Хамфри Осмунд: Психоделдық зерттеулер мен психиатрия шебері
Humphry Osmond
Хамфри Осмунд (1917-2004) – британдық психиатр, «психоделикалық» сөзін ойлап тапқан. Психоделикалық дәрілер мен әлеуметтік ортаның психологиясын зерттеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық психиатр (1917–2004)
British psychiatrist (1917–2004)
Хамфри Фортескью Осмонд (1 шілде 1917 – 6 ақпан 2004) – Канадаға, содан кейін АҚШ-қа көшіп кеткен британдық психиатр. Ол «психоделикалық» сөзін ойлап тапқанымен және психоделикалық препараттардың қызықты және пайдалы қолданыстарын зерттеуімен белгілі. Осмонд сонымен қатар әлеуметтік ортаның психологиялық аспектілерін, әсіресе психиатриялық мекемелердегі емделушілердің жағдайына және қалпына келуіне олардың қандай әсер ететінін зерттеді.
Humphry Fortescue Osmond (1 July 1917 – 6 February 2004) was an English psychiatrist who moved to Canada and later the United States. He is known for inventing the word psychedelic and for his research into interesting and useful applications for psychedelic drugs. Osmond also explored aspects of the psychology of social environments, in particular how they influenced welfare or recovery in mental institutions.
Өмірбаян
Осмонд Англияның Суррей округінде дүниеге келді және Хейлибериде білім алды. Жас кезінде ол сәулетшінің кеңсесінде жұмыс істеді, содан кейін Лондон Корольдік колледжінің Гай ауруханасының медициналық мектебіне қабылданды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде флотта хирург лейтенант қызметін атқарғаннан кейін, Осмонд психиатр мамандығын меңгеру үшін оқуын жалғастырды.
Osmond was born in Surrey, England, and educated at Haileybury. As a young man, he worked for an architect and attended Guy's Hospital Medical School at King's College London. Following service as a surgeon lieutenant in the Navy during World War II, Osmond trained to become a psychiatrist.
Психоделиктермен жұмыс
Соғыстан кейін Осмонд Лондондағы Сент-Джордж ауруханасының психиатриялық бөлімшесіне қосылды, онда ол аға тіркеуші болды. Ауруханадағы уақыты үш жағынан маңызды болды: ол әйелі, медбике болып жұмыс істейтін Эми "Джейн" Роффимен кездесті; ол өзінің маңызды ынтымақтастарының бірі болған Джон Смиттизбен танысты; және ол өзінің атымен байланысты болатын ЛСД және мескалин есірткілерімен алғаш рет кездесті. Сент-Джордж ауруханасындағы есірткілерді зерттеу барысында Осмонд олардың шизофренияға ұқсас әсер ететінін байқады және бұл ауру мидағы химиялық тепе-теңдіктің бұзылуынан туындайды деп сенімді болды. Бұл идеялар сол кездегі Лондонның психиатриялық қауымдастығында кең қолдау таппады. 1951 жылы Осмонд пен Смит Канаданың Саскачеван провинциясына көшіп, Вейбурн психикалық ауруханасының штат қызметкерлеріне қосылды. Вейбурнда Осмонд аурухананы зерттеу-жобалау орталығына айналдыру үшін зерттеуші психологтар тобын ұйымдастырды. Ол жерде Абрам Хоффер және басқалармен бірлесіп, галлюциногенді есірткілерді қолдана отырып, пациенттерге қатысты түрлі зерттеулер мен байқаулар жүргізді. 