Кіріспе
Британдық-американдық актер және боксшы (1886–1959)
Виктор Эндрю де Биер Эверли МакЛаглен (10 желтоқсан 1886 – 7 қараша 1959) – британдық-американдық актер және боксшы. Оның кино мансабы 1920-жылдардың басынан 1950-жылдарға дейін созылды, бастапқыда ол басты рөлдерде ойнаған, алайда ол кейіпкерлік рөлдерімен көбірек танылды. Ол Джон Фордтың тұрақты актерлер тобының белгілі мүшесі болды, режиссердің 12 фильмінде ойнады, олардың жетісінде Джон Уэйнмен бірге түсті. 1935 жылғы «Информер» фильміндегі опасыз ирланд республикашысы рөлі үшін ол «Оскар» сыйлығының «Ең үздік актер» номинациясын жеңіп алды, ал «Тыныш адам» фильміндегі рөлі үшін «Ең үздік екінші рөлдегі актер» номинациясына ұсынылды, екеуі де Фордтың режиссерлігімен түсірілді. 1960 жылы ол Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызға ие болды.
Ерте өмір және білім
МакЛаглен Тунбридж-Уэллсте, Кентте дүниеге келгенін айтқанмен, оның туу туралы куәлігінде Лондонның шығыс бөлігіндегі Степнидегі 505 Коммерциялық жол оның нағыз туған жері деп көрсетілген. Оның әкесі Эндрю Чарльз Альберт Маклаглен Оңтүстік Африкадағы еркін протестант шіркеуінің миссионері болды, кейін Англияның еркін протестант епископ шіркеуінің епископы болды. МакЛаглен отбасы түп-төркіні шотландық, 19 ғасырда Оңтүстік Африкаға қоныс аударған Маклакланнан тараған. Атау голланд тіліндегі айтылуына сәйкес McLaglen болып өзгертілген. А. К. А. Маклаглен 1851 жылдың 4 сәуірінде Кейптаунда Андри Карел Альбертус Маклаглен деп крещениеден өтті. Виктордың сегіз інісі және бір қарындасы болды. Оның төрт ағасы да актер болды: актер және мүсінші Артур, сондай-ақ Клиффорд, Сирил және Кеннет. Фредерик, Льюис және қарындасы Лили де оның бауырларының арасында болды. Бір фильмде ойнаған тағы бір ағасы, Сидней Темпл Леопольд Маклаглен, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін шоумен ретінде танымал болды және өзін әлемнің джиу-джитсу чемпионы деп жариялап, осы тақырыпта кітап жазды. Виктор отбасымен бірге қысқа мерзімге Оңтүстік Африкаға көшіп, онда оның әкесі Клермонт епископы болды.
Әскери қызмет және бокс карьерасы
МакЛаглен 14 жасында үйден шығып, Екінші Буер соғысында соғысу ниетімен британ армиясына қосылды, бірақ өзінің көңіліне сыймай, Виндзор сарайында өмірлік гвардиялық полкте қызмет етті. Шын жасы білінген соң әскерден кетуге мәжбүр болды. Ол күрескер және ауыр салмақтағы боксшы ретінде өмір сүрді, рингте бірнеше маңызды жеңіс одіс. 1907 жылы Виннипег полиция күштерінде констебль болып қызмет етті. Оның ең әйгілі жекпе-жегі 1909 жылғы 10 наурызда Ванкувер атлетика клубында ауыр салмақ чемпионы Джек Джонсонмен алты раундтық көрсету болып өтті. Бұл Джонсонның Томми Бернстен жеңіліп, ауыр салмақ титулын алғаннан кейінгі алғашқы жекпе-жегі еді. Жекпе-жектер арасында МакЛаглен циркпен гастрольде болды, ол онымен үш раундқа шыға алатын әркімге 25 доллар төледі. 1913 жылы Ұлыбританияға оралды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1915 жылғы 19 маусымда 10-шы батальонның Миддлсекс полкінде екінші лейтенант болып тағайындалды. 1916 жылғы 10 тамызда Басраға қонды және Месопотамияда көмекші провост маршалы болып қызмет етті, соғысты уақытша капитан шындығында аяқтады. (Ол Корольдік ирландтық фузилерлерімен де қызмет еткен болуы мүмкін.) Бокспен айналысуын жалғастырып, 1918 жылы Британ армиясының ауыр салмақ чемпионы атанды. Оның соңғы жекпе-жегі 1920 жылғы қазан айында Артур Таунлиге нокаутпен ұтылды. Ол «Коринфтік Джек» (1921) және «Аждаһаның жемісі» (1921) атты приключенческий фильмдерде ойнады. Одан кейін «Патшалардың ойыны» (1921) фильмі шықты. Дональд Крисп оны «Даңқты саяхат» (1922) фильміне шақырды, сондай-ақ ол «Ескі Бағдадтың романсы» (1922), «Құдайдың кішкентай інісі» (1922), «Теңізші-саяхатшы» (1922), «Қызыл шеңбер» (1922), «Ром» (1922) және «Жүректердің ізі» (1922) фильмдерінде ойнады. МакЛаглен «Ақ жолдың мырзасы» (1923), «Қанда» (1923), «Көкшекердің серігі» (1923), «Әйелдер мен алмаз» (1924) және «Гей Коринфтік» (1924) фильмдерінде басты рөлді ойнады. Ол Альфред Хичкокпен бірлесіп жазылған «Шырынды оқиға» (1924) және «Сүйкімді жануар» (1924), «Аңшылықтағы әйел» (1925) және «Перси» (1925) фильмдерінде ойнады.
