Лесли Говард: Англиялық актер және соғыс жылдарының жұлдызы

Кіріспе

Британдық актер (1893–1943)

Лесли Говард Штайнер (3 сәуір 1893 – 1 маусым 1943) – ағылшын актері, режиссері, продюсері және жазушысы. Ол The New York Times, The New Yorker және Vanity Fair журналдарына көптеген әңгімелер мен мақалалар жазды және 1930 жылдардың ең табысты актерлері мен кино жұлдыздарының бірі болды. Ұлыбритания мен Голливудта жұмыс істеген Говард «Желмен бірге кеткендер» (1939) фильмінде Эшли Уилкс рөлін ойнады. Ол тағы да көп фильмдерде түсті, көбінесе нағыз ағылшын образын сомдады, олардың ішінде «Беркли сквері» (1933), «Адамдық құлдық», «Скарлет пимпернел» (екеуі де 1934), «Тас орман» (1936), «Пигмалион» (1938), «Интермеццо» (1939), «Пимпернел» Смит (1941) және «Аздың біріншісі» (1942) фильмдері бар. Ол «Беркли сквері» және «Пигмалион» фильмдері үшін «Үздік актер» номинациясына ие болды. Говардтың Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі қызметі актерлік және кино саласында болды. Ол неміс пропагандасына қарсы күреске көмектесті және одақтастарды қолдады. Оның қайтысынан екі жыл өткен соң, «Британдық кино жылнамасы» Говардтың еңбектерін «британдық пропаганданың ең құнды аспектілерінің бірі» деп бағалады. Оның британдық немесе одақтас барлау қызметімен байланысы болды деген қауесет тарады, бұл 1943 жылы Люфтваффе Атлантика мұхитында (Седейра жағалауы, А Корунья) BOAC 777 рейсін атып түсірген кезде оның өліміне байланысты түрлі теорияларға әкелді.

Ерте өмір

Говард Лесли Говард Штайнер британдық анасы Лилиан (қыздығы Блумберг) және венгр еврей әкесі Фердинанд Штайнер отбасында Лондондағы Форест-Хилл қаласында дүниеге келді. Оның кіші інісі актер Артур Говард болды. Лилиан христиан дінінде тәрбиеленген, бірақ оның тегі жартылай еврейлік еді – оның әкесінің әкесі Людвиг Блумберг, шығыс Пруссиядан шыққан еврей саудагер, ағылшынның жоғарғы орта таптарының біріне үйленген. Ол ресми білімін Лондондағы Аллейн мектебінде алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген адамдар сияқты, отбасы өз атын ағылшын тіліне сәйкес өзгертіп, «Стайнер» деп қойды, бірақ Говардтың есімі ресми құжаттарда, мысалы, әскери жазбаларында Штайнер болып қалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде ол 21 жастағы банк кызметкері болды; 1914 жылдың қыркүйегінде ол Лондондағы Британ армиясының сот кеңсесі офицерлерін даярлау корпусына ерікті түрде (Лесли Говард Штайнер деген атпен) қатысты. 1915 жылдың ақпан айында ол 3/1 Нортгемптоншир еоманриісінде субальтерн болып тағайындалды, ол 1916 жылдың 19 мамырына дейін Англияда оқыды, содан кейін ол өзінің лауазымынан бас тарды және неврастения диагнозымен Британ армиясынан медициналық түрде босатылды. 1920 жылдың наурыз айында Говард «Лондон газеті» басылымында өзінің тегін өзгерткенін және енді Штайнер емес, Говард деп танылатынын жариялады.

Театрдағы мансабы

Говард өзінің кәсіби актерлік карьерасын 1916–17 жылдары «Peg O' My Heart» және «Charley's Aunt» пьесаларының аймақтық гастрольдерінде және 1917 жылы Лондон сахнасында бастады, бірақ ең үлкен театрлық жетістіктері АҚШ-та, Бродвей театрында «Біздің бәріміз де сондайбыз ба?» (1923), «Сыртқа қарай» (1924) және «Жасыл шляпа» (1925) сияқты қойылымдарда болды. Ол «Оның картон қахары» (1927) рөлімен Бродвейдің даусыз жұлдызына айналды. «Беркли скверіндегі» уақыт саяхатшысы Питер Стэндиш рөлінде (1929) жеткен сәттілігінен кейін Говард «Сыртқа қарай» фильмінің экрандық нұсқасында Голливудтағы мансабын бастады, бірақ бұл тәжірибе оған ұнамады және ол Голливудқа қайта оралмауға уәде берді. Дегенмен, ол 1933 жылы «Беркли сквері» фильмінің нұсқасында Стэндиш рөлін қайталап, бірнеше рет қайтып келді. Бірақ сахна оның мансабының маңызды бөлігі болып қала берді. Говард Бродвей қойылымдарында актерлік, продюсерлік және режиссерлік міндеттерін жиі бірге атқарды. Говард сонымен қатар драматур болды және өзінің «Мюррей Хилл» (1927) пьесасының Бродвей қойылымында ойнады. Ол Джон Галсуортидің 1927 жылғы «Қашқындар» Бродвей қойылымында Мэтт Денант рөлін ойнады, онда ол алғаш рет драмалық актер ретінде өзінің таңбасын қалдырды. Оның сахналық жетістіктері «Жануарлар әлемі» (1932) қойылымымен жалғасты. Говард Шекспирді ойнауды ұнатты, бірақ продюсер Джон Хаусманның айтуынша, ол рөлдерді жаттауға көңілсіздік танытқан. Ол алғаш рет «Ромео мен Джульетта» (1936) пьесасында басты рөлді ойнап көзге түсті. Осы кезеңде Джон Гилгудтың сыншылар мен көрермендер арасында әлдеқайда сәтті болған дәл сол пьесаның бәсекелес қойылымын ұсынғаннан кейін бірнеше аптадан соң Говард Бродвейде «Гамлет» (1936) қойылымын ашты, бұл оған бақытсыздық әкелді. Говардтың соңғы сахналық рөлі тек 39 қойылымнан кейін жабылды. Говард 1981 жылы Америка театрлық даңқ залына енгізілді.

