Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актер (1926–1984)
British actor (1926–1984)
Росситер актриса болған дос қызының оны актерлікке тырысып қарауға шақыруынан кейін актерлік жолға түсті, бұрын ол оның ойнаған әуесқойлар тобының өнерін сынаған болатын. Ол Уэвертри қауымдық орталығының драмалық үйірмесіне қосылды және өзінің алғашқы өнерін Адрастра труппасымен Теренс Раттиганның «Жанды жол» пьесасында көрсетті. Жергілікті сыншы оның «әсіресе ерекше болғанын, жалғыз кемшілігі бір-екі рет тым жылдам сөйлейтін болғанын» айтты. Ол сақтандыру жұмысынан бас тартып, Престон репертуарлық театрына оқуға түсіп, 27 жасында кәсіби актер болды. Ол өзінің кәсіби сахналық дебютін 1954 жылдың 6 қыркүйегінде Престонда Джозеф Колтонның «Қызық иттің» пьесасында жасады. Кейін ол онда сахна менеджерінің көмекшісі болды, содан кейін Вулвергемптон және Солсбери репертуарлық труппаларына өтті. Алғашқы 19 айда ол шамамен 75 рөл ойнады. Кейінірек ол былай деді: «Түсіндірудің ұсақ-түйектері туралы талқылауға уақыт болмады. Рөлді зерттейсің, оны орындайсың, содан кейін келесі рөлді зерттейсің. Менде мәтінді жаттау қабілеті дамыды. Пьесалар Эластопласт сияқты болды, оны жабыстырып алып, жыртып тастайсың. Бұл аптасына бір бөлімді теледидарда көрсетуге дайындық жасау үшін өте жақсы болды». 1957–1958 жылдары ол «Еркіндей» мюзиклінде ойнады, содан кейін Юджин О’Ниллдің «Мұз сатушы» пьесасымен гастрольдік сапарға шықты. Ол Бристольдің Олд Вик театрына қосылып, 1959 жылдан 1961 жылға дейін екі жыл жұмыс істеді, ол «өзінің мансабының негізі» деп сипаттаған кезең болды, содан кейін басқа сахналық жұмыстармен айналысты, басқа пьесалардың ішінде Мартин Рихтердің таңғажайып жағдайы, мүгедектер, дінге қарсылық білдіруші, күзетші және жартылай жеке үй (Нью-Йоркте). 1969 жылы Майкл Блейкмордың Бертольд Брехттің «Артуро Уидің тоқтатылмас өрлеуі» пьесасының сахналық қойылымының премьерасындағы оның өнері сыншылардың жоғары бағасына ие болды.
Rossiter started acting after his actress girlfriend challenged him to try it, after he had scoffed at the performances of the amateur group she was in. He joined the Wavertree Community Centre Drama Group and made his first appearance with the Adastra Players in Terence Rattigan's Flare Path. The local critic said that he "was particularly outstanding, his one fault being a tendency to speak too fast on one or two occasions". He gave up his insurance job to enrol in Preston repertory theatre and became a professional actor at the age of 27. He made his professional stage debut in Joseph Colton's The Gay Dog in Preston on 6 September 1954. He later became assistant stage manager there, and then went on to Wolverhampton and Salisbury repertory companies. In his first 19 months in the business he played some 75 roles. He said later: "There was no time to discuss the finer points of interpretation. You studied the part, you did it and then you studied the next part. I developed a frightening capacity for learning lines. The plays became like Elastoplast, which you just stuck on and then tore off. It was the perfect preparation for rehearsing situation comedy on television at the rate of one episode a week." In 1957–58, he played in the musical Free as Air and then toured in Eugene O'Neill's The Iceman Cometh. He joined the Bristol Old Vic and was there for two years, from 1959 to 1961, a time he described as "the bedrock of his career", followed by other stage work, in, among other plays, The Strange Case of Martin Richter, Disabled, The Heretic, The Caretaker and Semi Detached (in New York). His performance in the premiere of Michael Blakemore's stage production of Bertolt Brecht's The Resistible Rise of Arturo Ui in 1969 met with critical acclaim.
