Парашюттік қондыру алаңы және оның маңызы

Кіріспе

Адамды немесе адамсыз парашютпен қонуға арналған белгіленген жер – парашютпен қону аймағы.

Парашютпен қону аймағы (ДЗ) – парашютшілердің немесе парашютпен түсірілген жүктің қону орны. Бұл десантшылар мен әуе шабуылы жасаушы күштердің қонуына бағытталған аймақ немесе ойын-сауықпен парашютпен секіретін адамдардың ұшақтан ұшып, парашютпен қонуға арналған база болуы мүмкін. Соңғы жағдайда, ол көбінесе шағын әуежайдың жанында орналасады және жиі басқа да авиациямен бірлесіп пайдаланылады. Ойын-сауық аймақтарында парашютпен қону үшін арнайы бөлік дайындалады. Аймақтағы персоналға парашютпен қону аймағының операторы немесе иесі (DZO), манифест жасаушылар (кімнің және қашан ұшатынын анықтайтын ұшу манифестін жүргізетін), ұшқыштар, нұсқаушылар немесе тренерлер, камера операторлары, парашют жинаушылар мен жөндеушілер, сондай-ақ басқа да қызметкерлер кіруі мүмкін.

Тарих

Құлап түсу аймағының (drop zone) тұжырымы, парашютпен секірудің маңыздылығы арта бастағанмен бірге қалыптасты. Парашютпен алғашқы секіру 1797 жылы Андре Жак Гарнериннің Париж үстінен Монсо паркіне қонуымен болды, осылайша ол алғашқы ресми құлап түсу аймағына айналды. Нақтырақ айтқанда, Гарнерин қонған жерді көпшілік қоршап тұрған, демек Монсо паркіндегі құлап түсу аймағының шекарасы сол көпшілікпен белгіленген. Гарнериннің секіруінен кейін, парашют дизайнының тиімсіздігіне байланысты парашютпен секіру идеясы тоқтатылды, бірақ ойын-сауық іздеушілер мен әскерилердің сұранысының өсуімен бұл идея қайтадан танымал болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін парашютпен секіру әскери және демалыс салаларында дамыды, бұл құлап түсу аймағының анықтамасын кеңейтіп, кез келген парашютпен секіру орнын құлап түсу аймағы (DZ) деп атауға мүмкіндік берді. Біріншіден, құлап түсу аймағындағы қону уақытын болжау үшін, құлап түсу аймағы үстіндегі ұшақтың жылдамдығы қолданылады. Құлап түсу биіктігі – ұшақ пен жер арасындағы өлшенетін тағы бір айнымалы, ол персонал, контейнерлер және жеткізілген жабдықтың салмағын ескере отырып есептеледі. Сондай-ақ секірулер арасындағы уақыт та қарастырылады, ол секірушілер санына байланысты. Содан кейін жеткізу әдістері қарастырылады: әдетте үш түрлі әдіс бар: сезімтал жабдықтар мен персонал үшін әуе жылдамдығын азайту мақсатында төмен жылдамдық, жабдықтар үшін жоғары жылдамдық және еркін түсу. DZ-дағы кедергілерге ағаштар, су, электр сымдары немесе парашютшілерге жарақат келтіруі немесе жабдыққа зиян тигізуі мүмкін басқа да жағдайлар жатады. DZ-ға қол жеткізу және оның көлемі кедергілер мен секірушілер санына байланысты есептеледі; мысалы, бір секіруші үшін DZ-ның көлемі кемінде 550м x 550м болуы керек. DZ-ның тиімділігін анықтайтын маңызды фактор – оны қызмет көрсететін қолдау тобы (DZST). STANAG регламентіне сәйкес, DZ-ны қызмет көрсету үшін кемінде екі оқытылған адам болуы керек. DZST-нің негізгі міндеттеріне соғыс кезінде батальонға немесе одан кіші бөлімдерге CDS-ті түсіру, сондай-ақ бейбіт уақытта персоналға, CDS-ке және ауыр техникаға қатысты визуалды метеорологиялық жағдайларда бір-үш ұшақтың қатысуымен түсіру кіреді.

