Кіріспе

АҚШ Жоғарғы сотының судьясы 1945-1958 жылдар аралығында. Гарольд Хитц Бертон (22 маусым 1888 – 28 қазан 1964) – американдық саясаткер және заңгер. Ол Огайо штатының Кливленд қаласының 45-ші мэрі, Огайо штатынан АҚШ сенаторы және АҚШ Жоғарғы сотының судьясы болды. Бостонда туған Бертон Гарвард құқық мектебін бітіргеннен кейін Кливлендте заңгерлік тәжірибе жинады. Бірінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясында қызметтенгеннен кейін Бертон Республикалық партия саясатына белсенді қатысып, Огайо штатының Өкілдер палатасына сайланды. Кливленд қаласының мэрі қызметін атқарғаннан кейін, 1940 жылы Бертон АҚШ Сенатына сайланды. Судья Оуэн Робертс зейнетке шыққаннан кейін президент Гарри Трумэн Бертонды Жоғарғы сотқа ұсынды. Бертон 1958 жылға дейін сотта қызмет етті, содан кейін оның орнын Поттер Стюарт басты. Бертон конституциялық негіздерге қарағанда техникалық және процедуралық мәселелерге ден қоятын, салмақты, прагматикалық заңгер ретінде танымал болды. Ол сонымен қатар соттағы шиеленісті азайтуға көмектескен, жағымды мінезді судья ретінде де есептелді. Ол «Бірлескен антифашистік босқындар комитеті Макгратқа қарсы» (1951) және «Лорейн Журнал компаниясы АҚШ-қа қарсы» (1951) істері бойынша көпшілік пікірін жазды. Сонымен қатар, ол «Браун мен Білім беру жөніндегі кеңес» (1954) ісіндегі сот шешіміне қолдау көрсетуге көмектесті.

Ерте өмір

Гарольд Хитц Бертон Массачусетс штатының Ямайка жазығында Анна Гертруда (Хитц) және Альфред Э. Бертонның екінші ұлы болып дүниеге келді. Оның ағасының аты Феликс Арнольд Бертон. Гарольдтың әкесі инженер және Массачусетс технология институтының студенттік істер жөніндегі алғашқы деканы (1902–1921) болды, ол президентке бағынышты болды. Ол МТИ-де декан болып тағайындалғанға дейін оқытумен айналысты. Бұрынғы саяхатшы ретінде Бертон Роберт Пиримен бірнеше Солтүстік полюске экспедицияларына қатысты. Гарольдтың анасы жас кезінде қайтыс болды. 1906 жылы оның әкесі Лена Йейтсқа үйленді, ол кейіннен Жанна Д’Орж атын алған ағылшын ақыны және суретшісі болды. Олар сол жылы Франциядағы серуендесу кезінде танысты. Йейтс Лена Далкейт есімімен балалар кітаптарын жариялады. Олардың үш баласы болды: Кристин, Вирджиния (1909–1968) және Александр Росс Бертон. Ол футбол командасының ойыншысы (квотербек) болды және үздік дипломмен бітірді. Оның бөлмедесі және Delta Kappa Epsilon (Theta бөлімі) бауыры Оуэн Брюстер, кейіннен Мэн штатынан АҚШ сенаторы болды. Бертон 1912 жылы Гарвард құқық мектебін бітірді. Феликс Арнольд Бертон Боудойн колледжінде оқығаннан кейін сәулетші болды. Бертон аға-інілері және Дж. Эдгар Гувер аналарының тарапынан екінші туыстар болды. Олардың ортақ арғы ата-аналары – АҚШ-тағы алғашқы швейцариялық бас консулы Йоханнес (Ханс) Хитц және оның әйелі Анна Колер.

Неке және отбасы

Бертон 1912 жылы Сельма Флоренс Смитқа үйленді. Олардың төрт баласы болды: Барбара (Шарльз Вейднердің әйелі), Уильям (Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде USS Сэмюэл Б. Робертс (DE 413) кемесінде қызмет етіп, Огайо штатының Өкілдер палатасында жұмыс істеген және танымал сот адвокаты болған), Дебора (Уолес Адлердің әйелі) және Роберт (қадірлі адвокат және спортшыларға кеңес беретін заңгер).

