Ватерлоо округінің тарихы: Канаданың бұрынғы әкімшілік бөлігі

Кіріспе

Бұрынғы Онтарио провинциясындағы округ, Канада.

Ватерлоо округі – 1853 жылдан 1867 жылға дейін Канаданың Біріккен провинциясындағы Батыс Канада округі, ал 1867 жылдан 1973 жылға дейін Канаданың Онтарио провинциясындағы округ болды. Ол Ватерлоо аймақтық муниципалитетінің тікелей алдыңғысы еді. Халдиманд трактының ішінара жерінде орналасқан Ватерлоо округі бес қаладан тұрды: Вулвич, Уэлсли, Уилмот, Ватерлоо және Солтүстік Дамфрис. Ірі халық орталықтары Ватерлоо, Китченер (1916 жылға дейін Берлин деп аталған), Престон, Хеспелер, Блэр және Дуон Ватерлоо қалашығында; Гальт Солтүстік Дамфрис округінде; Эльмира Вулвич округінде; және Нью-Гамбург Уилмот округінде орналасқан. Қазір бәрі аймақтық муниципалитеттің құрамына кіреді.

Өмірбаян

Уотерлоо округі бір кездері Солтүстік Америкадағы ең тығыз орманды аймақтардың бірі болған. Диаметрі үш-төрт фут болатын емен, жапырақ, шұға, қарағай, шаған және алып сосналар көптеп кездесетін. Атавандарон жерінің солтүстік жиегінде орналасқан округ аң аулау мен балық аулау үшін өте қолайлы болған.

Халдиманд жариялауы (17841800)

