған, бірақ басқа деректерде 2 дюйм деп көрсетілген. Эскадрлардың соңғы бөліктері 2 дюймдік бөлімдермен қорғалған.
The ship was also fitted with 55 Oerlikon 20 mm autocannon in 17 single and 19 twin gun mounts. By August 1945, Indefatigable had 10 single Bofors guns, plus 14 twin and 12 single Oerlikon mounts. By April 1946 these had been reduced to 11 Bofors guns, 6 twin and 7 single Oerlikon guns. Details of the Implacable class ships' radar suite are not readily available. They were fitted with the Type 277 surface search/height finding radar on top of the bridge and a Type 293 target indicator radar on the foremast. , one of the Illustrious class ships upon which Indefatigables design was based, also carried Type 279 and Type 281B early warning radars. Type 282 and Type 285 gunnery radars were mounted on the fire control directors. The Implacable class ships had a flight deck protected by of armour. but other sources give 2 inches.|group=Note The ends of the hangars were protected by 2 inch bulkheads
Құрылыс және мансап
Indefatigable кемесі 1939 жылғы 3 қарашада Джон Браун және компаниясы Клайдбанктегі кеме жасау шебінде 565-ші нөмірмен салынды. Ол 1942 жылғы 8 желтоқсанда Мильфорд-Хейвеннің маркизасы, Гессеннің Викториясы қолдарымен суға түсірілді. 1943 жылғы тамызда капитан Квинтин Грэм кемеге командир болып тағайындалды. Жабдықтау жұмыстары кезінде, жауды шатастыру мақсатында Лондонның бақылау бөлімі "Бижу" операциясы деп аталатын алдау амалына кірісті, осы арқылы Indefatigable кемесі қызметке енгені туралы хабар таратылды. Ultra шифрларын ашу арқылы жапондықтардың алдануға сенгені анықталды, Малкольм Маггерридж және Питер Флеминг сияқты барлаушылар бір жылдан астам уақыт бойы жауды кеме Алыс Шығысқа барып, Клайдқа жөндеуге оралғанына сендірді, ал шындығында ол осы уақытқа дейін дайын болған еді. Кеме 1943 жылғы 8 желтоқсанда қолданысқа берілді, бірақ шын мәнінде Potez 565 француздық Béarn әуе кемесіне 1936 жылы қонды және ұшып кеткен еді. Кеме "Үй флотына" бекітілді және келесі бірнеше ай бойы сынақтан өтті, ал 1770 эскадрильясының "Фейри Файрфлай" ұшақтары 18 мамырда кемеге қонды. Маусым айында 826 эскадрильясының "Фейри Барракуда" торпедалық бомбалаушы ұшақтары эскадрильяға қосылды.
Норвегиялық операциялар
Indefatigable-дің алғашқы миссиясы 1 шілде 1944 жылы америкалық әскерлерді Ұлыбританияға жеткізіп бара жатқан теңіз кемесіне әуеден қорғаныш беру үшін жасалған шағын ұшып өту болды. Оның алғашқы жауынгерлік миссиясы 17 шілдеде Каафьордтағы «Тирпиц» линкорына қарсы шабуыл жасау болды, бұл миссияны тағы екі «Отандық флот» авиатасымалдауыштарымен бірге орындады («Маскот» операциясы). Миссияға 23 «Барракуда» және 12 «Firefly» ұшақтары жіберілді; «Firefly» ұшақтары линкорды қорғаған зениттік артиллерия позицияларын шабуылдағанда, «Барракуда» ұшақтары соғыс кемесіне шабуыл жасады. Түтін жабыны «Барракуда» ұшақтарының көпшілігіне нысананы көруге кедеріс келтірді және олар «Тирпицке» тие алмады. Бір «Барракуда» ұшағы авиатасымалдауышқа жақын жерге авариялық қонды, оның экипажы эсминецпен құтқарылды. 