Ерте мансап

Бюроны бітіргеннен кейін Бёртон әйелімен бірге Кливлендке көшіп, заңгерлік тәжірибесін бастады. Бірақ 1914 жылы ол әйелінің әкесінің інісімен бірге Солт-Лейк-Ситидегі «Юта электр және жарық» компаниясының корпоративтік адвокаты болып жұмыс істеді. Кейін ол «Юта Лайт және Тракция» компаниясында, содан кейін Айдахо штатының Бойз қаласындағы «Айдахо электр» және «Бойз Вэлли Тракция» компанияларында жұмыс істеді. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, Бёртон АҚШ Армиясына қосылып, капитан шеніне дейін көтерілді. Ол 361-ші жаяу әскер полкінің 91-ші жаяу әскер дивизиясында жаяу әскер операциялары офицері болып қызмет етті және Франция мен Бельгияда қаһарлы шайқастарға қатысты. Лис шабуылындағы батылдығы үшін ол Бельгияның Соғыс кресімен марапатталды, ал Аргонн шабуылы кезінде генерал Першингтен «ерекше және көзге түсетін қызметтері» үшін жеке алғыс алды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың соғыс күшін бақылаған Ұлттық қорғаныс бағдарламасын зерттеу жөніндегі Сенаттың арнайы комитетіне мүше болды. Сол кездегі сенатор Гарри С. Трумэн да осы комитетте болды.

Тағайындау

Оуэн Дж. Робертс Жоғарғы Соттан 1945 жылдың 30 маусымында отставкаға кететінін, ол 1945 жылдың 31 шілдесінен күшіне енетінін жариялады. Президент Трумэн екі партиялық келісіммен оның орнына республикашылды тағайындауға шешім қабылдады. Ол Бертонды өзі жақсы білетін және құрметтейтін адам ретінде таңдады. Бертонның үміткерлігі 18 қыркүйекте Сенаттың Әділет комитетіне ұсынылды, ал Сенат оны келесі күні бірауыздан бекітті. Бертон 1945 жылдың 30 қыркүйегінде Сенаттан кетіп, 1 қазанда Жоғарғы Соттың төрешісі болып ант берді. Бертон Конгрестің Жоғарғы Сотқа тағайындалған соңғы мүшесі болды. (Шерман Минтон, бұрынғы сенатор, 1949 жылы тағайындалды.)

Сот философиясы мен жұмыс стилі

Биограф Эрик У. Райздың сөзіне қарағанда, Бертонның нақты сот философиясы болмаған. Ол сот шешімдерін қабылдауда сақтықты ұстанды және оның көптеген шешімдері Конституцияға емес, тар процедуралық мәселелерге негізделген. Дегенмен, оның сақтық танытуы заң философиясынан емес, саяси көзқарастарымен қалыптасқан. Ол заң шығару және атқару билігінің шешімдерімен келісетін болғандықтан, оларға мойынсұнуға бейімдік танытқан. Осы прагматизм оған әріптес судьяларының құрметін сыйлады және судьялар конституциялық мәселелерде келіспеген кезде, бірақ техникалық немесе процедуралық мәселелерде біріге алғанда, Сотты біріктіруші күш ретінде қызмет етті. 1945 жылдан 1953 жылға дейін Бертон соттың орталық көпшілігінде болып, кейде белгілі бір мәселелерде сәл консервативті көпшілікте кездесетін. Ол Бас судья Фред М. Винсон және судьялар Том Кларк, Шерман Минтон және Стэнли Форман Ридтен құралған «Винсон блогының» құрамына кірді. Бұл бесік бір дауысты шешімдер қабылданбаған жағдайда, 75 пайыз жағдайда бірге дауыс берген. Алайда, 1953 жылы Эрл Уорреннің Бас судья болып тағайындалуынан және 1956 жылы Уильям Дж. Бреннанның тағайындалуынан кейін Бертон өзін көбінесе азшылықта сезінді. Бертонның өмірбаяуын жазған Мэри Фрэнсис Берри Бертонның «өзінің аса дарынды емес екенін және жазудың оңай болмайтынын» білгенін, сондықтан ол шешімдерді қабылдауда ғана емес, сонымен қатар қорытындыға келгенге дейін қарастырған барлық прецеденттерді көрсете отырып, осы жұмысты көрсетуге тырысқанын жазған. Бертон өз пікірлерін жазу алдында барлық прецеденттерді зерттеуді талап етті, пікірлерінің алғашқы нұсқасын өзі жазды және кеңседе ұзақ сағаттар бойы жұмыс істегенімен белгілі болды. Оның еңбекқорлығы әріптестерінің құрметі мен мақтауына ие болды, бірақ оның жұмыс стилі сот өндірісін де шектеді. Соттан тыс жерде баспасөз және кейбір танымал заң ғалымдары Бертонды орташа, еңбекқор, заңдық білімі нашар және әлеуметтік мәселелерге көбірек ден қоятын адам ретінде бейнеледі. Бертон барлық әріптестерінің жақсы көретін адамы болды және оның оңай мінезі Соттағы шиеленісті азайтуға көмектесті.