1952 жылы Осмонд мескалин мен адреналин молекулаларының ұқсастығын атап өтті, бұл шизофрения адамның өзінен туындаған өзін-өзі улану түрі болуы мүмкін деген теорияны ұсынды. Ол шизофрениядан жазылғандардың өмірбаянын жинады және психиатрлар шизофренияны тек ақыл-ойының бұрмаланған түсініктерді қалай түсінетінін түсіну арқылы ғана түсіне алады деп санды. Ол бұл идеяны ынтамен зерттеді, шизофренияның бұрмаланған түсініктерін түсіну үшін барлық мүмкіндіктерді қарастырды, ауру негізінен қабылдаудың бұрмалануынан туындайды деп есептеді. Сонымен қатар, Осмонд психоделиктердің сананы кеңейтуге және мистикалық тәжірибелерге қабілеттілігіне қызығушылық танытты. 1953 жылы Олдус Хаксли белгілі ақын және драматург болды, ол жиырма жасында романист және кеңінен жарияланған эссеші ретінде сәттілікке жетіп, танымал болды. Ол АҚШ-та он жылдан астам уақыт өмір сүрді және Голливуд фильмдеріне сценарий жазуда тәжірибе жинады. Хаксли Осмондпен хат алмасып отырды. Бір хатында Хаксли қазіргі заманғы білім берудің білімді адамдардың санасын шектеуге, студенттердің санасын шабыттандырудан және материалдық жетістік пен тұтынушылықтан басқа көптеген нәрселерден жабуға бейім екенін айтты. Хаксли бір хатында Осмондтан мескалиннің дозасын беруге бола ма деп сұрады. Сол жылдың мамыр айында Осмонд АҚШ-қа конференцияға барды, онда Хакслиге сұралған мескалин берді және Хакслидің маңындағы тәжірибеге бақылау жасады. Осы тәжірибесінің нәтижесінде Хаксли "Түсініктің есіктері" атты кітап жазды, онда Голливуд төбелерінің көрінісін және оның оған тигізген әсерін сипаттады. Осмондтың есімі кітаптың алғашқы беттеріндегі төрт түбіртекте кездеседі (ол галлюциногенді есірткілерді емдік мақсатта қолдану туралы жазған мақалаларына сілтемелер). Осмондқа құрметпен қарады және оған сенді, сондықтан 1955 жылы саясатшы Кристофер Мэйхью оған жүгінді және Мэйхьюға мескалин сапарынан өтуге көмектесті, осы сапарды BBC түсіріп алды. Жазу тым даулы деп танылып, көрсетілімнен алынып тасталса да, Мэйхью бұл тәжірибені "мен жасаған ең қызықты нәрсе" деп бағалады. Бұл бейнематериалдың бір бөлігі 1986 жылы BBC-нің "LSD – The Beyond Within" деректі фильміне енді. Осмонд "психоделикалық" терминін алғаш рет 1956 жылы Нью-Йорк ғылым академиясының мәжілісінде ұсынды. Ол бұл сөздің "ойды білдіру" дегенді білдіретінін айтты ("ой", ψυχή (психе) және "білдіру", δήλος (delos)) және оны "таза, әдемі дыбысты және басқа қауымдастықтармен ластанбаған" деп сипаттады. Хаксли Осмондқа өзінің ойлап тапқан сөзін қамтитын өлеңін жіберді: "Бұл қарапайым әлемді салтанатты ету үшін, жарты грамм фанеротиме" (θυμός (thymos) ежелгі грек тілінде "жандылық" дегенді білдіреді). Осмонд оған жауап ретінде: "Адамдық тозаққа түсу немесе періштелікке көтерілу үшін, сізге психоделиктің бір ұсқын қажет" (басқа нұсқасы: "Адамдық тозақты немесе періштелікке көтерілу үшін, психоделиктің бір ұсқын алыңыз").