24 шілдедегі шабуылдан кейін 894-ші эскадрильясы, «Seafire» ұшақтарымен жабдықталған, кемеге қонды және №24 теңізшілердің жауынгерлік қанатын толықтырды. 10 тамызда «Indefatigable» және бірнеше сүйемелдеуші авиатасымалдауыштар Норвегиядағы нысаналарға шабуыл жасады, 6 «Мессершмитт Bf 110» истребителін жойды және бір мина тартқышты батырды. «Гудвуд» операциясы аясында «Тирпицке» жасалған шабуылдар кезінде 1840-шы эскадрильясының «Grumman F6F Hellcat» истребителдері 826-шы эскадрильясының «Барракуда» ұшақтарын алмастырды. Бірінші миссия 22 тамызда таңертең өтті, онда «Indefatigable» 12 «Барракуда», 11 «Firefly», 8 «Hellcat» және 8 «Seafire» ұшақтарын неміс линкорына және жақын маңдағы нысаналарға қарсы ұшырды. Түтін жабыны тағы да «Тирпицті» қорғады және ешқандай зақым келтірілмеді; екі «Seafire» қайта оралмады. Сол күні тағы бір шабуыл жасалды, бірақ нәтижесіз болды. Жаман ауа райына байланысты 24 тамызға дейін тағы бір шабуыл жасау мүмкін болмады; бұл миссияға 12 «Барракуда», 11 «Firefly» және 4 «Seafire» ұшақтары жіберілді, олардың барлығы қайтып келді. «Тирпиц» бұл шабуыл кезінде екі оққа тиді, бірі бомба, екіншісі бронебойғыш бомба. Соңғысы брондалған палубаны тесіп өтті, бірақ жарылмады және егер жарылғанда, кемеге ауыр зақым келтіріп, тіпті батыруы мүмкін еді. Бес күннен кейін тағы бір шабуыл жасалды, бірақ ол да нәтижесіз аяқталды. Операция кезінде 887-ші эскадрильясы Банак портындағы жеті гидроұшақты батырды.
894 Squadron, equipped with Seafires, landed aboard after the attack on 24 July to complete No. 24 Naval Fighter Wing. Indefatigable and several escort carriers attacked targets in Norway on 10 August, destroying 6 Messerschmitt Bf 110 fighters and sinking a minesweeper. For Operation Goodwood, a series of attacks on Tirpitz, the Grumman F6F Hellcat fighters of 1840 Squadron replaced the Barracudas of 826 Squadron. The first mission took place on the morning of 22 August when Indefatigable launched 12 Barracudas, 11 Fireflies, 8 Hellcats, and 8 Seafires against the German battleship and nearby targets. A smoke screen again protected Tirpitz and no damage was inflicted; two Seafires failed to return. Another attack was made later in the day without effect. A further attack could not be mounted until 24 August because of bad weather; for this mission the carrier contributed 12 Barracudas, 11 Fireflies and 4 Seafires, all of which returned. Tirpitz was lightly damaged by two hits during this attack, one a bomb and the other a armour piercing bomb. The latter penetrated the armoured deck but failed to explode and would probably have inflicted serious damage, possibly even sinking the ship, had it done so. A final attack was made five days later, again without effect. 887 Squadron sank seven seaplanes at their moorings at Banak during the operation.