Кино және теледидар мансабы
Росситер көп ұзамай кино мен теледидарда, сондай-ақ сахнада кейіпкерлік актер ретінде танымал болды. Ол былай деді: "Мен ертерек-ақ дене бітімім мен сыртқы келбетімнің ешқашан батыр немесе жас жігіттерге арналған рөлдерге ең болмаса жақындамайтынын сезіндім. Мен басымнан бастап әрқашан кейіпкерлік рөлдерді ойнадым". Оның алғашқы кино рөлі – 1962 жылғы "Мұндай махаббат" фильмінде. 1963 жылғы "Билли-лжир" фильмінде ол басты кейіпкердің басшысының рөлін ойнады. Оның алғашқы маңызды телевизиялық рөлі – ұзақ жылдар бойы көрсетілген "Z Cars" полицейлік телесериалындағы детектив-инспектор Бамбер. Ол сондай-ақ "Азаматтар" ("Қойғыштық киінген", 1963) және "Степто мен ұлы" ("Жетекші адам келеді", 1964; "Үмітсіз сағаттар", 1972) сериалдарында эпизодтық рөлдерде ойнады. Оның ерте фильмдерінің арасында Брайан Форбс түсірген төрт фильм бар: "Король-шатыр" (1965), "Жұмбақ қорап" (1966), "Шыбырлақтар" (1967) және "Өлі құлап" (1968). 1968 жылы ол Лионель Барттың "Оливер!" мюзиклінің фильмдік нұсқасында Мистер Соверберри рөлін ойнады және "2001: Аспандық Одиссея" фильміндегі орыс ғалымы Смысловтың сирек сөйлейтін қосалқы рөлін сомдады. Ол Стэнли Кубрикпен "Барри Линдон" (1975) фильмінде капитан Джон Куин рөлінде қайта жұмыс істеді. 1976 жылғы "The Pink Panther Strikes Again" фильмінде ол Питер Селлерспен бірге суперинтендант Квинлан рөлінде ойнады. 1968 жылы ол Найджел Книлдің "The Year of the Sex Olympics" телеспектаклісінде, BBC 2 "Theatre 625" бағдарламасының бір бөлігінде ойнады, ол оның осы бағдарламадағы төрт қатысуының бірі болды. ITV телеарнасындағы "Rising Damp" сериалында Росситер Руперт Ригсби рөлін ойнады, ал "Rising Damp" сериалында жұмыс істеген кезде ол Дэвид Ноббстың өзінің комикалық романдарынан бейімдеген "Реджинальд Перриннің құлдырауы мен көтерілуі" фильмінде де басты рөлді сомдады. 1975 жылы Росситерге "Бұл сіздің өміріңіз" бағдарламасында күтпеген құрмет көрсетілді. Ол 1977 жылғы Йоркшир телехикаясының "Гальтон және Симпсон ойын үйі" сериясының бір бөлімі "Мен сізге айтамын, бұл Берт Рейнольдс" фильмінде, сондай-ақ "Ватерлоо көпірінің кемшілігі" (1978) және "Ле Петоман" (1979) қысқа фильмдерінде ойнады. Реджинальд Перрин рөлінен кейін Росситердің комедиялық емес телевизиялық рөлдері азайды, бірақ ерекшеліктер болды, мысалы, HTV триллеріндегі қарыз жинаушы "Машинёгуннер" (1976) және Фрэнк Харрис "Fearless Frank, or Tit bits from the Life of an Adventurer" (1978), BBC Play of the Week. 1978 жылдан 1983 жылға дейін Росситер Cinzano үшін он жарнама түсірді. Жарнамалар сериясын кинорежиссер Алан Паркер жасады және Росситердің ұсынысы бойынша Джоан Коллинз ойнаған әйеліне ішімдік құйып жіберген ескі музыка залындағы әзіл қолданылды. Channel 4 бағдарламасында "The 100 Greatest TV Ads" (2000) екі жарнаманың режиссері Терри Лавлок Росситердің Коллинзді әзілмен "The Prop" деп атағанын айтты. Росситер 1980 жылы "Rising Damp" фильмінің фильмдік нұсқасында Ригсби рөлін қайта ойнады, осылайша бір рөлді сахнада, теледидарда және кинода сомдаудың ерекшелігіне қол жеткізді. Ол фильмдерде тұрақты түрде пайда болды, соның ішінде Линдсей Андерсонның "Британия ауруханасы" (1982) фильміндегі рөл бар. Оның соңғы телевизиялық рөлі – ITV-дің тағы бір ситкомындағы супермаркет менеджері, "Tripper's Day" (1984). Ол 1982 жылы жазылған және 1983 жылы Channel 4 телеарнасында көрсетілген "The Green Tie on the Little Yellow Dog" фильмінде комикалық монологтар орындады. Росситер сондай-ақ BBC теледидардағы Шекспирдің "Король Джонның өмірі мен өлімі" (1984) қойылымында басты рөлді ойнады. Оның соңғы кино рөлі – 1985 жылғы "Су" фильмінде.