The concept of a drop zone became relevant alongside the emerging relevance of parachuting, which had only begun taking place in the late eighteenth century. The first parachuting jump from an aircraft occurred in 1797 when Andre Jacques Garnerin descended above Paris landing in Parc Monceau, which then makes it the very first appointed drop zone. More specifically, the area where Garnerin landed is said to have been surrounded by a crowd, which means that the boundaries of the drop zone at Parc Monceau are marked by the surrounding crowd. After Garnerin’s jump, the idea of parachute jumping was abandoned due to the impractical nature of parachute design, until the idea became more popular with the increasing demands from entertainment seeking public and the military. Post World War II, parachuting continued to see development in military and recreational directions which led to the broadening of the definition of a drop zone now allowing for any place for skydiving to be called a drop zone (DZ) Firstly, the airspeed of engagement over the drop zone is used to estimate the time to the landing at the drop zone. Drop altitude is another measurable variable which is calculated between the aircraft and the ground, taking into consideration the personnel, container delivery as well as the weight of the equipment delivered. The time between jumps is also considered which depends on the number of jumpers. Then, the methods of delivery are provided; there are usually three methods: low velocity to decrease airspeed most for sensitive equipment and personnel, high velocity for supplies and free drop. DZ obstacles include trees, water, powerlines or other conditions that may injure parachutists or damage equipment. Access to and size of DZ are calculated with regards to the obstacles and the number of jumpers; for example, one jumper the size of DZ should be at least 550m by 550m. Another important variable which determines the effectiveness of a DZ is the support team (DZST) servicing it. STANAG regulation suggests that there should be at least two trained members of personnel servicing a DZ. Primary missions of the DZST include wartime CDS drops to battalion or smaller size units, and peacetime visual meteorological conditions drops involving one to three aircraft for personnel, CDS, and heavy equipment.

Рекреациялық құлау аймағы

Ең алғашқы ойын-сауық парашютпен секірулер ауа шарларынан жасалды, ал алғашқы сәтті парашютпен түсу 1797 жылы Парижде жасалды. 1908 жылға дейін еркін құлаумен секіру мүмкін болмады. 1926 жылы АҚШ-та жарыстар басталды, ал бірінші әлем чемпионаты 1951 жылы Югославияда өтті. Жарысқа қатысушылар әдетте оларды шамамен 3600 метр биіктікке жеткізу үшін ұшақтарды пайдаланады, ал парашюттер көбінесе шамамен 760 метр биіктікте ашылады. Парашютшілер әлем чемпионатының 4 саласында бақ сынасады: жеке стильдегі еркін құлау маневрлері, дәлдікпен қонумен үйлесімде; 4 және 8 адамнан тұратын топтық еркін құлау, 2-ден 100-ға дейін адамдардан құралған топтарда ойын-сауық секірулер; ашық парашют құралымдары және парашютпен сырғанау.

Парашют спорты арнайы құлау аймағында жүзеге асырылады, ол парашютпен секіруге рұқсат берілген нысан. Сонымен қатар, парашютпен секіру аймақтарының қазіргі заманғы құрылымы «Парашютпен түсуге рұқсат беру және 2020 жылғы талаптар» сияқты ресми саясат құжаттарында белгіленген, онда азаматтық контексте DZ-тер нақты анықталған. Тәртіптік секірулерден басқа, көптеген парашютшілер «бугилер» деп аталатын шараларға қатысады. Бугилер – бұл бір DZ ұйымдастыратын арнайы шаралар, олар секіру және көңіл көтеру үшін айналасындағы DZ-терден секірушілерді тартады. Осылайша, DZ-дің мақсаты тек демалыс үшін парашютпен секіруді жеңілдету ғана емес, сонымен қатар адамдарды бірлестікке жинау.