Үнді мұхиты мен Тынық мұхиты операциялары
1944 жылдың 19 қыркүйегінде Indefatigable Scapa Flow-дан Tromsø маңындағы нысаналарға шабуылға шықты, бірақ нашар ауа райының салдарынан операция тоқтатылды. Кеме 28 қыркүйек пен 8 қараша аралығында құрылысшы сарайында қысқа мерзімге жөндеуден өтті. 15 қарашада контр-адмирал сэр Филип Виан туын көтерген кезде ол 1-ші авианосец эскадрильясының (1-ші ACS) флагманы болды. Келесі күні король Георг VI кемені тексерді, ал 820, 887, 894 және 1770 эскадрильяларының жер экипаждары кейін кемеге орналасты. Олардың ұшақтары – 40 Seafire, 12 Firefly және 21 Grumman TBF Avenger торпедо-бомбалаушысы 19 қарашада ұшып, Ұлыбританияның Тынық мұхит флотына қосылу үшін Қиыр Шығысқа бет алды. Indefatigable 10 желтоқсанда Сейлонның Коломбо портына жетті, ал Виан 1945 жылдың 4 қаңтарында Суматрадағы Панкалан Брандан мұнай өңдеу зауытына шабуыл жасады. Ол шабуылға 888 эскадрильясының алты фотобарлау Hellcat ұшағын жіберді, ал шабуылға қосқан жалғыз үлесі 1770 эскадрильясының Firefly ұшақтары болды, олар мақсаттарына RP 3 зымырандарын қолданды. Эскадрилья Nakajima Ki 43 "Оскар" ұшағын атып түсіргенін мәлімдеді, бірақ отыны бітіп кеме жанына құлаған Firefly ұшағын жоғалтты. Indefatigable кемесі оралғаннан кейін 11 қаңтарда Оңтүстік-Шығыс Азия командалығының жоғары бас қолбасшысы адмирал Лорд Луис Маунтбеттен экипажға сөз сөйледі. Тынық мұхитындағы операцияларға дайындық үшін Сиднейге бағыт алған BPF тасымалдаушылары 24 және 29 қаңтарда Суматраның Палембанг қаласы маңындағы мұнай өңдеу зауыттарына шабуыл жасады (Operation Meridian). Кемедегі Seafire ұшақтарының нысанаға жетуге жеткілікті қашықтығы болмағандықтан, екі шабуылдың да барысында флот үстінен әуе күзетуін (CAP) жалғастырды. Ол алғашқы шабуылға 10 "Авенджер" және барлық "Файрфлай" ұшақтарын жіберді, нәтижесінде мұнай қоймаларының көп бөлігі қиратылып, үш айға мұнай өңдеу зауытының өндірісі жартысына дейін төмендеді. Бес күннен кейін BPF басқа мұнай өңдеу зауытына шабуыл жасады, ал 820 эскадрилья тағы да 10 "Авенджер" ұшағын, ал 1770 эскадрилья тоғыз "Файрфлай" ұшағын жіберді. Соңғы эскадрилья екі Firefly ұшағын тасымалдаушылар мен нысана арасында орналасқан әуежай үстінен қарулы барлау миссиясына ұшырды. Шабуыл өте табысты болды, бірақ Indefatigable эскадрильяларының шығындары туралы мәлімет жоқ. Оның Seafire ұшақтары флотының үстінен барлау жүргізіп ұшқан Mitsubishi Ki 46 "Дина" ұшағын және төмен қабатта шабуыл жасаған 5 Kawasaki Ki 48 "Лили" бомбалаушысын атып түсірді. BPF 10 ақпанда Сиднейге келді, экипаж демалыс алды, ал кемелер 27 ақпанда Адмиралтейство аралдарындағы Манус аралындағы BPF базасына жүзуге дейін техникалық қызмет көрсетті. Олар 7 наурызда келді және 18 наурызда Улитиге жүзуге дейін бірлесіп жаттықты. Екі күннен кейін BPF американдық Бесінші флотқа қосылып, Окинаваға шабуыл жасаудың алдын ала операцияларына қатысты. Операция барысында британдықтардың рөлі 26 наурыздан бастап Окинава мен Формоза арасындағы Сакисима аралдарындағы әуежайларды бейтараптандыру болды. Оның Seafire эскадрильясы флотты