1784 жылы Холдиманд жариялауы арқылы британ үкіметі Гранд өзенінің аңғарын Нью-Йорк штатының орталық және батыс бөлігінен келген ирокез конфедерациясының босқындарына, Америка революциясы кезінде одақтастар ретінде қызмет еткен жергілікті халықтарға берді. Бұл аймақтың батыс бөлігінде бастапқыда Пенсильваниядан шыққан неміс тектес меннониттер қоныстанды; олардың көпшілігі Китченер, Сент-Джекобс, Эльмира және оның айналасындағы аймақты қоныстанды. Оңтүстік бөлігі (қазіргі Кембридж) – сондай-ақ Фергус және Элора болып табылатын аудандар, Уотерлоо округінің сыртында – шотландтар қоныстанды. 1870 жылға дейін бұл аймақтарда жүн, пішінді және шөпті өңдеуден басқа өндіріс аз болды. (қайын ағалары), меннониттер, Пенсильвания штатының Франклин округінен келген. Сол кезде Гранд-Ривер аңғарының жоғарғы бөлігі шөл даланың терең жерлері деп саналған және жолдардың жоқтығына байланысты арбалармен ену қиын болған. Ватерлоо округінің тарихшысы В. Х. Брейтаупт Шорг пен Бетзнер Үстіңгі Канадаға келгеннен кейін Анкастерден батысқа қарай Беверли қалашығы арқылы кейін Париж қаласына жақын Гранд өзенінің бір нүктесіне дейін, өткен жылы екі ағылшынның Уорд пен Смит атты жолмен айдалада кесілген жолды пайдаланып, сапар шекті деп сенді. Содан соң олар солтүстікке қарай Гранд өзенінің бойымен жүрді. Джозеф Шорг және оның әйелі Дунға қарама-қарсы Гранд өзенінің жағалауындағы 11-ші лотта, Б. Ф. Бисли блогында, С. Р. қоныстанды, ал Бетзнер және оның әйелі Гранд өзенінің батыс жағалауында, Блэр ауылының маңында орналасқан фермада қоныстанды. Бұл отбасылардың келесі буыны салған үйлер 2021 жылдың наурызында Китченердегі қазір Пионер Тауэр-роуд деп аталатын жерде әлі де тұр және тарихи маңызды деп саналады; Джон Бетзнердің үйі (қалпына келтірілген) және Дэвид Шоргтың фермасы (елі қалпына келтірілмеген) 1830 жылы салынған. Неміс компаниясы, Дэниел Эрб пен Сэмюэл Брикердің атынан, 1796 жылы алты ұлттың өкілі Джозеф Бранттан жер сатып алғаннан кейін қаржылық қиындықтарға тап болды. Бейслиге ақшаны Пенсильваниядан қаптамамен, қарулы күзетшілер қоршап алған күймемен әкелді. Басқа қоныстанушылар негізінен Пенсильваниядан, әдетте, Коннестога вагондарымен келді. 1803 жылдың қарашасынан кейін Пенсильваниядан келген көптеген ізашарлар екінші блоктың бір бөлігінде жерді үлкен аумақ сатып алған Ричард Бизлиден неміс компаниясынан сатып алды. Бұл жерді ағылшын патшалығы 1784 жылы алты ұлт үндісінен сатып алған болатын. 1798 жылы оны Ричард Бизли және екі серіктес сатып алды. Олар жерді кішігірім бөліктерге бөліп, қайта сатуды шешті. Тракт бұрынғы Гранд Ривер Индиан жерлерінің 2-ші блогының көп бөлігін қамтыды. Алғашқы фермалардың көпшілігі кем дегенде төрт жүз акр жерді құрайтын. Бұл уақытта Миссиссауганың көптеген тұрғындары әлі де осы аймаққа жиі келетін. Жазбалардағы тарихи құжаттарда Миссиссаугалар мен алғашқы қоныстанушылар арасындағы қарым-қатынас кейде шиеленісе алатын болған. Бір жағдайда Джон Эрб (бәлкім, Престондағы алғашқы диірмендерді салған Джон Эрб) 1804 жылы Холдиманд округінде Миссиссауга еркегімен атылып, жараланды. Езра Э. Эби, Уотерлоо қалашығының тарихы ерте қоныстанушылардың ауызша отбасылық тарихтарына, сондай-ақ жазба тарихқа негізделген, ерте қоныстанушылар мен жергілікті халықтар арасындағы оң әлеуметтік қарым-қатынастарды атап көрсетеді, олардың арасындағы жиі сауда-саттықты, қоныстанушылардың балалары мен жергілікті балалардың бірге ойнайтынын және жергілікті халық кейде қоныстанушылардың үйлерінде түндейтінін сипаттайды. Алайда, сол кезеңнен сақталған бір құжатта "Бизли қалашығындағы" (Ватерлоо қалашығы қабылданғанға дейін қолданылған атау) қоныс аударушылар тобы 1808 жылы Үстіңгі Канаданың заң шығарушы органына жергілікті халыққа спирт сатуды тыйым салу туралы өтініш жасады. Кейінгі уақытта өмір сүрген тағы бір тарихшы Ангус С. Бауман өзінің тарихында Езра Эбидің осы оқиғаларды білген болуы мүмкін екенін атап өтіп, Эбидің: "ол ерте заманда үндістер өте көп болды және егер оларға мейірімділікпен қаралса, ешкімге зиян келтірмейді" деген пікірін атап өтті, "бәлкім, бұл адамдар үндістерді байқамай қасақана ренжіткен шығар". Grand өзенінің бойындағы Төменгі блоктың қоныстанушыларының көпшілігі (қазіргі Фрипорт және Геспелер сияқты аудандар) сонымен қатар Пенсильваниядан келген меннониттер болды, оларды көбінесе Пенсильвания голландтары деп атады, бірақ олар шын мәнінде неміс немесе неміс еді. Басқалары Британ аралдарынан және тікелей Германиядан көшіп келді, мәдениеттердің қосылуын құрады. Алғашқы мектеп 1802 жылы Блэр ауылының жанында, бұрын Шинглбридж деп белгілі болған және қазіргі Кембридждің бөлігінде ашылды. Алғашқы мұғалімнің аты мырза Риттенхаус болды. 1800 жылдардың басына қарай, қазіргі Уотерлоодағы Кинг-стрит бойымен тақтайша жол салынды; оның қалдықтары 2016 жылы табылды. Бұл жол, әдетте, меннониттермен Ланкастер округі Пенсильванияда алған технологияны пайдаланып, 1790 жылдардың соңы мен 1816 жыл арасында салынған. Бұл бұтақ жол 1840 жылы жерге көміліп, үстіне жаңа жол салынды. Бір тарихшы жол диірменге қол жеткізу үшін салынғанын, сонымен қатар "ауданда қоныстануды бастау үшін орман арқылы жасалған алғашқы жолдардың бірі" болғанын түсіндірді. Кейін Уотерлоо қаласының негізін қалаушы деп жарияланған Авраам Эрб, Ланкастер округінен келген неміс меннониті, 1806 жылы неміс компаниясынан 900 акр бұталы жер сатып алды; (бұл кейін Уотерлоо қалашығының бөлігіне айналды). Ол 1808 жылы диірмен, ал 1816 жылы астық диірмен салды; соңғысы 111 жыл бойы үздіксіз жұмыс істеді. Уотерлоо болып келетін жердің алғашқы қоныстанушыларының арасында 1816 жылы келген Сэмюэл және Элия Шнайдер де болды. 1820 жылға дейін мұндай қоныстар өте шағын болды. 1807 жылы 3-ші блоктың (Вулвич) бөлігі Пенсильваниялық Джон Эрб, Якоб Эрб және басқалар сатып алды. Кейіннен Киченер қаласының негізін қалаушы Бенджамин Эби (1809 жылы меннонит уағыздары, ал 1812 жылы епископ) 1806 жылы Ланкастер округінен келді және кейін Берлин ауылы болып аталған жердің көп бөлігінен тұратын үлкен жер учаскесін сатып алды (шамамен 1830 жылы аталды). Қоныс бастапқыда Эбитаун деп аталды және кейіннен Королева көшесі болып аталған жердің оңтүстік-шығыс жағында орналасқан. (Эби сонымен қатар Уотерлоо округінде меннонит шіркеуінің өсуіне жауапты болды; ол 1813 жылы алғашқы шіркеуді салды.) Абрам Вебер болашақта Кинг және Вилмот көшелерінің қиылысында, ал Дэвид Вебер кейінірек Гранд Транк теміржол станциясының орнында қоныстанды. Ниагарадан келген Уильям Диксон Солтүстік Дамфрис және Оңтүстік Дамфрис округтерінде жер сатып алды. Оның жер агенті Абсолом Шейдпен бірге ол Гранд өзенінде қала орнын анықтады. Қоныстанушылар, көбінесе Шотландиядан, жердің бір акрына шамамен төрт доллар төлеп тартылды. Бірнеше жылдан кейін (1827) бұл ауыл Джон Галттың құрметіне Галт деп аталды, ол британдық автор және сол кезде Гуэлфте орналасқан Канада компаниясының бастығы болды. Галт Уильям Диксонның досы болды.