Кино мансабы

1920 жылы Говард өзінің досы Адриан Брунельге кино өндіріс компаниясын құруды ұсынды. Говардтың бастапқы ұсынысынан кейін оны British Comedy Films Ltd деп атауды ұсынғаннан кейін, екеуі ақырында Minerva Films Ltd деген атауға келісті. Компанияның директорлар кеңесі Говардтан, Брунельден, С. Обри Смиттен, Найджел Плейфэрден және А. А. Милннен тұрды. Компания инвесторларының бірі Х. Г. Уэллс болды. А. А. Милн жазған фильмдер сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, компанияға 1000 фунт стерлингке түсетін фильмдер үшін бар болғаны 200 фунт стерлинг ұсынылды, нәтижесінде Minerva Films өмір сүруі қысқа болды. Алғашқы фильмдердің қатарында А. А. Милн жазған төрт фильм бар: The Bump (С. Обри Смитпен бірге), Twice Two, Five Pounds Reward және Bookworms (соңғы екеуінде Говард түсті). Кейбір фильмдер Британдық кино институтының архивінде сақталған. Британдық және голливудтық фильмдерде Говард көбінесе қатал мінезді ағылшын джентльмендерін сомдады. Ол "Outward Bound" (1930) фильмінде түсті, бірақ Бродвейдегі рөлінен өзгеше рөлде ойнады. 1931 жылы ол Норма Ширермен бірге "A Free Soul" фильмінде екінші пландағы рөлде ойнады, онда сондай-ақ Лайонел Бэрримор және болашақ "Желмен бірге кеткендер" фильмінің қарсыласы Кларк Гейбл де түсті, олардың Азамат соғысы туралы шедевріне дейін сегіз жыл қалған еді. Ол "Berkeley Square" (1933) фильмінің нұсқасында түсті және ең үздік актер номинациясына ие болды. "The Scarlet Pimpernel" (1934) фильмінде басты рөлді ойнады, бұл рөл оның ең танымал рөлі саналады. Говард 1936 жылы Бетт Дэвиспен бірге "The Petrified Forest" фильмінде түскен кезде (бұрын олар В. Сомерсет Моэмнің "Of Human Bondage" (1934) кітабының киноадаптациясында бірге ойнаған еді), ол Хамфри Богартты гангстер герцог Манти рөлінде ойнауға талап етті, ол бұл рөлді сахналық қойылымда ойнаған еді. Бұл Богарттың кинодағы мансабын жаңартты және олар өмір бойы дос болды. Богарт пен Лорен Бэколл кейіннен қыздарына оның құрметіне "Лесли Говард Богарт" деп ат қойды. Сол жылы Говард Норма Ширермен бірге Шекспирдің "Ромео мен Джульетта" (1936) фильмінің нұсқасында түсті. Дэвис тағы да Говардпен бірге романтикалық комедия "It's Love I'm After" (1937) фильмінде түсті (онда Оливия де Хэвилленд те ойнады). Ол Джордж Бернард Шоудың "Pygmalion" пьесасының (1938) фильм нұсқасында профессор Генри Хиггинс рөлін ойнады, ал Венди Хиллер Элиза рөлін сомдады, бұл Говардқа ең үздік актер номинациясын әкелді. 1939 жылы, соғыс жақындаған кезде, ол Ингрид Бергманмен бірге "Intermezzo" фильмінде түсті. Сол тамызда Говард туған жеріне қайтуға бекінді. Ол соғысқа көмектесуге құштар болды, бірақ жаңа фильмге қолдау таппады, керісінше, елден кетуге рұқсат алу үшін АҚШ-тағы 20 000 фунт стерлингтен бас тартуға мәжбүр болды. Говардтың соңғы американдық фильмі "Желмен бірге кеткендер" (1939) фильміндегі Эшли Уилкс рөлімен есінде қалды, бірақ ол Голливудқа ыңғайлы болмады және Екінші дүниежүзілік соғысқа көмектесу үшін Ұлыбританияға оралды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс туралы бірнеше фильмде түсті, соның ішінде "49th Parallel" (1941), "Pimpernel Smith" (1941) және "The First of the Few" (1942, АҚШ-та "Spitfire" деп танылған), соңғы екеуінде режиссерлік және продюсерлік жұмыстар да атқарды. Оның досы және "The First of the Few" серіктесі Дэвид Нивен Говардтың "көрінетіндей емес екенін" айтты. Оның көңіл күйі адамдарды оған қамқорлық жасауға итермелейтіндей болды. Шын мәнінде, ол "General Motors" сияқты ешқандай наив емес еді. Шағын, жұмыс істейтін ми, үнемі ойланып тұратын". 1944 жылы ол қайтыс болғаннан кейін британдық кинотеатр операторлары оны кассадағы ең танымал жергілікті жұлдыз деп таныды. Оның қызы оның "ерекше адам" екенін айтты.

In 1920 Howard suggested to his friend Adrian Brunel that they form a film production company. After Howard's initial suggestion of calling it British Comedy Films Ltd., the two eventually settled on the name Minerva Films Ltd. The company's board of directors consisted of Howard, Brunel, C. Aubrey Smith, Nigel Playfair and A. A. Milne. One of the company's investors was H. G. Wells. Although the films produced by Minerva—which were written by A. A. Milne—were well received by critics, the company was only offered £200 apiece for films that cost it £1,000 to produce, and Minerva Films was short lived. Early films include four written by A. A. Milne, including The Bump, starring C. Aubrey Smith; Twice Two; Five Pounds Reward; and Bookworms, the latter two starring Howard. Some of these films survive in the archives of the British Film Institute. In British and Hollywood productions, Howard often played stiff upper lipped Englishmen. He appeared in the film version of Outward Bound (1930), though in a different role from the one he portrayed on Broadway. He had second billing under Norma Shearer in A Free Soul (1931), which also featured Lionel Barrymore and future Gone With the Wind rival Clark Gable eight years prior to their Civil War masterpiece. He starred in the film version of Berkeley Square (1933), for which he was nominated for an Academy Award for Best Actor. He played the title role in The Scarlet Pimpernel (1934), which is often considered the definitive portrayal. When Howard co starred with Bette Davis in The Petrified Forest (1936) – having earlier co starred with her in the film adaptation of W. Somerset Maugham's book Of Human Bondage (1934) – he reportedly insisted that Humphrey Bogart play gangster Duke Mantee, repeating his role from the stage production. This re launched Bogart's screen career, and the two men became lifelong friends; Bogart and Lauren Bacall later named their daughter "Leslie Howard Bogart" after him. In the same year Howard starred with Norma Shearer in a film version of Shakespeare's Romeo and Juliet (1936). Davis was again Howard's co star in the romantic comedy It's Love I'm After (1937) (also co starring Olivia de Havilland). He played Professor Henry Higgins in the film version of George Bernard Shaw's play Pygmalion (1938), with Wendy Hiller as Eliza, which earned Howard another Academy Award nomination for Best Actor. In 1939, as war approached, he played opposite Ingrid Bergman in Intermezzo; that August, Howard was determined to return to the country of his birth. He was eager to help the war effort, but lost any support for a new film, instead being obliged to relinquish £20,000 of holdings in the US before he could leave the country. Howard is perhaps best remembered for his role as Ashley Wilkes in Gone with the Wind (1939), his last American film, but he was uncomfortable with Hollywood, and returned to Britain to help with the Second World War effort. He starred in a number of Second World War films, including 49th Parallel (1941), "Pimpernel" Smith (1941) and The First of the Few (1942, known in the U. S. as Spitfire), the latter two of which he also directed and co produced. His friend and The First of the Few co star David Niven said Howard was " not what he seemed. He had the kind of distraught air that would make people want to mother him. Actually, he was about as naïve as General Motors. Busy little brain, always going." In 1944, after his death, British exhibitors voted him the second most popular local star at the box office. His daughter said he was a "remarkable man".

