Стэнли Форман Рид: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихындағы тұлға

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы сотының судьясы 1938-1957 жылдары Стенли Форман Рид (31 желтоқсан 1884 - 2 сәуір 1980) – американдық заңгер және юрист, 1938-1957 жылдары АҚШ Жоғарғы сотының судьясы болды. Сондай-ақ ол 1935-1938 жылдары АҚШ-тың бас прокуроры қызметін атқарды. Кентукки штатының Мейсон округінде дүниеге келген Рид Кентукки штатының Мейсвилл қаласында заңгерлік тәжірибе ашып, Кентукки штатының өкілдер палатасына сайланды. Ол заң факультетіне қабылданғанмен, бітірмеген, осылайша заң факультетін бітірмеген соңғы Жоғарғы Сот судьясы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында қызметтен кейін Рид белгілі корпоративтік адвокат ретінде танылып, Федералдық шаруашылық кеңесі мен Жаңарту қаржы корпорациясында қызмет етті. 1935 жылы бас прокурор лауазымына тағайындалып, «Жаңа саясаттың» бірнеше шараларының конституциялық екенін қорғады. Жоғарғы Сот судьясы Джордж Сазерленд зейнетке шыққаннан кейін президент Франклин Д. Рузвельт Ридті Жоғарғы Сотқа сәтті ұсынды. Рид 1957 жылы зейнетке шыққанға дейін қызмет етті, оның орнын Чарльз Эванс Уиттакер басты. Рид «Смит против Оллрайт», «Горин против АҚШ» және «Адамсон против Калифорния» сияқты істер бойынша көпшілік пікірін жазды. Ол «Иллинойс (МакКоллум) против Білім беру кеңесі» сияқты істерде қарсы пікірлер жазды.

Ерте өмір және білім

Рид 1884 жылдың 31 желтоқсанында Кентукки штатының Мейсон округіне қарасты Минерва деген шағын қалашықта бай дәрігер Джон Рид пен Франсис (Форман) Ридтің ұлы болып дүниеге келді. Ридтер мен Формандар өздерінің тарихын Америкадағы ең ерте отарлау кезеңінен бастады, және бұл отбасылық дәстүрлер жас Стэнлиге ерте жаста сіңірілді. 10 жасында Рид отбасымен бірге Кентукки штатының Мейсвилл қаласына көшіп барды, онда оның әкесі медициналық практикамен айналысты. Отбасы қала орталығында Филипс Фолли деп аталатын әйгілі үйде тұрды. Рид Кентукки Веслиан колледжінде оқып, 1902 жылы бакалавр (B.A.) дәрежесін алды. Содан кейін ол Йель университетінде бакалавр ретінде оқыды және 1906 жылы екінші бакалавр (B.A.) дәрежесін алды. Вирджиния университетінде (онда ол Сент-Эльмо Холл мүшесі болды) және Колумбия университетінде заңды оқыды, бірақ заңгер дипломын алмады. 1929 жылдың қазан айының соңында қор нарығының құлдырауы Федералдық шаруашылық кеңесінің бас кеңесшісінің отставкаға кетуіне әкелді. Рид демократ болғанымен, корпоративтік шаруашылық заңгері ретіндегі беделі президент Гуверді 1929 жылдың 7 қарашасында оны Федералдық шаруашылық кеңесінің жаңа бас кеңесшісі етіп тағайындауға итермеледі. Рид 1932 жылдың желтоқсанына дейін бас кеңесші қызметін атқарды.