In 1784, by way of the Haldimand Proclamation, the British Government granted the Grand River valley to Iroquois confederation refugees from central and western New York State, indigenous peoples who served as allies during the American Revolution. The western part of this area was initially settled by Mennonites of German extraction from Pennsylvania; most settled the area that would become Kitchener, St. Jacobs, Elmira and surroundings. The southern part (now Cambridge) – as well as areas that would become Fergus and Elora, just outside Waterloo County – were settled by Scots. Except for grist, woolen and saw mills, there was little industry in any of these area until about 1870. (brothers in law), Mennonites, from Franklin County, Pennsylvania. At the time, the upper part of the Grand River Valley was considered deep in the wilderness, and was difficult to penetrate into with wagons due a lack of roads. One Waterloo County historian, W. H. Breithaupt, believed that Schoerg and Betzner, after arriving in Upper Canada, travelled from Ancaster westward through Beverley Township to a point on the Grand River near where Paris would later be founded, using a road cut through the wilderness the previous year by two Englishmen named Ward and Smith. They then followed the Grand River northward. Joseph Schoerg and his wife settled on Lot 11, B. F. Beasley Block, S. R., on the bank of the Grand River opposite Doon, and Betzner and his wife settled on the west bank of the Grand, on a farm near what would become the village of Blair. The homes built by the next generation of these families still stand as of March 2021, on what is now Pioneer Tower Road in Kitchener, and have been listed as historically important; the John Betzner homestead (restored) and the David Schoerg farmstead (not yet restored) were erected circa 1830. The German Company, represented by Daniel Erb and Samuel Bricker, had gotten into financial difficulties after buying the land in 1796 from Joseph Brant who represented the Six Nations. The payment to Beasly, in cash, arrived from Pennsylvania in kegs, carried in a wagon surrounded by armed guards. Other settlers followed mostly from Pennsylvania typically by Conestoga wagons. Many of the pioneers arriving from Pennsylvania after November 1803 bought land in a section of Block Two from the German Company from Richard Beasley who had acquired a massive territory. The tract had originally been purchased from the Six Nations Indians by the British Crown in 1784; it was acquired in 1798 by Richard Beasley and two partners who decided to resell land, in smaller parcels. The Tract included most of Block 2 of the previous Grand River Indian Lands. Many of the first farms were least four hundred acres in size. At this time, many Mississauga people still frequented the area. Recorded history documents that the relationship between the Mississaugas and early settlers could sometimes be strained. In one case, a John Erb (likely the same John Erb who built the first mills at Preston) was shot and wounded by a Mississauga man in Haldimand County in 1804. Ezra E. Eby, whose history of Waterloo Township was based on oral family histories of early settlers as well as written history, highlights positive social relationships between early settlers and indigenous people, describing frequent trade between them, that settlers' children and indigenous children would play together, and that indigenous people would sometimes stay overnight in settlers' houses. However, in one surviving document from the period, a group of settlers in "Beasley's Township" (the name used before Waterloo Township was adopted) petitioned the Upper Canada legislature in 1808 to ban the sale of spirits to indigenous people, citing social disorder and "bad behaviour" including the shooting of another settler. Another, later historian, Angus S. Bauman, points out in his own history that Ezra Eby may have been aware of these incidents, highlighting Eby's comment that "[i]n those early times the Indians were very numerous and if kindly treated would never injure anyone," noting that "perhaps these men did inadvertently displease the Indians." The majority of the settlers of the Lower Block along the Grand River (including areas such as the current Freeport and Hespeler) were also Mennonites from Pennsylvania often called Pennsylvania Dutch although they were actually Deutsch or Deitsch, German. Others immigrated from the British Isles and directly from Germany, producing a mix of cultures. The first school opened in 1802 near the village of Blair, then known as Shinglebridge and now part of Cambridge, Ontario. The first teacher's name was Mr. Rittenhaus. By the early 1800s, a corduroy road had been built along what is now King Street in Waterloo; its remains were unearthed in 2016. The road was probably built by Mennonites using technology acquired in Lancaster County Pennsylvania, between the late 1790s and 1816. The log road was buried in about 1840 and a new road built on top of it. A historian explained that the road had been built for access to the mill but was also "one of the first roads cut through (the woods) so people could start settling the area". Later declared the founder of the city of Waterloo, Abraham Erb, a German Mennonite from Lancaster County, Pennsylvania, bought 900 acres of bush land in 1806 from the German Company; (this would later be part of Waterloo Township). He built a sawmill in 1808 and a gristmill in 1816; the latter operated continuously for 111 years. Other early settlers of what would become Waterloo included Samuel and Elia Schneider who arrived in 1816. Until about 1820, settlements such as this were quite small. In 1807, of Block 3 (Woolwich) was purchased by Pennsylvanians John Erb, Jacob Erb and others. Later named the founder of Kitchener, Benjamin Eby (made Mennonite preacher 1809, and bishop in 1812) arrived from Lancaster County, Pennsylvania in 1806 and purchased a very large tract of land consisting of much of what would become the village of Berlin (named about 1830). The settlement was initially called Ebytown and was at the south east side of what would later become Queen Street. (Eby was also responsible for the growth of the Mennonite church in Waterloo County; he built the first church in 1813.) Abram Weber settled on the corner of what would become King and Wilmot Streets and David Weber in the area of the much later Grand Trunk Railway station. William Dickson of Niagara purchased land in the township of North Dumfries and South Dumfries. With his land agent, Absolom Shade, he located a town site on the Grand River. Settlers were attracted, largely from Scotland with the price of land being about four dollars an acre. Years later (1827), this village would be named Galt for John Galt, the British author and then Superintendent of the Canada Company headquartered in Guelph. Galt was a friend of William Dickson.

