Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы британдық колония (1664–1673, 1702–1776)
British colony in North America (1664–1673, 1702–1776)
Нью-Джерси провинциясы Отарлы Американың орталық колонияларының бірі болды және 1776 жылы АҚШ-тың Нью-Джерси штатына айналды. Провинция алғашқыда еуропалықтармен Жаңа Нидерландтың бір бөлігі ретінде қоныстанды, бірақ 1664 жылы Амстердам бекінісі тапсырылғаннан кейін ағылшыз билігіне көшті, соның салдарынан жеке меншік колониясы болды. Ағылшыздар провинцияны Англия арналындағы Джерси аралының құрметіне атады. Голландия Республикасы 1673–1674 жылдары қысқа мерзімге бақылауды қайта орнатты. Одан кейін ол 1702 жылы патшалық колония ретінде біріктірілгенге дейін Шығыс Джерси және Батыс Джерсиден тұратын екі саяси бөлімге бөлінді. Провинцияның бастапқы шекаралары қазіргі штаттан сәл үлкен болды, олар қазіргі Нью-Йорк штатының бір бөлігіне дейін созылды, оның шекарасы 1773 жылы бекітілді.
The Province of New Jersey was one of the Middle Colonies of Colonial America and became the U. S. state of New Jersey in 1776. The province had originally been settled by Europeans as part of New Netherland but came under English rule after the surrender of Fort Amsterdam in 1664, becoming a proprietary colony. The English renamed the province after the island of Jersey in the English Channel. The Dutch Republic reasserted control for a brief period in 1673–1674. After that it consisted of two political divisions, East Jersey and West Jersey, until they were united as a royal colony in 1702. The original boundaries of the province were slightly larger than the current state, extending into a part of the present state of New York, until the border was finalized in 1773.
Өмірбаян
Нью-Джерси провинциясы 1610 жылдары Жаңа Нидерланд колониясының бір бөлігі ретінде негіделген. 1664 жылдың қыркүйегінде Амстердам бекінісінің тапсырылуы Екінші ағылшын-голландия соғысының аясында бүкіл орталық Атлантика аймағына ағылшыздардың билігін беруге әкелді. Ағылшыздар бұл иеленуді ағылшын королі Генрих VII-нің қолдауымен итальяндық Джон Кабот бұл жерді бірінші болып ашқанымен түсіндірді, бірақ бұл, көбінесе, Солтүстік Атлантикадағы пайдалы сауданы бақылауға алу мақсатында жасалған болса керек. Жаңа Нидерландтың бас директоры Питер Стьювесант әскери қорғаныс ұйымдастыра алмады, сондықтан колонияның билігінен бас тартып, меншік құқықтарына, мұрагерлік заңдарына және дін бостандығына кепілдік беруге қол жеткізді. Тапсырудан кейін Ричард Николс Жаңа Амстердам мен Жаңа Нидерландтың қалған бөлігінің, соның ішінде Солтүстік өзенінің (Гудзон өзені) батыс жағындағы Берген және Делавэр өзені бойындағы бұрынғы Жаңа Швеция елді мекендерінің орынбасар губернаторы болды.
The Province of New Jersey was originally settled in the 1610s as part of the colony of New Netherland. The surrender of Fort Amsterdam in September 1664 gave control over the entire Mid Atlantic region to the English as part of the Second Anglo Dutch War. The English justified the seizure by claiming that John Cabot, an Italian under the sponsorship of the English King Henry VII, had been the first to discover the place, but it was probably to assert control over the profitable North Atlantic trade. Director General of New Netherland Peter Stuyvesant, unable to rouse a military defense, relinquished control of the colony and was able in the articles of transfer to secure guarantees for property rights, laws of inheritance, and freedom of religion. After the surrender, Richard Nicolls took the position as deputy governor of New Amsterdam and the rest of New Netherland, including those settlements on the west side of the North River (Hudson River) known as Bergen and those along the Delaware River that had been New Sweden.