Қайта құруды қаржыландыру корпорациясы

1932 жылдың желтоқсанында Қайта құру қаржы корпорациясының (RFC) бас кеңесшісі отставкаға кетті, ал Рид агенттіктің жаңа бас кеңесшісі болып тағайындалды. 1930 жылдан бері Федералды резерв төрағасы Юджин Майер, Гуверді Ұлы депрессияны жеңілдетуге белсендірек көзқарас қабылдауға шақырды. Гувер ақыры мойынсұнып, заң жобасын ұсынды. "Қайта құру қаржы корпорациясы туралы" заң 1932 жылдың 22 қаңтарында қол қойылды, бірақ оның жұмысы бес ай бойы құпия сақталды. Гувер республикалықтар тарапынан саяси шабуылдардан қорқып, RFC көмегін алған корпорациялар туралы ақпарат жария етілсе, компанияларды қаржылық тұрғыдан тұрақтандыруға жасалған әрекеттерге кедергі келтіруі мүмкін деп ойлады. 1932 жылдың шілдесінде Конгресс RFC-ге қарыз алған компаниялар тізімін жариялауды міндеттеген заң қабылдағаннан кейін, саяси ұят жағдай RFC президентінің және оның ізбасарының, сондай-ақ агенттік қызметкерлерінің басқа да ауысуына әкелді. 1932 жылдың қарашасында Франклин Д. Рузвельт президент болып сайланғаннан кейін штат құрамында тағы өзгерістер болды. 1932 жылдың 1 желтоқсанында RFC-нің бас кеңесшісі отставкаға кетті, ал Гувер Ридті осы лауазымға тағайындады. Рузвельт Ридтің жұмысына жоғары баға берді және агенттікті, оның қызметкерлерін және оның жұмысын білетін адамды қажет етті, сондықтан Ридті қызметте қалдырды. Рид RFC-дегі бірқатар жас заңгерлердің мансабын дамытуға және қорғауға көмектесті, олардың көпшілігі Рузвельт әкімшілігінде ықпалды болды: Алгер Хисс, Роберт Х. Джексон, Томас Гардинер Коркоран, Чарльз Эдвард Визански-младший (кейіннен маңызды федералды округ сотының судьясы) және Дэвид Кушман Койл. RFC-де қызмет еткен кезеңінде Рид екі маңызды ұлттық саясатқа ықпал етті. Біріншіден, Рид Тауарлық несие корпорациясын құруда маңызды рөл атқарды. 1933 жылдың қазан айының басында президент Рузвельт RFC президенті Джесси Джонсқа мақта бағасын нығайту бағдарламасын құруды тапсырды. 1933 жылдың 16 қазанында Джонс Ридпен кездесіп, олар бірге Тауарлық несие корпорациясын (CCC) құрды. Президент Рузвельт келесі күні 6340-шы жарлыққа қол қойды, ол CCC-ді заңды түрде құрды. CCC-нің артықшылығы – үкімет артық мақтаны несиеге кепіл ретінде ұстап тұруы. Егер мақта бағасы несие сомасынан жоғары көтерілсе, фермерлер мақтаны қайтарып, қарызын өтеп, пайда таба алатын. Баға төмен болса, фермердің өмір сүруге және келесі жылы егін егуге жеткілікті ақшасы болар еді. Бұл жоспар өте тиімді болды және Жаңа келісімнің бүкіл ауыл шаруашылығы бағдарламасының негізіне айналды. Екіншіден, Рид елдің ақша-несие саясатын сақтап, әкімшіліктің алтын саясатын табысты қорғауға көмектесті. Дефляция АҚШ долларының құнын шамамен 60 пайызға төмендетті. Бірақ федералды заң әлі де американдықтар мен шетелдік азаматтарға қағаз ақша мен монеталарды Депрессияға дейінгі бағамен алтынға айырбастауға рұқсат берді, бұл АҚШ-тың алтын қорына үлкен талапты тудырды. АҚШ-ты алтын стандартынан алып тастау бұл талапты тоқтатуға көмектесер еді. Бұл доллардың құнын одан әрі төмендетіп, американдық тауарларды арзандатып, шетелдік сатып алушылар үшін тартымдырақ ететін еді. 1933 жылдың наурыз-сәуір айларында Рузвельт бірқатар қадамдар жасап, елді алтын стандартынан шығарды, бұл доллардың құнын төмендетті. Бірақ қосымша дефляция қажет болды. Мұны істеудің бір жолы алтын бағасын көтеру еді, бірақ федералды заң бойынша қазынашылық алтынды Депрессияға дейінгі ең жоғары бағамен сатып алуға міндетті болды. Президент Рузвельт Қайта құру қаржы корпорациясынан