Жеке өмір

Хауард 1916 жылғы наурыз айында Рут Эвелин Мартинге (1895–1980) үйленді, олардың балалары Рональд "Винки" (1918–1996) және Лесли Рут "Дуди" (1924–2013) болды. Ол әкесімен және Дэвид Нивенмен бірге "Біріншілердің бірі" (1942) фильмінде Дэвид Нивен кейіпкерінің медбикесі рөлін ойнады және әкесі Лесли Хауардтың өмірбаянына үлкен үлес қосты. Оның ұлы Рональд Говард актер болып, "Шерлок Холмс" телесериалында (1954) басты рөлді ойнады. Оның кіші інісі Артур да актер болды, көбінесе британдық комедияларда. Оның қарындасы Айрин костюм дизайнері және Metro Goldwyn Mayer кинокомпаниясының кастинг директоры болды. Оның қарындасы Дорис Стайнер 1945 жылы Беркширдегі Саннингдейлде Hurst Lodge мектебін құрды және 1970 жылдарға дейін оның директоры болды. Хауард "әйелдерге құмар адам" ретінде танымал болды, ол бірде "әйелдерді қумаймын, бірақ қашып кетуге әрқашан ынтақатты болмаймын" деді. Ол 1927 жылы Ұлыбританиядағы сахнада "Оның картон сүйіктісі" спектаклінде Таллула Банкхедпен, 1934 жылы "Қызыл пимпернел" фильмін түсіргенде Мерл Оберонмен және 1931 жылы "Ешқашан екеуі кездеспейді" фильмінде Кончита Монтенегромен қарым-қатынаста болды. Сондай-ақ, "Жануарлар әлемі" фильмін түсіргенде Норма Ширер мен Мирна Лоймен болған қарым-қатынастар туралы әңгімелер тарады. Хауардтың 1924 жылы Рошин Маркуспен туған қызы Кэрол Грейс болды; Кэрол жазушы Уильям Сароянға, содан кейін актер Уолтер Маттауга үйленді. Хауард 1938 жылы "Пигмалион" жұмысы кезінде Виолетте Каннингтонға ғашық болды. Ол фильмді өндірген Габриэль Паскальдың хатшысы болды; ол Хауардтың хатшысы және сүйіктісі болды, олар АҚШ-қа сапар шегіп, бірге тұрды, ол "Желмен бірге кеткен" және "Интермеццо" (екеуі де 1939) фильмдерін түсіргенде. Оның әйелі мен қызы екі фильмнің түсірілімі аяқталғанға дейін Голливудқа қосылды, бұл оның Каннингтонмен болған келісімін бәрі үшін қиын жағдайға түсірді. Ол 1939 жылдың тамызында әйелі мен қызымен бірге АҚШ-ты соңғы рет тастап кетті, ал Каннингтон көп ұзамай оның соңынан келді. Ол Сюзанн Клэр сахналық атымен "Пимпернел" Смит (1941) және "Біріншілердің бірі" (1942) фильмдерінде шағын рөлдерде ойнады. Ол 1942 жылы, Хауардтың өлімінен алты ай бұрын, отыздан асып, пневмониядан қайтыс болды. Хауард өсиеті бойынша оған Беверли-Хиллстегі үйін қалдырды. Говардтар отбасының Ұлыбританиядағы үйі – Стау Марис, 16 ғасырлық, алты бөлмелі ферма үйі, Суррейдегі Весткотттың шетінде орналасқан. 2013 жылы Лондонның Верхний Норвуд ауданындағы 45-ші Фаркхар жолында Англия мұрасының көк тақтасы орнатылды.

Howard married Ruth Evelyn Martin (1895–1980) in March, 1916, and their children Ronald "Winkie" (1918–1996) and Leslie Ruth "Doodie" (1924–2013) who appeared with her father and David Niven in the film The First of the Few (1942), playing the role of nurse to David Niven's character, and as a major contributor in the filmed biography of her father, Leslie Howard: The Man Who Gave a Damn. His son, Ronald Howard, became an actor and played the title role in the television series Sherlock Holmes (1954). His younger brother Arthur was also an actor, primarily in British comedies. His sister Irene was a costume designer and a casting director for Metro Goldwyn Mayer. His sister Doris Stainer founded the Hurst Lodge School in Sunningdale, Berkshire, in 1945 and remained its headmistress until the 1970s. Howard was widely known as a "ladies' man", and he once said that he "didn't chase women but couldn't always be bothered to run away". He reportedly had affairs with Tallulah Bankhead when they appeared on stage in the UK in Her Cardboard Lover (1927), with Merle Oberon while filming The Scarlet Pimpernel (1934) and with Conchita Montenegro, with whom he had appeared in the film Never the Twain Shall Meet (1931). There were also rumours of affairs with Norma Shearer and Myrna Loy during filming of The Animal Kingdom. Howard reportedly fathered a daughter Carol Grace, born 1924 by Rosheen Marcus; Carol married writer William Saroyan and then actor Walter Matthau. Howard fell in love with Violette Cunnington in 1938 while working on Pygmalion. She was secretary to Gabriel Pascal who was producing the film; she became Howard's secretary and lover and they travelled to the United States and lived together while he was filming Gone with the Wind and Intermezzo (both 1939). His wife and daughter joined him in Hollywood before production ended on the two films, making his arrangement with Cunnington somewhat uncomfortable for everyone. He left the United States for the last time with his wife and daughter in August, 1939 and Cunnington soon followed. She appeared in "Pimpernel" Smith (1941) and The First of the Few (1942) in minor roles under the stage name of Suzanne Clair. She died of pneumonia in her early thirties in 1942, just six months before Howard's death. Howard left her his Beverly Hills house in his will. The Howard family's home in Britain was Stowe Maries, a 16th century, six bedroom farmhouse on the edge of Westcott, Surrey. An English Heritage blue plaque was placed at 45 Farquhar Road, Upper Norwood, London in 2013.

