Кіріспе
St Vincent класының линкорлары – 20 ғасырдың басындағы алғашқы онжылдықта Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері үшін салынған үш дредноут линкоры. Бауырлас кемелер өмірінің соңына дейін Жеке және Ұлы Флоттарға қарасты болды. 1916 жылғы мамырдағы Ютландия шайқасына және бірнеше айдан кейін 19 тамыздағы нәтижесіз қақтығысқа қатысудан басқа, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде олардың қызметі көбінесе Солтүстік теңіздегі кезекшілікке және жаттығуларға толы болды. 1917 жылы жарылыс салдарынан кеме қирады, экипаждың көп бөлігі қаза тапты. Соғыс 1918 жылы аяқталғанда қалған екі кеме ескірген, олар қалған уақытын резервте немесе оқу кемелері ретінде өткізіп, кейін 1920 жылдардың басында металл тескілеріне сатылды. "Авангард" кемесінің қалдықтары кеңінен ізделіп алынғаннан кейін, ол соғыс қабірі деп жарияланды. 2002 жылдан бері ол 1986 жылғы Әскери қалдықтарды қорғау заңына сәйкес бақыланатын аймақ ретінде белгіленді және кемеге сүңгіп түсуге тыйым салынған.
The St Vincent class battleships were a group of three dreadnought battleships built for the Royal Navy in the first decade of the 20th century. The sister ships spent their entire careers assigned to the Home and Grand Fleets. Aside from participating in the Battle of Jutland in May 1916 and the inconclusive action of 19 August several months later, their service during the First World War generally consisted of routine patrols and training in the North Sea. was destroyed in 1917 by a magazine explosion with the near total loss of her crew. The remaining pair were obsolete by the end of the war in 1918, and spent their remaining time either in reserve or as training ships before being sold for scrap in the early 1920s. Vanguards wreck was extensively salvaged before it was declared a war grave. Since 2002, it has been designated as a controlled site under the Protection of Military Remains Act 1986 and diving on the wreck is generally forbidden.
Негізгі мәліметтер мен сипаттама
Адмиралтействоның 1905 жылғы құрылыс жоспары 1907–1908 жылдарғы әскери-теңіз бағдарламасында төрт капиталдық кеме қарастырған, бірақ жаңа либералдық үкімет 1906 жылдың ортасында осы кемелердің біреуін қысқарды, ал екіншісін Гаага бейбіт конвенциясы аяқталғанға дейін 1908–1909 жылдарғы әскери-теңіз бағдарламасына кейінге шегерді. Немістердің теңіз қаруларын бақылауға келіспеуі үкіметті үшінші кемені қайта құруға мәжбүр етті. Адмиралтейство 1907 жылдың 12 маусымына дейін олардың біреуін төрт біртекті линкор эскадрильясының пайдасына соғыс кемесі ретінде салмауға шешім қабылдады. Олардың үшеуі «Сент-Винсент» класына жатар еді, ал 1908–1909 жылдарғы әскери-теңіз бағдарламасына жоспарланған жалғыз линкор кейіннен мақұлданды. «Сент-Винсент» класының дизайны алдыңғы кластан алынған, бірақ одан қуаттырақ қарулармен және сәл үлкейтілген өлшемдерімен және бронясымен ерекшеленді. Кемелердің жалпы ұзындығы 536 фут (163 м), ені 84 фут (26 м), ал қалыпты суDraftы 28 фут (9 м) болды. Олар қалыпты жүктемеде және толық жүктемеде ығысты. «Беллерофон» класымен салыстырғанда, «Сент-Винсенттердің» ығысуы артты, ұзындығы 10 футқа (3 м) және ені артты; олардың экипаждары толыққанда 755 офицер мен сарбаздан және соғыс кезінде 835 адамнан тұрды. «Сент-Винсент» класының кемелері екі жиынтық Парсонс тікелей жетекті бу турбиналарымен жабдықталған, олардың әрқайсысы жеке машина бөлімінде орналасқан. Сыртқы пропеллер біліктері жоғары қысымды турбиналармен байланыстырылған, ал олар төмен қысымды турбиналарға бу жіберіп, ішкі біліктерді қозғалтқан. Әр білік үшін жеке серуендеу турбиналары қарастырылған. Турбиналар жұмыс қысымында он сегіз су түтік қазандықтарынан буды пайдаланды. Олар кемелерге максималды жылдамдық беруге арналған, жылдамдығы сағатына жетті. Теңіз сынақтары кезінде «Сент-Винсенттер» жобаланған жылдамдық пен ат күшінен асып түсті, сағатына дейін жылдамдыққа қол жеткізді. Олар көмірдің және көмірдің жануын күшейту үшін оған шашыратылатын май отынының қосымша тоннасын тасыды. Бұл оларға сағатына серуендеу жылдамдығымен қашықтыққа ие болуға мүмкіндік берді.