Жеке меншік үкімет
1664 жылғы наурыз айында король Карл II өзінің ағасы, Йорк герцогы Джеймске, Жаңа Нидерланды мен қазіргі Мэнды қамтитын Корольдік колонияны берді. Бұл жарғыға сондай-ақ қазіргі Массачусетс штатының бір бөлігі де кірді, бұл аталған колонияның жарғысымен қайшылық тудырды. Жарғы Джеймске дәстүрлі меншік құқығын берді және оның билігіне аз ғана шектеулер қойды. Жалпы алғанда, бұл жарғы оған иелік ету, басқару және үкімет құру құқығын беретін жерді берумен теңестірілді, бірақ үкімет Англия заңдарына сәйкес болуы тиіс еді. Йорк герцогы өзінің колониясына ешқашан бармады және оны тікелей басқармады. Ол өзі тағайындаған губернаторлар, кеңестер және басқа да лауазымды тұлғалар арқылы үкіметін жүргізуді жөн көрді. Сайланатын ассамблея құру туралы ешқандай ереже болған жоқ. Кейін, 1664 жылы Йорк герцогы өзінің жаңа иеліктерінің арасындағы, Гудзон және Делавэр өзендері арасындағы бөлігін қарызды өтеу үшін сер Джордж Картеретке берді. Бұл аумақ Картереттің туған жері болған Джерси аралының атымен аталып кетті. Нью-Джерсидің екінші бөлігі герцогтың жақын досы, Страттон лорды Берклиге сатылды. Осының нәтижесінде Картерет пен Беркли Нью-Джерсидің екі ағылшын меншік иесіне айналды. Нью-Джерсидің екі меншік иесі провинцияға көбірек қоныс аударушыларды тарту үшін оларға жер участаларын беру арқылы және 1665 жылғы «Концессия және келісім» атты құжатты қабылдау арқылы, Нью-Джерсидің барлық тұрғындарына діни бостандық берді. Британ үкіметі кезінде Англия шіркеуі мемлекеттік дін болғандықтан, мұндай діни бостандық болған жоқ. Ал жер үшін қоныс аударушылар жыл сайынғы жалдау ақысын төлеуге міндетті болды. 1665 жылы Филипп Картерет екі меншік иесі тағайындаған Нью-Джерсидің алғашқы губернаторы болды. Ол Нью-Джерсидің астанасы ретінде Элизабетті таңдады. Картерет дереу жер иелеріне бірнеше қосымша жер участаларын берді. Ньюарк (1666), Пискатавей (1666), Берген (1668), Миддлтаун (1693), Вудбридж (1669) және Шрусбери қалалары құрылды және оларға жарғылар берілді. Жылдық жалдау ақысы идеясы күрделі мәселеге айналды, өйткені көптеген қоныс аударушылар оны төлеуден бас тартты. Олардың көпшілігі Ричард Николлс, Нью-Йорк губернаторынан жер алғандықтан, меншік иелеріне ешқандай қарызы болмайтынын мәлімдеді. Бұл Берклиді Батыс Джерсиді екі ағылшын квакері, Джон Фенвик пен Эдвард Биллингге сатуға мәжбүр етті. Көптеген квакерлер Англия (Англия шіркеуі) билігінен діни бостандық іздеп, Нью-Джерсиде өз үйлерін құрды. Осы уақытта Нью-Джерсиде қақтығыстар күшейе бастады. 1680 жылы сер Джордж Картерет қайтыс болғаннан кейін Нью-Йорк губернаторы Эдмунд Андрос Шығыс Джерсиде билік алуға тырысты. Алайда, ол губернатор Филипп Картереттің лауазымын алуға қол жеткізе алмады, содан кейін оған шабуыл жасап, Нью-Йоркте сотқа берді. Кейіннен Картерет ақталды. Сонымен қатар, Шығыс және Батыс Нью-Джерси тұрғындары, америкалықтар мен Нью-Джерси тұрғындары, сондай-ақ әртүрлі діни топтар арасында дау-жанжалдар туды.