Өлім

1943 жылдың мамыр айында Говард британдық мүдделерді ілгерілету үшін Португалияға сапарлады. Ол Монте-Эсторилде, «Атлантико» қонақүйінде 1 мамыр мен 4 мамыр аралығында, содан кейін 8 мамыр мен 10 мамыр аралығында және тағы 25 мамыр мен 31 мамыр 1943 жылдары болды. Келесі күні, 1943 жылдың 1 маусымында, ол KLM Royal Dutch Airlines / BOAC 777 рейсімен, «G AGBB» Douglas DC 3 Лиссабоннан Бристольге ұшып бара жатқанда Атлантика мұхиты үстінде (Седейра, А Корунья) Luftwaffe Junkers Ju 88 C 6 теңіздік күштер ұшағымен атып түсірілді. Ол 17 қаза болған адамның арасында болды, оның ішінде KLM ұшу экипажының төрт мүшесі де бар еді. BOAC DC 3 Ibis 1942-1943 жылдары Лиссабон мен Уичерч арасындағы жоспарлы маршрут бойынша жүріп тұрды, ол әдетте соғыс аймағы деп есептелетін аймақтан өтпеді. Алайда, 1942 жылға қарай немістер бұл аймақты «өте сезімтал соғыс аймағы» деп санады. 1942 жылдың 15 қарашасы мен 1943 жылдың 19 сәуірінде экипаж жасырынғандықтан, камуфляждалған жолаушы ұшағына Messerschmitt Bf 110 истребительдері (бір ұшақ және алты Bf 110, сәйкесінше) екі рет шабуыл жасады. 1943 жылдың 1 маусымында «G AGBB» тағы сегіз V/KG40 Ju 88 C 6 теңіздік күштер истребительдерінен тұратын шабуылға ұшырады. DC 3-тің соңғы радиохабары оған 09.37 батыс бойламасы, 46.54 солтүстік ендік бойынша оқ аталғанын көрсетті. Неміс құжаттарына сәйкес, DC 3 ұшағы Франциядағы Бордодан шамамен 500 миль (805 км) және Испаниядағы Ла-Коруньядан солтүстік-батысқа қарай 200 миль (322 км) жерде атып түсірілген. Люфтваффе деректеріне қарағанда, Ju 88 теңіздік күштер истребительдері ұшақты тоқтатып, атып түсіру үшін әдеттегі патрульдік аймақтарынан тыс жерде жұмыс істеді.

Әуе шабуылына қатысты теориялар

Ұзақ уақыт бойы қалыптасқан, бірақ түпкілікті расталмаған гипотеза немістердің британ премьер-министрі Уинстон Черчилль ұшақта болған деп сенгенін көрсетеді. Черчилльдің Екінші дүниежүзілік соғыс тарихы немістердің коммерциялық рейсті нысанаға алғанын ұқтырады, себебі британ премьер-министрінің «Солтүстік Африкадағы [1943 жылғы Касабланка конференциясында] болуы толыққанды хабарланды», ал Лиссабон әуежайындағы неміс агенттері ұшаққа отырған «сигара тартқан денелі адамды» Черчилльдің Англияға қайтып бара жатқаны деп жаңылыстырды. Бұл адам – Хауардтың агенты Альфред Ченхоллз еді. Лесли Ховардты қоса алғанда, он төрт азаматтың қазасы «маған қатты соққы болды», – деп жазды Черчилль; «немістердің қатыгездігі олардың агенттерінің ақымақтығымен теңестірілді». Соңғы рейс туралы екі кітап, «777 рейс» (Иан Колвин, 1957) және «Менің әкемді іздеу: Лесли Ховардтың портреті» (Рональд Ховард, 1984) нысананың Ховард болғанын: немістер Ховардтың DC-3 ұшағын әдейі атып түсіріп, Британияны әлсіретпек болғанын мәлімдеді. Ховард Испания мен Португалияда кино туралы лекциялар оқып, сонымен қатар жергілікті пропагандистермен кездесіп, одақтастарға қолдау көрсетті. 1945 жылғы Британдық кино жылнамасы Лесли Ховардтың жұмысын «британдық пропаганданың ең құнды аспектілерінің бірі» деп сипаттады. Немістер одан да жасырын әрекеттерге күдіктене білді, себебі Португалия, Швейцария сияқты, екі жақтың халықаралық және тыңшыларының тоғысқан жері болатын. Британдық тарихшы Джеймс Оглторп Ховардтың құпия қызметпен байланысын зерттеді. Рональд Ховардтың кітабында Ju 88 эскадрильясына жазылған неміс бұйрықтары, сондай-ақ Ховардқа қарсы шабуыл жасалғанын растайтын британдық хабарламалар егжей-тегжейлі қарастырылады. Бұл деректер немістердің Черчилльдің сол кездегі нақты қайда екенін білгенін және оның күзетсіз, қарусыз азаматтық ұшақта жалғыз сапар шегетініне сенбегенін көрсетеді, бұл Черчилльдің өзі де ықтимал емес деп мойындады. Рональд Ховард бұйрық тікелей Лесли Ховардтың фильмдерінің бірінде қорландырылған нацистік Германияның қоғамдық ағарту және пропаганда министрі Йозеф Геббельстен келгенін сендірді және Ховардты ең қауіпті британдық пропагандист деп санайды. 2008 жылы испан жазушысы Хосе Рей Хименаның кітабында Ховардтың Черчилль үшін испан диктаторы Франсиско Франконың Орталық державаларға қосылуын тоқтату үшін құпия миссияда болғаны айтылады. Автор Уильям Стивенсоннің «Intrepid деп аталатын адам» атты өмірбаянында, бұл еңбекте сэр Уильям Сэмюэл Стивенсонның (туысқандық байланысы жоқ) екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық барлау қызметінің Батыс жарты шардағы аға өкілі, Стивенсон немістердің Ховардтың миссиясы туралы білгенін және ұшақты атып түсіруге бұйрық бергенін болжады. Стивенсон одан әрі Черчилльдің ұшақты атып түсіру туралы неміс ниетін алдын ала білгенін, бірақ британдықтардың неміс «Энигма» кодын бұзғанын жасыру үшін оған рұқсат бергенін айтты. Бұрынғы ЦРУ агенты Джозеф Б. Смит 1957 жылы Ұлттық қауіпсіздік агенттігімен құпиялылық туралы және Лесли Ховардтың өлімі туралы сөйлескенін еске алды. ҰҚА мәлімдемесіне сәйкес, Ховардтың ұшағына неміс ұшақтары шабуыл жасайтынын білген және британдық кодты бұзушыларды қорғау үшін өзін қауіпке тіккен. Қатысушы ұшқыштардың бірінің құпия жазбасы Сёнке Найтцель мен Харальд Велзердің «Әскерлер: Неміс тұтқындарының соғысу, өлтіру және өлуі» кітабында келтірілген. Жақында құпиясы ашылған екі неміс Luftwaffe әскери тұтқынының Ховардтың ұшағын атып түсіру туралы әңгімесінде бірі өзінің жетістігімен мақтанғандай көрінеді, бірақ ол кешке ағылшын тіліндегі хабарды естігенге дейін жолаушылардың кім екенін немесе маңыздылығын білмегенін нақты айтады. Азаматтық ұшақты неліктен атып түсіргенін сұрағанда, ол төрт ұшақтың бірі екенін айтады: «Қай жолымыздан өтсе, соның бәрін атып түсірдік». 2010 жылы Эстель Эфорганның «Лесли Ховард: Жоғалған актер» атты өмірбаянында жақында қолжеткізілген дәлелдер қаралып, Ховардтың нақты нысана болмағаны туралы қорытынды жасалды, бұл неміс дереккөздерінің атыстың «қателік екенін» айтуын растады. Испанияның Сан-Андрес-де-Тейксидо қаласында апаттан қаза тапқандарға арналған ескерткіш орнатылған. Ховардтың ұшағы осы ауылдың солтүстігіндегі теңіз үстінде атып түсірілді.