қорғау үшін қайтадан қолданылды. Оның Seafire эскадрильясында 50 ұшқыштан тұратын 13 ұшқыш жетіспеді және алғашқы операция күнінде 72 рейс жасаған қарқынын ұстай алмады. Айдың соңында жанармай құю үшін үзіліс жасағаннан кейін, Indefatigable ұшақ операциялары қайта басталғаннан кейін бір күн өткенде камиказе ұшағына шалдырған алғашқы британдық тасымалдаушы болды. Жапон ұшақтарының бірі CAP-тен қашып, 1 сәуірде тасымалдаушының аралының базасына соқты. Оның тасымалдаған бомбасы жарылмады, нәтижесінде 21 адам қаза тауып, 27 адам жарақат алды. BPF 5 маусымда Сиднейге оралды және үш аптадан кейін Манусқа бағыт алды. Indefatigable машиналарын жөндеу қажет болғандықтан артта қалды. Оның әуе тобы 7 шілдеде (1772 эскадрильясы мен оның Firefly ұшақтары 1770 эскадрильясын алмастырды) Манусқа қарай жүзіп кетті. Ол 20 шілдеде Жапония жағалауына жетіп, төрт күннен кейін Осака маңындағы және ішкі теңіздегі нысаналарға шабуыл жасады. Оның Seafire эскадрильясы ұшақтарына үлкен сыртқы отын бактерілерін орнатып, енді олар CAP міндеттерімен шектелмеді. BPF ұшақтары 24 шілдеде ұшақ тасымалдаушы "Кайо" кемесін мүкісіт етіп, көптеген кіші кемелерді баттырды. 28 және 30 шілдеде әуе шабуылы жалғасты, британдықтар Майдзуру маңында "Окинава" эскорт кемесін баттырды. Жаман ауа райы, жанармай құю қажеттілігі және Хиросимаға атом бомбасының түсуі 9 тамызға дейін әуе операциясын қайта бастауды кешіктірді. Күндіз Indefatigable ұшақтары солтүстік Хонсю мен оңтүстік Хоккайдодағы нысаналарға шабуыл жасады. Шабуылдар келесі күні қайталанды, екі соғыс кемесі мен көптеген кішкентай сауда кемелерін баттырып, көптеген локомотивтер мен тұрақтап тұрған ұшақтарды жойды. BPF 10 тамыздан кейін Қызылқұмға (Operation Olympic) дайындық үшін күшін кері тартылуға жоспарланған, Қызылқұмға шабуыл қарашаға жоспарланған, ал күштің көп бөлігі 12 тамызда Манусқа бағыт алды. Алайда, Indefatigable одақтас оккупация күшінің бір бөлігі ретінде қалу үшін таңдалды. Келесі күні оның ұшақтары Токио маңындағы нысаналарға шабуыл жасады. Операциялық үзілістен кейін жанармай құю үшін 15 тамызда таңертең ұшу операциялары қайта басталды. Бірінші әуе шабуылы төрт Firefly және алты "Авенджер" ұшағынан тұратын Kisarazu әуеайлағына шабуыл жасауға міндеттелді, ал сегіз Seafire ұшағы сүйемелдеді, бірақ нашар ауа райы салдарынан екінші мақсатына ауысуға мәжбүр болды. Жолда олар соғыстың соңғы британдық әуе шайқасында оннан астам Zero ұшақтарынан шабуылға ұшырады. Жапондық истребительдер алғашқы өткелісте бір Seafire ұшағын атып түсіріп, бір "Авенджер" ұшағын мүкісіт етті. Seafire ұшақтары төрт Zero ұшағын атып түсіргенін, тағы төртеуін болжамды түрде атып түсіргенін және тағы төртеуін зақымдағанын мәлімдеді. "Авенджер" де бір Zero ұшағын зақымдағанын мәлімдеді. Тыныш кезеңнен кейін Yokosuka D4Y "Judy" бомбалаушысы тасымалдаушыға шабуыл жасады, бірақ оның екі бомбасы өткен. Тыныш кезеңнен кейін Indefatigable ұшақтары CAP міндетін орындауды жалғастырды және одақтас тұтқындарды іздеуге барлау миссияларын жүргізіп, оларды тауып алғанда оларға жабдықтарды тастады.