Берлиннің айналасындағы урбанизация мен орталықтандыру (18531894)

Гальт пен Берлин (кейін Китченер) арасында округ орталығы қай жерде орналасатыны туралы қызу пікірталас болды. Ол кезде Берлинде 700-ге жуық адам тұрған, ал Гальтта 2200 адам болған. Округ құрудың шарттарының бірі – сот үйі мен түрме салу еді. Жергілікті Берлин қонақ үйінің иесі Фридрих Гаукель өзінің меншігіндегі кішкентай жер учаскесін (қазіргі Королева және Вебер көшелерінің қиылысында) сыйға тартқан соң, округ орталығы Берлинге бұйырды. Кейін Королева көшесі Солтүстік және Вебер көшесінің қиылысындағы сот үйі мен округтік түрме бірнеше айдың ішінде салынды. Бірінші округтік кеңес отырысы жаңа ғимаратта 1853 жылдың 24 қаңтарында өтті. Келесі жылдары жолдар мен көпірлер, мектептер, өнеркәсіп және бейшаралар үйі, ауыл шаруашылығы қоғамдары және жергілікті базарлар сияқты түрлі округтік мекемелер мен құрылыстар салынды. Мысалы, 1911 жылы сол аймақта лютерандардың саны меннониттерден үш есеге жуық болды.

Жаңадан пайда болған қалалық иерархия

Қалалық зерттеулерде елді мекеннің күрделілігін өлшеу үшін кейде "функционалдық бірлік" деп аталатын өлшем қолданылады. Функционалдық бірлік – ұн тарту, банк ісі немесе бөлшек сауда сияқты экономикалық қызмет түрінің көрсеткіші. Бір мекемеде бірнеше функционалдық бірлік болуы мүмкін; мысалы, пионерлік қоныстарда жиі кездесетін жалпы дүкен/пошта бөлімі екі функционалдық бірлікті құрайды. Ватерлоо округы бойынша функционалдық бірліктер туралы статистиканы 1864 жылдан бастап қолдағы деректер көздерін пайдалану арқылы алуға болады. 1864 жылы Гальт округтың қалалық иерархиясында басымдыққа ие болды, барлық функционалдық бірліктердің үлесіне ие болды, ал Берлинде тек Ватерлоо, Престон, Айр және Нью-Гамбург болды, олардың әрқайсысы аралық мәнге ие болды; округтегі басқа ешбір қауымдастықтың округтың функционалдық бірліктерінен көп бөлігі болған жоқ. 1871 жылы Гальт әлі де көш бастады, бірақ округтегі бірнеше шағын және орташа елді мекендер функционалдық бірліктердің жалпы саны бойынша күрт өсім көрсетіп, басқаларын озып кетті. Атап айтқанда, Нью-Гамбург, Эльмира және Айр Престоннан алға шықты, ал Сент-Джекобс және Геспелер тиісінше екі еседен астам және үш есеге өсті. 1871 жылдан 1881 жылға дейін округ географ Фред Дамс "бәсекелестік және орталықтандыру" деп сипаттаған кезеңге енді. 1871 мен 1881 жылдар аралығында ауылдық халық саны азайды, ал жалпы халықтың қалалық үлесі шамамен пайызға өсті, жалпы халық саны тек пайызға өскеніне қарамастан. 1864 жыл мен 1881 жыл аралығында функционалдық бірліктері бар елді мекендердің саны артты, барлық уақыттағы ең жоғары көрсеткіш – 44-ке жетті, ал қауымдастықтар кеңінен тарап кетті. Мұның нәтижесінде жол тораптарында бір немесе екі функционалдық бірлігі (көбінесе қонақ үй, дүкен немесе темірші) бар көптеген шағын ауылдар пайда болды, сондай-ақ ат пен каретаға қол жеткізген кез келген адамның бір күндік сапардан оралуына мүмкіндік беретін жол жүйесі құрылды. Дегенмен, экономикалық функциялар бірнеше ірі елді мекендерде орталықтандырыла бастады.