доллардың құнын одан әрі төмендету үшін нарықтық бағадан жоғары алтын сатып алуды сұрады. Қазынашылық министрі Генри Моргентау кіші үкіметтің алтын сатып алуға құқығы жоқ деп санаса да, Рид Қазынашылықтың бас кеңесшісі Герман Олифантпен бірге жоспарға маңызды құқықтық қолдау көрсетті. Қосымша дефляция банктерге шабуылдар жиі болатын күрделі кезеңде экономиканы тұрақтандыруға көмектесті. Ридтің Рузвельттің алтын саясатына көмектесуі осымен аяқталған жоқ. 1933 жылдың 5 маусымында Конгресс бірлескен қаулы қабылдады (48 Stat. 112), барлық мемлекеттік және жеке келісімшарттардағы алтынмен төлеуге рұқсат беретін шарттарды жойды. Жүздеген ашулы кредиторлар заңды күштен шығару үшін сотқа шағымданып, талас ашты. Ақыры, бұл іс АҚШ Жоғарғы Сотына дейін жетті. АҚШ-тың бас прокуроры Гомер Стилле Каммингс Ридтен үкіметтің сотқа арналған қысқаша баяндамасын жазуға және ауызша пікірталастар кезінде оған көмектесуді сұрады. Ридтің көмегі маңызды болды, өйткені Жоғарғы сот келісімшарттардың қасиеттілігіне қатысты консервативті ұстанымды ұстанды. 1935 жылдың 2 ақпанында Жоғарғы сот бұрын-соңды болмаған жағдайды жариялады – шешімін бір аптаға кейінге шегерді. Сот 1935 жылдың 9 ақпанында тағы да шешімді кейінге шегеру туралы хабарлады, бұл елді тағы да таң қалдырды. Ақыры, 1935 жылдың 18 ақпанында Жоғарғы сот "Норман против Балтимор және Огайо компаниясы" ісі бойынша шешім шығарды, үкіметтің жеке келісімшарттарды жоюға, бірақ мемлекеттік келісімшарттарды емес, құқығы бар екенін растады. Бірақ көпшілік мүшелері федералды үкіметпен келісімшарт жасаған мердігерлерге зиян келгенінің дәлелі болмағандықтан, ешқандай төлем жасалмайды деді. 1937 жыл Бас прокурор үшін табысты жыл болды. Рид "Батыс жағалауындағы қонақ үй компаниясы против Пэрриш" (ең төменгі жалақы заңдарын қолдайды), "Ұлттық еңбек қатынастары кеңесі против Джонс және Логлин болат корпорациясы" (Ұлттық еңбек қатынастары заңын қолдайды) және "Стюарт машинасы компаниясы против Дэвис" (Әлеуметтік қамтамасыздандыру заңының салық салу өкілеттігін қолдайды) сияқты маңызды істерді ұтып алды. 1937 жылдың соңына қарай Рид экономикалық істердің көп бөлігін жеңіп алды және 1870 жылы кеңсе құрылғаннан бергі кездегі ең күшті Бас прокурорлардың бірі ретінде танылды. Елдің астанасындағы көптеген адамдар тағайындау күресіне алаңдады. Соттың консервативті "Төрт аттысының" бірі Уиллис Ван Девантер өткен жазда отставкаға кеткен еді. Рузвельт сенатор Хьюго Блэк кандидатурасын ұсынды, және Блэктің тағайындалуы ұзақ (жеті күн) және ащы күреске айналды. Көптеген адамдардың қуанышына орай, Ридтің тағайындалуы жылдам болды және Сенатта аз пікірталас тудырды. Ол 1938 жылдың 25 қаңтарында бекітілді. Рид заң күдіретіне ие болмайынша Жоғарғы сот судьясы болып қызмет атқарған соңғы адам. Стэнли Рид 19 жыл Жоғарғы сотта қызмет етті. Екі жыл ішінде оған оның ұстазы Феликс Франкфуртер және шәкірті Роберт Х. Джексон қосылды. Рид пен Джексон ұлттық қауіпсіздік мәселелері бойынша ұқсас көзқарастарға ие болды және көбінесе бірге дауыс берді. Рид пен Франкфуртер де ұқсас көзқарастарға ие болды, және Франкфуртер көбінесе Ридпен келісті. Алайда, екеуінің жазу стилі әртүрлі болды, өйткені Франкфуртер заң туралы ұзақ, профессорлық пікірталастарды ұсынды, ал Рид істің фактілеріне сүйене отырып, қысқа пікірлер жазды. Рид орташа көзқарастың иесі саналды және көбінесе дауыс беруде маңызды бесінші дауыс берді. Ол 300-ден астам пікірлердің авторы болды, және Бас судья Уоррен Бургер "ол ашық және нығайып жазды" деді.