Together with Victorious and Indomitable, Indefatigable attacked an oil refinery at Pangkalan Brandan, Sumatra on 4 January 1945 (Operation Lentil). She embarked six photoreconnaissance Hellcats of 888 Squadron for the attack; her only contribution to the attack itself was the Fireflies of 1770 Squadron, which used RP 3 rocket projectiles on their targets. The squadron claimed to have shot down a Nakajima Ki 43 "Oscar", for the loss of a Firefly that ran out of fuel and had to ditch next to the ship. After Indefatigables return, Admiral Lord Louis Mountbatten, Supreme Allied Commander South East Asia Command, addressed the crew on 11 January. En route to Sydney to prepare for operations in the Pacific, the BPF's carriers attacked oil refineries near Palembang, Sumatra, on 24 and 29 January (Operation Meridian). The ship's Seafires lacked the range to reach the targets so they were retained on combat air patrols (CAP) over the fleet for both attacks. She contributed 10 of her Avengers and all of her Fireflies to the first attack, which destroyed most of the oil storage tanks and cut the refinery's output by half for three months. Five days later, the BPF attacked a different refinery and 820 Squadron again contributed 10 Avengers to the attack while 1770 Squadron added nine Fireflies. The latter squadron also flew two Fireflies on an armed reconnaissance mission over an airfield that lay between the carriers and their target. The attack was very successful at heavy cost, but the losses of Indefatigables squadrons are not available. Her Seafires shot down a Mitsubishi Ki 46 "Dinah" reconnaissance aircraft searching for the fleet and 5 Kawasaki Ki 48 "Lily" bombers that attacked at low level. The BPF arrived in Sydney on 10 February; the crews received leave and the ships got some maintenance before they sailed for the BPF's advance base at Manus Island, in the Admiralty Islands, on 27 February. They arrived on 7 March and exercised together before sailing for Ulithi on 18 March. The BPF joined the American Fifth Fleet there two days later to participate in the preliminary operations for the invasion of Okinawa. The British role during the operation was to neutralise airfields on the Sakishima Islands, between Okinawa and Formosa, beginning on 26 March. Her Seafires were again retained to defend the fleet and only her Avengers and Fireflies attacked the airfields. Her Seafire squadrons lacked 13 of their authorised strength of 50 pilots and could not sustain the pace of the first day of operations, when they flew 72 sorties. After a break at the end of the month to refuel, Indefatigable became the first British carrier to be hit by a kamikaze the day after flying operations resumed, when one of the Japanese planes evaded the CAP and struck the base of the carrier's island on 1 April. The bomb it carried did not detonate and this limited casualties to 21 men killed and 27 wounded. The BPF arrived back at Sydney on 5 June and sailed for Manus three weeks later. Indefatigable was forced to remain behind as she required repairs to her machinery. Her air group flew aboard on 7 July (1772 Squadron and its Fireflies replacing 1770 Squadron) when she sailed for Manus. She reached the coast of Japan on 20 July and her aircraft began attacking targets near Osaka and in the Inland Sea four days later. Her Seafire squadrons had adapted larger external fuel tanks for their aircraft and they were no longer limited to CAP duty. The BPF's aircraft crippled the escort carrier Japanese aircraft carrier Kaiyo and sank numerous smaller ships on 24 July. After replenishing, airstrikes resumed on 28 and 30 July, the British sinking the escort Japanese escort ship Okinawa near Maizuru. A combination of bad weather, refuelling requirements and the atomic bombing of Hiroshima delayed the resumption of air operations until 9 August. During the day, Indefatigables aircraft attacked targets in northern Honshu and southern Hokkaido. The attacks were repeated the next day, sinking two warships and numerous small merchantmen and destroying numerous railroad locomotives and parked aircraft. The BPF had been scheduled to withdraw after 10 August to prepare for Operation Olympic, the invasion of Kyushu scheduled for November, and the bulk of the force departed for Manus on 12 August. Indefatigable, however, had been chosen to remain as part of the Allied occupation force. The next day her aircraft attacked targets in the vicinity of Tokyo. Flight operations resumed on the morning of the 15th after an operational pause to refuel. The first airstrike was tasked to attack Kisarazu Air Field with four Fireflies and six Avengers, escorted by eight Seafires, but was forced to divert to its secondary target because of bad weather. En route they were attacked by a dozen Zeros in the last British air combat of the war. The Japanese fighters shot down one Seafire on their first pass and crippled an Avenger. The Seafires claimed four Zeros shot down, four others probably shot down, and another four damaged. An Avenger also claimed one Zero as damaged. A Yokosuka D4Y "Judy" dive bomber attacked the carrier after the ceasefire went into effect, but its two bombs missed. After the ceasefire, Indefatigables aircraft continued to fly CAP and flew reconnaissance missions looking for Allied prisoners of war, dropping supplies to them as they were located.