Салқын соғыс, адалдық анты және бүлікшіл шешімдер

Салқын соғыс мемлекеттік және федералдық үкіметтерді тыңшылық пен бүлікшілікті шектеуге бағытталған көптеген заңдар мен ережелерді қабылдауға итермеледі. Бертон үнемі сөз бостандығына қатысты үкіметтік шектеулерге құрмет көрсетіп, 28 істің 27-сінде үкіметтік шараларды қолдады. Ол сондай-ақ бірнеше маңызды шешімдердің авторы болды. Оның осы мәселелерге қатысты негізгі ұстанымы – сотқа құрметпен қарау, бұл оның *Дункан против Каханамаку*, 327 U.S. 304 (1946) ісіндегі кескілесімді қарсылығында айқын көрінді. Оның алғашқы маңызды көпшілік пікірі *Бірлескен антифашистік қашқын комитеті против Макграт* ісі бойынша болды, 341 U.S. 123 (1951), онда бір топ АҚШ Бас прокурорының топтарды коммунистік деп бір жақты жариялау өкілеттігіне наразылық білдірді. Әділдер арасындағы күрт пікір келіспеушілікке қарамастан, Бертон істі техникалық негізде шешкен көпшілік шешімді жазды. Ол тізімге енгізу заңды екенін, бірақ сотта Бас прокурор төңкеріс туралы айғақтар ұсынуы керек еді, бірақ ол мұны істемеді деп мәлімдеді. Бертон сондай-ақ, Бесінші түзетуге қатысты үш маңызды істе көпшілікке қосылды. *Emspak против АҚШ*, 349 U.S. 190 (1955) ісінде ол Конгресс комитеттерінің алдында куәлік беруге қарсы өзін-өзі кінәлаудан қорғану құқығын Бесінші түзетуге тарату туралы көпшілікпен бірге дауыс берді. Ол сондай-ақ *Ульман против АҚШ*, 350 U.S. 422 (1956) ісіндегі көпшілікке қосылды, бұл маңызды шешім 1954 жылғы Иммунитет заңын қолдады (федералдық қудалаудан иммунитет алған адамдардың өзін-өзі кінәлаудан қорғану құқығын жойды). Бертонның тар процедуралық тәсілі *Бейлан против Білім беру кеңесі*, 357 U.S. 399 (1958) ісінде маңызды рөл атқарды. Екі жыл бұрын алты судья *Slochower против Нью-Йорк қаласының жоғары білім беру кеңесі*, 350 U.S. 551 (1956) ісінде көпшілікті құрады, мектеп кеңесінің қызметкерді өзін-өзі кінәлауға қарсы Бесінші түзету құқығын пайдаланғаны үшін жұмыстан босатуы конституцияға қайшы екенін анықтады. *Бейлан* ісінде мұғалім Бесінші түзетудегі құқықтарын пайдаланғаны үшін емес, сұраққа жауап беруден бас тартқаны үшін жұмыстан босатылды. Шерман Минтонның (оның *Slochower* ісіндегі қарсылығына қосылған) зейнетке шығуына қарамастан, Бертонның тар процедуралық тәсілі Бейлан ісінде Феликс Франкфуртер және Джон Маршалл Харлан II судьяларын өз жағына тартты және (жаңа судья Чарльз Эванс Уиттакердің қолдауымен) Бертон мектеп округінің әрекетін қолдаған көпшілікті құра алды. Кейде Бертонның прагматизмі маңызды заңнамалық нәтижелерге әкелуі мүмкін. Ол *Дженкс против АҚШ*, 353 U.S. 657 (1957) ісіндегі 7-1 көпшілікке қосылды, онда Сот федералдық адалдық заңдары бойынша еңбек басшысының айыбын оған қарсы дәлелдерді көруге рұқсат берілмегендіктен қайтарды. Бертон көпшілікпен келісті, бірақ мұндай дәлелдерді алдымен аудандық сот судьясы қарап, ұлттық қауіпсіздік құпиялары ашылмауына көз жеткізуі керек екенін атап өтті. Бертонның бұл ұстанымы 1958 жылы Конгресс Дженкс заңын қабылдауымен қабылданды. Осы саладағы соңғы пікірлерінің бірінде Бертон *Yates против АҚШ*, 354 U.S. 298 (1957) ісінде Смит заңының қолданылуын шектеу үшін дауыс берді. Көпшілік "ашық және қазіргі қауіп" Бірінші түзету доктринасын қолдана отырып, жеті адамның үкіметті күшпен құлатуды абстрактілі доктрина ретінде емес, іс-қимылға шақыру ретінде жақтағанын анықтағандықтан, айыптау үкімін жойды. Бертон нәтижемен келісетін пікір жазды, бірақ тар процедуралық негізде дауыс берді.