In March 1664, King Charles II granted his brother, James, the Duke of York, a Royal colony that covered New Netherlands and present day Maine. This charter also included parts of present day Massachusetts, which conflicted with that colony's charter. The charter allowed James traditional propriety rights and imposed few restrictions upon his powers. In general terms, the charter was equivalent to a conveyance of land conferring on him the right of possession, control, and government, subject only to the limitation that the government must be consistent with the laws of England. The Duke of York never visited his colony and exercised little direct control of it. He elected to administer his government through governors, councils, and other officers appointed by himself. No provision was made for an elected assembly. Later in 1664, the Duke of York gave the part of his new possessions between the Hudson River and the Delaware River to Sir George Carteret in exchange for settlement of a debt. The territory was named after the island of Jersey, Carteret's ancestral home. The other section of New Jersey was sold to Lord Berkeley of Stratton, who was a close friend of the Duke. As a result, Carteret and Berkeley became the two English lords proprietors of New Jersey. The two proprietors of New Jersey attempted to attract more settlers to move to the province by granting sections of lands to settlers and by passing the Concession and Agreement, a 1665 document that granted religious freedom to all inhabitants of New Jersey; under the British government, there was no such religious freedom as the Church of England was the state church. In return for the land, the settlers were supposed to pay annual fees known as quit rents. In 1665, Philip Carteret became the first governor of New Jersey, appointed by the two proprietors. He selected Elizabeth as the capital of New Jersey. Immediately, Carteret issued several additional grants of land to landowners. Towns were started and charters granted to Newark (1666), Piscataway (1666), Bergen (1668), Middletown (1693), Woodbridge (1669), and Shrewsbury. The idea of quit rents became increasingly difficult because many of the settlers refused to pay them. Most of them claimed that they owed nothing to the proprietors because they received land from Richard Nicolls, governor of New York. This forced Berkeley to sell West Jersey to John Fenwick and Edward Byllynge, two English Quakers. Many more Quakers made their homes in New Jersey, seeking religious freedom from English (Church of England) rule. Meanwhile, conflicts began rising in New Jersey. Edmund Andros, governor of New York, attempted to gain authority over East Jersey after the death of Sir George Carteret in 1680. However, he was unable to remove the position of governorship from Governor Phillip Carteret and subsequently moved to attack him and brought him to trial in New York. Carteret was later acquitted. In addition, quarrels occurred between Eastern and Western New Jerseyans, between Native Americans and New Jerseyans, and between different religious groups.
Шығыс және Батыс Джерси
1674 жылдан 1702 жылға дейін Нью-Джерси провинциясы Шығыс Джерси және Батыс Джерсиге бөлінді, әрқайсысының өз үкімшісі болды. Әрқайсысының өз конституциясы болды: Батыс Джерси конституциясы (1681) және Шығыс Джерси конституциясы (1683). Батыс және Шығыс Джерси арасындағы нақты шекара жиі дау тудыратын. Екі жақтың шекарасы қазіргі Атлантик-Ситидің солтүстігінде Атлантик мұхитына дейін созылды. Бұл шекара сызығын Джордж Кит салған, және оны бүгінге дейін Бурлингтон және Оушен округтерінің, сондай-ақ Хантердон және Сомерсет округтерінің шекараларында көруге болады. Кит сызығы Кіші Жұмыртқа Бұхтасының оңтүстік жағынан солтүстік-батысқа қарай бағытталған, Тьюкертон қаласының солтүстігінен өтіп, Делавэр өзеніндегі, Делавэр шатқалының солтүстігіндегі нүктеге дейін жетеді. Кейіннен, 1676 жылғы Бес тараптық келісім дауларды азайтуға көмектесті. Мүлік дауларын шешу үшін нақтырақ зерттеулер мен карталар жасалды. Осының нәтижесінде 1696 жыл шамасында Торнтон сызығы, ал 1743 жыл шамасында Лоуренс сызығы салынды, ол заңды мақсаттар үшін соңғы шекара ретінде қабылданды.
From 1674 to 1702, the Province of New Jersey was divided into East Jersey and West Jersey, each with its own governor. Each had its own constitution: the West Jersey Constitution (1681) and the East Jersey Constitution (1683). The exact border between West and East Jersey was often disputed. The border between the two sides reached the Atlantic Ocean to the north of present day Atlantic City. The border line was created by George Keith and can still be seen in the county boundaries between Burlington and Ocean counties, and between Hunterdon and Somerset counties. The Keith line runs north northwest from the southern part of Little Egg Harbor Township, passing just north of Tuckerton, and reaching upward to a point on the Delaware River which is just north of the Delaware Water Gap. Later, the 1676 Quintipartite Deed helped to lessen the disputes. More accurate surveys and maps were made to resolve property disputes. This resulted in the Thornton Line, drawn around 1696, and the Lawrence Line, drawn around 1743, which was adopted as the final line for legal purposes.