Rossiter soon established himself as a character actor in films and television, as well as on stage. He stated: "I think I sensed fairly early on that I was not physically or facially built in the way that would ever fit even remotely into heroic or what used to be called juvenile parts. I always played character parts right from the start." His first film role was in A Kind of Loving (1962). In Billy Liar (1963) he played the title character's boss. His first major television role was as Detective Inspector Bamber in the long running police television series Z Cars. He also had guest roles in series as diverse as The Avengers ("Dressed to Kill", 1963) and Steptoe and Son ("The Lead Man Cometh", 1964; "The Desperate Hours", 1972). Among his early film credits were four films directed by Bryan Forbes, namely King Rat (1965), The Wrong Box (1966), The Whisperers (1967), and Deadfall (1968). In 1968, he played Mr Sowerberry in the film version of Lionel Bart's musical Oliver! and took one of the few speaking supporting roles in 2001: A Space Odyssey as the Russian scientist Smyslov. He worked with Stanley Kubrick again in Barry Lyndon (1975), in the role of Captain John Quin. He appeared opposite Peter Sellers in The Pink Panther Strikes Again (1976) as Superintendent Quinlan. In 1968, he appeared in Nigel Kneale's television play The Year of the Sex Olympics, an episode of BBC 2's Theatre 625, one of his four appearances in the series. In Rising Damp, on ITV, Rossiter played Rupert Rigsby, the lecherous landlord of a house converted into shabby bedsits, reprising the role from the successful stage version, The Banana Box. While he was in Rising Damp he also took the lead role in The Fall and Rise of Reginald Perrin, adapted by David Nobbs from his own comic novels and broadcast on the BBC. Rossiter was given a surprise tribute on This Is Your Life in 1975. He appeared in I Tell You It's Burt Reynolds, an episode of the 1977 Yorkshire Television series The Galton & Simpson Playhouse, as well as the short films The Waterloo Bridge Handicap (1978), and the Galton and Simpson scripted Le Pétomane (1979). After his portrayal of Reginald Perrin, Rossiter's non comedy roles on television became less frequent, although there were exceptions, such as a debt collector in the one off HTV thriller Machinegunner (1976), and Frank Harris in Fearless Frank, or Tit bits from the Life of an Adventurer (1978), a BBC Play of the Week. From 1978 to 1983, Rossiter performed in ten commercials for Cinzano. The series of adverts was created by film director Alan Parker and, at Rossiter's suggestion, used an old music hall joke where he spills a drink over his wife, played by Joan Collins. In the Channel 4 programme The 100 Greatest TV Ads (2000) Terry Lovelock, the director of two of the commercials, said that Rossiter used to refer jokingly to Collins as "The Prop". Rossiter reprised Rigsby for a film version of Rising Damp in 1980, thus achieving the distinction of playing the same role on stage, television, and film. He continued to make a steady stream of film appearances, including a role in Lindsay Anderson's Britannia Hospital (1982). His last television role was as the supermarket manager in another ITV sitcom, Tripper's Day (1984). He performed comic monologues in The Green Tie on the Little Yellow Dog, which was recorded 1982, and broadcast by Channel 4 in 1983. Rossiter also played the title role in the BBC Television Shakespeare production of The Life and Death of King John (1984). His last film appearance was in Water (1985).