Голливуд
1925 жылы МакЛаглен Голливудқа көшіп келгенде оның мансабы күтпеген бұрылысқа ұшырады. Фокс МакЛагленді Уолш режиссерлік еткен "Карменнің махаббаттары" (1927) фильміне Дель Риомен бірге түсірді. Фордтың режиссерлігімен түсірілген "Мама Макри" (1928) фильмінде ол басты рөлде болды. Роберт Армстронг пен Луиза Брукспен бірге ойнаған "Кез келген пордағы қыз" (1928) фильмінде де ол басты рөлде ойнады. Ол Форд үшін "Асқың үйі" (1928) – Ирландиядағы романтикалық драма, "Өзен тонаушысы" (1928) және "Капитан Лэш" (1929) фильмдерінде түсті. Содан кейін МакЛаглен Форд үшін тағы екі фильм түсірді: "Қуатты жігіт" (1929) және "Қара күзетшілер" (1929).
Сөйлеу фильмдері
МакЛаглен 1929 жылғы «Хэппи Дэйз» мюзиклінде эпизодық рөлде ойнаған көптеген «Фокс» жұлдыздарының бірі болды. Ол Эдмунд Лоу мен Рауль Уолшпен «Қай бағада даңқ?» фильмінің жалғасы «Көк көзді әлемде» (1929) қайта табысты болды, бұл фильм де кассада үлкен табыс әкелді. Джон Фордтың 1934 жылғы «The Lost Patrol» фильмінде МакЛаглен Борис Карлоффтың ақылдан безген діншілімен бірге түсті. Бұл фильмде үмітсіз сарбаздар қазіргі Ирактың шөлінде арабтармен шайқасып, ақырында ақыл-есінен айырылып бара жатыр. «Парамаунтта» МакЛаглен мен Лоу «Енді ешқандай әйел жоқ» (1934) фильмінде ойнады. Ол «Вариетедегі кісі өлтіру» (1934) фильміндегі көптеген жұлдыздардың бірі болды. «Колумбияда» МакЛаглен Джон Гилбертпен бірге «Капитан теңізді жек көреді» (1934) фильмінде ойнады. Лоу мен ол «Фокс» студиясында Уолш режиссерлік еткен «Under Pressure» (1935) және «Үлкен қонақүй қырқыны» (1935) фильмдерінде қайта жұмыс істеді.
Ақпарат беруші
Оның мансабындағы тағы бір жарқын оқиға – 1935 жылғы Фордтың «The Informer» фильміндегі рөлі үшін «Үздік актер» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алуы болды. Бұл фильм Лиам О’Флаэртидің осы аттас романы негізінде RKO студиясында түсірілді. Кейін «Фокс» – қазіргі «20th Century Fox» – студиясында МакЛаглен Фредди Бартоломьюмен бірге «Кәсіби сарбаз» (1935) фильмін жасады. Paramount студиясында ол Мэй Уэстпен «Klondike Annie» (1936) фильмінде бірге ойнады, содан кейін Розалинд Расселл мен Рональд Колманмен бірге «Under Two Flags» (1936) фильмі үшін «Фоксқа» оралды. МакЛаглен Universal үшін «The Magnificent Brute» (1936), RKO үшін «Sea Devils» (1937) және «Фокс» үшін «Нэнси Стил жоғалып кетті!» (1937) фильмдерінде түсті. Ол «Фокс» студиясында Роберт Тейлорды «Бұл менің ісім» (1937) фильмінде қолдады, сондай-ақ Джон Фордтың «Фокс» студиясында режиссерлік еткен «Уи Вилли Винки» (1937) фильмінде Ширли Темплмен бірге ойнады. Ол «Әли Баба қалаға барады» (1937) фильмінде эпизодтық рөлде пайда болды. Брайан Донлевимен бірге «Фокс» студиясында «Бродвей шайқасы» (1938) комедиясын түсірді, содан кейін «Жынның партиясы» (1938) үшін Universal студиясына барды.