Жаңа Англия доминионы
Жаңа Англия Доминионы – қысқа ғұмырлы әкімшілік одақ болды. 1688 жылдың 7 мамырында Нью-Йорк провинциясы, Шығыс Джерси провинциясы және Батыс Джерси провинциясы Доминион құрамына қосылды. Елордасы Бостон қаласында орналасқан, бірақ аумағының үлкендігіне байланысты Нью-Йорк, Шығыс Джерси және Батыс Джерси провинциялары Нью-Йорк қаласынан лейтенант-губернатор басқаруымен жүргізілді. 1688 жылғы Даңқты революцияда Джеймс II-ні Орандық Вильгельмнің құлатуы туралы жаңалық Бостонға жеткен соң, отаршылар көтеріліс ұйымдастырып, 1689 жылы Доминион таратылды.
The Dominion of New England was a short lived administrative union. On May 7, 1688, the Province of New York, the Province of East Jersey, and the Province of West Jersey were added to the Dominion. The capital was located in Boston, but because of its size, New York, East Jersey, and West Jersey were run by the lieutenant governor from New York City. After news of the overthrow of James II by William of Orange in the Glorious Revolution of 1688 reached Boston, the colonists rose up in rebellion, and the Dominion was dissolved in 1689.
Патшалық колониясы
1702 жылдың 17 сәуірінде Анн патшайымның билігі тұсында колонияның екі бөлігі біріктіріліп, Нью-Джерси патшалық колонияға айналды. Эдвард Хайд, Корнбери лорды, патшалық колония ретінде колонияның алғашқы губернаторы болды. Бірақ ол тиімсіз және сыбайлас билеуші еді, пара алып, жерге құмарлық танытты. 1708 жылы Корнбери лорды Англияға қайтарылды. Содан кейін Нью-Джерсиді қайтадан Нью-Йорк губернаторлары басқарды, бірақ бұл Нью-Джерси қоныс аударушыларын ашуландырды, олар губернаторларды Нью-Йоркқа жақпалық танытуда айыптады. Судья Льюис Моррис жеке губернатор тағайындалуы үшін күресті бастады және 1738 жылы король Георг II оны губернатор етіп тағайындады.
On April 17, 1702, under the rule of Queen Anne, the two sections of the proprietary colony were united, and New Jersey became a royal colony. Edward Hyde, Lord Cornbury, became the first governor of the colony as a royal colony. However, he was an ineffective and corrupt ruler, taking bribes and speculating on land. In 1708, Lord Cornbury was recalled to England. New Jersey was then again ruled by the governors of New York, but this infuriated the settlers of New Jersey, accusing those governors of favoritism to New York. Judge Lewis Morris led the case for a separate governor and was appointed governor by King George II in 1738.
Нью-Йорк Нью-Джерси желісі соғысы
Нью-Йорк – Нью-Джерси шекара соғысы – 1701 және 1765 жылдар аралығында жарты ғасырдан астам уақыт бойы Американың екі колониясы – Нью-Йорк провинциясы мен Нью-Джерси провинциясы арасындағы даулы шекарада болған қақтығыстар мен шабуылдар сериясы. Колониялардың алғашқы қоныстану кезеңінде шекара соғыстары сирек емес еді және олар жер дауынан туындаған. Білімсіздік, салғырт қарау және заңдық түсініксіздіктерге байланысты, соңғы шешімге келгенше жергілікті тұрғындар арасында мұндай жанжалдар туындады. Бұл даулардың ең ірілері Нью-Йорк пен Нью-Джерси арасындағы жерге қатысты болды. 1769 жылы патшалық комиссия осы дауды реттеді.
The New York – New Jersey Line War was a series of skirmishes and raids that took place for over half a century between 1701 and 1765 at the disputed border between the two American colonies the Province of New York and the Province of New Jersey. Border wars were not unusual in the early days of settlements of the colonies and originated in conflicting land claims. Because of ignorance, willful disregard, and legal ambiguities, such conflicts arose involving local settlers until a final settlement was reached. In the largest of these squabbles some of land were at stake between New York and New Jersey. The conflict was eventually settled by royal commission in 1769.
Облыстық конгресс
Нью-Джерси провинциялық конгресі – Америка революциясының бастапқы кезеңінде Нью-Джерси провинциясының уақытша басқару органы болды. Ол 1775 жылы Нью-Джерсидің барлық он үш округінен келген өкілдермен алғашқы рет шақырылды, бұл корольдік губернатордың билігін жою мақсатын көздеді.
The Provincial Congress of New Jersey was a transitional governing body of the Province of New Jersey in the early part of the American Revolution. It first met in 1775 with representatives from all New Jersey's thirteen counties, to supersede the royal governor.