A long standing but ultimately unsupported hypothesis suggested that the Germans believed that the British Prime Minister, Winston Churchill, was on board the flight. Churchill's history of World War II suggested that the Germans targeted the commercial flight because the British Prime Minister's "presence in North Africa [for the 1943 Casablanca conference] had been fully reported", and German agents at the Lisbon airfield mistook a "thickset man smoking a cigar" boarding the plane for Churchill returning to England. This thickset man was Howard's agent, Alfred Chenhalls. The death of the fourteen civilians including Leslie Howard "was a painful shock to me", Churchill wrote; "the brutality of the Germans was only matched by the stupidity of their agents". Two books focusing on the final flight, Flight 777 (Ian Colvin, 1957) and In Search of My Father: A Portrait of Leslie Howard (Ronald Howard, 1984), asserted that the target was Howard instead: that Germans deliberately shot down Howard's DC 3 to demoralise Britain. Howard had been travelling through Spain and Portugal lecturing on film, but also meeting with local propagandists and shoring up support for the Allies. The British Film Yearbook for 1945 described Leslie Howard's work as "one of the most valuable facets of British propaganda". The Germans could have suspected even more surreptitious activities, since Portugal, like Switzerland, was a crossroads for internationals and spies from both sides. British historian James Oglethorpe investigated Howard's connection to the secret services. Ronald Howard's book explores the written German orders to the Ju 88 squadron in great detail, as well as British communiqués that purportedly verify intelligence reports indicating a deliberate attack on Howard. These accounts indicate that the Germans were aware of Churchill's real whereabouts at the time and were not so naïve as to believe he would be travelling alone on board an unescorted, unarmed civilian aircraft, which Churchill also acknowledged as improbable. Ronald Howard was convinced the order to shoot down Howard's airliner came directly from Joseph Goebbels, Minister of Public Enlightenment and Propaganda in Nazi Germany, who had been ridiculed in one of Leslie Howard's films, and believed Howard to be the most dangerous British propagandist. A 2008 book by Spanish writer José Rey Ximena argues that Howard was on a top secret mission for Churchill to dissuade Spanish dictator Francisco Franco from joining the Axis powers. Via an old girlfriend, Conchita Montenegro, According to author William Stevenson in A Man Called Intrepid, his biography of Sir William Samuel Stephenson (no relation), the senior representative of British Intelligence for the western hemisphere during the Second World War, Stephenson postulated that the Germans knew about Howard's mission and ordered the aircraft shot down. Stephenson further argued that Churchill knew in advance of the German intention to shoot down the aircraft, but allowed it to proceed to protect the fact that the British had broken the German Enigma code. Former CIA agent Joseph B. Smith recalled that, in 1957, he was briefed by the National Security Agency on the need for secrecy and that Leslie Howard's death had been brought up. The NSA stated that Howard knew his aircraft was to be attacked by German fighters and risked himself to protect the British code breakers. A secretly taped account by one of the pilots involved appears in Sönke Neitzel and Harald Welzer's Soldiers: German POWs on Fighting, Killing, and Dying. In a recently declassified transcript of a surreptitiously recorded conversation by two German Luftwaffe prisoners of war talking about the shooting down of Howard's flight, one seems to express pride in his accomplishment, but states clearly he knew nothing of the passengers' identities or importance until hearing an English broadcast later that evening. Asked why he shot down a civil aircraft, he states it was one of four such planes he shot down: "Whatever crossed our path was shot down." The 2010 biography by Estel Eforgan, Leslie Howard: The Lost Actor, examines then recently available evidence and concludes that Howard was not a specific target, corroborating the statements by German sources that the shootdown was "an error in judgement". There is a monument in San Andrés de Teixido, Spain, dedicated to the victims of the crash. Howard's aircraft was shot down over the sea north of this village.