After the war, Osmond joined the psychiatric unit at St George's Hospital, London, where he rose to become senior registrar. His time at the hospital proved pivotal in three respects: it was where he met his wife Amy "Jane" Roffey, who was working there as a nurse; he met John Smythies, who became one of his major collaborators; and he first encountered the drugs that became associated with his name, LSD and mescaline. While researching the drugs at St George's, Osmond noticed that they produced similar effects to schizophrenia and became convinced that the disease was caused by a chemical imbalance in the brain. These ideas were not well received amongst the psychiatric community in London at the time. In 1951, Osmond and Smythies moved to Saskatchewan, Canada, to join the staff of the Weyburn Mental Hospital. At Weyburn, Osmond recruited a group of research psychologists to turn the hospital into a design research laboratory. There, he conducted a wide variety of patient studies and observations using hallucinogenic drugs, collaborating with Abram Hoffer and others. In 1952, Osmond related the similarity of mescaline to adrenaline molecules, in a theory that implied that schizophrenia might be a form of self intoxication caused by one's own body. He collected the biographies of recovered schizophrenics and held that psychiatrists can understand the schizophrenic only by understanding the rational way the mind makes sense of distorted perceptions. He pursued this idea with passion, exploring all avenues to gain insight into the shattered perceptions of schizophrenia, holding that the illness arises primarily from distortions of perception. Yet during the same period, Osmond became interested in the potential of psychedelics to foster mind expanding and mystical experiences. In 1953, Aldous Huxley was a renowned poet and playwright who, in his twenties, had gone on to achieve success and acclaim as a novelist and widely published essayist. He had lived in the U. S. for well over a decade and gained some experience screenwriting for Hollywood films. Huxley had initiated a correspondence with Osmond. In one letter, Huxley lamented that contemporary education seemed typically to have the unintended consequence of constricting the minds of the educated, closing students' minds to inspiration and many things other than material success and consumerism. In a letter, Huxley asked Osmond whether he would be kind enough to supply a dose of mescaline. In May of that year, Osmond travelled to the US for a conference and, while there, gave Huxley the requested mescaline and supervised the ensuing experience in Huxley's neighborhood. As a result of his experience, Huxley produced the book The Doors of Perception, describing the look of the Hollywood Hills and his responses to artwork while under the influence. Osmond's name appears in four footnotes in the early pages of the book (in references to articles he had written about medicinal use of hallucinogenic drugs). Osmond was respected and trusted enough that in 1955 he was approached by Christopher Mayhew, a politician, and guided Mayhew through a mescaline trip that was filmed for broadcast by the BBC. Though the recording was deemed too controversial and ultimately omitted from the show, Mayhew praised the experience, calling it "the most interesting thing I ever did". Part of the footage was included in the 1986 BBC documentary LSD – The Beyond Within. Osmond first proposed the term "psychedelic" at a meeting of the New York Academy of Sciences in 1956. He said the word meant "mind manifesting" (from "mind", ψυχή (psyche), and "manifest", δήλος (delos)) and called it "clear, euphonious and uncontaminated by other associations." Huxley had sent Osmond a rhyme containing his own suggested invented word: "To make this mundane world sublime, just half a gram of phanerothyme" (θυμός (thymos) meaning 'spiritedness' in Ancient Greek.) Osmond countered with "To fall in Hell or soar Angelic, you'll need a pinch of psychedelic" (Alternative version: "To fathom Hell or soar angelic, just take a pinch of psychedelic"
Осмонд 1950-ші жылдардың соңында алкоголизмді ЛСД-мен емдеуге тырысқан зерттеуімен де танымал. Ол емдеудің 50% сәттілікке жеткенін мәлімдеді. Ол кейбір ішушілердің ішімдікті тек делирий тременс эпизодынан кейін ғана тастай алатынын байқады және пациенттерге есірткінің жоғары дозасын беру арқылы осы жағдайды қайта жасай алмады. Бұл психоделикалық емдеу моделі деп аталды, бұл мидан құпия материалды шығаруға көмектесу үшін төмен дозаларды қолданатын психолитикалық модельден өзгеше. Осмондтың сол кездегі пациенттерінің бірі Алкоголь анонимдерінің негізін қалаушылардың бірі Билл У. болды. Бірақ психоделиктердің рухани түсінікті дамытуға қабілеттілігі артып келе жатқандықтан, Билл У. есірткісіз бұрынғы жылдары бастан өткерген мистикалық сананың күйін қайтаруды үміттенеді.
Osmond is also known for a study in the late 1950s in which he attempted to cure alcoholics with LSD. He claimed to have achieved a 50% success rate. Osmond noticed that some drinkers were only able to give up drinking after an episode of delirium tremens and tried to replicate this state in patients by giving them high doses of the drug. This came to be known as the psychedelic treatment model, contrasted to the psycholytic model that used low doses to help release repressed material from the mind which it was hoped would help the psychotherapeutic process. One of Osmond's patients during this time was Bill W., co founder of Alcoholics Anonymous. But with psychedelics' growing reputation for enabling spiritual insight, Bill W. hoped to recapture a mystical state of consciousness that he had experienced, years earlier, without a drug.