Дін мен мемлекет

Жалпы, Бертон шіркеу мен мемлекеттің қатаң ажыратылуын жақтады. Бірақ оның заңға деген прагматикалық көзқарасы кейде қатаң бөлінуді жақтаған көпшілікпен келіспеушілікке әкелді. Мысалы, «Эверсонның білім беру кеңесімен келісімі» (330 U.S. 1, 1947) ісінде судья Хьюго Блэктің 5-4 көпшілік пікірі бойынша, Конституция шіркеу мен мемлекет арасында қатаң ажыратуды талап ететін болса да, мектеп ауданы ата-аналарға олардың балалары мемлекеттік мектеп автобустарында діни мектептерге барғанда, барлық ата-аналар мен діндер тең қарастырылған жағдайда, өтемақы төлеуге конституциялық құқығы бар еді. Бертон бастапқыда заңның конституциялық екенін жариялауға дайын болды. Феликс Франкфуртер, Роберт Х. Джексон және Уайли Блаунт Ратледж сияқты судьялардың күшті ықпалы оның ойын өзгертті. Бертон бұл іске қарсы дауыс берді, себебі ол Блэктің шіркеу мен мемлекет арасындағы қатаң ажыратуға жасаған баса назарымен келіспеді, ал мемлекеттік заң Блэктің қатаң ажырату доктринасын бұзады деп сенді. Келесі жылы Бертон «Макколлумның білім беру кеңесімен келісімі» (333 U.S. 203, 1948) ісінде Блэкпен бірге көпшілікке қосылды. Бұл істе мәселе мектеп күндері мектепте діни сабаққа қатысу үшін оқушыларға берілген «еркін уақыт» туралы мемлекеттік заң болды. Көпшілік заңның Бірінші түзетуді бұзатынын айтып, оны жоққа шығарды. Бертон Блэк оффсайттағы діни оқуға қатысатын бағдарламаларға өз шешімін таратуға келіскеннен кейін ғана көпшілікке қосылды. «Зорах Клаусонға қарсы» (343 U.S. 306, 1952) ісі «Макколлумға» ұқсас болды, бірақ сабақ мектеп аумағында өткізілмеді. Бертонның заң кеңесшілері мектеп балаларды діни сабаққа қатысуға итермелеп оқытады деп мәлімдесе де, Бертон келіспеді, оны баланы дәрігерге бару үшін мектептен босатуға теңеді. Бертон 6-3 көпшілікке қосылды.