In December 1932, the general counsel of the Reconstruction Finance Corporation (RFC) resigned, and Reed was appointed the agency's new general counsel. Since 1930, the Chairman of the Federal Reserve, Eugene Meyer, had pressed Hoover to take a more active approach to ameliorating the Great Depression. Hoover finally relented and submitted legislation. The Reconstruction Finance Corporation Act was signed into law on January 22, 1932, but its operations were kept secret for five months. Hoover feared both political attacks from Republicans and that publicity about which corporations were receiving RFC assistance might disrupt the agency's attempts to keep companies financially viable. When Congress passed legislation in July 1932 forcing the RFC to make public the companies that received loans, the resulting political embarrassment led to the resignation of the RFC's president and his successor as well as other staff turnover at the agency. Franklin D. Roosevelt's election as president in November 1932 led to further staff changes. On December 1, 1932, the RFC's general counsel resigned, and Hoover appointed Reed to the position. Roosevelt, impressed with Reed's work and needing someone who knew the agency, its staff and its operations, kept Reed on. Reed mentored and protected the careers of a number of young lawyers at RFC, many of whom became highly influential in the Roosevelt administration: Alger Hiss, Robert H. Jackson, Thomas Gardiner Corcoran, Charles Edward Wyzanski Jr. (later an important federal district court judge), and David Cushman Coyle. During his tenure at the RFC, Reed influenced two major national policies. First, Reed was instrumental in setting up the Commodity Credit Corporation. In early October 1933, President Roosevelt ordered RFC president Jesse Jones to establish a program to strengthen cotton prices. On October 16, 1933, Jones met with Reed and together they created the Commodity Credit Corporation (CCC). President Roosevelt issued Executive Order 6340 the next day, which legally established the CCC. The brilliance of the CCC was that the government would hold surplus cotton as security for the loan. If cotton prices rose above the value of the loan, farmers could redeem their cotton, pay off the loan and make a profit. If prices stayed low, the farmer still had enough money to live as well as plant next year. The plan worked so well that it became the basis for the New Deal's entire agricultural program. Second, Reed helped to successfully defend the administration's gold policy, saving the nation's monetary policy as well. Deflation had caused the value of the United States dollar to fall nearly 60 percent. But federal law still permitted Americans and foreign citizens to redeem paper money and coins in gold at its pre Depression value, causing a run on the gold reserves of the United States. Taking the United States off the gold standard would stop the run. It would also further devalue the dollar, making American goods less expensive and more attractive to foreign buyers. In a series of moves, Roosevelt took the nation off the gold standard in March and April 1933, causing the dollar's value to sink. But additional deflation was needed. One way to do this was to raise the price of gold, but federal law required the Treasury to buy gold at its high, pre Depression price. President Roosevelt asked