Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі. Пиапиак (Ptilostomus afer) – қарақара құстар тұқымдасына жататын африкалық құс және Ptilostomus туысының жалғыз өкілі. Ол Орталық Азияның жерде жүретін қарғаларымен ең жақын туыс.
Species of bird
The piapiac (Ptilostomus afer) is an African bird in the crow family, and is the only member of the genus Ptilostomus. It is most closely related to the Central Asian ground jays.
Таксономия
1760 жылы француз зоологы Матурин Жак Бриссон Сенегалда жиналған бір мысалға негізделген «Орнитология» еңбегінде пиапиактың сипаттамасын келтірді. Ол француз тілінде La pie du Sénégal және латын тілінде Pica Senegalensis деген атауларды пайдаланды. Бриссон латынша атауларды ұсынғанмен, олар екі атаулы жүйеге сәйкес келмейді және Зоологиялық номенклатура жөніндегі халықаралық комиссия тарапынан мойындалмайды. 1766 жылы швед табиғаттанушысы Карл Линней өзінің «Система Натурае» еңбегінің он екінші басылымын жаңартқанда, Бриссон бұрын сипаттаған 240 түрді қосты. «Афер» деген сөз латын тілінен аударғанда «Африка» деген мағынаны білдіреді. Пиапиак – 1837 жылы ағылшын табиғаттанушысы Уильям Джон Суэйнсон енгізген Ptilostomus туысына жататын жалғыз түр. Бұл түр монотипті болып табылады.
In 1760 the French zoologist Mathurin Jacques Brisson included a description of the piapiac in his Ornithologie based on a specimen collected in Senegal. He used the French name La pie du Sénégal and the Latin Pica Senegalensis. Although Brisson coined Latin names, these do not conform to the binomial system and are not recognised by the International Commission on Zoological Nomenclature. When in 1766 the Swedish naturalist Carl Linnaeus updated his Systema Naturae for the twelfth edition, he added 240 species that had been previously described by Brisson. The specific name afer is Latin for "Africa". The piapiac is the only species placed in the genus Ptilostomus that was introduced by the English naturalist William John Swainson in 1837. The species is monotypic.
Сипаттама
Оның мөлшері Еуропалық шұбардан (Pica pica) сәл кіші және жіңішкелеу, бірақ өсірілісі салыстырмалы түрде жуан. Ұзындығы және салмағы белгілі. Жалпы түсі қара, қауырсындары жібектей жұмсақ, ал жақсы жарықта күлгін реңді жылтырлыққа ие. Құйрығының тамыры денесінің қалған бөлігінен көбірек қоңыр түсті болады. Құстарға ерекше, оның құйрығында 12 емес, 10 қауырсын бар. Мұрын қауырсындары өсірілістің үстінде сәл көтеріңкі, бірақ мұрын тесіктерін толық жабады. Ересек құстардың өсірілісі қара, ал жас құстарда тамырында жартылай қызғылт-қызыл түсті болады. Құстың аяқтары мен тырнақтары қара, ал көздің түсі өзгермелі, бірақ көбінесе қызғылт, күлгін немесе лаванда түсті, сыртында көкшіл күлгін сақинасы бар. Дауысы көбінесе өткір сыңғырлау ретінде сипатталады, көбінесе қарғаның дауысына ұқсас. Сонымен қатар, ашуланғанда басын шайқап тұрып, дабыл қағу сияқты ескерту дауысы шығарады.
In size it is a little smaller and slimmer than the European magpie (Pica pica) though the bill is relatively thicker. It is in length and weighs The overall colouring is black with the feathers quite silky in texture and having a purplish gloss in good light. The base of the tail tends to be more brown in colour than the rest of the body. Unusual for a passerine it has 10 rather than 12 tail feathers. The nasal plumes are somewhat upturned on top of the bill but fully cover the nostrils. The bill itself is black in the adult but partly reddish pink towards the base in juvenile specimens. The bird's legs and feet are black and the iris is variable, but tends towards violet, purple or mauve with a bluish purple outer ring. The voice is usually described as a shrill squeaking often with the jackdaw like overtones. There is also a croaking alarm call given in anger where the head bobs.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Түрдің таралған аймағы – Африканың тропикалық экваторлық аймағы, батыс жағалауындағы Сенегалден шығысқа қарай кең жолақ бойымен Судан мен Оңтүстік Эфиопияға дейін созылады. Осы аймақ ішінде, оның ең қолайлы мекені – егістік жерлер мен жайылымдарға, сондай-ақ шағын қалалар мен ауылдарға жақын ашық кеңістіктер болып табылады.
The range of the species is the tropical equatorial region of central Africa from Senegal on the west coast, eastwards in a broad band to Sudan and southern Ethiopia. Within this range, its favoured habitat is towards more open country of cultivated land with fields and pasture and small associated towns and villages.
Тамақтандыру
Тамақ он немесе одан көп құстың бірігіп жерде қозғалуы арқылы алынады, оның ішінде жәндіктер және басқа омыртқасыз жануарлар бар, бірақ кейде өліктермен де қоректенеді, мүмкін, еттен гөрі оған тартылған жәндіктерге көбірек қызығушылық танытады. Сүйікті тамақтарының бірі – Elaeis guineensis май пальмасының майлы жемістері, оларды ағаштардан да жейді. Жылдам және епті жүгіре алады, бірақ баяу жылдамдықпен секіріп қозғалады. Малдың аяқтары қоздырған жәндіктерді ұстап жейді, кейде тіпті малдың үстіне мініп, олжаны ұстау үшін шабуылдайды.
Food is obtained in flocks of ten or more birds moving together on the ground including insects and other invertebrates but will take a degree of carrion, possibly attracted as much by the associated insects this attracts as much as the meat itself. Some fruit is also taken in trees with the oily fruit of the oil palm Elaeis guineensis a favourite. Able to run fast with some agility, it tends to hop at slower speed and will catch insects disturbed by the feet of cattle, sometimes hitching a ride on their backs and darting out to catch the prey.
Өсіру
Пиапиактер көбінесе пальма ағашына ұя салады, бірақ басқа да ұя салатын жерлері бар. Пальма жапырақтарының жолақтары мен шөп сабақтары лаймен біріктіріліп, іші пальма талшықтарымен қапталып, кесе тәрізді ұя жасалады, оған наурыз және сәуір айлары аралығында үштен жетіге дейін жұмыртқа салынады. Пиапиак жұмыртқалары өте ақшыл көк немесе жасыл көк түсті болып келеді, үстінде бірнеше қоңыр дақтары болады.
The piapiac often nests in a palm tree, but other nesting sites are also used. Strips of palm leaf and grass stems are cemented together with mud and lined with palm fibre to form a cup, in which three to seven eggs are laid between March and April. Piapiac eggs are very pale blue, or greenish blue with a few brown blotches.