Қылмыстық іс жүргізу

Бертон қылмыстық процедура және қоғамдық тәртіп мәселелерінде мемлекетке құрметпен қарады. 1942 жылғы Betts v. Brady, 316 U. S. 455 ісінен бастап Жоғарғы Сот көптеген істерде, егер айыпталушы сауатсыз болмаса, психикалық мүмкіндігі шектеулі болмаса немесе іс аса күрделі болмаса, олардың адвокатқа құқығы туралы хабардар етілуіне немесе мемлекеттен адвокат тағайындалуына толық құқығы жоқ екенін қабылдады. Сот 1948 жылғы Bute v. Illinois, 333 U. S. 640 ісінде Betts ісін қайта қарау мүмкіндігіне ие болды, онда қылмыскер сот оған адвокат алу құқығы туралы кеңес бермегені үшін және талапкер сотқа асығысқандай сезінгені үшін өзінің айыбын шағымдады, бұл оның әділ сот және заңды процедураға конституциялық кепілдіктерін бұзды деп санайды. Бертон 5-4 көпшілік дауыспен Конституцияның қылмыс аса ауыр болмаса, сотталушыға адвокат алу құқығы туралы кеңес беруді немесе мұндай адвокатты ұсынуды талап етпейтінін жазды. Бёртонның пікірінше, 14-ші түзетуді осы мәселеде штаттарға қолдану "штаттардың өздерінің жергілікті сот процедураларын белгілеудің негізгі және тарихи құқығын елемейтін болар еді". Бертонның айтуынша, Францис алғашқы рет орындалмағандықтан, бұл әрекет тоқтатылуы керек. Қосымша әрекеттер қатыгез және ерекше жаза болар еді: "Қазіргі заманда ешбір штат заң шығарушы органы бірнеше күн немесе сағат аралығында электр тогының қайта-қайта қолданылуы арқылы өлім жазасын тікелей рұқсат ететін заң қабылдауы мүмкін емес". Ол сондай-ақ Жоғарғы Сотта азаматтық құқықтарды қолдау үшін сенімді дауыс берді. Оның алғашқы азаматтық құқықтар ісі Морган Вирджинияға қарсы, 328 U. S. 373 (1946) болды. Бертон бұл істе жалғыз қарсы дауыс берді, ол штаттар аралық автобустардағы нәсілдік бөлінуге қатысты. Бертон федералдық заң болмаған жағдайда әр штаттың нәсілдік сегрегация туралы өз заңдарын еркін белгілеуі керек деп мәлімдеді. Морган ісіндегі дауысынан кейін Сот сарапшылары Бертонның азаматтық құқықтарды кеңейту немесе қорғау үшін дауыс беруге болатынына сенімді болмады. Сол себепті заңгерлерді таң қалдырды, Бертон 1948 жылғы Shelley v. Kraemer, 334 US 1 ісінде бірауыздан көпшілікке қосылды, онда соттар нәсілдік шектеулерді шектеуші жылжымайтын мүлік келісімдерін орындай алмайды деп шешілді. Келесі үш жылдағы дауыс берулер тізбегінде Бертон 1896 жылғы Plessy v. Ferguson, 163 U. S. 537 ісіндегі "бөлек, бірақ тең" доктринасын әлсірету үшін дауыс берді. Ол 1950 жылы Sweatt v. Painter, 339 U. S. 629 ісінде бірауыздан көпшілікке қосылды, онда "бөлек, бірақ тең" кәсіби заңгерлік білім конституцияға қайшы деп танылды. Афроамерикалық Хеман Марион Свитт Техас университетінің заң факультетіне қабылдаудан бас