Өнеркәсіп және баспана үйі

1869 жылы округке 3200 адамға арналған Өнеркәсіп және Пана үйі салынды. 1951 жылы жабылып, кейіннен ғимарат бұзылды. Ол Китченердегі Фредерик көшесінде, қазіргі Фредерик көшесіндегі сауда орталығының артында орналасқан және әлеуметтік көмек бағдарламалары пайда болғанға дейін тіленушілердің, көшеде өмір сүрушілердің немесе түрмеге қамалудың алдын алу мақсатында салынған. 2009 жылғы "Торонто Стар" газетінің хабарламасында, "кедейлік – адамгершілік кемшілік деп есептелген, оны тәртіп пен қажырлы еңбек арқылы жоюға болатын" делінген. Лауриер әлеуметтік жұмыс мектебінің зерттеу жобасы Үй туралы барлық қолдағы деректерді, оның бұрынғы тұрғындары туралы ақпаратты жинап, цифрлық форматқа көшіріп, WaterlooHouseOfRefuge.ca сайтында архивті қолжетімді етті. Зерттеу жобаларының директоры Сэнди Хойдың сөзіне сәйкес, "тұтқындар" қатарына ғана емес, мүгедектігі бар адамдар, әйелдер, балалар да кірген. Олардың арасында бұрын қызметші болған, жүкті болған бойдақ әйелдер де болды, шындығында көптегені жалғыз аналар еді. Архивтерде көрсетілгендей, "тұтқындарға" тамақ пен баспанамен қатар, Үйде және шаруа шаруашылығындағы еңбегі үшін азық-түлік, киім және пойыз билеттеріне ақша да берілді, осылайша кедей адамдар отбасыларына жетіп, қолдау ала алды. Жақын жерде кедейлерге арналған екі зират болды, соның ішінде Үйдің қайтыс болған "тұтқындары" да сонда жерленген.

Көше темір жолдары

Темір жолдар Ватерлоо округіне 1850 жылдары келгенімен, көше темір жолдары бірнеше онжылдықтан кейін ғана пайда болды. Қалалық темір жолдар дамып келе жатқан қауымдастықтарға көптеген артықшылықтар ұсынды, бірақ оларға қажетті маңызды инфрақұрылымдық инвестициялар көбінесе жергілікті муниципалитеттердің немесе жеке кәсіпкерлердің мойнына түсті. Көшелік темір жолдар көбінесе ескі қала орталықтарымен салыстырғанда, формасы аз сызықтық болғандықтан, "трамвай жолағының" дамуына ықпал етті. Кинг-стрит бұрыннан-ақ сызықтық сауда дәлізі ретінде үстемдік танытқандықтан, округтің екі қалалық орталығын (Берлин мен Ватерлоо) осы белгілі бағыт бойынша байланыстыру ертедегі көше темір жолының дамуы үшін табиғи қадам болды. Осының нәтижесінде 1888 жылы Берлин және Ватерлоо көше темір жолы құрылды. Ол бастапқыда атпен тартылатын вагондармен жұмыс істеді, ал кейінірек иелері желіні электрлендіріп, электрлі трамвайларды пайдалана бастады. Округтегі келесі көше темір жол жүйесі 1894 жылы салынған Галт және Престон көше темір жолы болды. Берлин мен Ватерлоо сияқты, ол да Галт пен Престон қалалық орталықтарын байланыстырды. Желiн кеңейткеннен кейін ол Галт, Престон және Гесплер көше темір жолы болып өзгерді, бұл жаңа желі Престон мен Гесплерді Спид өзенінің шығыс жағалауымен байланыстырды. Бұл жүйе жолаушылар мен поштадан басқа, толық вагондармен жүк тасымалдауды да жүзеге асырды. 1904 жылы темір жолдың Галт-Престон бағыты Престон және Берлин көше темір жолын салу арқылы тиімді түрде ұзартылды. Атауына қарамастан, ол қалааралық темір жолдың көптеген ерекшеліктерін иеленді. Онда Берлинде және Ватерлоода орналасқан екі жаңа жүк аймағы құрылды. Бұл жүйелер бірнеше жыл бойы біртіндеп біріктіріліп, 1914 жылға қарай Grand River Railway деген біртұтас атаумен белгілі болды, ол көше темір жолы терминологиясын қолданбады. Ал Берлин және Ватерлоо көше темір жолы өз ерекшеліктерін сақтап, 19 ғасырдағыдай, 20 ғасырда да Китченер қалалық коммуналдық қызметтер комиссиясының басқаруымен сол сияқты жұмыс істеді және 1946 жылы тоқтатылды.

Although railways had arrived in Waterloo County in the 1850s, street railways only arrived several decades later. Urban railways offered a number of advantages to developing communities, but required a serious infrastructure investment which often fell to local municipalities or private businessmen. Street railways tended to lead to the development of the "streetcar strip" – highly developed urban commercial corridors – in contrast with older downtowns, which were usually less linear in form. With King Street already dominant as a linear commercial corridor, it was natural that early street railway development would connect two of the county's urban centres (Berlin and Waterloo) along this established route. This came about in 1888 in the form of the Berlin and Waterloo Street Railway. It initially started operations with horsecar service before later owners electrified the line and began using electric streetcars. The next street railway system to be constructed in the county was the Galt and Preston Street Railway in 1894, which, similarly to the Berlin and Waterloo, connected the existing urban centres of Galt and Preston. It soon became the Galt, Preston and Hespeler Street Railway after a branch line was built which connected Preston and Hespeler along the east bank of the Speed River. This system hosted not just passengers and mail, but also full carload freight. In 1904, the railway's Galt–Preston mainline was effectively extended with the construction of the Preston and Berlin Street Railway which, despite its name, took on many of the characteristics of an interurban. It featured two new freight yards, one in Berlin and one in Waterloo. These systems were gradually consolidated over several years and by 1914, they were known under the unified name of the Grand River Railway, which dispensed with street railway nomenclature. The Berlin and Waterloo Street Railway, in contrast, never lost its street railway traits and continued to operate similarly in the 20th century under Kitchener Public Utilities Commission management as it had in the 19th century, until its eventual shutdown in 1946.