Соғыстан кейінгі қызмет
1945 жылдың 17 тамызында BPF қолбасшысы адмирал сэр Брюс Фрейзер кемеге келіп, экипажға сөз сөйледі. 5 қыркүйекте Сагами шығанағына кіргенге дейін авиациялық операцияларын жалғастырды. Ол үш күннен кейін Сиднейге жол аша отырып, Манусқа бет бұрды. Кеме 18 қыркүйекте Сиднейге жетіп, 15 қарашаға дейін созылған жайлы жөндеу жұмыстарын бастады. 1 қарашада капитан Иан МакИнтайр Грэмды кеме капитаны лауазымынан босатты. 22 қарашада Вианның флагманы болды және жаңа Зеландияға көрсету мақсатымен аттанды. 27 қарашада Веллингтонға жетіп, көпшілікке экскурсиялар ұйымдастырылды, оның ішінде премьер-министр Питер Фрейзер де келді. Содан кейін "Indefatigable" 12 желтоқсанда Оклендке жетіп, тағы да экскурсиялар өткізді. Ол мерекелік күндерде Сиднейге оралып, 1946 жылдың 22 қаңтарында Мельбурнға барып, тоғыз күннен кейін үйіне қайтты. Виан сол күні туын "Имплакабл" бауырласының кемесіне ауыстырды және кеме Фримантл мен Кейптаун арқылы өтті. "Indefatigable" соңғы қалаға сапармен барғанда, көпшілікке ашылды, ал Оңтүстік Африканың генерал-губернаторы кемені аралап көрді. 1946 жылдың 16 наурызында Портсмут кемежайына жетті. Оның ангарлары 1900 жолаушыға, оның ішінде әйелдерге бейімделді, ал 25 сәуірде 782 әскери қызметкер мен 130 австралиялық әйелді алып, Австралияға жөнелді. Әскери-теңіз күштерінің көп бөлігі Коломбода, ал соғыс келіндерінің көп бөлігі Фримантлда түсті. "Indefatigable" Сиднейге қарай жалғастырды, онда толыққанды әскери-теңіз ауруханасымен және 1000-нан астам офицерлер мен сарбаздармен жабдықталды. 9 маусымда кеме жолға шығып, 7 шілдеде Плимутқа жетті. Келесі сапарында Мальта мен Коломбоға әлдеқайда аз сандағы адамдар тасымалдауға тура келді; тек 47 офицер мен 67 сарбаз, олардың көпшілігі Мальтада кемеден түсті. 15 тамызда Коломбоға келген кезде ол Ұлыбританияға қайту үшін үш қызметтен келген жолаушыларды толықтырып алды. Кеме 9 қыркүйекте Портсмутқа жетіп, келесі сапарында 1200 әскери қызметкер мен азаматтық адамдар Мальта, Коломбо және Сингапурға жеткізілді. Ол 29 қазанда Портсмутқа оралды және соңғы әскери сапарына дайындалу үшін қысқа мерзімге жөндеу жұмыстарын бастады. "Indefatigable" Норфолк, Вирджинияға бос жүріп, 21 қарашада Портсмутқа оралғанға дейін RN қызметкерлерін жүктеді. Келесі айда ол резервке жіберілді және капитан МакИнтайр 1947 жылдың 7 қаңтарында зейнеткерлікке шықты. 1949 жылдың ортасында "Indefatigable" оқу кемесі ретінде қайта пайдалануға рұқсат берілді. Капитан Генри Фанкорт 22 тамызда теңізге шығуға дайындық үшін командалық міндетін қабылдады. Кеме 30 тамызда Девонпортқа жетіп, қажетті жөндеулерді бастады, ал келесі күні Фанкорт басшылықты кеме жасау орнына тапсырды. Капитан Джон Гриндл 1950 жылдың 24 наурызында командалық қызметке тағайындалды және кеме 28 мамырда қайтадан іске қосылды. Екі күннен кейін капитан Роберт Шербрук Гриндлдің орнын басты, ал 28 маусымда "Indefatigable" теңіз сынақтарын бастады. 