777-ші рейстің құпиясы (документальді фильм)

"777 рейсінің құпиясы", режиссер Томас Гамильтонның туындысы, Хауардтың ұшағы атылып түсірілуіне байланысты туған жағдайларды, теорияларды және мифтерді зерттейді. Фильм сонымен қатар борттағы басқа жолаушыларды да жан-жақты қарастыруды мақсат етеді. Бұл жоба бастапқыда Лесли Ховардтың фильміне қосымша шағын туынды ретінде жоспарланған, бірақ көлемі кеңейіп, 2021 жылдың қаңтарына қарай әлі де түсірілімде.

Өмірбаяндары

Хауардтың мерзімінен бұрынғы қазасы кез келген автобиография жазылуына кедерес келтірді. Оның жазбаларының жинағы, "Trivial Fond Records", 1982 жылы оның ұлы Рональд редакциялаған және арасында түсініктемелерімен жарық көрді. Бұл кітапта оның отбасылық өмірі, алғаш рет Бродвейде өнер көрсету үшін Америка Құрама Штаттарына көшіп келген кездегі Америка және американдықтар туралы алғашқы ойлары, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі және соғыс жылдарындағы демократияға деген көзқарастары жайлы түсініктер бар. Хауардтың ұлы мен қызы әкесі туралы естеліктер жариялады: Рональд Хауардтың "Әкемді іздеу: Лесли Хауардтың суреті" (1984) және Лесли Рут Хауардтың "Тамаша әке: Лесли Хауардтың өмірбаяны" (1959). Эстель Эфорганның "Лесли Хауард: Жоғалған актер" кітабы – 2010 жылы жарық көрген толыққанды өмірбаяны.

Лесли Хауард:

Лесли Ховард: Өте керемет өмір, бастапқыда белгілі болғандай, – Репо фильмдерінің Томас Гамильтон жасаған деректік фильм-биографиясы. Фильм 2009 жылдың қыркүйек айында Торонтодағы NFB Mediatheque кинотеатрында фильмге қатысушылар мен оны қолдаушылар үшін жеке көрсетілді. Кейін қайта өңделіп, «Лесли Ховард: Қайырлылық жасаған адам» деп аталды. Деректік фильм 2011 жылдың 2 қыркүйегінде Говардтың бұрынғы үйі «Stowe Maries» (Доркинг) іс-шарасында ресми түрде таныстырылды және сол күні BBC South News арнасында жарияланды. Warner компаниясымен ұзақ келіссөздер фильмнің көрсетілімін 2012 жылдың мамырына дейін кейінге шегерді. 2012 жылдан 2014 жылдың басына дейін фильм осы мәселелерге байланысты тоқтап қалды. Бірақ 2014 жылдың басында тәуелсіз продюсер Монти Монтгомери мен Гамильтон деректік фильмін аяқтау және шығару үшін бірлесіп жұмыс істеу туралы келісімге келді. Бұл 2014 жылдың маусымынан 2015 жылдың ақпанына дейін фильмнің толыққанды қайта өңделуін қамтыды, соның ішінде мұрағаттық сұхбаттар (Майкл Пауэлл, Джон Хаусман, Рональд Ховард және Айрин Ховард – бәрі 1980 жылы BBC-дің «Ұлы британдықтар» сериясы үшін түсірілген), көптеген тарихи кадрлар мен қосымша сұхбаттар енгізілді. Сонымен қатар, композитор Мария Анталдан музыка жазылды және түпнұсқа материалды өңдеу жұмыстары кеңейтілді. «Лесли Ховард: Қайырлылық жасаған адам» фильмінің жаңа нұсқасы 2015 жылдың 14 ақпанында Сан-Францискодағы «Көбінесе британдық фильмдер фестивалінде» «жұмыстың барысында» көрсетілді, оған Гамильтон, Трейси Дженкинс және Дерек Партридж қатысты. Фильм «Үздік деректік фильм» сыйлығын жеңіп алды. Комментарийде шағын өзгерістермен келесі көрсетімдер 2015 жылдың 18 тамызында Чичестер халықаралық кинофестивалінде, 2015 жылдың желтоқсанында Лондонның Реджент-стрит кинотеатрында және 2016 жылдың мамырында Атлантадағы Маргарет Митчелл мұражайында «Britweek Atlanta» ашылуы аясында өтті. «Лесли Ховард: Қайырлылық жасаған адам» 2017 жылдың 27 желтоқсанында Talking Pictures TV арнасында әлемдік премьерасын көрсетті, содан кейін 2018 жылдың 4 маусымында Turner Classic Movies арнасында АҚШ-тағы телепремьерасы болды, ол Говардтың фильмдеріне арналған бір айлық құрметке айналды. Фильм Talking Pictures TV және кейде Turner Classic Movies арналарында тұрақты түрде көрсетіледі.

Leslie Howard: A Quite Remarkable Life, as it was initially known, is a film documentary biography produced by Thomas Hamilton of Repo Films. It was shown privately at the NFB Mediatheque, Toronto, Canada in September 2009 for contributors and supporters of the film. Subsequently, re edited and retitled Leslie Howard: The Man Who Gave a Damn, the documentary was officially launched on 2 September 2011 in an event held at Howard's former home "Stowe Maries" in Dorking, and reported on BBC South News the same day. Lengthy rights negotiations with Warners then delayed further screenings until May 2012. From 2012 to early 2014 the film remained in limbo due to these issues. However, in early 2014, independent producer Monty Montgomery and Hamilton entered a co production agreement to complete and release the documentary. This involved a complete re edit of the documentary, from June 2014 to February 2015, with added material including archival interviews (Michael Powell, John Houseman, Ronald Howard and Irene Howard all originally filmed in 1980 for the BBC's British Greats series), much historical footage and an additional interview. In addition a score was commissioned from composer Maria Antal and considerable post production sweetening was undertaken on the original material. This new version, of Leslie Howard: The Man Who Gave a Damn was screened as a "work in progress" at the San Francisco Mostly British Film Festival on 14 February 2015, with Hamilton, Tracy Jenkins and Derek Partridge in attendance. The film won the award for Best Documentary Film. Subsequent screenings (with minor changes to the commentary) took place at the Chichester International Film Festival on 18 August 2015 at the Regent Street Cinema, London in December 2015 and at the Margaret Mitchell Museum in Atlanta in May 2016 as part of the Britweek Atlanta launch. Leslie Howard: The Man Who Gave a Damn had its world premiere broadcast on Talking Pictures TV on 27 December 2017, followed by the US TV premiere on Turner Classic Movies on 4 June 2018, which opened a month long tribute to Howard's films. It airs regularly on Talking Pictures TV and occasionally on Turner Classic Movies.