Қалааралық темір жолдар

ХХ ғасырдың басында Солтүстік Америкада қалааралық теміржолдар тарала бастады. Бұл көше теміржолдарының табиғи дамуы болды, бірақ аймақтық теміржол инфрақұрылымына елеулі үлес қосты. Теміржол тарихшысы Джон М. Миллс Гранд Ривер теміржолын Канададағы ең алғашқы қалааралық теміржолдардың бірі деп атап, оны "көп жылдар бойы ең белсенді және прогрессивті" теміржолдардың бірі ретінде сипаттады. Басты желіні солтүстікке қарай кеңейту жоспарлары жаңа құрылысқа әкелмесе де, бірнеше желілер оңтүстікке қарай байланыс жасады. Олардың қатарында Брантфорд көше теміржолының ұлтасы ретінде салынған және 1903 жылы солтүстікке қарай Галтқа дейін созылған Гранд-Вэлли теміржолы, сондай-ақ 1916 жылы ашылған және Гранд-Вэлли теміржолының көшбасшысы болған Эри көлі және Солтүстік теміржолы болды. Қорытындылай келгенде, бұл қалааралық желілер Ватерлоо, Брант және Норфолк округтері арасында тікелей теміржол байланысын қамтамасыз етті, сондай-ақ ірі Канадалық Ұлттық теміржолы, Канадалық Тынық мұхиты теміржолы және Мичиган орталық теміржолы желілерімен жүк алмасуға және қалааралық станцияларға мүмкіндік берді. Шындығында, екі желі де тікелей емес, Канадалық Тынық мұхиты теміржолының бақылауында болды және 1931 жылдан бастап "Канадалық Тынық мұхиты электр желілері" деген атаумен біртұтас құрылым ретінде басқарылды. Жолаушылар ағыны төмендеді және 1930 жылдардың соңында Ватерлооға бағытталған сапарлардың тоқтатылуымен қызметтер қысқартыла бастады, бірақ екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жүйеге қысқа ғана қайта жандану келді. Тұрақты жолаушылар тасымалы 1955 жылы тоқтатылды. Жүк тасымалы жалғасты, бірақ 1960 жылдары Оңтүстік Китченерде тас жолдарды кеңейту үшін желі кең ауқымда қайта орналастырылды.