the Reconstruction Finance Corporation to buy gold above the market price to further devalue the dollar. Although Treasury Secretary Henry Morgenthau Jr. believed the government lacked the authority to buy gold, Reed joined with Treasury general counsel Herman Oliphant to provide critical legal support for the plan. The additional deflation helped stabilize the economy during a critical period where bank runs were common. Reed's help with Roosevelt's gold policies was not yet finished. On June 5, 1933, Congress passed a joint resolution (48 Stat. 112) voiding clauses in all public and private contracts permitting redemption in gold. Hundreds of angry creditors sued to overturn the law. The case finally reached the U. S. Supreme Court. United States Attorney General Homer Stille Cummings asked Reed to join him in writing the government's brief for the Court and assisting him during oral argument. Reed's help was critical, for the high court was resolutely conservative when it came to the sanctity of contracts. On February 2, 1935, the Supreme Court made the unprecedented announcement that it was delaying its ruling by a week. The court shocked the nation again by announcing a second delay on February 9. Finally, on February 18, 1935, the Supreme Court held in Norman v. Baltimore & Ohio R. Co., , that the government had the power to abrogate private contracts but not public ones. However, the majority said that since there had been no showing that contractors with the federal government had been harmed, no payments would be made. 1937 proved to be a banner year for the Solicitor General. Reed argued and won such major cases as West Coast Hotel Co. v. Parrish, (upholding minimum wage laws), National Labor Relations Board v. Jones & Laughlin Steel Corporation, (upholding the National Labor Relations Act), and Steward Machine Company v. Davis, (upholding the taxing power of the Social Security Act). By the end of 1937, Reed was winning most of his economic cases and had a reputation as being one of the strongest Solicitors General since the creation of the office in 1870. Many in the nation's capital worried about the nomination fight. Willis Van Devanter, one of the Court's conservative "Four Horsemen," had retired the previous summer. Roosevelt had nominated Senator Hugo Black as his replacement, and Black's nomination battle proved to be a long (seven days) and bitter one. To the relief of many, Reed's nomination was swift and generated little debate in the Senate. He was confirmed on January 25, 1938, Reed is the last person to serve as a Supreme Court Justice without possessing a law degree. Stanley Reed spent 19 years on the Supreme Court. Within two years, he was joined on the bench by his mentor, Felix Frankfurter, and his protégé, Robert H. Jackson. Reed and Jackson held very similar views on national security issues and often voted together. Reed and Frankfurter also held similar views, and Frankfurter usually concurred with Reed. However, the two had significantly different writing styles, as Frankfurter offered lengthy, professorial discussions of the law, whereas Reed wrote terse opinions keeping to the facts of the case. Reed was considered a moderate and often provided the critical fifth vote in split rulings. He authored more than 300 opinions, and Chief Justice Warren Burger said "he wrote with clarity and firmness "