Театрлық шығармалар

Күні Атауы Рөл Ескермелер 20 желтоқсан 1913 Алдау 10 желтоқсан 1920 P's and Q's Чарли Старк Мороско театры, Нью-Йорк 10 қазан – қазан 1921 Рен Родди Гайетти театры, Нью-Йорк Бұл жақтағы Сыйқыру Сент-Пол соборы, Лондон

Радиодағы мансабы

Говард сахнада да, экранда да, радиода да шеберлікпен өнер көрсетті. Говард 1930 жылдардың басында «Ярдли» бағдарламасында драматикалық оқулар орындағанда радиодағы мансабын бастады. Бағдарлама туралы көп мәлімет жоқ, себебі жазбалары жоғалып кеткен, бірақ сол кездегі жанкүйерлер журналдарында осы шоуға сілтемелер бар, сондай-ақ шоу «The New York Times» радио бағдарламасының нұсқаулығында тізімделген. Говард «The Rudy Vallee Show / Fleischmann's Yeast Hour», «Lux Radio Theatre», «The Silver Theatre», «The Magic Key of RCA», «Your Hit Parade» және Bing Crosby қатысқан «Kraft Music Hall» сияқты шоуларда да қонақ ретінде өнер көрсетті. 1935 жылдың мамыр айында Лесли Говард пен оның 10 жасар қызы Лесли Рут Говард Джеймс М. Барридің «Дарақ Брут» романынан «Қараңғы орманы» көрінісінде «Руди Валли Шоуы / Флейшманның ашытқы сағатында» ойнады. Шоу көрермендерге қатты ұнады, сондықтан шоу тарихында алғаш рет алты аптадан кейін, 1935 жылдың 27 маусымында қайта орындалды. Бұл бағдарлама сақталған және оны «Ескі заман радио кітапханасының» веб-сайтынан тыңдауға болады. 1936 жылдың соңында Говард Эдди Кантордың «Тексако Таун» бағдарламасында қонақ ретінде пайда бола бастады. Ол және Кантор «Үш жұп резеңке» скетчіндегі мәнді жеткізу үшін алты ай және үш кездесуге мұқтаж болды. Говардтың өнер көрсетуі тек қонақ ретінде ғана емес, басқа да рөлдерде болды. 1935 жылдың қазанынан бастап 1936 жылдың көктеміне дейін Говардтың CBS телеарнасында өз шоуы болды. Ол «Аматор джентльмен» атты сериалды ұсынды. Кейіннен шоу Лесли Говардтың «Матинесі» аталды, және әр апта сайын радио тыңдаушыларына сол кезде танымал болған жаңа бейімделген пьеса ұсынылды. Говард 1937 жылдың жазында Розалинд Расселлмен бірге «Колумбия Шекспирді ұсынады» фильмінде «Ешнәрсе туралы көп шу» пьесасында Бендик ролінде де ойнады. Говард «Lux Radio Theatre» үшін екі шоу өндірді: Мей Робсон мен Гай Киббидің қатысуымен «Lady for A Day» және Пол Муни мен Жозефин Хатчинсонның қатысуымен «Эмиль Золаның өмірі». Соғысқа көмектесу үшін Ұлыбританияға оралғанға дейін АҚШ-тағы оның соңғы белгілі радиосы Патша мен Корольге арналған радиолық құрмет болды, онда ондаған британдық жұлдыздар скетчтер орындады, ал король Георг VI және королева Елизавета президент Рузвельт пен ханым Рузвельтпен бірге тыңдады. Говардтың BBC «Britain Speaks» бағдарламасы 1940 жылдың 16 шілдесінен бастап, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін АҚШ-қа хабарланды, Американы Ұлыбританияны қолдап соғысқа кіруге шақырып. 1941 жылдың қаңтарына қарай Говард «Britain Speaks» бағдарламасының 27 рет көрсетілуін аяқтады. Говард сондай-ақ BBC-дің «The Brains Trust» атты панельдік бағдарламасында да пайда болды. Өкінішке орай, Говардтың көптеген радио хабарлары жоғалып кетті, бірақ кейбіреулері бүгінгі көрермендердің ләззаты үшін сақталған.

Howard was not only an accomplished actor on stage and screen, he appeared many times on radio as well. Howard began his career on radio in the early 1930s when he performed dramatic readings for The Yardley Program. Not much is known about the programme because the recordings have been lost, but references to the show can be found in fan magazines of the time and the show is listed in The New York Times radio programme guide. Howard was also a guest performer on such shows as The Rudy Vallee Show/Fleischmann's Yeast Hour, Lux Radio Theatre, The Silver Theatre, The Magic Key of RCA, Your Hit Parade and Kraft Music Hall with Bing Crosby. In May, 1935, Leslie Howard and his daughter, Leslie Ruth Howard, aged 10, appeared on The Rudy Vallee Show/Fleischmann's Yeast Hour in "The Enchanted Forest" scene from James M. Barrie's Dear Brutus. The show was so popular with audiences that for the first time in the show's history an encore was performed six weeks later on 27 June 1935. That show survives and can be heard on the Old Time Radio Library's website. At the end of 1936 Howard began appearing as a guest on Eddie Cantor's Texaco Town. It took six months and three appearances before he and Cantor finally delivered the punchline in the skit "Three Pairs of Rubbers." Howard's appearances were not limited to guest spots. Beginning in October 1935 and into the spring of 1936 Howard had his own show on CBS. It was a serial titled The Amateur Gentleman. The show eventually became Leslie Howard's Matinee with each week bringing a new adapted play popular at the time to radio listeners. Howard also appeared in Columbia Presents Shakespeare as Benedick in the play Much Ado About Nothing with Rosalind Russell in the summer of 1937. Howard produced two shows for Lux Radio Theatre: Lady for A Day, starring May Robson and Guy Kibbee, and The Life of Émile Zola, starring Paul Muni and Josephine Hutchinson. His last known radio appearance in the United States before returning to Britain to help with the war effort was the Radio Tribute to the King and Queen in which dozens of British stars performed skits while King King George VI and Queen Elizabeth listened with President Roosevelt and Mrs. Roosevelt from Hyde Park. Howard's appearances on the BBC's Britain Speaks were broadcast to the United States from 16 July 1940, after the onset of the Second World War, urging America to enter the war in support of Britain. By January 1941 Howard had completed 27 broadcasts of Britain Speaks. Howard also appeared on a panel programme for the BBC called The Brains Trust. Unfortunately, most of Howard's radio broadcasts have been lost, but a few have survived for the enjoyment of audiences today.