The design of the St Vincent class was derived from the preceding , with more powerful guns and a slight increase in size and armour. The ships had an overall length of 536 feet (163 m), a beam of 84 feet (26 m), and a normal draught of 28 feet (9 m). They displaced at normal load and at deep load. In comparison to the Bellerophon class, the displacement of the St Vincents was increased by , the length by 10 feet (3 m) and the beam by ; their crews numbered about 755 officers and ratings upon completion and 835 during the war. The St Vincent class ships were powered by two sets of Parsons direct drive steam turbines, each of which was housed in a separate engine room. The outer propeller shafts were coupled to the high pressure turbines and these exhausted into low pressure turbines which drove the inner shafts. Separate cruising turbines were provided for each shaft. The turbines used steam from eighteen water tube boilers at a working pressure of They were rated at and were intended to give the ships a maximum speed of During their sea trials, the St Vincents handily exceeded their designed speed and horsepower, reaching from They carried of coal and an additional of fuel oil that was sprayed on the coal to increase its burn rate. This gave them a range of at a cruising speed of .
Қару-жарақ
Бұл кемелерде бірінші болып жаңа 50 калибрлі БЛ Mark XI зеңбіректері қолданылды. Ол 5 калибрге ұзын және 45 калибрлі Mark X зеңбірегінен жоғары бастапқы жылдамдыққа ие болды. Олардың тұмсығы төмендеп, ұзақ қашықтықта теріс әсер етеді деп саналды, бірақ теңіздегі сынақтар тұмсықтың төмендеуі қалыпты шектемелерде екенін және ұзақ қашықтықтағы дәлдік қанағаттанарлық екенін көрсетті. Mark XI зеңбірегінің жоғары бастапқы жылдамдығы Mark X зеңбірегінен артық қашықтыққа оқ атуға мүмкіндік берді, сондай-ақ бірдей снарядты пайдалана отырып, 12 дюймдік броняны тесіп өту қашықтығын арттырды. Жоғары жылдамдық зеңбіректің тозуын күшейтіп, қызмет мерзімін қысқартты. Сент-Винсент класы бес гидравликалық қуатпен жұмыс істейтін қос зеңбірек мұнараларымен, он Mark XI зеңбірегімен жабдықталған, олардың үшеуі ортасыңғы сызықта, ал қалған екеуі қанатты мұнаралар ретінде орналасқан. Ортасыңғы мұнаралар алдыңғы жағынан артқа қарай "А", "Х" және "Y" деп аталды, ал сол және оң жақ қанаттағы мұнаралар тиісінше "П" және "Q" деп аталды. Кемелер әр зеңбірекке 80-ден 100-ге дейін снаряд тасыды. refn|Көздердің пікірлері екіншілік қару-жарақтардың саны, түрі және құрамы бойынша келіспейді. Бёрт тек он сегіз 4 дюймдік зеңбірек туралы мәлімет береді және олардың жылдам атуға арналған QF Mark III зеңбіректері екенін айтады; ол сондай-ақ 12 фунттық (76 мм) зеңбіректің бар екенін көрсетеді. Фридман QF Mark III зеңбірегін 40 калибрлі зеңбірек ретінде көрсетеді және 50 калибрлі BL Mark VII зеңбірегінің барлық ерте дредноуттарды қаруландырғанын мәлімдейді. Оларға әр зеңбірекке 150 оқтан берілді; соғыс уақытында әр зеңбірекке 200 оқтан берілді. Сонымен қатар, 4 3 фунттық салюттық зеңбіректер де болды. Кемелер үш суасты торпеда түтігімен жабдықталған, олардың біреуі әрбір бортында және біреуі кормада орналасқан, олар үшін тоғыз торпеда қарастырылған. Қажет болған жағдайда, әр кемедегі екі мұнара ("А" және "Y" Сент-Винсентте) резервтік рөлді атқара алатын болды. 1910–1911 жылдары "Авангардтың" алдыңғы мұнарасының төбесіндегі 4 дюймдік зеңбіректер қашықтық өлшегішпен ауыстырылды. Бұл шамамен бір жылдан кейін, басқа екі кеменің алдыңғы мұнараларынан төбедегі зеңбіректер алынып тасталған кезде болды. 1914 жылдың соңында үш бауырлас кеменің төбесіндегі қалған зеңбіректер 9 футтық қашықтық өлшегіштермен алмастырылды, олар брондалған қоршаулармен қоршалған. Сент-Винсент кемесінің іске қосылғаннан бастап Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейінгі жылдар аралығында өртке басқару технологиясы қарқынды дамыды және ең маңызды жетістік – директорлық ату жүйесі болды. Кемеде жоғары орнатылған өртке басқару директоры циферблаттағы көрсеткіш арқылы мұнараларға электрлік сигналдар жіберіп, мұнара экипажы оған сәйкес келуі керек болды. Директор қабатты атуды жүзеге асырды, бұл снарядтың жарылуын анықтауға көмектесті және снарядтардың таралуына роллдің әсерін азайтты. Орнатудың нақты күндері белгісіз болса да, Сент-Винсент 1915 жылдың желтоқсанында, ал қалғандары 1916 жылдың мамырында директормен жабдықталды. Кемелерге 1916 жылдың басында Дрейер Mark I өртке басқару кестелері орнатылды, ол Dumaresq және аралық сағаттың функцияларын біріктірді.