Гунга Дин
МакЛаглен Греси Филдспен бірге "Біз бай боламыз" (1938) үшін Ұлыбританияға оралды. Голливудқа қайтқанда ол RKO үшін бірнеше фильм түсірді: "Pacific Liner" (1939) және "Gunga Din" (1939). Соңғысы, Кэри Грант және Дуглас Фэрбенкс кішімен бірге, Рудьярд Киплингтің поэмасына негізделген, және ондаған жылдардан кейін "Индиана Джонс және апат ғибадатханасы" (1984) үшін үлгі болған оқиғалық эпос еді. Ол MGM-де "Let Freedom Ring" (1939) фильмінде Нельсон Эддиге көмектесті, сондай-ақ "Ex Champ" (1939) фильмінде ойнады. Ол "Капитан Фьюри" (1939) фильмінде Брайан Аернді қолдады, ал Джон Фарроудың RKO-да түсірген "Толық мойындау" (1939) фильмінде басты рөлде ойнады, бұл фильм шамалы дәрежеде "Информер" фильмінің қайта түсірілімі болды. Universal студиясында МакЛаглен Базил Ратбоунмен "Рио" (1939) және Джеки Купермен "Үлкен жігіт" (1939) фильмдерінде бірге жұмыс істеді. Ол Эдвард Смоллдың Оңтүстік теңіздегі оқиғасы "Паго Пагоның оңтүстігінде" (1940) басты рөлде ойнады. "Diamond Frontier" (1940) және "Broadway Limited" (1941) фильмдерінде де басты рөлде болды. МакЛаглен мен Лоу "Қандай қымбат даңқ?" радио бағдарламасында Капитан Флаг және сержант Квирт рөлдерін қайта ойнады, ол Blue Network арнасында (28 қыркүйек 1941 – 25 қаңтар 1942) және NBC арнасында (13 ақпан 1942 – 3 сәуір 1942) көрсетілді. Кейін МакЛаглен мен Лоу RKO-да түсірілген "Call Out the Marines" (1942) фильмінде бірдей рөлдерді, бірақ басқа есімдермен ойнады. Ол "Powder Town" (1942) фильмінде ойнады, содан кейін Fox студиясына Джин Тиерниге көмектесу үшін "China Girl" (1942) фильміне барды. Ол "Мәңгілік және бір күн" (1943) фильміндегі көптеген жұлдыздардың бірі болды, сондай-ақ "Тампико" (1943) және "Роджер Тухи, гангстер" (1944) фильмдерінде қосалқы рөлдерде ойнады. МакЛаглен Боб Хоуптың "Принцесса және қарақшы" (1944) фильмінде жаман жігіт рөлінде болды, сондай-ақ "Rough, Tough and Ready" фильмінде де ойнады.
Қосалқы актер
МакЛаглен тек қосалқы актер ретінде жұмыс істей бастады, "Махаббат, құрмет және қоштасу" (1945), Джордж Рафт пен Ава Гарднермен "Шыбыртқы тоқтату" (1946), "Калталық қыз" (1947), "Мичиган баласы" (1947) және "Харроу түлкілері" (1947) фильмдерінде ойнады. МакЛаглен Джон Фордпен "Форт-Апачи" (1948) фильмінде Джон Уэйн мен Генри Фондамен қайта жұмыстасты. Ол кавалерия сержанты рөлінде көмекші актер болды, бірақ бұл рөлі жақсы қабылданып, МакЛаглен оны Форд пен Уэйннің "кавалерия трилогиясының" тағы екі фильмінде қайта ойнады: "Ол сары лента киді" (1949) және Морин О'Хара мен Бен Джонсонмен "Рио-Гранде" (1950). Кейін МакЛаглен тағы бір "Оскар" сыйлығына ұсынылды, бұл жолы "Тыныш адам" (1952) фильмінде Джон Уэйнмен бірге ойнаған рөлі үшін "Үздік қосалқы актер" номинациясында. Ол әрекет фильмдерінде де сұранысқа ие болды: Фред МакМюрреймен "Яваға әділ жел" (1953) және Джеймс Мейсон мен Роберт Вагнермен "Принц Валиант" (1954). Ол Ұлыбританияға "Глендегі қиындықтар" (1954) фильміне барды, бұл Шотландия үшін "Тыныш адам" Ирландия үшін жасағандай жасауға жасалған сәтсіз әрекет болды. Голливудқа оралғанда, ол Роберт Тейлор мен Элеонора Паркермен бірге MGM студиясында "Кеше алуға көп өзендер бар" (1955) фильмінде түсті.