Радио және дауыс беру жұмыстары
The Perishers (1979) анимациялық бейімделуінде Росситер итті Boot үшін дауыс берді. Ол 1979 жылы кассетада шыққан Чарльз Диккенстің "Рождество әні" кітабының қысқартылған нұсқасын оқыды. 1980 жылы ол BBC Radio 4 бағдарламасында Desert Island Discs бағдарламасына қатысты. 1981 жылы ол BBC Radio 4 бағдарламасының With Great Pleasure эпизодын жүргізді, онда әйелі Джиллиан Рейн және досы, актер Джеймс Гроутпен бірге өзінің сүйікті өлеңдері мен прозасын оқыды. Сонымен қатар 1981 жылы ол Барри Пилтонның BBC Radio 3 үшін жазған сатирикалық бес минуттық монологтардан тұратын жеті бөлімдік сериясын баяндады, оның атауы In a Nutshell болды. 1982 жылы Барри Пилтон жазған екінші серия шықты, ол да бес минуттық монологтардан – 8 бөлімнен тұрады. Росситер 1984 жылы Story Teller журналы үшін балаларға арналған "Харлекин мен Колумбина" әңгімесінің үш бөлімді сериясын оқыды. Ол "Алиса ғажайыптар елінде" телехикаясының екі эпизодында Жүрек патшасының дауысын берді, бұл эпизодтар Росситердің қайтысынан алты ай өткен соң, 1985 жылдың сәуірінде көрсетілді.
In the animated adaptation of The Perishers (1979), Rossiter provided the voice for Boot the dog. He narrated an abridged version of the Charles Dickens book A Christmas Carol, which was released on cassette in 1979. He appeared on the BBC Radio 4 show Desert Island Discs in 1980. In 1981, he hosted an episode of the BBC Radio 4 show With Great Pleasure in which he recited some of his favorite poetry and prose alongside his wife, Gillian Raine, and his friend, the actor James Grout. Also in 1981, he narrated a seven part series of satirical five minute monologues, written by Barry Pilton for BBC Radio 3, titled In a Nutshell, followed in 1982 by a second series, also written by Barry Pilton, this time comprising 8 five minute monologues. Rossiter narrated a three part series of the children's story Harlequin and Columbine for Story Teller magazine in 1984. He voiced the King of Hearts in two episodes of Anglia Television's version of Alice In Wonderland, which was broadcast in April 1985, six months after Rossiter's death.
Жазу
Росситер өзінің өткір зейінін екі кітабында көрсетті: "Шайтанның төсек басы кітабы" (1980), Амброз Бирстің "Шайтанның сөздігі" стиліндегі цинизмге толы сөздік анықтамаларының жинағы, және "Зейіннің ең төменгі деңгейі" (1981), Мартин Хонисетттің карикатураларымен безендірілген өткір әзілдер, тікенді жауаптар, қорлаулар мен сарказмдер жинағы. Ол сонымен қатар Кит Флойдтың 1981 жылғы "Флойдтың тағамдары" кітабына алғысөз жазды.
Rossiter displayed his acid wit in two books: The Devil's Bedside Book (1980), a collection of cynical dictionary definitions in the style of Ambrose Bierce's The Devil's Dictionary, and The Lowest Form of Wit, (1981), a collection of biting bons mots, stinging retorts, insults and sarcasm illustrated with cartoons by Martin Honeysett. He also wrote the introduction to cook Keith Floyd's 1981 book Floyd's Food.