тартты. "Бөлек, бірақ тең" тең емес деп танылған алғашқы істердің бірі болған бұл іс төрт жылдан кейін Браунның білім беру кеңесіне қарсы соттың пікіріне үлкен әсер етті. Суитт ісін талқылау барысында Бертон Плесси мен Фергюсон ісі қайта қаралуы керек деген қорытындыға келді. Ол Суитт ісіндегі ауызша пікірталасқаннан кейінгі конференцияда басқа судьяларға өзінің қорытындысын жеткізді. Сол жылы Бертон McLaurin v. Oklahoma State Regents, 339 U.S. 637 шешіміне қосылды, ол Sweatt ісі сияқты негіздер бойынша АҚШ-тағы барлық жоғары оқу орындарындағы нәсілдік бөлінуді жойды. Бертон кейіннен 1950 жылғы Henderson v. United States, 339 U. S. 816 ісінде бірауыздан көпшілік пікірін жазды. Бұл іс жолаушылар пойызымен мемлекетаралық саяхатқа қатысты. Хендерсон, афроамерикалық федералдық қызметкер, ақ жолаушыға сатылған билетпен бірдей бағаға билет сатып алды және қызмет деңгейі де бірдей болды. Дегенмен, Хендерсонға асхана вагонында отыруға рұқсат берілмеді, өйткені қызметшілер ақ жолаушыларды қараларға арналған үстелдерге отырғызды. Суитт және Маклорин соттары конституциялық негізде шешім шығарғанмен, Бертон іс жүргізу немесе техникалық негіздер болған жағдайда мұндай шешім шығарудан тартынды. Хендерсон ісінде Бертон 14-ші түзету орнына 1887 жылғы Мемлекетаралық сауда туралы заңға негізделіп, бірауыздан көпшілікке қол жеткізді. 1953 жылға қарай Бертонның нәсілдік сегрегация туралы ой-пікірі Плессиге конституциялық шабуыл жасауға дейін жетті. Сол жылы Жоғарғы Сот Терри Адамсқа қарсы, 345 U. S. 461 ісін қарады, онда ақ нәсілді жеке саяси клуб жергілікті демократиялық алғашқы сайлауда басымдық танытты. Бұл жүйе қара нәсілді сайлаушылардың сайлау құқығын жоюға бағытталған. Федералды округтік және апелляциялық соттар жүйенің конституциялықлығын растады, клубтың жекешелендірілгендігіне және мемлекеттік әрекет болмауына көндірді. Сотталғандардың ауызша пікірталасқаннан кейінгі алғашқы конференциясында Бертон Жоғарғы Соттың шешімді кері қайтаруы және осы практиканы конституцияға қайшы деп жариялауы керек екенін қатысты түрде мәлімдеді. Сот судьялары осы іске әртүрлі көзқараспен қарады. Соттың пікірін Хьюго Блэк жазды, және оған тек Бертон мен Дуглас қосылды. Блэкпен жеке пікірде болған Франкфуртер Блэктің пікірімен келісетін жеке пікір жазды, бірақ оны "келісетін" деп тізімдеуден бас тартты. Кларк келісім пікірін жазды, оған Винсон, Рид және Джексон қосылды. Көрер көзге таң қалдыратыны, Бертон Блэкпен бірге ақ нәсілді клубтың 15-ші түзетуді бұзғанын жариялады. Блэк істі округтік сотқа шешім табу үшін қайтаруға келісіп, бірақ осы шешімнің қандай болуын нақтыламағандықтан, судьялардың барлығынан басқа біреуін (Минтон) өз жағына тартты.