Кейінгі мансап
МакЛаглен 1955 жылы Republic студиясында Патриция Кроулимен бірге "City of Shadows" фильмінде мансабының соңында сирек кездесетін басты рөлде ойнады, сондай-ақ "Bengazi" (1955) фильмінде екінші пландағы актер болды, бірақ ол "Lady Godiva of Coventry" (1955) фильмінде қайтадан эпизодтық рөлге оралды. Ол Дэвид Нивен және Кантинфласпен бірге "80 күн ішінде әлемді айналып өту" (1956) фильмінде камео түсірді, содан кейін ұлы Эндрю В. МакЛагленнің режиссерлік еткен "Абдукаторлар" (1957) фильмінде тағы бір басты рөлді ойнады. Мансабының соңына қарай МакЛаглен теледидарда, әсіресе "Have Gun, Will Travel" және "Rawhide" сериалдарында бірнеше рет қонақ ретінде пайда болды. МакЛагленнің қонақ ретінде түскен эпизодтарының екеуін де оның ұлы Эндрю режиссерлік еткен, ол кейін Джон Уэйнмен жиі жұмыс істейтін кинорежиссер атанды. Ол "Gli Italiani sono matti" үшін Италияға барды және Стэнли Бейкермен бірге "Sea Fury" (1958) фильмінде маңызды рөлді ойнады.
Белсенділік
1933 жылы ол "атпен жүріп өтетін шеру клубы, поло ойнайтын команда және өте дәл мотоциклдер тобы" бар Калифорния жеңіл ат полкін құрды. Ол бұны баспасөз сұхбатында "америкалық рухты" дамыту деп түсіндірді. Бұл ұйымның ел ішінде де, сыртында да коммунистермен және "американдық идеалға қарсы" шығушылармен күресу үшін құрылғанын айтты. МакЛагленді кейбір солшылдар фашист деп айыптады, бірақ ол бұны жоққа шығарды. Ол өзін "ескі дәуірдегі нағыз американдық патриот" деп атады.
Жеке өмір
1935 жылы МакЛаглен Риверсайд Драйв және Гиперион даңғылының жанында, Гриффит паркі мен Лос-Анджелес қаласының Атвотер ауданына жақын жерде өзінің стадионын салуға 40 000 доллар жұмсады. Стадион футбол және тағы да басқа көптеген іс-шаралар үшін пайдаланылды. 1938 жылы Лос-Анджелес өзенінің тасқыны стадионға ауыр зақым келтірді, содан кейін ол қолданыстан шықты. 1941 жылы ол Калифорния штатының Кловис қаласындағы Кловис Родео шеруінің бас маршалы болып тағайындалды. МакЛаглен үш рет үйленді. Алғаш рет 1919 жылы Энид Ламонтқа үйленді. Олардың Эндрю, Уолтер және Шила есімді екі ұлы мен бір қызы болды. Эндрю МакЛаглен Джон Уэйнмен бірнеше фильм жобаларында жұмыс істеген теледидар және кино режиссері болды. Эндрюдің Мэри және Джош МакЛаглен атты балалары екеуі де фильм продюсерлері және режиссерлері. Шиланың қызы Гвинет Хордер Пейтон теледидар режиссері. Энид Ламонт МакЛаглен 1942 жылы атқа міну кезінде болған апаттан көз жұмды. Екінші некесі Сюзанна М. Брюггеманмен болды. Бұл неке 1943 жылдан 1948 жылға дейін жалғасты. Оның үшінші және соңғы некесі 1948 жылы үйленген, Сиэтлдің қоғамдық қайраткері, ажырасқан Маргарет Макниколс Памфримен болды. Олар 1959 жылы жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Ол сол кезде АҚШ азаматы болған. Оның күлдері Глендейлдегі Forest Lawn Memorial Park-та, Естелік бағындағы Мәңгілік жарықтың Колумбариумында сақталған. 1960 жылдың 8 ақпанында МакЛаглен кино индустриясына қосқан үлесі үшін Голливуд Даңқы аллеясында 1735 Вайн-стрит мекенжайында жұлдыз алды. МакЛаглен бес тілде сөйлей білді, соның ішінде араб тілінде де.