Жеке өмір
Росситердің алғашқы некесі актриса Жозефина Тьюсонмен болды, олар 1950 жылдары репертуарлық театрларда бірнеше рет бірге жұмыс істеген. Олар 1958 жылы үйленді. Некелері 1961 жылы ажырасып кетті. Оның екінші әйелі актриса Джиллиан Рейн болды, одан Камилла есімді қызы дүниеге келді және ол қайтыс болған кезде олар әлі де некеде болған. Росситер Рейнмен Дэвид Тернердің «Semi Detached» пьесасында Фред Мидуэйдің басты рөлін ойнағанда танысты, оны Тони Ричардсон қойған. Пьеса 1962 жылғы 8 маусымда Ковентридегі Белград театрында ашылып, бір апта бойы көрсетілді. 1963 жылғы қыркүйекте Белград театрында екінші рет қойылғанда, олар ғашық болды және бірге тұра бастады, бірақ 1972 жылға дейін үйленбеді. Росситер «Эвертон» футбол клубының жанкүйері еді. Ол сонымен қатар шарапты жақсы білетін сарапшы болды және шатырын шарап сақтауға арналған бөлмеге айналдырды. Оның қайтысынан кейін 1980 жылдардың басында Росситердің тележүргізуші Сью Макгрегормен бес жылдық қарым-қатынасы болғаны белгілі болды. Оның әйелі бұл жайтты білмеген, бірақ Макгрегордан хат алғаннан кейін, оның жақында жарық көретін мемуарларында осы оқиға туралы айтылатынын білді. Оның жерлеу рәсімі Лондонның Болтонс ауданындағы Сент-Мэри шіркеуінде өтті. 1984 жылғы 15 қарашада Ковент-Гардендегі Сент-Полс шіркеуінде естелік шарасы өтті. Шараға Росситердің «Loot» спектакліндегі әріптестері, сондай-ақ Дерек Ниммо, Фултон Маккей және Нед Шерин қатысты. «Loot» спектаклінің режиссері Джонатан Линн Росситер туралы былай деді: «Енді Леонард жоғарыда болғандықтан, барлық істер дұрыс реттелсе жақсы болар еді: Аспан қақпалары уақтылы ашылатыны және Періштелер хоры ән салады деп үміттенемін. Олар жұмақта кәсіби болулары керек. Әйтпесе, олардан Леонардтың сөзін еститін болады».
Rossiter's first marriage was to the actress Josephine Tewson, with whom he had worked many times in repertory theatre in the 1950s. They married in 1958. The marriage ended in divorce in 1961. His second wife was the actress Gillian Raine, with whom he had a daughter, Camilla, and to whom he was still married at the time of his death. Rossiter had met Raine when he played the lead role of Fred Midway in David Turner's play Semi Detached, in a production directed by Tony Richardson. The play opened on 8 June 1962 at the Belgrade Theatre in Coventry and ran for a week. During the play's second run at the Belgrade, in September 1963, the couple fell in love and moved in together, but they did not marry until 1972. Rossiter was an Everton fan. He was also a wine connoisseur, and converted his attic into a sort of wine cellar. After his death, it was revealed that during the early 1980s Rossiter had had a five year relationship with the broadcaster Sue MacGregor. His wife had not been aware of the affair until she received a letter from MacGregor breaking the news that her memoirs, which were about to be published, would include an account of the affair. His funeral took place at St. Mary's Church, The Boltons, London. A memorial service was held on 15 November 1984 at St Paul's, Covent Garden. Attendees included Rossiter's Loot castmates, as well as Derek Nimmo, Fulton Mackay, and Ned Sherrin. Loot director, Jonathan Lynn, gave a eulogy in which he said of Rossiter: "Now that Leonard is up there, things had better be properly managed: I hope that the Heavenly Gates opened on cue and that the Choir of Angels is singing in tune. They had better be professional in Paradise. Because, if not, they'll certainly hear about it from Leonard."