Джон Джонстон Паркер: Американ судьясы және саяхатшысы

Кіріспе

Джон Джонстон Паркер (20 қараша 1885 – 17 наурыз 1958) – америкалық саясаткер және АҚШ Төртінші апелляциялық округінің судьясы. 1930 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы лауазымына ұсынылған, бірақ тағайындалмады. Ол сондай-ақ Нюрнберг процесінде нацистік соғыс қылмыскерлеріне қарсы сотта АҚШ-тың балама судьясы болды және кейін Біріккен Ұлттар Ұйымының Халықаралық құқық комиссиясында қызмет етті.

Ерте және отбасылық өмірі

1885 жылғы 20 қарашада Солтүстік Каролина штатының Монро қаласында туған Паркер, Франсис Энн (Джонстон) мен Джон Дэниел Паркердің төрт баласының үлкені болды. Ол Массачусетс штатындағы Плимут колониясын құрған Уильям Брэдфордтың және АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Джеймс Айределлдің ұрпағы еді. Сонымен қатар, ол батырлығы үшін армияның үш ең жоғары наградасын алған Сэмюэл И. Паркердің ағасы болды. Паркер 1907 жылы Чапел-Хиллдегі Солтүстік Каролина университетін бакалавр дәрежесімен бітірді, онда ол «Фи Бета Каппа» қоғамына қабылданды және курс президенті болып сайланды. 1908 жылы Солтүстік Каролина университетінің құқық мектебінен заң бакалавры дипломын алды. Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласында заңгерлік тәжірибеден өткеннен кейін, 1909 жылдан 1922 жылға дейін Монро қаласында, ал 1925 жылға дейін Шарлотта қаласында заңгер болып жұмыс істеді. 1923-1924 жылдары Паркер АҚШ Бас прокурорының арнайы көмекшісі қызметін атқарды. Оған Бірінші дүниежүзілік соғыстың демобилизациясымен байланысты алаяқтықтар жасады деген айыппен Вильсон әкімшілігінің бұрынғы шенеуніктерін соттау тапсырылды. Оның күш-жігерінің нәтижесінде ешқандай айыптау немесе сот үкімі шығарылмады. Дегенмен, ол Әділет министрлігінің әріптестеріне, соның ішінде сол кездегі Бас прокурор және болашақ Жоғарғы Сот судьясы Харлан Ф. Стоунға жағымды әсер қалдырды. Эдвард Терри Санфордтың қайтысынан босаған орынды толтыру үшін Сенаттың Әділет комитетінде растау тыңдауы өтті. AFL президенті Уильям Грин 1926 жылғы Төртінші апелляциялық сот шешімі үшін Паркерді кінәлады, оны антимонополиялық заңнама және «сары иттің» шартымен байланысты Біріккен Кеншілер одағына қатысты өзі жазған. 1930 жылғы 7 мамырда Сенат Паркердің кандидатурасын 39-41 дауыспен қабылдамады. Бұл 1894 жылғы Уилер Хазард Пекхэмнан кейін Сенаттың Жоғарғы Сотқа ұсынған кандидатурасын қабылдамаған алғашқы жағдай болды. 1954 жылы ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Халықаралық құқық комиссиясына сайланды. Паркер 1958 жылғы 17 наурызда Вашингтонда, әлі де сот қызметін атқарып жүргенде қайтыс болды. Ол Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласындағы Элмвуд зиратында жерленген.

Born on November 20, 1885, in Monroe, North Carolina, Parker was the oldest of four children born to Frances Ann (Johnston) and John Daniel Parker. He was a descendent of William Bradford, a founder of Plymouth Colony, in Massachusetts, and of associate justice of the Supreme Court of the United States James Iredell. He was also a brother of Samuel I. Parker, first recipient of the army's three highest decorations for valor. Parker received a Bachelor of Arts degree in 1907 from the University of North Carolina at Chapel Hill, where he was elected to membership in Phi Beta Kappa and was class president. He received a Bachelor of Laws in 1908 from the University of North Carolina School of Law. Following a legal apprenticeship in Greensboro, North Carolina, he practiced law in Monroe from 1909 to 1922, and then in Charlotte, North Carolina until 1925. From 1923 to 1924 Parker served as a special assistant to the Attorney General of the United States. He was tasked with prosecution of former Wilson Administration officials for alleged frauds associated with World War I demobilization. His efforts resulted in no indictments of convictions. Nonetheless, he made favorable impressions upon Justice Department colleagues, including then Attorney General and future Supreme Court Justice Harlan F. Stone. to fill the vacancy caused by the death of Edward Terry Sanford. during confirmation hearings before the Senate Judiciary Committee. AFL president William Green specifically faulted Parker for a 1926 Fourth Circuit Court decision which he authored regarding the United Mine Workers, involving antitrust law and yellow dog contracts. On May 7, 1930, the Senate rejected Parker's nomination by a 39–41 roll call vote. This was the first Supreme Court nomination rejected by the Senate since that of Wheeler Hazard Peckham in 1894. In 1954, he was elected to serve on the United Nations' International Law Commission. Parker died on in Washington, D. C., on March 17, 1958, while still in active judicial service. He was buried in Elmwood Cemetery in Charlotte, North Carolina.

Мұра

Сотшы Джон Дж. Паркер сыйлығы Солтүстік Каролина адвокаттар қауымдастығы тарапынан жыл сайын табыс етіледі.