Американың жергілікті шіркеуіне араласу
Осмонд Американың жергілікті халықтарының шіркеуінің рәсіміне қатысып, онда олар қасиетті деп санайтын пейотты ішкен. Оның үй иелері – Қызыл фазан тобының мүшелері, жазық далалық үндістер. Түн бойы созылған рәсім Саскачеван провинциясының Кандо қаласында, Солтүстік Батлфордтың жанында (Оңтүстік Саскачеван өзені аймағында) өтті. Осмонд осы тәжірибесі туралы есепті 1961 жылғы көктемде "Tomorrow" журналында жариялады. Ол рәсімнің мәліметтерін, оның өткен ортасын, пейоттың әсерін, үй иелерінің мейірімділігін, сондай-ақ осы тәжірибенің олар үшін және Американың жергілікті халықтарының шіркеуі үшін қандай мағынаға ие болуы мүмкін деген ойларын баяндады.
Osmond participated in a Native American Church ceremony in which he ingested peyote, regarded by the Native Americans as sacred. His hosts were Plains Indians, members of the Red Pheasant Band. The all night ceremony took place at Cando, Saskatchewan, near North Battleford (in the region of the South Saskatchewan River). Osmond published his report on the experience in Tomorrow magazine, Spring 1961. He reported details of the ceremony, the environment in which it took place, the peyote's effects, his hosts' courtesy, and his conjectures about the experience's meaning for them and for the Native American Church.
Басқа қызығушылықтар
Дәрілік заттармен емдеуге деген қызығушылығымен қатар, Осмонд институционализацияның ұзақ мерзімді салдары зерттеді. Ол өзі бастан өткерген пейот ритуалын, оның киіз үй орналымын және ерекше әлеуметтік құрылымын, сол заманғы психиатриялық мекемелермен салыстыра отырып, түсіндіріп сипаттады. Пациенттердің жағдайын жақсарту мақсатында Осмонд "әлеуметтік архитектура" деп атаған зерттеу бағытын ашты, "социофугальдық" және "социопетальдық" терминдерін енгізді, Роберт Сомердің кәсіби жолын бастады және экологиялық психологияға үлес қосты. (Социофугальдық – адамдардың әрқайсысы жеке өмірін сақтай алатындай етіп орналастырылған тобы, ал социопетальдық – адамдардың бір-бірін көріп, қарым-қатынас жасай алатындай етіп орналастырылған тобы.) Осмондтың қызығушылықтарына Юнгтің тұлға типологиясын топтық динамикаға қолдану да кірді. Ричард Смоукпен бірлесіп, Юнгтің типологиясын жетілдіріп, президенттер мен басқа да әлемдік тұлғаларды талдауға пайдаланды. Осмонд сондай-ақ парапсихологияны зерттеді. Кейін Осмонд Принстондағы Нью-Джерси нейропсихиатриялық институтында (NJNPI) неврология және психиатрия зерттеу бюросының директоры болды, онда Бернард Аронсонмен бірге гипноз тәжірибелерін жүргізді. Соңынан ол Бирмингемдегі Алабама университетінде психология профессоры болды. Осмонд 11 кітаптың авторы және өмірі бойында көптеген жарияланымдар жасады. 2004 жылы Осмонд жүрек аритмиясынан қайтыс болды.
Peripherally related to his interest in drug assisted therapeutics, Osmond conducted research on the long term effects of institutionalization. He had interpreted and described the peyote ceremony he had experienced, with its tepee setting and its particular social pattern, in terms that drew attention to its contrast with the psychiatric institutions of his day. Osmond began a line of research into what he called "socio architecture" to improve patient settings, coining the terms "sociofugal" and "sociopetal", starting Robert Sommer's career, and contributing to environmental psychology. (Sociofugal refers to a grouping of people arranged so that each can maintain some privacy from the others, while sociopetal refers to a grouping of people arranged so that each can see and interact with the others.) Osmond's interests included the application of Jung's Typology of personality to group dynamics. He and Richard Smoke developed refinements of Jung's typology and applied them to analysis of the presidents and other world figures. Osmond also studied parapsychology. Later, Osmond became director of the Bureau of Research in Neurology and Psychiatry at the New Jersey Neuro Psychiatric Institute (NJNPI) in Princeton, where he collaborated with Bernard Aaronson in hypnosis experiments. Still later, he became a professor of psychology at the University of Alabama in Birmingham. Osmond co wrote 11 books and was widely published throughout his career. Osmond died of cardiac arrhythmia in 2004.