Браунның білім беру кеңесіне қарсы іс-қимылы

Бертон Жоғарғы соттың Браун и Топеканың білім беру кеңесіне қарсы, 347 U. S. 483 (1954) ісіндегі шешімінде шешуші рөл атқарды. 1952 жылы сотқа бастауыш және орта білім беру мектептеріндегі конституцияға қайшы нәсілдік дискриминацияға қатысты бірнеше іс келіп түсті. Бёртон Плессиді кері қайтаруға дайын екендігінің алғашқы белгісі ретінде 7 маусымда Кларк пен Минтонмен бірге Браун және басқа да бір іс – Бриггс и Эллиотт, 342 U. S. 350 (1952) ісіне кассациялық шағым беруге дауыс берді. Жоғарғы сот кейіннен "Боллингке қарсы Шарп", 347 U. S. 497 (1954), "Дэвиске қарсы Принс-Эдвард округінің округтік мектеп кеңесі", 103 F. Supp. 337 (1952) және Гебхартке қарсы Белтон, 91 A.2d 137 (Del. 1952) істерін де қарауға келісті. Бес іс бойынша жауап 1952 жылдың желтоқсан айының басында тыңдалды. Сот судьялары ауызша жауаптарды тыңдағаннан кейін 13 желтоқсанда алғашқы сот кеңесін өткізді. Бертон, Блэк, Дуглас және Минтон конференцияда мемлекеттік мектептердегі нәсілдік сегрегацияға қарсы шықты. Кларк әлі толық сенімді емес көрінді, бірақ оны көпшілікке қосылуға көндіруге болады деп есептелді. Бертон өзінің күнделігінде мектептердегі нәсілдік дискриминацияға тыйым салуға қатысты 6-3 дауыспен сот шешімі қабылдануы мүмкін екенін, бірақ бұл конституциялық негізде болмайтынын жазды. Басқа судьялар оған осылай сенімді емес еді. Уильям О. Дуглас Плессиді қолдауға бес судья дауыс береді деп ойлады: Винсон, Кларк, Франкфуртер, Джексон және Рид. Олардың ішінде Плессиге күмәнді Frankfurter және Jackson болды. Дуглас тіпті 5-4 дауыспен шешім қабылдалуы мүмкін екенінен қорқады, онда мектептерге тең емес афроамерикандық мектептерді теңестіруге он жыл немесе одан да көп уақыт беріледі. Винсон басқаша ойлы болды: ол елге десегрегацияның әсерінен қатты алаңдады. Егер Винсон көпшілікке қосылып, мемлекеттік мектептерде "бөлек, бірақ тең" қағидасын жойса да, ол тек тар, техникалық негізде ғана солай істейтін еді, бұл көпшілік шешіміне, фрагменттелген сотқа және заңдық және моральдық салмағы жоқ шешімге әкелетін еді. Нәсілдік сегрегацияны "ұятты" деп санайтын Франкфуртер, істерді келесі сессияға қалдырып, қайта қарау керектігін ұсынды. Соттың көпшілігі келісті. Кейбіреулер саяси жағдайдың өзгеруіне үміттенсе, ал енді біреулері екіге бөлінген пікірдің салдарынан қорқады. 8 маусымда Жоғарғы сот 1953 жылдың 12 қазанында қайта талқылауды жоспарлап, бұйрық шығарды. 1953 жылдың 8 қыркүйегінде бас судья Фред Винсон күтпеген жерден жүрек талмасынан қайтыс болды. 30 қыркүйекте президент Эйзенхауэр Калифорнияның келіп жатқан республикалық губернаторы Эрл Уорренды Винсонның орнына бас судья ретінде тағайындады. Бұл жаңалық күтпеген оқиға емес еді; Уоррен 2 қыркүйекте төртінші мерзімге губернаторлыққа қайта сайланудан бас тартқан және ол ұзақ уақыттан бері Жоғарғы сотқа тағайындалуға үміткер ретінде қарастырылып келді. Уорреннің тағайындалуы демалыс кезеңінде болды, яғни Сенат оны келесі сессиясы аяқталғанға дейін растамаса, ол орнын қалдыруға мәжбүр болар еді. Уоррен 5 қазанда бас судья болып ант берді. Уорреннің кандидатурасы 1954 жылдың 11 қаңтарында Сенатқа жіберілді. Сенаттың сот комитетінің төрағасы сенатор Уильям Лангер Уорреннің марксист екендігі және оны Калифорнияның алкоголь лоббисі бақылайды деген негізсіз айыптаулар бойынша тыңдаулар өткізу үшін оның кандидатурасын жеті апта бойы қарастырмады. Уорреннің кандидатурасы 24 ақпанда 12-3 дауыспен Сенатқа жіберілді, ал Сенат оны 1 наурызда тек 8 минуттық талқыдан кейін дауыспен бекітті. Бертон Паркинсон ауруымен ауырып жатқанын жариялады. Дәрігерлердің кеңесі бойынша, олар оның жағдайы соттағы жұмысынан туындаған стрессіз жақсаруы мүмкін екенін айтқандықтан, ол зейнеткерлікке шықты. Оның Жоғарғы соттағы соңғы күні 13 қазан болды.

Өмірінің соңғы жылдары

Жоғарғы Соттан зейнетке шыққаннан кейін Бертон бірнеше жыл Колумбия округінің апелляциялық сотының құрамында арнайы судья ретінде қызмет етті. Ол 1964 жылғы 28 қазанда Вашингтон қаласында Паркинсон ауруы, бүйрек жетіспеушілігі және тыныс алу мүшелерінің ауруларынан туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Оның денесі Кливлендтегі Хайленд Парк зиратына жерленді.

Мұра

Кливлендтің Main Avenue көпірі 1986 жылы оның құрметіне қайта аталды. Оның құжаттары мен басқа да естеліктері негізінен төрт жинақта сақталады. Боудин колледжінде 750 дана бар, соның ішінде 47 сот шешіміне қатысты құжаттар бар. Хирам колледжінің мұрағат жинағында 69 нысан сақталған. Конгресс кітапханасының қолжазбалар бөлімінде 187 фут (120 000 дана) көлемінде, негізінен хаттар мен заңдық істердің файлдары бар. Батыс резервтік тарихи қоғамында 10 сызықтық фут материал бар, ол негізінен оның Кливленд қаласының мэрі қызметін атқарған кезеңімен байланысты; жинақта Бертонның мэрлік кезіндегі әдеттегі әкімшілік мәселелер мен ерекше қызығушылық тудырған тақырыптарға қатысты хаттар, есептер, сөздер, жарлықтар және газеттен алынған үзінділер бар. Басқа да құжаттары елдің әртүрлі мекемелерінде, басқа жинақтардың құрамында сақтаулы.