3 шілдеде оны флаг офицерлері оқу эскадрильясының контр-адмиралы Сент Джон Миклтвейт тексеріп, көп ұзамай алғашқы оқушыларын қабылдады. Ол Отандық флотпен жаттығуларға қатысып, қыркүйек пен қазанда Гибралтарда олармен бірге болды. 1951 жылдың 12 наурызында ол Миклтвейттің туын көтеріп, Портлендтен Отандық флотпен жаттығулар жасау үшін, мамыр айында Девонпортта қысқа мерзімге жөндеу жұмыстарын бастады. Капитан Джон Грант 6 маусымда Шербрукты босатты және кеме 17 шілдеде Ұлыбритания фестивалінің аясында келушілерге есігін ашты. Бес күннен кейін "Indefatigable" кемесі дауылға ұшырап, теңізге шығуға мәжбүр болған кезде, қонақтар кеменің бортында түнде қалды. Келесі күні теңіздің суы біртіндеп басылып, қонақтар аман-есен жолға шықты. Контр-адмирал Ройер Дик қыркүйек айында кемеге өз байрағын көтеріп, 1952 жылдың қаңтарында Девонпортта қысқа мерзімге жөндеу жұмыстарын бастады. "Indefatigable" 1952 жылы ақпанда қайта жөндеуден өткеннен кейін Гибралтардағы жыл сайынғы қысқы сапарына "Implacable" кемесімен бірге аттанды. Жазда ол Отандық флотпен жаттықты және Данияның Орхус портына барды, онда оны шілде айында Данияның королевасы Александрин қонаққа келді. Капитан Ральф Фишер 1953 жылдың 30 қаңтарында командалық міндетін қабылдап, үш аптадан кейін оны Гибралтарға жыл сайынғы сапары мен Отандық флоттың жаттығулары үшін теңізге шығарды. Ол наурыздың соңында Портлендке оралып, мамырдың соңында Борнмутқа барды. 9 маусымда ол өзінің қарындасы мен басқа да бірнеше тасымалдаушыларға қосылып, 15 маусымда королева Елизавета II-нің тажына кигізу рәсіміне қатысты. "Indefatigable" қыркүйек және қазан айларында Скилли аралдары мен Бристоль шығанағында флоттық жаттығуларға қатысып, 6 қазаннан бастап жылдық жөндеу жұмыстарын бастады. 1954 жылдың 26 қаңтарында Әскери-теңіз министрлігі екі кемені оқу кемелері ретінде алмастырып, резервке жіберу туралы хабарлады. Бұл олардың қызметіне дереу әсер етпеді, өйткені олар жылдық қысқы сапарлары үшін Жерорта теңізіне аттанды. Кеме Отандық флотпен жаттықты және Гибралтарға барып қайтқаннан кейін Марокконың Касабланка портына тоқтады. Капитан Хью Браун 10 мамырда Фишердің жоғарылауынан кейін командалық міндетін қабылдады. Кеме төрт күннен кейін королева Елизавета II және оның күйеуін, Ұлыбритания Доминиондарынан келген сапарынан оралғанда қарсы алды. Келесі айда "Indefatigable" Шотландия суларында Отандық флотпен жаттықты және Орхусқа тағы да барды. Тамызда ол оқу міндеттерін кемеге ауыстыра бастады және 2 қыркүйекте Росайтқа келіп, келесі айға дейін аяқталған төлем процесін күтті. 1955 жылдың маусымында ол Гарелохқа буксирленді, онда ол жоюға тізілді. "Indefatigable" 1956 жылдың қыркүйегінде металл тескіштерге сатылды және кейін Фасланеде бөлшектелді.