Радиосы

Күні Желі Шоу аты Эпизод аты Эпизод нөмірі Қатысқандар Тыңдау (Шоулар шоу аты бойынша тізімделген) 27 наурыз 1932 - 8 мамыр 1932 NBC Networks Yardley Program Yardley Program Лесли Ховард Reading, London String Quartet NBC Руди Валлей – Fleischmann's Yeast Hour Лесли Ховард, Маргарет Салливан 23 мамыр 1934 NBC Скетч: Without the Benefit of Clergy Without the Benefit of Clergy Лесли Ховард 9 желтоқсан 1934 NBC Lux Radio Theatre Berkeley Square 9 Лесли Ховард, Хелен Чандлер 14 ақпан 1935 NBC Руди Валлей – Fleischmann's Yeast Hour A Minuet 278 Лесли Ховард, Мерл Оберрон Old Time Radio Library 31 наурыз 1935 NBC Lux Radio Theatre The Romantic Age 25 Лесли Ховард, Сидни Фокс 16 мамыр 1935 NBC Руди Валлей – Fleischmann's Yeast Hour Dear Brutus 291 Лесли Ховард, Лесли Рут Ховард 27 маусым 1935 NBC Руди Валлей – Fleischmann's Yeast Hour Dear Brutus 297 Лесли Ховард, Лесли Рут Ховард Old Time Radio Library 6 қазан 1935 - 1 желтоқсан 1935 CBS The Amateur Gentleman The Amateur Gentleman Лесли Ховард, Элизабет Лав 8 желтоқсан 1935 CBS Play: Dear Brutus 5 қаңтар 1936 CBS Play: Her Cardboard Lover Her Cardboard Lover Лесли Ховард 12 қаңтар 1936 CBS Play: The Admirable Crichton There's Always Juliet Much Ado About Nothing 2nd show in series Лесли Ховард, Розалинд Рассел Old Time Radio Library 2 қаңтар 1938 BBC Hamlet Лесли Ховард 28 қараша 1938 CBS Lux Radio Theatre Interference 195 Лесли Ховард, Мэри Астор, Герберт Маршалл 12 желтоқсан 1938 CBS Lux Radio Theatre The Scarlet Pimpernel 197 Лесли Ховард, Оливия де Хэвилленд Old Time Radio Library – Lux 15 желтоқсан 1938 NBC The Kraft Music Hall Лесли Ховард, Джейн Брайан 8 қаңтар 1939 CBS Silver Theatre, The A Study in Triangles 028 Лесли Ховард, Рита Джонсон Old Time Radio Library 26 наурыз 1939 CBS The Gulf Screen Guild Theater Never in This World 012 Лесли Ховард, Кей Фрэнсис, Мэри Нэш, Ирвинг Пишел, Вирджиния Видлер, Морган Уоллес Screen Guild Theater 1 мамыр 1939 CBS Lux Radio Theatre Lady for a Day Goodbye, Mr. Chips Segment Лесли Ховард, Грир Гарсон Tribute To Their Majesties

Date Network Show Title Episode Title Episode Number Appearing Listen (Shows filed under show title) 27 March 1932 to 8 May 1932 NBC Networks Yardley Program Yardley Program Leslie Howard Reading, London String Quartet NBC Rudy Vallee – Fleischmann's Yeast Hour Leslie Howard,Margaret Sullavan 23 May 1934 NBC Sketch: Without the Benefit of Clergy Without the Benefit of Clergy Leslie Howard 9 December 1934 NBC Lux Radio Theatre Berkeley Square 9 Leslie Howard,Helen Chandler 14 February 1935 NBC Rudy Vallee – Fleischmann's Yeast Hour A Minuet 278 Leslie Howard,Merle Oberon Old Time Radio Library 31 March 1935 NBC Lux Radio Theatre The Romantic Age 25 Leslie Howard,Sidney Fox 16 May 1935 NBC Rudy Vallee – Fleischmann's Yeast Hour Dear Brutus 291 Leslie Howard,Leslie Ruth Howard 27 June 1935 NBC Rudy Vallee – Fleischmann's Yeast Hour Dear Brutus 297 Leslie Howard,Leslie Ruth Howard Old Time Radio Library 6 October 1935 to 1 December 1935 CBS The Amateur Gentleman The Amateur Gentleman Leslie Howard,Elizabeth Love 8 December 1935 CBS Play: Dear Brutus 5 January 1936 CBS Play: Her Cardboard Lover Her Cardboard Lover Leslie Howard 12 January 1936 CBS Play: The Admirable Crichton There's Always Juliet Much Ado About Nothing 2nd show in series Leslie Howard, Rosalind Russell Old Time Radio Library 2 January 1938 BBC Hamlet Leslie Howard 28 November 1938 CBS Lux Radio Theatre Interference 195 Leslie Howard,Mary Astor,Herbert Marshall 12 December 1938 CBS Lux Radio Theatre The Scarlet Pimpernel 197 Leslie Howard,Olivia de Havilland Old Time Radio Library – Lux 15 December 1938 NBC The Kraft Music Hall Leslie Howard,Jane Bryan 8 January 1939 CBS Silver Theatre, The A Study in Triangles 028 Leslie Howard,Rita Johnson Old Time Radio Library 26 March 1939 CBS The Gulf Screen Guild Theater Never in This World 012 Leslie Howard,Kay Francis,Mary Nash,Irving Pichel,Virginia Weidler,Morgan Wallace Screen Guild Theater 1 May 1939 CBS Lux Radio Theatre Lady for a Day Goodbye, Mr. Chips Segment Leslie Howard,Greer Garson Tribute To Their Majesties

Ықпал

Кейіннен қайтыс болған гонконгтық әнші және актер Лесли Чжан (Chinese: 張國榮) Говардқа деген құрметтің нышаны ретінде Лесли деген есімін таңдады.