Қалқа

Алайда Ридтің атақ-даңқы мен жаман аты тек сот шешімдерімен ғана байланысты емес. 1949 жылы Рид Алжер Хисс ісіне тартылды. Хисс, Рид пен Франкфуртердің шәкірттерінің бірі, 1948 жылдың тамызында тыңшылық қылды деген айып тағылды. Хисс 1949 жылдың маусымында сотталды. Хисстің адвокаттары Ридті де, Франкфуртерді де куә ретінде шақыртты. Рид Жоғарғы Сот Төрешісінің сот процесінде куәлік беруі этикалық тұрғыдан дұрыс емес деп ойласа да, сотқа шақырылғаннан кейін келісім берді. Көптеген сарапшылар Ридті сотқа шақыруға бағынбағаны үшін қатты сынады.

Диссиденттер мен зейнеткерлікке шығу

1950 жылдардың ортасына қарай судья Рид сот шешімдеріне барған сайын жиі қарсылық білдірді. Оның толық қарсылығы алғаш рет 1939 жылы, соттағы қызметі басталғалы шамалы бір жыл өткен соң болды. Бастапқыда оның қарсылықтары «Хьюз, Брандейс, Стоун немесе Робертс сияқты, өте тәжірибелі заңгерлермен бірге болғанда ғана білдірілді. Ол Хьюго Блэк, Феликс Франкфуртер, Уильям О. Дуглас және Франк Мерфи судьялардың пікірлерінде Конституцияға жасалған түзетулерді көргенде келіспейтін. Рузвельт оларды Блэк пен Ридтің ізінен сотқа жіберген еді». Бірақ 1955 жылға қарай Рид одан да жиі келіспеушілік білдіре бастады. Рид соттың құқықтану орталығы одан тым алыстап кеткенін және ол тиімділігін жоғалтып жатқанын сезіне бастады. Чарльз Эванс Уиттакер оның орнын басты. Рид зейнетке шыққаннан кейін де белсенді өмір салған жоқ. 1957 жылдың қараша айында президент Дуайт Д. Эйзенхауэр Ридті жаңадан құрылған Азаматтық құқықтар жөніндегі АҚШ комиссиясын басқаруға шақырды. Эйзенхауэр кандидатураны 7 қарашада жариялады, бірақ Рид 3 желтоқсанда одан бас тартты. Рид бұрынғы судьяның мұндай саяси органда отыруының жөнсіз екенін айтты. Бірақ кейбір БАҚ-та Ридтің жеткілікті прогрессивті емес деп санайтын азаматтық құқықтар қозғалысының белсенділері оның тағайындалуына қарсылық білдіретіні хабарланды. Дегенмен Рид федералдық сот жүйесіне бірнеше жолмен қызмет ете берді. Бірнеше жыл бойы ол бірқатар төменгі федералдық соттарда, әсіресе Колумбия округінде уақытша судья болып жұмыс істеді. Ол сондай-ақ, мемлекеттер арасындағы шекаралық даулар сияқты сот тәжірибесі қажет болған арнайы жағдайларда да қызмет етті. 1958 жылы ол полковник Дэвид Форманнан тараған тегі бойынша Цинциннатидің Нью-Джерси қоғамының мұрагерлік мүшесі болып сайланды.

Өлім

Кейде нашарлап, жиі ауыратын Стэнли Рид және оның әйелі өмірінің соңғы жылдарын Нью-Йорк штатының Хантингтон қаласындағы Хиляир зейнеткерлер үйінде өткізді. Рид 1980 жылдың 2 сәуірінде сол жерде қайтыс болды. Одан әйелі мен ұлдары қалды. Ол Кентукки штатының Мейсвилл қаласына жерленді. Уильям О. Дугластан он сегіз жыл бұрын зейнетке шықса да, Рид одан екі айға артық өмір сүрді және Франклин Д. Рузвельт тағайындаған соңғы тірі судья, сондай-ақ Хьюз, Стоун және Винсон соттарында қызмет еткен соңғы тірі судья болды.

Мұра

Ридтің жеке және қызметтік қағаздарының кең жинағы, оның ішінде Жоғарғы Соттағы істерінің материалдары Кентукки университетінің Лексингтон қаласындағы мұражайында сақталады және зерттеу жұмыстары үшін қолжетімді.

Цитаталар

АҚШ конституциялық демократия. Оның негізгі заңдары барлық азаматтарға нәсіліне байланысты ешқандай шектеусіз сайланатын лауазымдарға үміткерлерді таңдауға қатысу құқығын береді. – Смит v. Оллрайт, 321 U.S. 649 (1944)