Неміс мұрасы

1840 жылға дейін Пенсильваниядан неміс тілінде сөйлейтін қоныс аударушылар ең көп болған кезде, 1819 жылы Еуропадан бірнеше немістер келіп, соның ішінде Фридрих Гаукель, қонақүй иесі, алғашқылардың бірі болды. Ол кейін Берлиндегі Уолпер үйін салады. Қазіргі Китченердегі екі көшеге оның есімі берілген. Еуропадан келген басқа неміс тілді иммигранттар 1830-шы жылдардан 1850-ші жылдарға дейін Ватерлоо округіне келіп, өздерімен бірге өз тілдерін, діндерін және мәдени дәстүрлерін әкелді. Ватерлоо округі көп ұзамай бүкіл Канадада өзінің германдық мұрасы үшін танылды. Неміс қауымдастығы өнеркәсіптік және саяси көшбасшыларға айналды және сол кездегі Канадада кездескен басқа қоғамнан өзгеше неміс-канад қоғамын құрды. Олар неміс мектептерін және неміс тілді шіркеулерді құрды. Германиядан келген иммигранттар да, Пенсильваниядан келген меннониттер де, әрине, неміс тілінде сөйледі, бірақ төменгі неміс немесе Пенсильвания голландшасы деп қате аталатын, шын мәнінде Pennsilfaanisch Deitsch (неміс тілі). (Бұл диалект стандартты неміс тілінен қарапайым грамматикалық құрылымымен, сөздік қоры мен айтылуындағы кейбір айырмашылықтарымен және ағылшын тілінің үлкен әсерімен ерекшеленеді.) Неміс тілінде сөйлейтін топтардың әртүрлі түрлері Ватерлоо округінің тарихында маңызды фактор болды. Екі топ бір-бірін оңай түсінді, ал Еуропадан келген немістер мен Пенсильваниядан келгендер арасында ешқандай қарама-қайшылық болған жоқ. Кейбір дереккөздер шамамен 50,000 неміс тікелей Еуропадан 1830 және 1850 жылдар аралығында Оңтүстік Онтарионың үлкен аймағына, Ватерлоо округінің ішінде және айналасына қоныстанды деп есептейді. Пенсильваниядан келген меннониттерден айырмашылығы, Еуропадан келген немістердің көпшілігі басқа діндерді ұстанды: алғашқы топтардың көпшілігі католик, ал кейін келгендер негізінен лютерандық болды. 1862 жылы неміс тілінде сөйлейтін топтар "Sängerfest" немесе "Singer Festival" концерттік шарасын өткізді, ол шамамен 10,000 адамды тартты және бірнеше жыл бойы жалғасты. Он бір жылдан кейін Онтарионың Берлиндегі 2000-нан астам немістер жаңа оқиға - Фриденфестті бастады, ол Пруссияның Франко-Пруссия соғысындағы жеңісін еске алды. Бұл жыл сайынғы мереке Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейін жалғасты. 1897 жылы олар Виктория паркіне император Вильгельм I-нің қола бюсті бар үлкен ескерткіш орнату үшін қаражат жинады. (Ескерткішті қала тұрғындары Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін ғана жояды.) 1900-ші жылдардың басында Солтүстік Ватерлоо округінің (Китченер, Ватерлоо және Вулвич қалашығы аймақтары) күшті неміс мәдениеті болды. 1911 жылы неміс тегінен шыққан адамдар халықтың үштен бір бөлігін құрады, лютерандар негізгі діни топ болды. Меннониттер сол кезде негізінен ауылдық жерлерде және шағын қауымдарда тұратын. Канаданың генерал-губернаторы Коннаут герцогы 1914 жылы мамыр айында Берлинде (Онтарио) болған кезде, өзінің сөйлеген сөзінде неміс ұлтының канадалықтарының (тегіне қарамастан) маңыздылығын талқылады: "Мен үшін Берлиннің көптеген азаматтарының неміс тегі екендігі өте қызықты. Мен өзіме жақын тұрып жатқан ұлы Тевтон нәсілінің қажырлы, табанды, адал қасиеттерін жақсы білемін. Осы қасиеттер жақсы канадалықтарды және Британ империясының адал азаматтарын қалыптастыруда үлкен рөл атқаратынына сенімдімін". Меннониттер дініне жататын адамдар бейбітшіл болғандықтан, олар әскерге түсе алмады, ал Германиядан көшіп келгендер (Канадада туылмаған) өздерінің мұрасының маңызды бөлігі болған елге қарсы моральдық тұрғыдан соғыса алмады. 1916 жылы Берлиннің Китченерге өзгеруінің басты себебі антигермандық сезім болды. Жаңалықтарда айтылғандай, "Лютеран дін қызметкерін үйінен шығарып, көшеге сүйреп әкетті. Соғыс барысында неміс клубтары тоналды. Бұл өте жаман кезең болды". Канада мұрағатындағы бір құжат былай дейді: "Қазіргі замандағы адамдар үшін күлкілі болғанымен, Берлинге атау беру мәселесі соғыстың алдындағы қоғамға қорқыныш, жеккөрушілік пен ұлтшылдықтың әсерін көрсетеді". 1926 жылы салынған Ватерлоо пионерлер мемориалдық мұнарасы Пенсильванияның "голландиялықтарының" (әдетте Pennsilfaanisch Deitsch немесе неміс тілі) Ватерлоо округінің Гранд-Ривер аймағына қоныстанғанын еске алады. Бұл округте әлі күнге дейін Канададағы ең көп ескі орденді меннониттер тұрады, әсіресе Сент-Джекобс пен Эльмира айналасындағы аудандарда. 50 жыл бойы өткізіліп келе жатқан Китченер Ватерлоо Октоберфесті аймақтың неміс мұрасын еске түсіреді. Іс-шараға сыра залдары мен неміс ойын-сауығы, сондай-ақ ірі шеру кіреді. Әлемдегі екінші ірі Октоберфест, бұл шара түпнұсқа неміс Октоберфестің негізінде салынған және Канаданың ең ұлы баварлық фестивалі деп жарнамаланады. Соңғы жылдары бұл шараға орташа есеппен 700,000 адам келеді. 2016 жылғы Октоберфест шеруі кезінде шамамен 150,000 адам маршрут бойындағы көшелерге жиналды.

