Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстар отбасыларының жалпы атауы.
Common name for families of bird
Питохустар /p//ɪ//t//əʊ//'//w//iː/// – Жаңа Гвинеяға ендемик құс түрлері. Бұл атаудың дыбырқолданушылық есімдік болуы, жақын орналасқан Дорей (Манокуари) аймағындағы Жаңа Гвинея тұрғындары қолданған сөзден шыққан деп саналады, бірақ ол 1831 жылы француз натуралисі Рене Лессон құрған Питохуи туысының атауы ретінде де қолданылады. Дегенмен, бұл жалпы атау бірнеше құс отбасыларына жататын, көптеген туыстарға кіретін қызылқұйрықтарға қатысты. Бұл туыстарға Pitohui-ден басқа Ornorectes, Melanorectes және Pseudorectes кіреді.
The pitohuis /p//ɪ//t//əʊ//'//w//iː/// are bird species endemic to New Guinea. The onomatopoeic name is thought to be derived from that used by New Guineans from nearby Dorey (Manokwari), but it is also used as the name of a genus Pitohui which was established by the French naturalist René Lesson in 1831. The unitalicized common name however refers to perching birds that belong to several genera of multiple bird families. The genera include Ornorectes, Melanorectes, and Pseudorectes apart from Pitohui.
Сипаттама
Питоуилер – жарқыраған түсті, бәсекелес тағам жейтін құстар. Қапталы бар питоуидің қарны қызыл кірпіш түсімен, ал басы қара түсті болады. Атауынан көрініп тұрғандай, өзгермелі питоуи көптеген әртүрлі формаларда кездеседі, және 20 түршесі әртүрлі қауырсын үлгілерімен аталып келген. Дегенмен, олардың екеуі қапталы бар питоуиге өте ұқсас.
Pitohuis are brightly coloured, omnivorous birds. The hooded pitohui has a brick red belly and a jet black head. The variable pitohui, as its name implies, exists in many different forms, and 20 subspecies with different plumage patterns have been named. Two of them, however, closely resemble the hooded pitohui.
Мінез-құлық және экология
Кейбір питохуистердің терісі мен қауырсындары, әсіресе өзгермелі және қалпақты питохуистерде, батрахотоксин тобының қуатты нейротоксикалық алкалоидтары кездеседі (бұл заттар Колумбияның уытты оқ жартатын бақаларында, Phyllobates туысында да табылады). Бұл құстарға эктопаразиттерге немесе жыландар, жыртқыш құстар немесе адамдар сияқты көру қабілетіне сүйенетін жыртқыштарға қарсы химиялық қорғаныс ретінде қызмет етеді деп саналады. Құстар батрахотоксинді өздері өндірмейді. Токсиндер, ең болжанасы, құстардың рационының бір бөлігін құрайтын Choresine тұқымдасына жататын қоңыздан түседі. Құстардың жарқын түстері апозематизмнің (ескерту түстері) мысалы болуы мүмкін, ал қалпақты питохуи мен өзгермелі питохуидің кейбір түрлерінің ұқсастығы Мюллерлік мимикрияның мысалы болуы мүмкін, онда қауіпті түрлер түстерді бөлісу арқылы өзара пайда көреді, сондықтан кез келген түрмен кездесу жыртқышты екеуінен де қашық болуға үйретеді.
The skin and feathers of some pitohuis, especially the variable and hooded pitohuis, contain powerful neurotoxic alkaloids of the batrachotoxin group (also secreted by the Colombian poison dart frogs, genus Phyllobates). These are believed to serve the birds as a chemical defence, either against ectoparasites or against visually guided predators such as snakes, raptors or humans. The birds probably do not produce batrachotoxin themselves. The toxins most likely come from the beetle genus Choresine, a part of the birds' diets. The birds' bright colours are suggested to be an example of aposematism (warning colouration), and the similarity of the hooded pitohui and some forms of the variable pitohui might then be an example of Müllerian mimicry, in which dangerous species gain a mutual advantage by sharing colouration, so an encounter with either species trains a predator to avoid both.
Адамдармен қарым-қатынасы
Бұл құстардың уытты болуына байланысты Папуа-Жаңа Гвинеялықтар питохуиді «қоқыс құс» деп атайды және оларды жемейді; алайда, өте қиын жағдайларда, оларды тек қана қауырсыны мен терісін жойғаннан кейін, етін көмірге малып, сосын қуырып жеуге болады (Piper, 2007).
Due to the toxicity of these birds, Papua New Guineans call the pitohuis rubbish birds and do not eat them; in desperate times, however, they can be consumed only after the feathers and skin have been removed and the flesh is coated in charcoal and then roasted (Piper, 2007).