"The United States is a constitutional democracy. Its organic law grants to all citizens a right to participate in the choice of elected officials without restriction by any state because of race." – Smith v. Allwright, 321 U. S. 649 (1944)
"There is a recognized abstract principle, however, that may be taken as a postulate for testing whether particular state legislation in the absence of action by Congress is beyond state power. This is that the state legislation is invalid if it unduly burdens that commerce in matters where uniformity is necessary—necessary in the constitutional sense of useful in accomplishing a permitted purpose." – Morgan v. Commonwealth of Virginia, 328 U. S. 373 (1946)
"Freedom of discussion should be given the widest possible range compatible with the essential requirement of the fair and orderly administration of justice. That a judge might be influenced by a desire to placate the accusing newspaper to retain public esteem and secure reelection at the cost of unfair rulings against an accused is too remote a possibility to be considered a clear and present danger to justice." – Pennekamp v. Florida, 328 U. S. 331 (1946)
"A rule of law should not be drawn from a figure of speech." – Illinois ex rel. McCollum v. Board of Education, 333 U. S. 203 (1948) (commenting on the phrase "wall of separation between church and state")
"Philosophers and poets, thinkers of high and low degree from every age and race have sought to expound the meaning of virtue, but each teaches his own conception of the moral excellence that satisfies standards of good conduct. Are the tests of the Puritan or the Cavalier to be applied, those of the city or the farm, the Christian or non Christian, the old or the young? Does the Bill of Rights permit Illinois to forbid any reflection on the virtue of racial or religious classes which a jury or a judge may think exposes them to derision or obloquy, words themselves of quite uncertain meaning as used in the statute? I think not." – Beauharnais v. Illinois, 343 U. S. 250 (1952)

Дегенмен, белгілі бір абстрактілік принцип бар, оны Конгресс әрекет етпеген жағдайда, нақты бір штат заңнамасы штаттың құзырынан тыс екенін тексеру үшін бастапқы қағида ретінде қарастыруға болады. Егер штат заңнамасы, конституциялық мағынада біркелкілік қажет болған жағдайларда, рұқсат етілген мақсатқа жету үшін қажетті сауданы артық жүктесе, онда ол жарамсыз деп есептеледі. – Морган v. Вирджиния штаты, 328 U.S. 373 (1946)

Сөз бостандығына әділ және тәртіпті сот төрелігін жүзеге асырудың қажетті талаптарымен үйлесетін ең кең мүмкіндік беру керек. Соттың шешіміне әсер ету үшін, айыптаушы газеттің құрметін сақтап, қайта сайлануға жету мақсатымен, айыпталушыға қарсы әділетсіз шешім шығару мүмкіндігі, әділеттілікке нақты және жақын қауіп деп қарастыруға тым алыс жағдай. – Пеннекамп v. Флорида, 328 U.S. 331 (1946)

Құқықтық ережені сөз тіркесінен шығаруға болмайды. – Иллинойс штатының атынан Макколлум v. Білім беру жөніндегі кеңес, 333 U.S. 203 (1948) ( «дін мен мемлекеттің арасындағы қабырға» фразасын түсіндіру)

Философтар мен ақындар, барлық дәуірлер мен нәсілдердің жоғары және төмен дәрежедегі ойшылдары ізгіліктің мәнін түсіндіруге тырысты, бірақ әрқайсысы жақсы мінез-құлық стандарттарын қанағаттандыратын моральдық кемелдік туралы өз түсінігін үйретеді. Пюритандық немесе кавалерлік, қалалық немесе шаруалық, христиандық немесе христиан емес, егдеулердің немесе жастардың сынақтары қолданыла ма? Құқықтар туралы заң Иллинойс штатына нәсілдік немесе діни топтардың ізгілігі туралы ойларға тыйым салуға рұқсат береді ме, егер сот төрешісі немесе қазы оларды қорлауға немесе жамандауға ұшыратады деп ойласа, заңда қолданылған сөздердің мағынасы мүлдем белгісіз? Менің ойымша, жоқ. – Бохарнаис v. Иллинойс, 343 U.S. 250 (1952)

Заң кеңселері

Дэвид М. Беккер, ҚҚМ Бас кеңесшісі