Қару-жарақ
Сент-Винсент класының кемелері Крупп цементтелген бронядан жасалған су сызығы белдеуіне ие болды, ол алдыңғы және артқы барбеттер арасында қалың болды және кеменің ұштарына қарай жұқарады. Ол кеме қабырғасының ортаңғы палубасынан бастап, су сызығынан 1 метр төменге дейін жабылатын, кеме ортасына қарай қалыңдығы азаятын бөлік болды. Оның үстінде 8 дюймдік бронялық қабат орналасқан. Су сызығының ең қалың бөліктері мен жоғарғы бронялық белдеулерді көлденең қалқандар, соңғы барбеттердің сыртқы бөліктеріне жеткенде аяқталады. Үш орталық барбет негізгі палубаның үстінде қалың бронямен қоршалған, ал төменгі жағында қалыңдығы азаяды. Қанат барбеттері де осыған ұқсас болды, бірақ сыртқы беттерінде 10 дюймдік броня болды. Оқ мұнараларының алдыңғы және бүйір жақтары қалың болды, ал шатыры 3 дюймдік болды. Үш брондалған палуба қалыңдығы бойынша әртүрлі болды, ең қалың бөлігі орталық брондалған цитадельдің сыртында орналасқан. Алдыңғы және екі жағындағы басқару мұнарасы 11 дюймдік плиталармен қоршалған, ал артқы жағы мен шатырының қалыңдығы сәйкесінше 8 дюйм және 3 дюйм болды. Артқы басқару мұнарасының қабырғалары 8 дюймдік, ал шатыры 3 дюймдік болды. «Сент-Винсент» кемелерінде екі бойлық торпедаға қарсы қалқан болды, олардың қалыңдығы және «А» барбетінің алдыңғы жағынан басталып «Y» қоймасының соңына дейін созылды. Қазандық бөлмелерінің жанындағы бөліктер көмір сақтауға пайдаланылды.
Кейінгі қызмет
Ұрыс аяқталғаннан кейін Сент-Винсент және Коллингвуд 4-БС-дағы Авангардқа қосылды. Адмиралтействоның бұйрығы Ұлы флоттың теңізде әлдеқайда аз уақыт өткізетінін білдірді. 1917 жылдың ақпан айының соңында 4-ББ бірнеше күн бойы тактикалық жаттығулар өткізді. 1918 жылдың қаңтар айында Коллингвуд және бірқатар ескі дредноуттар Норвегия жағалауында бірнеше күн круиз жасады, мүмкін Норвегияға бағытталған конвойға алыс эскорттық қолдау көрсету үшін. Ұлы флоттың қалған бөлігімен бірге, 23 сәуір күні түстен кейін радиохабарламалар арқылы Германияның Ашық теңіз флоты теңізде шыққандығы белгілі болды, бұл Норвегияға жүретін британдық конвойді ұстауға жасалған сәтсіз әрекеттің салдары болды. Немістер британдықтардан тым алшақ кеткендіктен, оларды қуып жете алмады және ешқандай оқ атылмады. Сент-Винсент Шотландиядағы Инвергордонда жөндеуде болғандықтан, теңізге шыға алмады, бірақ 21 қарашада неміс флоты капитуляциялағанда Розитте болды; ал Коллингвуд Инвергордонда қайта жарақтандырылуда болды.
Алдынғы жарылыс
1917 жылғы 9 шілдеде кешкісін "Вангард" кемесіндегі жарылғыш заттар жарылып, ол Скапа-Флоудың солтүстік бөлігінде тоқтағанда суға батты. Кеме дерлік бірден батып, тек үш адам ғана құтқарылды, олардың біреуі көп ұзамай қайтыс болды. 842 адам қаза тапты. "Коллингвуд" экипажы жарылыстан қаза тапқан үш адамның денесін тауып алды.
Соғыстан кейінгі жылдар
1919 жылы наурыз айында «Сент-Винсент» резервке жіберілді және Портсмутте артиллериялық оқу кемесі болды. Маусым айында ол Резервтік Флоттың флагманы атанды, ал желтоқсан айында Розитқа ауыстырылғанда артиллериялық оқу кемесі қызметінен босатылды. 1921 жылғы 1 желтоқсанда металл терісіне сатылып, сөйілді. 1984 жылы соғыс қабірі деп жарияланғанға дейін «Вангард» круизерінің көп бөлігі құтқарылды. Кеменің ортаңғы бөлігі жаппай қирады, ал «P» және «Q» бастиондары жарылыстардан шашырап кеткен болуы керек. Қорғаныс министрлігінің 2016 жылы рұқсат берген зерттеуі көрсеткендей, кеменің бау және корма бөліктері көбінесе зақымдалмаған күйде сақталған, бұл 2017 жылға жоспарланған мерекеге дайындық жұмыстарының аясында жүргізілді. 2002 жылы круизердің жатқан жері бақыланатын аймақ деп белгіленді және Министрліктің рұқсатысыз суға түсуге тыйым салынды.