While German speaking settlers from Pennsylvania were the most numerous until about 1840, a few Germans from Europe began arriving in as 1819, including Friedrich Gaukel, a hotel keeper, being one of the firsts. He would build what later became the Walper House in Berlin. Two streets in present day Kitchener, Frederick and Gaukel streets, are named after him. Other German speaking immigrants from Europe arrived in Waterloo County during the 1830s to 1850s, bringing with them their language, religion and cultural traditions. Waterloo County soon became recognized throughout Canada for their Germanic heritage. The German community became industrial and political leaders, and created a German Canadian society unlike any other found in Canada at the time. They established German public schools and German language churches. Both the immigrants from Germany and the Mennonites from Pennsylvania spoke German of course, though with different dialects such as Low German or the incorrectly called Pennsylvania Dutch, actually Pennsilfaanisch Deitsch (German). (This dialect is different from Standard German with a simplified grammatical structure, some differences in vocabulary and pronunciation and a greater influence of English.) The combination of various types of German speaking groups was a notable factor in the history of Waterloo County. The two groups of Germanics were able to understand each other quite easily and there was no apparent conflict between the Germans from Europe and those who came from Pennsylvania. Some sources estimate that roughly 50,000 Germans directly from Europe settled in a large area of Southern Ontario, in and around Waterloo County, between the 1830s and 1850s. Unlike the predominantly Mennonite settlers from Pennsylvania, the majority of Germans from Europe were of other denominations: most in the first groups were Catholic and those who arrived later were primarily Lutheran. In 1862, German speaking groups held The Sängerfest, or "Singer Festival" concert event that attracted an estimated 10,000 people and continued for several years. Eleven years later,
the over 2000 Germans in Berlin, Ontario started a new event, Friedenfest, commemorating Prussian victory Franco Prussian war. This annual celebration continued until the start of WWI. In 1897, they raised funds to erect a large monument, with a bronze bust of Kaiser Wilhelm 1, in Victoria Park. (The monument would be destroyed by townspeople just after the start of WWI.) By the early 1900s, North Waterloo County (the Kitchener, Waterloo and Woolwich Township areas) exhibited a strong German culture and those of German origin made up a third of the population in 1911, with Lutherans as the primary religious group. The Mennonites at that time primarily resided in the rural areas and small communities. The governor general of Canada, the Duke of Connaught, while visiting Berlin, Ontario, in May 1914, discussed the importance of Canadians of German ethnicity (regardless of their origin) in a speech: "It is of great interest to me that many of the citizens of Berlin are of German descent. I well know the admirable qualities – the thoroughness, the tenacity, and the loyalty of the great Teutonic Race, to which I am so closely related. I am sure that these inherited qualities will go far in the making of good Canadians and loyal citizens of the British Empire". Those of the Mennonite religion were pacifist so they could not enlist and the few who had immigrated from Germany (not born in Canada) could not morally fight against a country that was a significant part of their heritage. The anti German sentiment was the primary reason for the Berlin to Kitchener name change in 1916. News reports indicate that "A Lutheran minister was pulled out of his house he was dragged through the streets. German clubs were ransacked through the course of the war. It was just a really nasty time period.". A document in the Archives of Canada makes the following comment: "Although ludicrous to modern eyes, the whole issue of a name for Berlin highlights the effects that fear, hatred and nationalism can have upon a society in the face of war." The Waterloo Pioneer Memorial Tower built in 1926 commemorates the settlement by the Pennsylvania 'Dutch' (actually Pennsilfaanisch Deitsch, or German) of the Grand River area of Waterloo County. This county is still home to the largest population of Old Order Mennonites in Canada, particularly in the areas around St Jacobs and Elmira. Running for nearly 50 years now, the Kitchener Waterloo Oktoberfest has been a remembrance of the Region's German Heritage. The event includes beer halls and German entertainment, as well as a major parade, The second largest Oktoberfest in the world, the event is based on the original German Oktoberfest and is billed as Canada's Greatest Bavarian Festival. In recent years, it has been attracting an average of 700,000 people to the county. During the 2016 Oktoberfest parade, an estimated 150,000 people lined the streets along the route.

Орынбасары

1853 жылы құрылған Ватерлоо округі Вулвич, Уэлсли, Уилмот, Ватерлоо және Солтүстік Дамфрис бес қалашығынан тұрды, сондай-ақ әр аймақтағы қалалар, кенттер мен ауылдарды қамтыды. 1973 жылы округ таратылып, орнына Китченер, Кембридж және Ватерлоо қалаларынан, сондай-ақ Уэлсли, Вулвич, Уилмот және Солтүстік Дамфрис қалашықтарынан тұратын жаңа Ватерлоо аймақтық муниципалитеті құрылды. Бұрынғы Уентворт округіне (қазір Гамильтон қаласы) қарасты Беверли қалашығының бір бөлігі Солтүстік Дамфриске және Ватерлоо аймағына қосылды. Гальт, Китченер және Ватерлоо қалалары жаңа құрылған аймақтық муниципалитетке қосылғанға дейін тәуелсіз муниципалитеттер болып келген. 1973 жылғы қайта ұйымдастыру барысында округтегі он бес қала мен қалашық жаңа Ватерлоо аймағында жетіге дейін азайтылды. Жаңа Кембридж қаласы Гальт қаласының, Престон және Хеспелер кенттерінің, Блэр ауылының және қалашықтардың әртүрлі жер участаларының бірігуі нәтижесінде құрылды. Ватерлоо қалашығы бұрынғы Вулвич қалашығымен және Китченер, Ватерлоо және Кембридж қалалары арасында бөліскендіктен жойылды. Бриджпорт қауымдастығы Китченер қаласына қосылды, ал Ербсвилл Ватерлоо қаласына қосылды. Бұрынғы округтік үкіметке аймақтық муниципалитет ретінде кеңірек өкілеттіктер берілді. Ватерлоо аймағының алғашқы төрағасы Джек А. Янг болды, және ол полиция, қоқыс тастау, демалыс, жоспарлау, жолдар және әлеуметтік қызметтер сияқты көптеген салаларды басқарды. Аймақтың аумағы 1369 шаршы километрді құрайды, ал әкімшілік орталығы Китченер қаласында орналасқан. 2016 жылғы халық санауы бойынша аймақта 535 154 адам тұрады. Бұрынғы ауылдық, қалалық және қалалық кеңестер жаңа қала немесе қалашықтың кеңесіне біріктірілді. Аймақтық кеңес бұрынғы округтік деңгейдегі міндеттерді орындаумен қатар, аймақ бойынша полиция және басқа да қызметтерді де ұсынады.